Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
R17 – 1954 жылы Сент-Луис вагондар компаниясы IRT A бөлімі үшін жасаған Нью-Йорк метрополитенінің вагоны. Барлығы 400 вагон салынды, олар жеке түйіндер ретінде құрастырылды. Екі нұсқасы өндірілді: Westinghouse (WH) қуатымен жұмыс істейтін вагондар және General Electric (GE) қуатымен жұмыс істейтін вагондар. Алғашқы R17 вагондары 1955 жылдың 10 қазанында пайдалануға берілді. Бастапқыда қызыл түспен боялған R17 вагондары кейіннен бірнеше түрлі бояу схемаларын алды, оның ішінде ашық қызыл, платина сұрғылт / көк немесе қарапайым ақ түстер болды. R17 вагондары 1980-ші жылдары R62A вагондарымен ауыстырылды, ал R17 вагондарының соңғы пойзы 1988 жылдың 29 ақпанында жүрді. Кейбір R17 вагондары түрлі мақсаттар үшін сақталды, бірақ көпшілігі бұзылды.
Retired class of New York City Subway car
The R17 was a New York City Subway car model built by the St. Louis Car Company in 1954 for the IRT A Division. A total of 400 cars were built, arranged as single units. Two versions were manufactured: Westinghouse (WH) powered cars and General Electric (GE) powered cars. The first R17s entered service on October 10, 1955. Originally painted maroon red, the R17s subsequently received several different paint schemes, including bright red, platinum mist/blue, or plain white. The R17s were replaced by the R62As in the 1980s, and the final train of R17s ran on February 29, 1988. Some R17 cars were saved for various purposes, but most were scrapped.
Сипаттама
R17 вагондары 6500–6899 нөмірлермен белгіленген. Олар 1950 жылдардың ортасында Нью-Йорк қалалық көлік басқармасы сатып алған үш вагондар класының бірі болды. Бұл вагондар Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі IRT жоғары кернеулі (Hi V) вагондар паркін жаңартуға арналған еді, оған Гиббс вагондары, палубалы төбелі вагондар және Хедли Hi V вагондары кірді. Вагондар жеке түрде немесе ұзын пойыздың құрамында жұмыс істей алатын бір бөлімді вагондар болып табылды. R17 вагондары екі нұсқада шығарылды: General Electric (6500–6699) және Westinghouse Electric (6700–6899) қуаттандырылатын вагондар. 6800–6809 вагондары зауыттан кондиционермен жабдықталған күйі келді. Алайда, кондиционерлік тәжірибе сәтсіз деп танылды және 1962–1964 жылдары вагондар стандартты осьтік желдеткіштермен жаңартылды. R17 вагондары төмен орналасқан фаралармен және өте ыңғайлы көбікті резеңке орындықтармен жабдықталды. 1957 жылы вагондарға жабық шамдар орнатылды. Сонымен қатар, вандализм мен тозу орындықтардың тез бұзылуына себеп болды, нәтижесінде көлік басқармасы орындықтарды қазіргі Нью-Йорк метросында қолданылатын қатты шыны талшықты орындықтарға алмастырды. Вагондар басқа "Қызыл құстар" деп аталған вагондар сияқты түлкі қызыл түс схемасын алғанмен, бұл лақап ешқашан осы вагондарға берілген жоқ. R17 вагондарына берілген жалғыз лақап – "Жазық түбі", осы атауды General Electric қуаттандырылатын вагондарға шеберхана және пойыз жүргізушілері берген. Атау вагондардың астындағы үлкен қораптан шыққан, онда коммутаторлар тобы, кедергілер желісі және басқа да электр жабдықтары орналасқан. Қызмет көрсетуді жеңілдету үшін жасалған ауыр қорап практикалық тұрғыда қолайсыз болып шықты. Кедергілер желісі де көп мөлшерде жылу бөліп шығарады, сондықтан оларды салқындату қажет. Әдетте, бұл тікелей токпен жұмыс істейтін метро вагонында автоматты түрде жасалады, өйткені желілер ашық болады және пойыздың қозғалысы салқындататын жел тудырады. Бірақ R17 вагондарының желілері ауыр қорапқа орналасқандықтан, желдету және салқындату генератордың айналмалы роторы арқылы қамтамасыз етілді, ол қорапқа ауа жіберу үшін желдеткіш ретінде жұмыс істеді. GE R17 вагондары мұндай құрылымға ие жалғыз метро вагондары емес еді. GE қуаттандырылатын R16, R21 және R22 вагондары да ұқсас орнатуға ие болды, сондықтан "Жазық түбі" лақап аты жоғарыда аталған