Манхэттен жобасын бастауға көмектескен топ

Кіріспе

Манхэттен жобасын бастауға көмектескен топ – S 1 атқарушы комитеті. Бұл комитет 1938 жылдың желтоқсанында ядролық бөлінудің ашылуынан кейін, нацистік Германияның ядролық қару жасауы мүмкін деген алаңдаушылықты тудырды. Осыған байланысты Лео Силард пен Юджин Вигнер 1939 жылдың тамызында АҚШ Президенті Франклин Д. Рузвельтке Эйнштейн-Силард хатын жазды. Жауап ретінде Лайман Дж. Бриггстің төрағалығымен Ұлттық Стандарттар бюросында ядролық қарудың мүмкіндігін анықтау үшін Уран жөніндегі консультативтік комитет құрылды. 1940 жылдың маусым айында қорғанысқа қатысты зерттеулерді үйлестіру мақсатында Ұлттық қорғаныс зерттеулер комитеті (NDRC) құрылды, ал Уран жөніндегі консультативтік комитет NDRC-нің Уран комитетіне айналды. 1941 жылдың маусым айында Рузвельт Ванневар Буш басшылығымен Ғылыми зерттеулер және даму кеңсесін (OSRD) құрды, ол NDRC-ді, енді Джеймс Б. Конант басқаратын, өзіне біріктірді. Уран комитеті OSRD-нің Уран бөліміне айналды, кейін қауіпсіздік мақсатында S 1 бөлімі деп атауға ие болды. 1942 жылдың мамырында S 1 бөлімінің тым ауыр болып кеткені анықталды, сол себепті 1942 жылдың маусым айында оның орнына кішірек S 1 атқарушы комитеті құрылды. Британдық MAUD комитеті ядролық қарудың мүмкіндігін көрсетті, ал оның нәтижелері Тизард миссиясы арқылы Уран жөніндегі консультативтік комитетпен бөлісті. S 1 бөлімі британдық Tube Alloys жобасымен ынтымақтаса, АҚШ-та ядролық қаруды зерттеуді үйлестірді. 1942 жылдың маусым айында АҚШ Армиясы Манхэттен округін құрды және 1942 жылдың қыркүйегінде ядролық қаруды әзірлеу жауапкершілігін S 1 атқарушы комитетінен алды. OSRD-нің ғылыми-зерттеу және даму келісімшарттары мерзімі бітісімен тоқтатылды, ал өндіріс келісімшарттары тоқтатылып, Армияға берілді. S 1 атқарушы комитеті консультативтік орган ретінде сақталғанмен, ол іс-қимылсыз қалды. OSRD және NDRC Буш пен Конанттың Манхэттен жобасына айналғанды бақылаған Әскери саясат комитетіне қатысу арқылы Манхэттен жобасына ықпал етуді жалғастырды.

Group that helped initiate the Manhattan Project

The S 1 Executive Committee laid the groundwork for the Manhattan Project by initiating and coordinating the early research efforts in the United States, and liaising with the Tube Alloys Project in Britain. In the wake of the discovery of nuclear fission in December 1938, the possibility that Nazi Germany might develop nuclear weapons prompted Leo Szilard and Eugene Wigner to draft the Einstein–Szilárd letter to the President of the United States, Franklin D. Roosevelt, in August 1939. In response, the Advisory Committee on Uranium was created at the National Bureau of Standards under the chairmanship of Lyman J. Briggs to determine the feasibility of nuclear weapons. In June 1940, the National Defense Research Committee (NDRC) was created to coordinate defense related research, and the Advisory Committee on Uranium became the Uranium Committee of the NDRC. In June 1941, Roosevelt created the Office of Scientific Research and Development under the leadership of Vannevar Bush (OSRD), at it incorporated the NDRC, now under James B. Conant. The Uranium Committee became the Uranium Section of the OSRD, which was soon renamed the S 1 Section for security reasons. By May 1942, it was felt that the S 1 Section had become too unwieldy, and in June 1942, was replaced by the smaller S 1 Executive Committee. The feasibility of nuclear weapons was demonstrated by the British MAUD Committee, and its results were shared with the Advisory Committee on Uranium by the Tizard Mission. The S 1 Section coordinated research into nuclear weapons in United States, in cooperation with the British Tube Alloys project. The United States Army created the Manhattan District in June 1942, and took over responsibility for the development of nuclear weapons from the S 1 Executive Committee in September 1942. The OSRD's research and development contracts were terminated as they lapsed, and production contracts were terminated and transferred to the Army. Although the S 1 Executive Committee remained as an advisory body, it became inactive. The OSRD and NDRC continued to influence the Manhattan Project through the participation of Bush and Conant in the Military Policy Committee that controlled what became the Manhattan Project.

