Беркут 360: Американдық жеңіл авиациялық ұшағының тарихы
Berkut 360
Berkut 360: АҚШ жасаған, өздігінен құрастырылатын ұшақ туралы толық ақпарат. Канар конфигурациясы, көміртекті талшықтан жасалған, "Kill Speed" фильмінде де болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-та жасалған, винтпен жұмыс істейтін жалпы авиациялық ұшақ.
the U. S. made, propeller driven general aviation aircraft
Berkut 360 – екі орындық, тікелей (тандемді) орналасқан, үйде құрастырылған қанатсыз ұшақ, итергіш конфигурациясы және қысылатын шассисі бар. Ол негізінен көміртек талшығы мен шыны талшығынан жасалған. Berkut 360 2010 жылғы "Kill Speed" ("Fast Glass") фильмінде көрсетілген.
The Berkut 360 is a tandem seating, two seat homebuilt canard aircraft with pusher configuration and retractable landing gear, built primarily of carbon fiber and fiberglass. The Berkut 360 is featured in the 2010 movie Kill Speed (Fast Glass).
Даму
Беркут прототипі 1989-1992 жылдар аралығында Дэйв Х. Роннеберг пен Дональд С. Мерфи арасындағы «Эксперименталды авиация» деп аталатын шаруашылық серіктестіктің аясында жобаланып және салынды. 1992 жылы серіктестік таратылып, Роннеберг «Эксперименталды авиация, Inc.» деп тіркеліп, ұшақты жинақ ретінде нарыққа шығарды, ал Мерфи жобаны толығымен тоқтатуды қалады. Кейіннен екеуі арасындағы сот процестері Роннеберг пен Мерфині жеке тұлғалар ретінде және «Эксперименталды авиация» корпорациясын банкротқа әкелді. 1996 жылы Ричард Райли мен «Renaissance Composites» жинақты қайта жандандырды, ал Роннеберг кеңесші ретінде жұмыс істеді. 2001 жылдың қаңтар айында Роннебергтің талабымен «Renaissance» активтерді американдық пилот Викки Крузға сатты, ол кейін «Berkut Engineering and Design, Inc.» компаниясын құрды. Бұл компания 2002 жылы ұшақты нарықтан алып қойды. Роннеберг жобаны жалғастырды, ол қазір БПҰ нарықтарына бағытталған. 2003 жылы жобаны «Republic Aerospace» компаниясына сату туралы келісімге қол жеткізілді, бірақ келісім орындалмады. Крус енді күнделікті басқаруға қатыспады, бірақ 2009 жылдың 22 тамызында ол ұшып бара жатқан ұшақ – қарызға алынған «Zivko Edge 540» – Англияның Букингемшир округінде Әлемдік акробатика чемпионатына іліктесу кезінде апатқа ұшырап қаза тапқанға дейін меншік құқығын сақтап келді. Әр түрлі кезеңдерде шамамен 75 жинақ сатылып, 20 ұшақ құрастырылды.
The prototype Berkut was designed and built by Dave H. Ronneberg as part of a business partnership between Ronneberg and Donald S. Murphy, called Experimental Aviation, that lasted from 1989 to 1992. In 1992 the partnership dissolved and Ronneberg, incorporating as Experimental Aviation, Inc., brought the aircraft to market as a kit, while Murphy wanted to shelve the project entirely. A subsequent series of lawsuits between the two resulted in bankruptcy for Ronneberg and Murphy as individuals and for Experimental Aviation as a corporation. The kit was resurrected in 1996 by Richard Riley and Renaissance Composites, with Ronneberg working as a consultant. In January 2001, under pressure from Ronneberg, Renaissance sold the assets to Vicki Cruse, an American aerobatic pilot, who then formed Berkut Engineering and Design, Inc. That company withdrew the aircraft from the market in 2002. Ronneberg continued with the project, which is now directed at UAV markets. A deal was struck in 2003 to sell the project to Republic Aerospace, but the deal fell through. Cruse was no longer involved with day to day operations, but maintained ownership until her death on August 22, 2009, when the aircraft she was flying — a borrowed Zivko Edge 540 — crashed in Buckinghamshire, England, during a qualifying flight for the World Aerobatic Championships. Through the various incarnations, approximately 75 kits were sold and 20 airplanes completed.