себептерге байланысты осы сыныптардағы GE вагондарына да қолданылды. Бұл лақап ешқашан Вестингхаус вагондарына қолданылмады. R22 вагондарынан кейін салынған және жеткізілген GE вагондары бұл кемшілікті жойды және 1959 жылдан бастап R26 вагондарымен салыстырылатын, пойыздың қозғалысы салқындататын жел тудыратын сыртқы орнатылған желілерге қайта оралды. R17 вагондарының ерекше белгілері оның терезелерінде көрінеді. Оларға R15 және B дивизионындағы R11 және R16 вагондарына ұқсас, вагондардың соңғы есіктеріндегі дөңгелек терезелер кіреді. R17 вагондарының қабырғаларындағы есіктерінде бүгінгі метро жүйесіндегі барлық вагондарда кездесетіндей үлкен, дөңгелек тіктөртбұрышты терезелер бар. Сыртқы түрі жағынан R16 вагондарына ұқсас болғанымен, A дивизионының вагоны ретінде ол кішірек және әр жағында үш-үш есігі бар (төрт есіктің орнына). Бүйір терезелері екі бөліктен тұрады және төмен қарай тартқыш механизмге ие (R36 негізгі желісіне дейін қолданылған). R17 вагондары, көптеген ескі Нью-Йорк метро вагондары сияқты, A дивизионы үшін салынған, әр жағында екі қатар орталық жолаушылар терезелеріне ие. Әдетте R15 вагонында үштен екі жұп болып орналасқан, R17 вагонында әр жақтағы терезелердің бірінде үшінші терезе орнына маршрут белгісі орналасқан. Белгіде тік орналасқан үш жазу бар: жоғарғы екісі – пойыздың соңғы станциялары, ал төменгісі – пойыздың маршруты. Бұл терезе және белгі қорабының үлгісі алғаш рет R16 вагонында пайда болды, кейіннен R21 және R22, "Қызыл құстар" вагондарының дизайнына әсер етті және бүгінгі күні де қолданыстағы пойыздардың дизайнына әсер етеді. 6812 вагоны Бесінші авеню қауымдастығының 50 жылдығына арналған шеруде пайдалану мақсатында алтын түске боялды; алайда, бұл вагонның орнына R22 7526 вагоны таңдалды. 6552 вагоны 1960 жылдардың басында көк түсті бояу схемасын алды.
The R17s were numbered 6500–6899. They were one of three car classes purchased in the mid 1950s by the New York City Transit Authority to replace much of the pre World War II IRT High Voltage (Hi V) rolling stock, which included the Gibbs cars, the Deck Roofs, and the Hedley Hi V cars. The cars were single unit cars capable of operating both independently or as part of a longer train. There were two versions of the R17: General Electric powered cars (6500–6699) and Westinghouse Electric powered cars (6700–6899). Cars 6800–6809 were factory equipped with air conditioning when delivered. However, the air conditioning experiment was considered a failure, and the cars were refitted with standard axiflow fans between 1962 and 1964. As delivered, R17s came with low running lights and very comfortable foam rubber seats. In 1957, sealed beam headlights were added to the cars. Additionally, vandalism and wear & tear contributed to rapid and frequent damage to the original seats, leading the Transit Authority to replace the seats with hard fiberglass benches similar in feel to the ones in use on New York City subway trains today. While the cars received the fox red paint scheme like other cars that would go on to be later known as "Redbirds", that nickname was never given to these cars. The only nickname for the R17s was "Flat bottoms", which was given to the GE powered cars by shop and operating personnel. The name was derived from the large box underneath the car that contained the switch group, resistor grids, and other propulsion control electrical equipment. Designed to simplify maintenance, in practice, the heavy box proved unwieldy. Resistance grids also generate a good deal of heat and therefore need to be cooled. Typically, this is done automatically on a subway car that uses a DC propulsion system, as the grids are exposed, and the train's natural movement creates a breeze that ventilates and cools the grids. But since the R17's grids were enclosed in the heavy box, ventilation and cooling would be provided