Шығу тегі

1938 жылғы желтоқсанда Отто Хан мен Фриц Страссманның 1939 жылғы 6 қаңтардағы «Die Naturwissenschaften» журналында ядролық бөлінудің ашылуы туралы хабарлағандығы, сондай-ақ Лиза Майтнердің 1939 жылғы 11 ақпандағы «Nature» журналында оны ядролық бөліну деп дұрыс анықтағандығы физиктер арасында зор қызығушылық тудырды. Жаңалық жарияланбастан бұрын-ақ, даниялық физик Нильс Бор бұл туралы АҚШ-қа жеткізді, ол 1939 жылғы 26 қаңтарда Энрико Фермимен бірге теориялық физика бойынша бесінші Вашингтон конференциясын ашты. Нәтижелерді эксперименталды физиктер, ең әйгілісі Ферми мен Колумбия университетінің Джон Р. Диннинг, тез растады. Германиядан және басқа фашистік елдерден келген босқындар ғалымдар, олардың көпшілігі 1930 жылдары Еуропадан кетіп қалған, нацистік Германияның ядролық қару жасауы мүмкін деген мүмкіндік оларды қатты алаңдатты. Олардың екеуі, Лео Силард пен Юджин Вигнер, АҚШ президенті Франклин Д. Рузвельтке арналған Эйнштейн-Силард хатын жазды. Ол Рузвельтке неміс ядролық қару жобасының бар екендігін хабарлады, немістердің уранды пайдаланып атом бомбасын жасап жатқан болуы мүмкін екенін ескертті және АҚШ-ты уранның көздерін қамтамасыз етуге және ядролық қару технологиясын зерттеуге шақырды. Хатқа Альберт Эйнштейн 1939 жылғы 2 тамызда қол қойды, бірақ оны жеткізу 1939 жылғы қыркүйекте Польшаға неміс басқыншылығынан кейін Еуропада Екінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан кешіктірілді. Хатты экономист Александр Сакс 1939 жылғы 11 қазанда Рузвельтке қолма-қол жеткізді. Сол күні ол президентпен, президент хатшысы, бригадир генерал Эдвин "Па" Уотсонмен және екі қару-жарақ сарапшысымен – армияның подполковнигі Кит Ф. Адамсонмен және әскери-теңіз күштерінің командирі Гилберт С. Гувермен кездесті. Рузвельт әңгімені былай деп қорытындылады: «Алекс, сендердің мақсатың – нацистер бізді жарылмауына көз жеткізу». Ол Уотсонға: «Бұл іс-қимыл талап етеді» деді.

