Кіріспе
Нью-Йорк метрополитенінің қызметтен шығарылған MS Multi вагондарының сериясы. Олар 1934 жылы прототиптік нұсқада, ал 1936 жылы өндірістік үлгілерде салынған. Budd, Pullman және St. Louis вагондарды құрастыру компанияларымен жасалған бұл вагондар жиі "Мултис" деп аталатын. Олардың әр вагоны бес бөліктен тұратын біріктірілген конструкция болғандықтан осылай аталды; MS Multi вагондарының ұзындығы әртүрлі болғанымен, орташа ұзындығы 170 фут (52 метр) құрады. MS Multi вагондарының паркі 27 вагоннан тұрды. Екі прототиптік вагон – Budd компаниясы жасаған Zephyr және Pullman компаниясы жасаған Green Hornet болды; соңғысы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жаратылды. 25 өндірістік вагонды Pullman және St. Louis компаниялары жасады және 1961 жылға дейін пайдалануда болды. Бүгінгі күні MS Multi вагондарының ешқайсысы сақталмаған.
The MS Multi section was a series of New York City Subway cars. They were built in prototype form in 1934 with production models built in 1936. Built by the Budd, Pullman, and St. Louis car companies, they were called "Multis" for short. They were so named because each car was an articulated car made of five sections; though the MS Multi section fleet's lengths differed, their average length was 170 feet (52 m). The MS Multi section fleet consisted of 27 cars. The two prototype cars were the Zephyr, manufactured by the Budd Company, and the Green Hornet, manufactured by the Pullman Company; the latter were scrapped during World War II. The 25 production cars were made by the Pullman and St. Louis companies and remained in service until 1961. None of the MS Multi section cars survive today.
Өмірбаян
MS бес бөлімнен тұратын икемді автомобиль болды. Олардың орташа ұзындығы 52 метрді (170 фут) құрады, бұл оларды BMT тарихында пайдаланылған ең ұзын икемді құрамалар етеді. Алғашқы екі жеткізілген автомобиль пилоттық үлгілер болды. Біреуі Pullman Standard Company, екіншісі Budd Company компаниясымен жасалған, екеуі де 1934 жылы бірнеше ай айырмасымен жеткізілді. Pullman Standard үлгісі «Жасыл шершене» деп, ал Budd-тің үлгісі «Зефир» деп аталды, екеуі де ресми емес атаулар. «Жасыл шершене» және 25 өндірістік автомобильдің әр бөлімінде екі екі жапырақты есік болды (бір автомобильге 10 есік), ал «Зефирде» әр бөлімінде төрт бір жапырақты есік болды (бір автомобильге 20 есік). Бұл автомобильдер Union Pacific M 10000 және CB&Q үшін Budd Pioneer Zephyr сияқты бір уақытта өндірілді. Осы автомобильдерді сынақтан өткізу сәтті аяқталды, соның нәтижесінде BMT тағы 25 автомобильге тапсырыс берді, оның 15-і Pullman-нан, ал 10-ы St. Louis Car Co. компаниясынан.