by using the spinning rotor of the motor generator to act as a fan feeding air into the box. The GE R17s were not the only subway cars with this arrangement. The GE powered R16s, R21s, and R22s had a similar setup, and therefore the "Flat bottom" nickname applies to the GE cars in those classes as well for the same reason as above. The nickname never applied to the Westinghouse cars in either class. The GE cars built and delivered after the R22s have eliminated this unfortunate system, and reverted to the former exterior mounted grids that are exposed as the train's natural movement creates a breeze that ventilates and cooled the grids starting with the R26s cars in 1959. The major identifying characteristics of the R17 can all be found in its windows. These include the circular windows on the car end doors, similar to those found on the R15 and the B Division R11 and R16. The R17 also features large, rounded rectangle windows on its side doors, similar to those found on nearly every car in today's subway system. While similar to the R16 in outward appearance, as an A Division car, it is smaller and contains only three doors on each side of the car (instead of four). Side windows are of a two pane, pull down drop sash type (used until the Main Line R36s). The R17, like many older New York City Subway cars built for the A Division, also features two sets of mid car body passenger windows on each side. Normally arranged in two pairs of three on the R15, on the R17, one set of windows on each side contains a rollsign in lieu of a third window. The sign contains three readings arranged vertically on its box – the top two being the train's terminals, and the bottom being the train's route. This window and signbox pattern, first appearing on the R16, became the blueprint for the later R21 and R22, the Redbirds, and even influenced the design of trains still in service today. Car 6812 was repainted with a gold exterior scheme with a view of being used in the Fifth Avenue Association's 50th Anniversary Parade; however, the car was withdrawn in favor of R22 7526. Car 6552 received a speckled green interior paint scheme during the early 60s.
Тарих
R17-нің алғашқы вагоны 1955 жылғы 10 қазанда қызметке қосылды. 1956 жылдың қаңтарына дейін барлық 400 вагон жеткізілді. 1959–60 жылдары R26 және R28 вагондарының жеткізілуімен және пайдалануға берілуімен бірге, G.E. жабдықталған вагондар Батыс жақ сызықтарына (West Side Lines) ауыстырылып, R21/22 паркінің бір бөлігі болды. 1962 жылғы 1 қарашада елу R17 вагоны (№ 6500–6549) негізгі IRT желісінен 7-ші бағытқа ауыстырылды, бұл бағытта он вагондық пойызды пайдалануға мүмкіндік берді. Одан кейін, осы бағытты кеңейту үшін тағы отыз вагон (6550–6577, 6580, 6581) да сол сияқты ауыстырылды. R17 вагондары бордо түсті бояумен жеткізілді. Кейбіреулері 1960 жылдардың соңында ашық қызыл ("татар қызылы") түске боялды. Барлық вагондар 1970 жылдан бастап TA күміс/көк түсті бояумен боялды. 1980 жылдардың басында олар қарапайым ақ түске боялды, ал соңында 1985–86 жылдары 42-ші көше шаттл бағыты үшін 16 вагон түлкі қызылына боялды. 16 түлкі қызылы вагонының барлығы Флашинг желісіне R33 вагондары жөндеуге түскен кезде оларды алмастыру үшін жіберілді. Қызыл R17 вагондары соңғы қызметте болғандары, пойызда жүріп, жаңартылған және жаңартылмаған R26–R33 вагондарымен араласты. Аз ғана саны 1988 жылғы 29 ақпанда дейін 42-ші көше шаттлында сақталды, олардың бірі Коннектикут штатының Ист-Хейвен қаласындағы Shore Line Trolley Museum мұражайында сақтау үшін бөлінді. Қызмет ету кезеңінде екі вагон (6673 және 6786) 1957 жылы Зерега даңғылының жанындағы соқтығысу салдарынан қирады, ал үш вагон (6595, 6597 және 6601), 7740 және автоматтандырылған шаттл вагондары 7509, 7513 және 7516 1964 жылғы 21 сәуірде Гранд-Сентралдағы 42-ші көше шаттлында болған өртте толығымен жойылды.
