Чикаго Беарс: Тарихы мен маусымдары

Чикаго Беарс: тарихы, 9 чемпиондық атағы, 739 жеңіс, рекордтық көрсеткіштер! NFL командасының толық ақпараты мен маусымдары туралы біліңіз.

51 мин оқу

100%

Дереккөз: History of the Chicago Bears — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Спорттық командалар тарихы
Медведейлер маусымдары туралы толық ақпарат

Чикаго Медведейлері американдық футбол франшизасы Ұлттық футбол лигасының (NFL) негіз қалаушы мүшесі болып табылады және лиганың барлық 100 маусымында ойнаған. Команда тоғыз NFL чемпионаты жеңіп алды – сегіз NFL чемпионаты және бір Супер Боул – барлық уақыттағы екінші ең көп көрсеткіш, Грин Бэй Пэкерстен кейін. Франшиза басқа франшизаларға қарағанда көбірек жеңіс (739) тіркеді, ең көп форма нөмірін зейінге берді (14) және Профутбол Даңқы залында ең көп өкілі бар (29). Медведейлер 1920 жылы NFL-дің негіз қалаушы мүшесі болғаннан бері мыңнан астам ойын өткізді.

Алғашқы жылдары: Лиганың құрылуы және Bear үстемдігі (19191946)

Декатур Стейлилер, кейін Чикаго Беарс (Аюлар) болып аталған ұйым, 1919 жылы Иллинойс штатының Декатур қаласында А. Э. Стейли азық крахмалы компаниясының командасы ретінде құрылды; бұл көптеген ерте кәсіби футбол франшизалары үшін қалыпты жағдай еді. Команда 1919 жылы тәуелсіз ойнап, Орталық Иллинойс чемпионатында жеңіске жетті. 1920 жылы компания команданы басқару үшін Иллинойс университетінің бұрынғы ойыншылары Джордж Халас және Эдвард "Датч" Стернаманды жұмысқа алды. 1920 жылдың 17 қыркүйегінде Халас командасының өкілдері бар 13 команда өкілі Кантон қаласында (Огайо штаты) жаңа футбол лигасы құру үшін бас қосты. Билет сатуды жақсарту және жыл сайынғы чемпионды анықтау мақсатында олар Америка кәсіби футбол ассоциациясын құруға келісті, ол 1922 жылы Ұлттық футбол лигасы (NFL) деп аталды. 1920 жылдың 3 қазанында Стейлилер өздерінің алғашқы NFL ойынын өткізді. Команданың және лиганың ресми тізімдерінде Халас команданың негізін қалаушысы деп көрсетілген, өйткені ол 1920 жылы команданы өз қолына алып, оны NFL-дің құрылтай мүшесі етіп бекітті.

1920-1921: Декатур Стейлилері

Халас осы жиынның негізгі қозғаушы күштерінің бірі болды, нәтижесінде қазіргі NFL құрылды. АПФА құрамындағы алғашқы маусымда «Стейлилер» 10 ойын жеңіп, барлығын қарсыластар қақпасына еш гол жібермей ұтты, бірақ бірінші лига чемпионатында 8–0–3 есебімен жеңіліссіз аяқтаған «Акрон Прос» командасына жеңіліп қалды. 1920 жылғы маусымда ресми кесте болмағандықтан, сол маусымда өткізілген ойындар саны әртүрлі болды. «Стейлилер» мен «Расин Кардиналс» 1920 жылғы серияны тең бөлісті, әр команда өз алаңында жеңіске жетті. «Кардиналс» маусымның алғашқы ойынында «Стейлилерді» 7:6 есебімен жеңді, екі команда да допты қалыпқа келтіру кезінде тачдаун соқты, бірақ «Стейлилер» қосымша ұпайдан мүлт кетті. «Стейлилер» жалпы есеп бойынша 10–1–2 көрсеткішін, лига ойындарында 5–1–2 көрсеткішін тіркеді. 1920 жылғы «Акрон Прос» командасы 8–0–3 есебімен, лига ойындарында 6–0–3 есебімен бірінші лига чемпиондары атанды және маусымын «Стейлилерге» қарсы тең түйірілген ойынмен аяқтады. «Стейлилер» сол жылы ертерек «Кардиналсқа» жеңіліп қалғандықтан, «Прос» командасы жеңіліссіз аяқтау үшін соңғы ойынды ойнады; олар ақылмен солай жасады және чемпион атанды. «Стейлилердің» «Кардиналсқа» жеңілісі франшизалар арасындағы ұзақ жылдарға созылған бәсекелестіктің бастауы болды. Егер «Стейлилер» жеңіске жеткенде, «Стейлилер», «Буффало Олл-Америкас» (1920 жылы 9–1–1, лига ойындарында 4–1–1) және «Прос» командалары арасында үш команда тең түскен болар еді, әр команда бір жеңіліске ұшыраған. Әр команда, мүмкін, көбірек ойын ойнар еді (ол кездегі ережелерге сәйкес рұқсат етілген), командалар турнир кестесінің жоғарғы жағындағы теңдікті қамтамасыз ету үшін.

