Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Барботин – француз тіліндегі қыш қоспасы, яғни керамикалық бұйымдарды қалыптау немесе әшекейлеу үшін пайдаланылатын балшық пен судың араластырылған қоспасы. Ағылшын тілінде бұл термин қыш ыдыстарды безендірудің үш әртүрлі тәсілі үшін қолданылады, бірақ көбінесе бұл тарихи туындыларға қатысты. Нақтылық үшін, бұл түрлер А, С ретімен нөмірленеді (бұл ресми терминдер емес).
Barbotine is the French for ceramic slip, or a mixture of clay and water used for moulding or decorating pottery. In English the term is used for three different techniques of decorating pottery, though in all cases mainly for historical works. For clarity, these types are numbered here as A C (which are not standard terms).
А: Құбырлы сырғанақ орнату
Біріншісі, ежелгі әлемнен бері қолданылып келе жатқан барботин, торттарды креммен безенгендей, қауырсын, мүйіз немесе басқа да саптама арқылы затқа сығылып жатқан материал. Бұл материал әдетте ыдыстың қалған бөлігінен өзгеше түспен болады және негізгі беттен сәл жоғары көтерілген өрнек немесе жазу құрайды. Бүгінде бұл ағылшын тілінде "slip trailing" деп аталады, сондай-ақ ағылшын керамикасында (мысалы, Томас Тофттың 1698 жылы қайтыс болған еңбектерінде) қолданылады, бірақ "барботин" термині археологияда жиі қолданылады. Барботин техникасы керамиканы безендіруде ежелгі заманнан бастап пайдаланылып келген. Мысырлықтар барботинмен әсемдеген. Мысалы, бүгінгі Грекиядағы Крит аралындағы Кноссос қаласынан табылған орта миной керамикасында барботин стилі кездеседі, және ол ежелгі рим керамикасында да көптеп ұшырасады, онда түсі көбінесе ыдыстың қалған бөлігімен үйлеседі.
In the first, common from the Ancient World onwards, the barbotine is piped onto the object rather as cakes are decorated with icing, using a quill, horn, or other kind of nozzle. The slip would normally be in a contrasting colour to the rest of the vessel, and forms a pattern, or inscription, that is slightly raised above the main surface. This is normally called slip trailing in English today, and for English pottery (such as the works of Thomas Toft, d. 1698), but "barbotine" remains common in archaeology. The first barbotine technique in pottery styling was in use in the ancient world. The Egyptians were known to have used barbotine design. As another example, Middle Minoan pottery from Knossos on the island of Crete in present day Greece includes a barbotine pottery style, and it is common in Ancient Roman pottery, where the colour may often be the same as the rest of the vessel.
B: Қалқымалы бұтақтар
Екінші техника – француз тілінде "couler en barbotine" деп аталатын құйма әдісі. "Барботин керамикасы" кейде Ежелгі Римдік, сондай-ақ 19 ғасырдағы француз және американдық керамикалық бұйымдарда, құйма безендірумен бірге қолданылады. Слип немесе барботин үш өлшемді декоративтік бөліктерді жасау үшін қалыптарға құйылады, олар кептірілгеннен кейін негізгі ыдысқа жабыстырылады. Әдетте, бұл гүлдер, жемістер немесе кішкентай жануарлар болуы мүмкін. Сонымен қатар, ағылшын тілінде "Sprigging" (керамика) деген тағы бір термин бар, ол көбінесе ағылшын керамикасында қолданылады, мысалы, Wedgwood's Jasperware керамикасында, онда бұтақтар контрастты түстерде болады.
The second technique is a term for slipcasting, "couler en barbotine" in French. "Barbotine pottery" is sometimes used for Ancient Roman as well as 19th century French and American pottery with added slipcast decoration. Slip or barbotine is cast in moulds to form three dimensional decorative sections which when dried out are added to the main vessel. Typically, these might be flowers, fruit, or small animals. Again, there is an alternative English term, Sprigging (pottery), which is normally used for English pottery, for example in Wedgwood's Jasperware, where the sprigs are in contrasting colours.
C: Слип-бояу
Терминнің үшінші мағынасы Эрнест Чаплет әзірлеген техниканы сипаттайды, оның құпиясы кейіннен ол Хавиленд & Co. компаниясына сатылды. Бұл – жарқын түсті эмальдармен көркем керамиканы бояу әдісі, француз тілінде бұл «пентюр а ля барботин» немесе шыныға айналатын гуашь деп те аталады. Бұл түрінде кейбір импасто болуы мүмкін, бірақ безендіру негізінен бетке жақын орналасқан. «Барботин бұйымдары» термині сонымен қатар 1876 жылғы Филадельфияның жүз жылдық көрмесінде үлкен әсер қалдырған Хавиленд керамикасын еліктеген американдық көркем керамиканы да сипаттайды. Америкада бұл техниканы кейде «Лимож бұйымдары» деп атауға әкелді, себебі Хавиленд – Лимож фарфорының ірі өндірушісі. Шын мәнінде, олардың барботин бұйымдары Париждің жанындағы Отейльдегі зауытында жасалды. Бұл техника мен термин Англияда жиі қолданылмады, бірақ Уоткомб керамикасы және Бретби өнер керамикасы сияқты қыш құмыра жасаушылар оны, әдетте гүл суреттері үшін пайдаланды. Бұл мағынадағы термин ағылшын тіліне француз керамикасы, мысалы, Севр және Лимож қаласындағы Хавиленд компаниясы арқылы енді, олар 19-шы ғасырдың екінші жартысында өз керамикасын сипаттау үшін оны қолданды. Нақты техника керамистер арасында әртүрлі болды. Кейбіреулер боялған эмальдарды пісірілмеген керамикаға, ал басқалары пісірілген керамикаға жақты. Қара топырақтан жасалған бұйымдарға алдымен жалпы жеңіл эмаль қабаты жағылатын.
The third sense of the term describes a technique developed by Ernest Chaplet, the secret of which was later sold by him to Haviland & Co. This was a method of painting art pottery in brightly coloured slips, in French also called peinture à la barbotine or in gouache vitrifiable. In this type there may be some impasto, but the decoration is essentially close to the surface. The term "Barbotine ware" also describes the American art pottery that emulated the Haviland pottery, which made a great impression at the 1876 Philadelphia Centennial Exposition. In America this led to the technique sometimes being called "Limoges ware", Haviland being a large maker of Limoges porcelain. In fact all their barbotine wares were made at their factory in Auteuil, near Paris. The technique and term were less frequently used in England, although the technique was used, typically for floral paintings, by potteries including the Watcombe Pottery and the Bretby Art Pottery. This sense of the term entered English via French potteries such as Sèvres and the Haviland Company of Limoges, who used it to describe their pottery in the second half of the 19th century. The precise technique varied between ceramicists. Some applied the coloured slips to unfired greenware, others to fired pots. On darker clay bodies an overall light coat of slip was often applied first.