Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Майк Джонс QGM – 20 ғасырдағы каноэші, ең белгілісі Көк Ніл және Дудх Коси өзендеріндегі саяхаттарымен танымал.
Mike Jones QGM was a 20th century canoeist, best known for his expeditions on the Blue Nile and Dudh Kosi.
Ерте өмір
Джонс 1950 жылдардың басында Англияның Йоркшир округінде дүниеге келген. Ол Кейгли орта техникалық мектебінде, содан кейін Кейгли ұлдар гимназиясында оқыды. Джонс 1965 жылдың қараша айында 14 жасында каякпен айналысуды бастады, шамамен сол кезде оның әпкесі Кристин де бастады, ол Олимпиадалық каноэші Тим Бейлидің анасы. Ол суға алғаш рет шыққан күнін "көтеріңкі және қызықты күн болды, каноэмен жүзуден гөрі көбірек уақыт суға түсіп, жүзуге жұмсағаныммен қатар" деп сипаттады. Сол қыста ол су бетінде дөңгелеуге үйренді. Келесі жылдары ол Wharfe, Swale, Ure, Nidd және Lune сияқты жергілікті өзендерде каяк шалған.
Jones was born in the early 1950s in Yorkshire, England. He attended Keighley Secondary Technical School, and then Keighley Boy's Grammar School. Jones began kayaking in November 1965 at age 14, around the same time as his sister, Christine, who is the mother of Olympic canoeist Tim Baillie. He described his first time on the water as an "exhilarating and exciting day, despite the fact that I spent more time capsizing and swimming than canoeing." That winter he learned to roll. In the following years he paddled local rivers such as the Wharfe, Swale, Ure, Nidd and Lune.
Ертедегі экспедициялар
Ол слаломдық каноэ спортымен айналысып, 1969 жылы алғашқы экспедициясына қатысты. Оны 19 жасар Джефф Слейтер басқарды, Слейтер Кембридж университетіне түсуді күтіп отырғанда. Топ Инн өзенімен жүзіп өтті. Джонс сол кезде он жеті жаста еді және экспедиция қаражатына өз үлесін салу үшін бес апталық демалысында "қайратты" жұмыс істеді. Олар Германия мен Австрияда "отпен сынау" деп аталатын дайындықтан кейін шілде айында Сент-Морицке келді. Инн өзеніне келгеннен кейін ол, Еуропадағы ең қиын су жолы деген аталымды неге лайық екенін тез түсінді – ол тік шатқалда орналасқан және 1000 фут (305 м) биіктіктен қарағанда да, арпалыстар өте үлкен болып көрінді. Төмен түсу бес күнге созылды, сегіз каяк қатты зақымдалып, бір команда мүшесі мерт болып қалды. 1971 жылдың күзінде Джонс Бирмингем университетінде медицинаны оқыды. Оның студенттік өмірі көбінесе оқу мен каноэ спортын қатар алып жүруден тұрды. Ол жиі жұма күнгі кешкі лекцияларды өткіріп, бүкіл ел бойынша каноэ жарыстарына қатысатын: "Медициналық білімді терең зерттеу, бүкіл ел бойынша каноэ жарыстары сияқты маған күш бермеді".
He took up slalom canoeing and took part in his first expedition in 1969. It was led by 19 year old Jeff Slater, whilst Slater was waiting to go to Cambridge University. The group paddled the River Inn. Jones was seventeen at the time and worked "feverishly" over a five week holiday to raise his contribution to the expedition's funds. They arrived at St. Moritz in July after a warm up in Germany and Austria, described as a "baptism of fire". On arrival at the Inn, he soon realised why it had earned the title of the hardest stretch of water in Europe – it was in a steep gorge and from 1000 feet (305 m) above the rapids still appeared huge. The descent lasted five days, badly damaged eight kayaks, and nearly killed one team member. In autumn 1971, Jones was an undergraduate studying medicine at Birmingham University. His life as a student appears to have consisted of juggling his studies and his canoeing. He would often miss Friday evening lectures to attend canoeing events countrywide: "The dedicated grind of medical study did not inspire me the way that countrywide canoeing competitions did."
