Нью-Йорк метрополитенінің "Композит" вагондарының тарихы
Composite (New York City Subway car)
Нью-Йорк метрополитенінің 1903-04 ж. салынған "Композит" вагондары. Текшелі, мықты құрылым, өрттен қорғау үшін мыс қаптамасы бар еді. Тарихы мен ерекшеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Композит – 1903-1904 жылдары "Джуетт", "Сент-Луис", "Уэсон" және "Джон Стивенсон" компаниялары Interborough Rapid Transit Company және оның ізбасары, Нью-Йорк қалалық көлік басқармасы үшін салған Нью-Йорк метро вагондарының класы. "Композит" атауын "қорғалған ағаштан жасалған вагон" ретінде құрастырылуынан алды. Вагонның шассисі болаттан, ал корпусы мыс қаптамамен жабылған ағаштан жасалған. Мыс қаптама метрода өрт болған жағдайда вагонды қорғау мақсатында қолданылды. Осылайша, нәтижесінде бірнеше материалдан тұратын корпус (композиттік материал сияқты) пайда болды және ол жай ғана "Композит" деп аталды.
Retired class of New York City Subway car
The Composite was a New York City Subway car class built from 1903 to 1904 by the Jewett, St. Louis, Wason, and John Stephenson companies for the Interborough Rapid Transit Company and its successor, the New York City Board of Transportation. The Composite derived its name from its build as a "protected wooden car". The car frame was made of steel, while the car body itself was made from wood encased in a layer of copper sheathing. The copper skin was intended to protect the car in the event of a fire in the subway. Therefore, the result was a body composed of several materials (as in a Composite material) and became known simply as a "Composite".
Өмірбаян
Нью-Йорктегі алғашқы IRT метрополитені жер астындағы ауыр рельсті метроның бастапқы әрекеті болды. Мысалы, 1897 жылы ашылған Бостонның Green Line жеңіл рельстік темір жолының жер асты бөлігі болған. Сондықтан IRT және оның бас инженері Джордж Гиббс бұрынғы кез келген теміржол вагондарынан мықтырақ және қауіпсіз вагондарды жасауға мәжбүр болды. Бұл оларды жаңа туннельдерде жүретін толығымен болаттан жасалған вагонды жобалаудың ең дұрысы деген қорытындыға әкелді. Вагонның астындағы барлық электр жабдықтары болат қораптарға орналастырылды. Болат пен ағаш бір-бірін толықтырып, раманы нығайта отырып, корпусқа беріктік сыйлады. Дегенмен, вагонның қабырға панельдері ағаштан жасалған күйінде қалды. Бірақ, қосымша өрттен қорғау шарасы ретінде, ағаш қабырғалар вагонның жартысына дейін мыс қаптамамен қапталды.
The first IRT subway in New York would prove to be the initial attempt at an underground heavy rail subway. For example, the underground portion of Boston's Green Line, which opened in 1897, had been light rail. Therefore, the IRT and its chief engineer George Gibbs felt compelled to develop a subway car that would be stronger and safer than any previously designed railway cars. This inevitably led them to the conclusion that it would be best to design an all steel car to run in the new tunnels. All of the undercar electrical equipment was housed in steel boxes. Steel and wood were used to complement each other and give rigidity to the body by strengthening the frame. However, the side paneling of the car remained wood. But as an added fireproofing measure, the wood siding would be encased in a layer of copper sheathing that ran halfway up the side of the car.