Кіріспе
Австриялық музыкант
Антон Гейлер (15 қыркүйек 1923 – 25 наурыз 1979) – австриялық органшы, клавесинші, композитор және дирижер.
Өмірбаян
Венада дүниеге келген ол, алғашқы музыкалық білімін Венаның Стефан соборының органшысы Вильгельм Мюктан алды. Кейін Вена халық операсында репетитор және хормейстер болып жұмыс істеген ол, сонымен қатар Вена музыка академиясында Бруно Зайдлоферден (пианино, орган, клавесин) және Фридрих Рейдингерден (музыка теориясы және композиция) оқуын жалғастырды. Әскери қызметін өткерген кезеңде де оқумен айналысты. 1945 жылы академияны бітіріп, сонда орган оқытушысы болып тағайындалды. 1957 жылы профессор атағын алды. Хейлердің Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі мансабы – үздірілмейтін концерттер, лекциялар, жазбалар, конкурстарда төрешілік және кәсіби наградалар тізімі. 1952 жылы ол Голландияның Харлем қаласында өткен Халықаралық орган конкурсында жеңіске жетіп, Еуропа мен АҚШ-ты гастрольдеді. Гарвард университетіндегі (Мемориал шіркеуіндегі жаңа C. B. Fisk аспабында) орган концерттері ерекше құрметке ие болды және қазір 4 CD жиынтығында қолжетімді. Осыған дейін ол Швециядағы Маркуссен аспабында Бахтың көптеген ірі орган шығармаларын жазған. 1950 жылдардың басында жарық көрген екі Haydn Society LP-сіндегі Джозеф Хайднның 26 ("Ақталу") және 36 симфониялары, сондай-ақ 52 және 56 симфониялары тікелейлігімен және айқындығымен ерекшеленеді, Хайдн партитурасында сұрамаған артық ритардандилер мен тембр өзгертулерден аулақталған. Австрияның бірнеше үкіметтері Хейлерге барлық мүмкін көркемдік наградаларды табыстады, оның ішінде Вена мәдениет сыйлығы (1963), өнер мен ғылым үшін Венаның Құрмет крусі (1968) және Австрияның Үлкен мемлекеттік сыйлығы (1969). Вена мемлекеттік операсының бас дирижері қызметі ұсынылғанда, ол клавишалық ойнауға ден қою үшін бас тартты, бірақ өмірінің соңында көбірек дирижерлік етуге ниеттенгенін айтты. Хейлер өзінің кең репертуарының көп бөлігін жазды, ол Джованни Габриели мен Дитерих Букстехудеден Бахқа, Макс Регерге және Хейлердің жақын досы Пол Хиндемитге дейін жетеді. Романтикалық шығармалар оны барокко және 20 ғасыр туындыларына қарағанда аз қызықтырды. Орындаған әр шығармасында ол тамаша техникасын, зор ритмдік күшін және ең күрделі полифониялық бөлімдердің қарқынын түсінікті ету және сақтап қалу үшін сирек кездесетін дарынын көрсетті. Ол жас кезінен бастап шығармалар жазды. Хиндемит пен Франк Мартиннің ықпалымен жазылған шығармалары көбінесе додекафониялық болды және оның орындауларындай танымалдылыққа ие болған жоқ, бірақ ол өнімді болды және өзінің аспабы үшін көптеген музыка жазды, соның ішінде органға арналған концерт (1963) және орган мен клавесинге арналған жалғыз концерт (1972). Ол 55 жасында Венада күтпеген жерден қайтыс болды, тамаққа тұншығып, жүрек талмасынан құлдырады деп есептелді. Оның белгілі шәкірттері: Моник Гендрон, Вольфганг Кариус, Ян Клейнбуссинк, Дуглас Лоуренс, Бретт Лейтон, Питер Плановский, Майкл Радулеску, Дэвид Рамси, Дэвид Сангер, Жан-Клод Зендер және Мириам Клапп Дункан.