Уран жөніндегі консультативтік комитет

Рузвельттің хатының нәтижесінде, ол Ұлттық стандарттар бюросының директоры Лайман Бриггстен уран жөніндегі консультативтік комитет құруды сұрады. Федералдық кеңесші комитеттер 1794 жылдан бері федералдық үкіметтің ерекшелігі болып келді, сол кезде Джордж Вашингтон Виски көтерілісін тергеу үшін біреуін тағайындаған. Көпшілігі қысқа өмір сүреді, бірнеше жылдан кейін тоқтатылады, ал мүшелері жаңа президент билікке келген кезде ауысады. Комитет Бриггс, Адамсон және Гуверден тұрды. Оның алғашқы отырысы 1939 жылдың 21 қазанында Вашингтондағы Ұлттық стандарттар бюросында өтті. Комитет мүшелерінен басқа, Ұлттық стандарттар бюросының физиктері Фред Л. Молер мен Вашингтонның Карнеги институтының Ричард Б. Робертс, сондай-ақ Сзилард, Вигнер және Эдвард Теллер қатысты. Эйнштейн шақырылған, бірақ қатысудан бас тартты. Адамсон атом бомбасын жасау мүмкіндігіне күмәнмен қарады, бірақ Колумбия университетінде ядролық тізбекті реакция жасау бойынша Сзилард пен Фермидің эксперименттері үшін уран мен графит сатып алуға 6000 доллар (1940 жылы 6000.0 доллар қазіргі шақтағы шамамен <есептелген сома> долларға тең) жұмсауға келісім берді. Уран жөніндегі консультативтік комитет 1939 жылдың 1 қарашасында Президентке есеп берді. Ол ғылымның дәлелденбегендігін және ядролық тізбекті реакцияның тек теориялық мүмкіндік екенін мойындады, бірақ ядролық энергияны теңіз асты кемелерін қозғалту үшін пайдалануға болады және атом бомбасы "қазіргі кездегі кез келген бомбадан әлдеқайда күшті құртуға ие бомбалардың ықтимал көзін ұсынады" деп болжады. Комитет үкіметке тізбекті реакция эксперименттері үшін уран оксиді мен графит сатып алуды ұсынды. Сондай-ақ, Эйнштейн, Карл Комптон, Джордж Б. Пеграм және Сакстарды комитет құрамына қосу ұсынылды. Сакс есепті оқып, оның тым академиялық екенін және ойын жеткілікті күшпен жеткізе алмағанын айтты. АҚШ-тағы университеттер мен ғылыми-зерттеу институттарында уранның бөлінуімен тәжірибелер жүргізілді. Альфред Ли Лумис Берклидегі радиациялық зертханада Эрнест Лоуренске көмектесті. Ванневар Буш Карнеги институтында да осыған ұқсас зерттеулер жүргізді. Колумбияда Ферми мен Сзилард ядролық тізбекті реакция жасау мүмкіндігін зерттеген кезде, Дуннинг Нильс Бор мен Джон А. Уилер ұсынған, бірақ Ферми жоққа шығарған, уранның сирек кездесетін уран-235 изотопының бөлінуге жауапты екенін қарастырды. Ол Миннесота университетінің профессоры Альфред О. К. Ниерге 234, 235 және 238 уранмен байытылған уранның үлгілерін массалық спектрометр арқылы дайындауды тапсырды. 1940 жылдың ақпан айында олар дайын болды, содан кейін Дуннинг, Юджин Т. Бут және Аристид фон Гросс бірқатар тәжірибелер жүргізді. Олар уран-235-тің баяу нейтрондармен бөлінуге жауапты екенін көрсетті, бірақ олардың үлгілері жеткілікті дәрежеде байытылмағандықтан, нейтрондарды тұтқындаудың дәл қималарын анықтай алмады. Пеграм нәтижелерді Бриггске 1940 жылдың 11 наурызында жіберді; олар кейіннен Physical Reviews журналының 1940 жылғы 15 наурыздағы және 15 сәуірдегі санында жарияланды. Бриггс 9 сәуірде Уотсонға уранды байытусыз тізбекті реакцияны бастау мүмкін емес екенін хабарлады және сондықтан изотоптарды бөлу технологиясын зерттеуді талап етті. Нирдің, Буттың, Дуннингтің және фон Гросстың нәтижелері Джесси Бимс, Росс Ганн, Ферми, Нир, Мерл Туве және Гарольд Урей 1940 жылдың сәуір айының соңғы аптасында Вашингтонда өткен Америка физикалық қоғамының көктемгі кездесуінде талқыланды. "Нью-Йорк Таймс" газетінде конференцияда "бір ғалымның аздаған уранмен жердің үлкен бөлігін жарылғызу ықтималдығы" талқыланғаны жазылды. 1940 жылдың 27 сәуірінде Уран жөніндегі консультативтік комитет Ұлттық стандарттар бюросында қайтадан жиналды. Эйнштейн шақырылғанмен, қатысудан бас тартты. Кездесуде оптимист Сзилард пен Сакс пен сақ Ферми арасындағы айырмашылықтар айқын көрінді. Комитет Колумбиядағы жұмысты жалғастыруға келісті, ол тізбекті реакция мүмкін екенін немесе жоқ екенін көрсетеді деп үміттенді. Боуэн мен Ганн Уран жөніндегі консультативтік комитетке кеңес беру үшін ғылыми кіші комитет құруды ұсынды. Карнеги институтындағы Тьюв пен Ванневар Буш қызығушылық танытты, Бриггс оны құрды. Бриггстің төрағалығымен оның мүшелері Урей, Пеграм, Туве, Бимс, Ганн және Грегори Брейт болды. Ғылыми кіші комитет алғаш рет 1940 жылдың 13 маусымында Ұлттық стандарттар бюросында кездесті. Ол осы уақытқа дейінгі…