Конфигурациясы
Berkut ұшағы Rutan Long EZ-ден туындаған, басты ерекшеліктері – кері тартылатын бас қону шассисі, екі кабина, қалыпталған фюзеляж, стрингерлер және қанаттың лонжероны. Long EZ сияқты, Berkut та екі адамды тізбектей отырғызады. Алдыңғы орындық иесінің барлық құралдар мен басқару элементтеріне қол жеткізімі бар. Артқы орындық, әдетте жолаушыға арналған, жанында руль педальдары, тежегіштер немесе құралдар жоқ, бірақ руль бағанасы мен газ тұтқасымен жабдықталған. Бастапқы Long EZ ұшақ корпусына өнімділікті және ішкі кеңістікті арттыру үшін аэродинамикалық оңтайландырулар енгізілді. Фюзеляж созылып, мұрын, канар, приборлар панелі және пилот бір футқа (300 мм) алға жылжытылды, бұл артқы жағына ауыр қозғалтқышты орнатуға мүмкіндік берді. Бас қанаттың артқы жиегі түзетілді, Long EZ қанатының артқы жиегіндегі шағын иілім алынып тасталды. Төменгі қанат ұшы алынып тасталды және элеронның өлшемі хордасы мен ұзындығы бойынша ұлғайтылды, бұл аударылу жылдамдығын айтарлықтай арттырды. Алғашқы Berkut ұшақтарында Long EZ-ге ұқсас қанаттар мен канарлар қолданылды, қатты көк 2 фунт/куб. фут тығыздығындағы Dow STYROFOAM PI өзектері ыстық сыммен кесілді, бірақ шыны талшығы орнына көміртек талшығымен күшейтілген полимер қабықтарымен жабдықталды. Фюзеляж және қанат ұштары шыны талшықтан жасалған. Кейінгі нұсқалар (1999 жылдың көктемінен кейін шығарылған жиынтықтар) толықтай қалыпталған көміртек талшықты канарлар мен қанаттарды, жоғары тығыздықтағы 5 фунт/куб. фут 1/4 дюймдік ПВХ немесе SAN көбік өзектерін пайдаланды, көбіктен тек шағын қаптамалар мен ұштарды ғана кесуге тура келді. Berkut әрқашан Roncz 1145MS канар профилін қолданды, ол Long EZ-де бастапқыда қолданылған GU 25 5(11)8 профиліне қарағанда жәндіктер мен жаңбырдың ластануына төзімдірек. Berkut Ширл Дики өзінің үй жасаған E Racer үшін жобалаған кері тартылатын бас (артқы) қону шассисі жүйесін пайдаланды. Бастапқыда Berkut Дики өндірген шасси бөлшектерін пайдаланды, бірақ уақыт өте келе олар қайта-қайта жаңартылып, нығайтылды. Кейінгі жиынтықтарда шасси компоненттері толығымен өз күштерімен өндірілді. Vari Eze және Long EZ сияқты Berkut та алдыңғы орындықта пилот болмағанда ұшақтың артқа аударылып кетпеуі үшін мұрын шассисін кері тартып «тізелейді». Кейбір алғашқы Berkut ұшақтары гидравликалық мұрын шассисін кеңейту жүйелерін пайдаланды, бірақ көпшілігі электромеханикалық винтті пайдаланды. Электр жүйесімен пилот пен жолаушы кабинаға кіріп, мұрын шассисін кеңейтіп, ұшақты ішіндегі жолаушылармен бірге көтере алады. Lycoming O 235 108 118 а.к. қозғалтқышы үшін бастапқыда жобаланған Long EZ, Berkut дизайнына жақын болса да, соңғысы бастапқыда үлкен Lycoming IO 360 180 а.к. қозғалтқышы үшін жобаланған. Кейіннен ұшақ басқа қозғалтқыш орнатуымен, кабельдермен және аккумулятор орналасуымен, көпшілік таңдаған 260 а.к. Lycoming IO 540 қозғалтқышын қабылдауға бейімделді. O 540 қозғалтқышымен жабдықталған кейбір ұшақтардың жылдамдығы 300 миль/сағатқа жетеді деп хабарланады.
The Berkut is derived from the Rutan Long EZ, with the primary differences being retractable main landing gear, dual canopies, and molded fuselage, strakes, and wing spar. Like the Long EZ, the Berkut carries two people in a tandem seating arrangement. The front seat occupant has access to all instrumentation and controls. The rear seat, normally holding the passenger, is equipped with a side stick and throttle, but no rudder pedals, brakes, or instruments. Aerodynamic optimizations to the original Long EZ airframe were made to increase performance and interior space. The fuselage was stretched and the nose, canard, instrument panel and pilot moved forward one foot (300 mm), to allow a heavier engine to be used in the rear. The main wing trailing edge was straightened, removing a small bend in the trailing edge of the Long EZ wing. The lower winglet was removed and the aileron size increased in both chord and span, significantly increasing roll rate. Early Berkuts used wings and canard that were structurally similar to the Long EZ and used solid blue 2 lb/cu. ft. density Dow STYROFOAM PI cores cut to shape with a hot wire foam cutter, but with carbon fiber reinforced polymer skins instead of fiberglass. The fuselage and winglets remained fiberglass. Later versions (kits produced after spring 1999) used fully molded carbon fiber canards and wings with high density, 5 lb/cu. ft. 1/4" thick PVC or SAN foam cores, leaving only minor fairings and tip surfaces to be carved from foam. The Berkut has always used the Roncz 1145MS canard airfoil, which is more tolerant of insect and rain contamination than the GU 25 5(11)8 airfoil originally used on the Long EZ. The Berkut used a retractable main (rear) landing gear system designed by Shirl Dickey for his E Racer homebuilt. Originally, Berkut used gear parts produced by Dickey, but over time they were repeatedly re engineered and strengthened. Later kits had gear components produced entirely in house. Like the earlier Vari Eze and Long EZ, the Berkut kneels with its nose gear retracted to prevent the aircraft from tipping over backwards when parked without a pilot in the front seat. Some early Berkuts utilized hydraulic nose gear extension systems, but most have used an electro mechanical jack screw. With the electric system, the pilot and passenger can climb into the cockpit, then extend the nose gear, raising the airplane with occupants inside. While the Long EZ, originally designed for the Lycoming O 235 108 118 hp engine, was closer in the design of the Berkut, the latter was designed from the outset for the larger Lycoming IO 360 180 hp engine. The aircraft was later adapted, with a different engine mount, cowls and battery location, to accept the 260 hp Lycoming IO 540, which most builders chose. With the O 540, some have reportedly reached speeds of 300 mph in level flight.