Көк Ніл және Дудх Коси
1971/72 жылдың қысы мен көктемінде ол тағы екі сапарды жоспарлады, ал 1972 жылдың маусымында Британ университеттерінің слалом және тау өзендеріндегі каноэ командасының басшысы болып тағайындалды. 1972 жылдың жазында Еуропадағы үш халықаралық жарыста "құрметті жетістіктерге" қол жеткізді. Клиникалық емтиханды аяқтағаннан кейін бірнеше сағат өткен соң, тіпті нәтижелерін білмей Австрияға аттанды. Джонстың кейінгі экспедицияларына Көк Ніл кірді, онда жергілікті қарақшылар өзен сияқты қауіпті болды. Майк Джонс осы экспедицияда 21 жасқа толды, ылғалды ұйықтайтын қапқа тығылып, қолында .45 калибрлі Colt тапаншасымен ұйықтады. Көк Нілден оралғаннан кейін Джонс Дудх Коси өзенінен алғашқы рет түсуді қалады. Бұл өзеннің бастауы Эверест тауының аймағында орналасқан, шамамен төмендеп түседі. Салыстыру үшін, 1972 жылы Германияның Аугсбург қаласында өткен Олимпиадалық слалом трассасының биіктігі шамамен төмендеп түседі. Жолы 17 500 фут (5334 метр) биіктікте басталып, 129 км қашықтықты құрайды. Командаға Майк Джонс, Мик Хопкинсон (Көк Ніл командасының мүшесі), Джон Лидделл, Роб Гастингс, Роджер Хьютон, Дейв Манби және квартирмейстер Джон Гослинг кірді. Экспедиция қаржыландыру және демеушілік табуда көптеген қиындықтарға тап болды, сондай-ақ, өлім қаупі тым жоғары деп санағандықтан, бірнеше адам қатысудан бас тартты. "Эвересттің қатал өзені – Дудх Коси" деген фильм экспедицияны жарыққа шығарды және 1976 жылы 12 халықаралық наградаға ие болды. Экспедицияны "Observer" журналының түсті беттері мен HTV Cardiff телеарнасы да көрсетті. Түсіруге қолданылған каноэлерді Pyranha Canoes компаниясының Грэм Маккерет арнайы жобалады, олар өзен мен тастардың үздіксіз әсеріне төтеп беруі керек еді. Джонс "Эверестке каноэмен түсу" атты кітап жазды. Джонстың қаза болған жеріне жақын ағашқа бекітілген, ағаштан жасалған ескекке жазылған естелік хабарлама орнатылды. 1983 жылы оның әріптестерінің бірі сол жерге қайта оралды, бірақ ағаш пен естелік хабарлама жойылған еді. Оның қазасынан кейін ата-анасы оның құрметіне естелік қор құрды. Он жыл бойы Дейв Манби Солтүстік Уэльстегі Лланголен қаласында Майк Джонс митингін ұйымдастырып, осы қорға қаражат жинады. Қордың мақсаты – каяк спортын және зерттеулерді дамыту. Қазір оны Уинстон Черчилльдің естелік қоры басқарады. Ол тек саяхаттар мен зерттеулерге ғана емес, көптеген санаттар бойынша гранттар береді. Оған британ паспорты бар кез келген адам жүгіне алады.
During the winter and spring of 1971/72 he planned two more trips, and in June 1972 he was appointed team manager of the British Universities Slalom and Whitewater Team, competing "with considerable success" in three international events in Europe in the summer of 1972. Within hours of completing his pre clinical exams, he set off for Austria without even knowing the results. Jones's subsequent expeditions included the Blue Nile, where local bandits were as much of a threat as the river. Mike Jones turned 21 on this expedition, huddled inside a wet sleeping bag and sleeping with a .45 Colt revolver in his hand. On his return from the Blue Nile, Jones wanted to make the first descent of the Dudh Kosi. This river, whose source lies in the Mount Everest region, falls at approximately By comparison, the man made 1972 Olympic slalom course at Augsburg in Germany falls at The launch off was at a record 17,500 feet (5334 m) above sea level and runs for 80 mile (129 km). The team consisted of Mike Jones, Mick Hopkinson (part of the Blue Nile team), John Liddell, Rob Hastings, Roger Huyton, Dave Manby and John Gosling, the quartermaster. The expedition suffered many problems with finance and sponsorship, and several people declined any involvement as they felt the risk of dying was too great. A film – Dudh Kosi – Relentless River of Everest – recorded the expedition, and it won 12 international awards in 1976. The expedition was also followed by the Observer colour magazine and featured on HTV Cardiff. The canoes used for the descent were specially designed by Graham Mackereth of Pyranha Canoes, and needed to withstand the constant punishment from river and rocks alike. Jones wrote a book entitled Canoeing Down Everest. A memorial message inscribed upon a wooden paddle was affixed to a tree nearest the spot where Jones was said to have died. In 1983, one of his colleagues went back to the site but both the tree and the memorial had been removed. After his death his parents set up a memorial fund in his name. For ten years Dave Manby organised and ran the Mike Jones Rally in Llangollen North Wales to raise money for this fund. The purpose of the fund is to promote kayaking and exploration. It is now administered by the Winston Churchill Memorial Trusts. It gives grants for travel expenses for many categories; not just adventure and exploration. It is open to anyone with a British passport.