As a result of the letter Roosevelt asked scientist Lyman J. Briggs, the director of the National Bureau of Standards, to organize an Advisory Committee on Uranium. Federal advisory committees had been a feature of the federal government since 1794, when George Washington had appointed one to investigate the Whiskey Rebellion. Most are short lived, terminating after a couple of years, with their membership changing when a new president takes office. The committee consisted of Briggs, Adamson and Hoover. Its first meeting was held on October 21, 1939, at the National Bureau of Standards in Washington, D. C. In addition to the committee members, it was attended by physicists Fred L. Mohler from the National Bureau of Standards and Richard B. Roberts from the Carnegie Institution of Washington, and Szilárd, Wigner and Edward Teller. Einstein was invited but declined to attend. Adamson was skeptical about the prospect of building an atomic bomb, but was willing to authorize $6,000 (6000.0 in 1940 is equivalent to about <calculated amount> in recent years current dollars) for the purchase of uranium and graphite for Szilárd and Fermi's experiments into producing a nuclear chain reaction at Columbia University. The Advisory Committee on Uranium reported to the President on November 1, 1939. While acknowledging that the science was unproven and that nuclear chain reaction was no more than a theoretical possibility, it foresaw that nuclear energy might be used as propulsion for submarines, and that an atomic bomb "would provide a possible source of bombs with a destructiveness vastly greater than anything now known." The committee recommended that the government purchase of uranium oxide and of graphite for chain reaction experiments. It also recommended that Einstein, Karl Compton, George B. Pegram, and Sachs be added to the committee. When he read the report, Sachs felt that it was too academic and failed to make its points forcefully. Experiments with the fission of uranium were already proceeding at universities and research institutes in the United States. Alfred Lee Loomis was supporting Ernest Lawrence at the Berkeley Radiation Laboratory. Vannevar Bush was also doing similar research at the Carnegie Institution. At Columbia, while Fermi and Szilard investigated the possibility of creating a nuclear chain reaction, Dunning considered the possibility, advanced by Niels Bohr and John A. Wheeler but discounted by Fermi, that it was the rare uranium 235 isotope of uranium that was primarily responsible for fission. He had Alfred O. C. Nier from the University of Minnesota prepare samples of uranium enriched in uranium 234, uranium 235 and uranium 238 using a mass spectrometer. These were ready in February 1940, and Dunning, Eugene T. Booth and Aristid von Grosse then carried out a series of experiments. They demonstrated that uranium 235 was indeed primarily responsible for fission with slow neutrons, but were unable to determine precise neutron capture cross sections because their samples were not sufficiently enriched. Pegram forwarded the results to Briggs on March 11, 1940; they were subsequently published to the Physical Reviews March 15 and April 15, 1940 issues. Briggs reported to Watson on April 9 that it was doubtful that a chain reaction could be initiated in uranium without uranium enrichment, and therefore urged that research be undertaken into isotope separation technology. Nier, Booth, Dunning and von Grosse's results were discussed by Jesse Beams, Ross Gunn, Fermi, Nier, Merle Tuve and Harold Urey at the spring meeting of the American Physical Society in Washington, D. C., in the last week of April 1940. The New York Times reported that conferees argued "the probability of some scientist blowing up a sizable portion of the earth with a tiny bit of uranium." The Advisory Committee on Uranium met again at the National Bureau of Standards on April 27, 1940. This time they were joined by Rear Admiral Harold G. Bowen, Sr., the director of the Naval Research Laboratory (NRL), along with Sachs, Pegram, Fermi, Szilard, and Wigner. Once again, Einstein, although invited, declined to attend. The meeting highlighted differences between the optimistic Szilard and Sachs, and the more cautious Fermi. The committee agreed to proceed with the work at Columbia, which it hoped would demonstrate whether or not a chain reaction was possible. Bowen and Gunn suggested the creation of a scientific subcommittee to advise the Advisory Committee on Uranium. Tuve and Vannevar Bush at the Carnegie Institution, expressed interest in this, and Briggs created it. Chaired by Briggs, its membership consisted of Urey, Pegram,
Tuve, Beams, Gunn, and Gregory Breit. The scientific subcommittee met for the first time on June 13, 1940, at the National Bureau of Standards. It reviewed the work thus far and recommended increased support for research into both nuclear chain reactions and isotope separation. The German invasion of Belgium in May 1940 generated concern over the fate of uranium ore from the Belgian Congo, the world's largest source; the subsequent Battle of France created alarm in the administration over the direction the war was taking. On June 12, 1940, Bush and Harry Hopkins went to the president with a proposal to create a National Defense Research Committee (NDRC) to coordinate defense related research. The NDRC was formally created on June 27, 1940, with Bush as its chairman. It immediately absorbed the Advisory Committee on Uranium, which was indeed one of its purposes. Bush immediately reorganised the Advisory Committee on Uranium as the NDRC Committee on Uranium, reporting directly to him. Briggs remained chairman, but Hoover and Adamson were dropped from its membership, while Tuve, Pegram, Beams, Gunn, and Urey were added. For security reasons, no foreign born scientists were appointed to the Uranium Committee. Publication of research into uranium, fission and isotope separation was now banned.