19211929: Чикагодағы алғашқы жылдар және "Айыулардың" өрлеуі

Стейлилер алаңда жақсы өнер көрсеткенімен, одан тыс жерде қиындықтарға тап болды. Команда өз үйіндегі ойындарын 1500 орындық Staley стадионында өткізді, ол тіпті кәсіби футболдың алғашқы кезеңдері үшін де өте кішкентай еді. Сонымен қатар, Staley компаниясының қызметкерлері билеттерге 50 пайыздық жеңілдік алып, компанияның қаржылық жағдайын нашарлатты. Қаржылық қиындықтар Халасты команданы жақсартудан айырмады. 1921 жылғы маусымға қарай Халас Staley командасының жұмысшы тобынан бас тарды. Тізімде бұрынғы екі жергілікті ойыншы мен бір Staley қызметкері қалды, ал қалғандары бұрынғы колледж студенттерімен ауыстырылды. Команда маусымды Rock Island Independents командасын үйінде жеңіп бастағаннан кейін, компанияның негізін қалаушы және оның атымен аталатын Джин Стейли Халасқа тиімді ұсыныс жасады. Ол дағдарысқа байланысты жаңадан алған ойыншыларын жұмыстан босатуға мәжбүр болды, бірақ команданы Халасқа беруге дайын еді. 1920 жылғы маусымда екі ойынды қалаға көшіріп, ең көп көрермен жинағандығын еске түсіріп, Стейли командасын Чикагоға көшіру үшін Халасқа 5000 доллар (шамамен 76,423 доллар) берді, егер ол 1921 жылғы маусымның соңына дейін Staley атын сақтап қалса. Содан кейін Халас Стернаманды толық серіктес етіп алды. Чикаго Кабс клубының иесі Уильям Ригли кіші және президенті Билл Вик ағамен жақсы қарым-қатынасын пайдаланып, Халас тез арада Кабс паркіндегі жерді жалға алды, ол кейін Ригли Филд деп аталды. Чикаго Стейлилер маусымның қалған бөлігінде сәтті өнер көрсетіп, 10–1–1 нәтижемен бірінші лига чемпионатын жеңіп алды. 1922 жылы Staley атын сақтау туралы келісім аяқталғаннан кейін Халас командасына жаңа ат беруге шешім қабылдады. Ол команданы Чикаго Кабс деп атауды қарастырды, өйткені бейсбол командасының көмегімен Чикагода орналасқан, бірақ ақырында Чикаго Беарс деп шешті. Өзінің өмірбаянында Халас команданы Кабс деп атағысы келгенін, бірақ футболшылар бейсболшылардан әлдеқайда ірі болғандықтан, "егер бейсболшылар балалар болса, онда футболшылар аюлар болуы керек!" деді. Бұл формация Вашингтон Редскинс ойыншыларын бүкіл матч бойына шатастырып, Беарс 73–0 есебімен жеңіске жетті, бұл нәтиже НФЛ тарихындағы рекорд болып табылады. Т-формация тез арада колледж және кәсіби деңгейде кеңінен қолданыла бастады. 1941 жылы Беарс және Грин-Бэй Пакерс Батыс дивизионында бірінші орын үшін 10–1–0 есебімен тең түсті. Екі команда да маусымдық ойындарында жеңіліске ұшырағандықтан, бір матчтан тұратын плей-офф ойыны өткізілді. Беарс 33–14 есебімен жеңіске жетіп, Нью-Йорк Гиантс командасын 37–9 есебімен жеңіп, 1941 жылғы НФЛ чемпионатын жеңіп алды. Беарс 1942 жылғы маусымды Халас Екінші дүниежүзілік соғысқа аттанғанға дейін жақсы бастады. Команданың 45 ойыншысы да соғысқа қатысты, бұл 1943 жылы Беарс командасының Кардиналспен бірігуіне әкелуі мүмкін болған құрамдық тапшылыққа себеп болды. Халас таңдаған мұрагерлері Хунк Андерсон және Люк Джонсон Беарс командасын келесі үш жыл бойы басқарды. Беарс 1942 жылғы маусымды 11–0 есебімен аяқтады және 1942 жылғы Чемпионат ойынында Вашингтон Редскинс командасымен кездесті. Редскинс Беарс командасының мінсіз маусымға қол жеткізуіне кедері келтірді, 14–6 есебімен жеңіске жетіп, Беарс командасының үш рет подряд жеңіске жете алмайтынын қамтамасыз етті. 1943 жылғы маусымда Беарс Батыс дивизионында үстемдік құрды, ал Лакман Нью-Йорк Гиантс командасына қарсы өткен бір ойында 433 ярд және жеті тачдаун берді. 1943 жылғы Чемпионат ойынында Редскинс Беарс командасына қарсы ештеңе жасай алмады, Беарс Лакманның бес тачдауны және Нагурскидің соңғы тачдаун соққысының арқасында 34,320 көрерменнің алдында 41–21 есебімен жеңіске жетті. Беарс командасының үстемдігі 1944 жылы орташа нәтиже көрсеткеннен кейін және 1945 жылы жеңіліспен аяқталғаннан кейін сәл төмендеді. Халас 1946 жылы командаға оралғаннан кейін және көптеген ойыншылар соғыстан оралғаннан кейін, команда өзінің бұрынғы сәнін қайта тапты, тұрақты маусымды 8–2–1 есебімен аяқтап, тағы бір Батыс дивизионының титулын жеңіп алды және Чемпионат ойынына қайта оралды. Беарс Нью-Йорк Гиантс командасын 24–14 есебімен жеңіп, Нью-Йорктегі Поло Граундс стадионында 58,346 көрерменнің алдында соңғы НФЛ чемпионатын жеңіп алды; бұл Беарс командасының келесі 16 жыл ішіндегі соңғы чемпионаты болды.