The first train of R17s was placed in service on the train on October 10, 1955. All 400 cars were delivered by January 1956. In 1959–60, with the delivery of the R26s and R28s and their being placed in 6 service, the G. E. equipped cars were transferred to the West Side Lines and became part of the R21/22 fleet. On November 1, 1962, fifty R17s (#s 6500–6549) were transferred from the Mainline IRT to the 7, allowing for ten car operation on that route. Shortly thereafter, an additional thirty cars (6550–6577, 6580, 6581) were similarly transferred to augment this service. The R17s were delivered in a maroon paint scheme. Some were repainted bright red ("tartar red") in the late 1960s. All cars received the TA sliver/blue paint job starting in 1970. In the early 1980s, they were painted plain white, and eventually, 16 cars were repainted fox red for 42nd Street Shuttle service in 1985–86. All 16 of the fox red cars were sent to the Flushing Line to fill in for the R33 singles while they were being overhauled. The red R17s were the last to remain in service, running on the train and being mixed with both rebuilt and unrebuilt R26–R33 cars. A few survived until February 29, 1988, on the 42nd St. Shuttle, one of which was set aside for preservation at the Shore Line Trolley Museum in East Haven, Connecticut. During the course of their careers, two cars (6673 and 6786) were wrecked in 1957 as a result of a collision near Zerega Avenue, and three cars (6595, 6597, and 6601), along with 7740, and the automated shuttle train car numbers 7509, 7513 & 7516 were all destroyed by this fire – at the 42nd Street Shuttle fire at Grand Central on April 21, 1964.
Фильмде
6671 және 6609 вагондары 1971 жылы түсірілген «The French Connection» фильмінде Ген Хакманның кейіпкері героин контрабандисін қадағалап жүрген сахнада көрсетілген. Сол кезде вагондар MTA платиналық тұман / көк жолақты бояуымен боялған. Р17 вагондарын Рон Ховардтың «Түнгі ауысым» (1982) фильміндегі 42-ші көшедегі шаттлда көруге болады. Майк Николстың «Heartburn» (1986) фильміндегі Мэрил Стрип пен Кевин Спейсимен бірге 6699 және 6550 вагондары ақ түске боялған (бірақ таза) R17 шаттлда пайда болады. Гранд-Сентралдағы шаттл платформасы 1-ші бағыттағы Кристофер-Стрит станциясының орнына түсірілген. Оливер Стоунның «Уолл-стрит» (1987) фильмінің титрлерінде 5-ші бағытта жүретін қайта боялған қызыл R17 вагонының ішкі бөлігі шамалы көрінеді. «Мимик» фильміндегі басты кейіпкерлердің қашуға арналған көлігі ретінде қолданыстан алынған R17 вагоны көрсетілген. Shore Line Trolley мұражайына тиесілі 6688 вагоны 2014 жылғы «The Amazing Spider-Man 2» және 2019 жылғы «Joker» фильмдерінде пайда болады.
Cars 6671 and 6609 were featured at Grand Central Terminal in the 1971 film The French Connection in a scene where Gene Hackman's character is tailing a heroin smuggler. At that time, the cars were painted in the MTA platinum mist/blue band livery. R17s can be seen on the 42nd Street Shuttle in Ron Howard's Night Shift (1982). White painted (though clean) R17s on the Shuttle appear in a scene of Mike Nichols' Heartburn (1986) with Meryl Streep and Kevin Spacey, with cars 6699 and 6550. The shuttle platform at Grand Central was doubling for the Christopher Street Station on the 1. The interior of a repainted red R17 operating on the 5 train can be briefly seen in the opening credits of Oliver Stone's Wall Street (1987). A decommissioned R17 is featured in the film Mimic as the escape vehicle for the film's protagonists. Car 6688, which belongs to the Shore Line Trolley Museum, appears in the 2014 film The Amazing Spider Man 2 as well as the 2019 film Joker.