MAUD комитеті

Осы арада, Англиядағы Бирмингем университетінің екі зерттеушісі Отто Фриш пен Рудольф Пейерлс, Марк Олифанттың ядролық қаруды зерттеуге тағайындаған, себебі Ұлыбританиядағы жау шетелдіктер ретінде олар құпия соғыс жұмысына қатысуға құқықсыз болды, 1940 жылдың наурыз айында Фриш-Пейерлс меморандумын жариялады. Меморандум бомба жасау үшін көптеген тонна уран қажет деген сол кездегі басым пікірге қарсы келді, оны кемемен жеткізу қажет болатын. Меморандумдағы есептеулер бомбаны жарты килограммдай таза уран-235-тен жасау мүмкін екенін көрсетті, бұл ұшақтармен тасымалдауға өте қолайлы болар еді. Олифант меморандумды Генри Тизардқа жеткізді, және одан әрі зерттеу үшін MAUD комитеті құрылды. Комитет атом бомбасын жасау техникалық тұрғыдан ғана мүмкін емес, сонымен қатар екі жылдың ішінде жасауға болады деген қорытындыға келді. Комитет бірауыздан атом бомбасын жасауды шұғыл түрде жалғастыруды ұсынды, бірақ қажетті ресурстар Ұлыбританияның мүмкіндіктерінен асып түсуі мүмкін екенін мойындады. MAUD комитеті 1941 жылдың 15 шілдесінде MAUD есебін аяқтады және таратылды. Есеп екі бөлімнен тұрды: біріншісі уран-235 бомбасын екі жылдың ішінде жарты килограмм уран-235 пайдаланып жасауға болады деп қорытындылады, оның қуаты тең болатын; екіншісі бақыланатын бөлінудің машиналарды қуаттандыру үшін энергия көзі және радиоизотоптар көзі болуы мүмкін деген қорытындыға келді. MAUD комитетінің есебі нәтижесінде британдықтар "Тюбинг" (Tube Alloys) кодолық атымен атом бомбасын жасау бағдарламасын бастады.