Although the Staleys made a good account of themselves on the field, they struggled off of it. The team played their home games at Staley Field, which only seated 1,500 people, incredibly small even by early professional football standards. Additionally, Staley employees received a 50 percent discount on tickets, further hobbling the company's bottom line. The financial troubles did not dissuade Halas from improving the team. By the time the team took the field for the 1921 season, Halas had almost completely jettisoned the Staleys' works team roots. All but two local men and one Staley employee were gone from the roster and replaced with former college players. After the team opened the season with a home victory over the Rock Island Independents, company founder and namesake Gene Staley made Halas a lucrative offer. He was going to have to lay off the players he had just hired due to a recession, but was willing to turn the team over to Halas. Remembering that the team had attracted its biggest home game crowds of the 1920 season by moving two games to the city, Staley advanced Halas $5,000 (about $76,423) to move the team to Chicago, provided that he keep the Staleys name for the remainder of the 1921 season. Halas then took Sternaman on as a full partner. Taking advantage of his good relationship with Chicago Cubs owner William Wrigley Jr. and president Bill Veeck Sr., Halas quickly secured a lease at Cubs Park, soon to be known as Wrigley Field. The Chicago Staleys stormed through the rest of the season, finishing 10–1–1 with their first league championship. In 1922, when the agreement to keep the Staleys name lapsed, Halas decided to choose a new name for his team. He considered calling it the Cubs as a nod to how the baseball Cubs had helped him get settled in Chicago, but ultimately decided on the Chicago Bears. In his biography, Halas recalled that he wanted a tie in to the Cubs, but reasoned that since football players were far bigger than baseball players, "if baseball players are cubs, then football players must be bears!" This formation shocked and confused the Washington Redskins all day as the Bears won 73–0, an NFL record that stands to this day. The T formation was soon widely copied at college and pro levels. In 1941, the Bears and the Green Bay Packers battled to a 10–1–0 tie for first place in the Western Division. Since the teams split their two regular season match ups, which turned out to be each team's only loss of the season, a one game playoff was set up. The Bears won 33–14, moving on to rout the New York Giants 37–9 in the 1941 NFL Championship. The Bears started the 1942 season well before Halas departed for World War II. 45 players on the team also joined the war effort, which led to a roster shortage that nearly led to the Bears merging with the Cardinals in 1943. Halas' handpicked successors Hunk Anderson and Luke Johnsos ran the Bears for the next three years until his return. The Bears finished the 1942 season 11–0 and played against the Washington Redskins in the 1942 Championship Game. The Redskins spoiled the Bears' attempt at a perfect season, with a 14–6 upset preventing the Bears from three peating. In the 1943 season, the Bears dominated the Western Division behind the quarterbacking of Luckman, who threw for 433 yards and seven touchdowns that season in a single game against the New York Giants. In the 1943 Championship Game, the Redskins were no challenge to the Bears, who won 41–21 before a crowd of 34,320 at Wrigley Field behind Luckman's five touchdowns and Nagurski's final touchdown run. The Bears' domination took a slight fall in as they posted a mediocre result in 1944 and a losing season in 1945. After Halas returned to the team in 1946 and many players returned from service in the war, the team was able to find their old magic again, finishing the regular season 8–2–1 to claim another Western Division title and a return trip to the Championship Game. The Bears won their last NFL Championship of the decade over the New York Giants 24–14 before a record crowd of 58,346 at the Polo Grounds in New York; this would be the Bears' last Championship for the next 16 years.