Үлгілер
Green Hornet және Zephyr, бастапқыда 7000A/8000B/9000C/8001B1/7001A1 және 7002A/8002B/9001C/8003B1/7003A1 нөмірлерімен тіркелген, 1934 жылы бірнеше ай аралығында жеткізілді. Екі түйін бастапқыда салыстыру үшін Фултон-стриттегі жоғары жылдамдықты жолда сынақтан өтті, сынақтар аяқталғаннан кейін олар Франклин-Авеню шаттл қызметіне жіберілді. Брайтон-Бич немесе Кони-Айлендке бағытталған бағыттарда олар сирек кездеседі, тек қызметтен тыс вагондарды қайта пайдалану (қызметтен тыс вагондарды қайтадан жолға қосу) немесе тұраққа қою (қызметтен тыс вагондарды пайдаланылмаған аулаларда немесе экспресс жолдарында сақтау) үшін ғана пайдаланылды. 1937 жылы Green Hornet 7003 нөміріне, ал Zephyr 7029 нөміріне өзгертілді. Green Hornet бірнеше шағын өзгерістерге ұшырады, ал BMT басшылығы оны ақырында Pullman Standard компаниясымен құрастырылған көптұғынды вагондармен біріктіруді жоспарлады. Алайда, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Green Hornet 1941 жылдың ақпан айында қызметтен алынып, 1942 жылы құнды алюминий корпусы үшін жартылай бұзылды. Түйін бас контроллердегі мәселелерге байланысты қиындықтарға тап болды және екі жарылған доңғалақ тірегі анықталғаннан кейін күтімнен кейін үш жыл қызмет еткеннен кейін қызметтен шығарылды. Zephyr-дің қызмет көрсету көрсеткіштері жақсырақ болды және ол 1954 жылдың тамызында зейнеткерлікке шыққанға дейін Франклин-Авеню шаттлында қызмет етті. 1959 жылы түйін жартылай бұзылды. Олар 1936 жылы пайдалануға берілді, бірақ доңғалақ тірегін өзгерту үшін қызметтен тез алынды. Сент-Луис зауытында жасалған түйіндер осы мәселелерге байланысты жылдар бойы қиындықтар тудырды. Барлық мәселелерге қарамастан, өндіріс вагондары бір жылдан кейін қызметке қайта оралды және 14-ші көше – Канарси бағытында қызмет ете бастады. Жеңіл металл конструкциясының арқасында түйіндер метрода да, ескі жоғары жылдамдықты жолдарда да жүруге мүмкіндік алды, себебі тұрақты болаттан жасалған вагондар тым ауыр болды. Бұл BMT басшылығын осы түйіндер үшін арнайы қызмет, атап айтқанда 14-ші көше – Фултон-көше бағытын құруға итермеледі. Пойыздар 14-ші көшеден Атлантик-Авенюге дейін, содан кейін Фултон-көше бағытымен Леффертс бульварына дейін жүрді. Соңғы қызмет 1956 жылдың сәуір айында IND осы бағыттың сыртқы бөлігін қабылдаған кезде аяқталды. Алдыңғы жылы бұл түйіндер тек сағат тығырықтарында ғана қызмет көрсетті. 1956 жылы вагондардың сыртқы жағына боялған нөмірлер көптеген түйіндерде нөмірлік тақталармен ауыстырылды. 1956 жылдың желтоқсанында вагондар, сол кездегі барлық ерекше жабдықтармен қатар, олардың жүріс жолын қысқарту мақсатында Myrtle–Chambers бағытына берілді. Сонымен қатар, бір пойыз Бродвейдің "қысқа бағыты" қызметінде жүрді. 1958 жылдың ақпан айында бірнеше түйін Франклин-Авеню бағытында бір апталық қызметтен өтті (шаттл және соңғы күні, жексенбіде, Брайтон-Бичке дейін). Олар 1961 жылдың 5 қыркүйегінде қызметтен шығарылды, оларды R27 және R30 вагондары алмастырды. Барлығы сол жылдың соңында жартылай бұзылды.
Қосымша ақпарат
MS жылдам үдеу қабілетімен (Green Hornet және 25 тізбекті вагондар үшін, сондай-ақ Zephyr үшін) және "тепе-теңдік жылдамдығымен" – көліктің тегіс жолда, бос жүргенде қол жеткізе алатын ең жоғары жылдамдығымен ерекшеленді (Green Hornet, Zephyr және 25 тізбекті вагондар үшін). Zephyr қаладағы алғашқы тот баспайтын болаттан жасалған метро вагоны атағын иеленеді, ол Нью-Йорк метро тарихындағы алғашқы тот баспайтын болаттан жасалған вагондардың ірі тапсырысы – R32-ден отыз жыл бұрын жасалды. R32-ге дейін Budd компаниясы 1949 жылы R11 прототиптерін құрастырды. Басқа прототиптер мен тізбекті вагондардан өзгеше, Zephyr қосқыштарсыз салынған, сондықтан ол тек жеке түрінде ғана жұмыс істей алды. "Жасыл бұғы" вагоны – пойыз стансадан кетер алдында есіктер жабыла бастағанда естілетін ескерту дыбысын енгізген алғашқы вагондардың бірі болды. Есіктердің дыбылдық сигналдары 1971 жылы R44 тапсырысына дейін барлық метро вагондары үшін стандартты болған жоқ.