Британияның одан әрі дамуы

Урей изотоптарды бөлу әдістерін қарастыра бастады. Центрифугалық процесс ең перспективалы болып саналды. Бимс 1930 жылдары Вирджиния университетінде осындай процесті әзірлеген, бірақ техникалық қиындықтарға тап болған. Бұл процесс жоғары айналу жылдамдығын қажет етті, бірақ белгілі бір жылдамдықтарда гармоникалық дірілдер пайда болды, олар машинаны бөлшектеуге қауіп төндірді. Сондықтан осы жылдамдықтар арқылы жылдам өту қажет болды. 1941 жылы ол уранның газ тәрізді қосылысы – гексафторидімен жұмыс істей бастады және уран-235-ті бөліп алуға қол жеткізді. Колумбияда Урей Карл П. Коэнге процесті зерттеуді тапсырды, ол математикалық теорияны жасады, бұл орталықтан айыру блогын жобалауға мүмкіндік берді, оның құрылысын Westinghouse компаниясы қолға алды. Тағы бір мүмкіндік – газды диффузия, оны Джордж Б. Кистиаковский 1940 жылғы 21 мамырда түскі ас кезінде ұсынды. 1940 жылдың қыркүйегінде Тизард миссиясы британдықтардың нәтижелерін американдықтармен бөлісті, бірақ бұл оларды британдықтардан және, мүмкін, немістерден де қалып қойғанын білдірді. 1941 жылғы 15 сәуірде Бриггс Принстон университетінің физигі Рудольф Ладенбургтен келесі хабарламаны алды:

Осы себепті Буш Ұлттық ғылым академиясына уран жобасын қарауды тапсырды. Қарау комитетін Артур Комптон басқарды, физиктер Эрнест О. Лоуренс, Джон С. Слэйтер және Джон Х. Ван Влек, сондай-ақ химик Уильям Д. Кулидж оның мүшелері болды. 1941 жылғы 17 мамырда олар жағымды баяндама жариялады, күш-жігерді күшейтуді ұсынды, бірақ Бушты ядролық қарудың емес, ядролық энергияның басымдығы мазалады, сондықтан ол екі инженерді – Bell Telephone Laboratories-дан Оливер Э. Бакли мен Westinghouse-тан Л. Уоррингтон Чаббты қосымша есеп дайындау үшін шақырды, онда практикалық нәтижелерді қанша уақыт күтуге болатынын бағалауға баса назар аударылды.

S-1 бөлім

1941 жылдың 28 маусымында Рузвельт 8807-ші атқару бұйрығын шығарды, ол ғылыми зерттеулер мен даму кеңсесін (OSRD) құрды, оның директоры ретінде Буш президентке тікелей жауапты болды. Жаңа ұйым Джеймс Б. Конант төрағалық ететін NDRC-ді өз ішіне біріктірді. Уран комитеті OSRD-нің Уран бөліміне айналды, ол кейін қауіпсіздік мақсатымен S 1 бөлімі деп атауға ие болды. Буш S 1 бөліміне Сэмюэл К. Эллисонды, Брейтті, Эдвард У. Кондонды, Ллойд П. Смит пен Генри Д. Смитты қосты; Ганн Армия немесе Әскери-теңіз күштерінің бөлімдерде болуына тыйым салатын NDRC саясатына сәйкес қызметтен алынды. Бриггс төраға қызметін сақтап, Пеграм төрағаның орынбасары болды. Президенттің тілегіне сәйкес, саясат мәселелері президентке, Уоллеске, Бушка, Конантқа, Соғыс министрі Генри Стимсонға және Армия штабының бастығы, генерал Джордж Маршаллға ғана қатысты. Мұны іске асыру үшін S 1 бөлімі сатып алуға рұқсат бере алатын Буштың тікелей басқаруымен NDRC-ден тысқары орналастырылды. Бюджет бюросының директоры Гарольд Д. Смит OSRD ресурстары жеткіліксіз болған жағдайда президенттің бақылауындағы қаражаттан қосымша қаржы қарастырылатыны туралы Бушқа кепілдік берді. 1941 жылдың тамызында Олифант Бриггс пен оның комитетінің MAUD есебін неге елемейтінін білу үшін Англиядан АҚШ-қа ұшты. Олифант Бриггске тікелей жіберілген есептер мен басқа да құжаттар комитет мүшелерінің барлығына жеткізілмегенін, Бриггс оларды сейфке құлыптағанын білгенде қатты ренжіді. Олифант содан кейін Эллисонмен, Кулиджбен, Конантпен және Фермимен кездесіп, мәселенің шұғыл екенін түсіндірді. Бұл кездесулерде Олифант атом бомбасы туралы ықпалды және сенімді түрде айтты, сондай-ақ Ұлыбританияның жобаны жеке жүзеге асыруға жеткілікті ресурстары жоқ екенін, сондықтан бұл міндет АҚШ-қа жүктелгенін түсіндірді. Буш 1941 жылдың 9 қазанында Рузвельт пен оның вице-президенті Генри Уоллеспен кездесіп, S 1 бөлімінің жұмысы туралы баяндады. 1941 жылдың 19 қарашасында Рузвельтке Артур Комптонның 1 қарашадағы үшінші есебін жеке тапсырды. 1941 жылдың 6 желтоқсанында Буш Комптон басқаратын үдемелі зерттеу жобасын ұйымдастыру үшін отырыс өткізді, онда Юри уранды байыту үшін газды диффузияны зерттеді, ал Лоуренс электромагниттік байыту әдістерін зерттеді. Келесі күні Жапонияның Перл-Харборға жасаған шабуылы АҚШ-тың соғысқа қатысуына әкелді. АҚШ соғысқа қатысқаннан кейін, қаржыландыру көлемі бұрынғы жылға қарағанда едәуір артты. 1941 жылдың 18 желтоқсанында S 1 бөлімінің отырысында Лоуренс электромагниттік бөлуге 400 000 доллар сұрағанда, бөлім оны дереу мақұлдауды ұсынды. Комптон Колумбия мен Принстон университетеріндегі ядролық реакторларды зерттеуге 340 000 доллар, ал Чикаго университетінде 278 000 доллар алды. Тағы 500 000 доллар шикізатқа бөлінді. Оның ұсынған кестесі де таң қалдыратын болды: 1942 жылдың шілдесіне дейін ядролық тізбекті реакция, ал 1945 жылдың қаңтарына дейін атом бомбасын жасау. 1942 жылдың қаңтарында ол Чикаго университетіндегі жұмысты орталықтандырып, металлургиялық зертхана құрды.

On June 28, 1941, Roosevelt issued Executive Order 8807, creating the Office of Scientific Research and Development (OSRD), with Bush as its director personally responsible to the president. The new organisation subsumed the NDRC, now chaired by James B. Conant. The Uranium Committee became the Uranium Section of the OSRD, which was soon renamed the S 1 Section for security reasons. To the S 1 Section, Bush added Samuel K. Allison, Breit, Edward U. Condon, Lloyd P. Smith and Henry D. Smyth; Gunn was dropped in line with an NDRC policy not to have Army or Navy personnel in the sections. Briggs remained the chairman, with Pegram as the vice chairman. In line with the president's wishes, matters of policy were restricted to the president, Wallace, Bush, Conant, Secretary of War Henry Stimson and the Chief of Staff of the Army, General George C. Marshall. To implement this, the S 1 Section was placed outside NDRC, directly under Bush, who could authorize purchases. Harold D. Smith, the director of the Bureau of the Budget, gave Bush assurances that should OSRD resources prove insufficient, additional funding would be made available from monies controlled by the president. Oliphant flew to the United States from England in August 1941 to find out why Briggs and his committee were apparently ignoring the MAUD Report. Oliphant discovered to his dismay that the reports and other documents sent directly to Briggs had not been shared with all members of the committee; Briggs had locked them in a safe. Oliphant then met with Allison, Coolidge, Conant and Fermi to explain the urgency. In these meetings Oliphant spoke of an atomic bomb with forcefulness and certainty, and explained that Britain did not have the resources to undertake the project alone, so it was up to the United States. Bush met with Roosevelt and his vice president, Henry Wallace, on October 9, 1941, and briefed them on the S 1 Section's progress. He personally delivered a third report from Arthur Compton, dated November 1, to Roosevelt on November 19, 1941. On December 6, 1941, Bush held a meeting to organize an accelerated research project managed by Compton, with Urey researching gaseous diffusion for uranium enrichment and Lawrence researching electromagnetic enrichment techniques. The next day, the Japanese attack on Pearl Harbor led to the United States entry into the war. With the United States at war, funding was now available in amounts undreamt of the year before. When, at the S 1 Section meeting on December 18, 1941, Lawrence asked for $400,000 for electromagnetic separation, the section immediately recommended granting it. Compton was allocated $340,000 for nuclear reactor research at Columbia and Princeton, and $278,000 at the University of Chicago. Another $500,000 was earmarked for raw materials. His proposed schedule was no less breathtaking: to produce a nuclear chain reaction by July 1942, and an atomic bomb by January 1945. In January 1942, he created the Metallurgical Laboratory, centralizing the work at the University of Chicago.