Орта жылдары: Қиын жылдар (1947-1981)

34 маусым бойында «Бears» командасы 237–224–9 жалпы есебін көрсетті және 17 маусымды .500 немесе одан жақсы нәтижемен аяқтады. Осы 17 маусымның ішінде олар NFL Батыс дивизионын екі рет жеңіп, плей-оффқа тек бес рет қатысты, 1956 жылғы чемпионатта жеңіліске ұшырап, ал 1963 жылғы чемпионатта жеңіс тойлады. Осы қиын жылдарға қарамастан, Гейл Сейерс және Дик Буткус сияқты ойыншылар мансаптарында табысқа жетті.

19471959: Жоғарғыдан төмендеу

1947 жылы «Айғырлар» алғашқы екі ойында жеңіліп, жайпақ бастады. Бірақ команда жаңарып, бірден сегіз ойын тізбесімен жеңіске жетіп, Батыс дивизионында бірінші орынға таласуға қайта оралды. Маусымның соңғы екінші ойынында Лос-Анджелес «Рамс» командасына 17:14 есебімен жеңілгеннен кейін, «Айғырлар» пен Чикаго «Кардиналдары» маусымның соңғы ойынында кездесіп, Батыс дивизионының титулы үшін күресті. «Кардиналдар» «Айғырларды» 30:21 есебімен тілсіз қалдырып, НФЛ чемпионатына жолдама алды. 1948 жылы «Айғырлар» қатарынан екінші маусымда да тамаша тұрақты маусым өткізді, бірақ қала ішіндегі өзінің қарсыласы «Кардиналдарға» еңсерілді. «Айғырлар» 10:2 есебімен жеңіске жетті, бірақ Батыс дивизионының чемпионатын «Кардиналдарға» сыйлаған маңызды ойында жеңіліске ұшырады. 1949 жылы «Айғырлар» НФЛ-дегі ең жақсы командалардың бірі болды, бірақ Чемпионатқа жолдама алу үшін бір ойын жетпей қалды. Олардың сәттілігі 1950 жылы да жалғасты, олар жаңа онжылдықты 9:3 есебімен аяқтап, стильмен бастады, бұл оларға Батыс дивизионында Лос-Анджелес «Рамс» командасымен тең бөлісуге жеткілікті болды, олар Конференция плей-оффында оларға қарсы ойнады. Алайда, «Айғырлар» Лос-Анджелесте өткен ойында 24:14 есебімен жеңіліп, «Рамс» командасы Чемпиондық ойынына өтті, ал «Айғырлар» олардың қарқынды шабуылын тоқтатуға күш жеткізбеді. 1951 жылғы маусымда «Айғырлар» жақсы старт алып, алғашқы алты ойынның бесеуінде жеңіске жетті. Бірақ маусымның екінші жартысында сәттіліктері мұңға айналып, соңғы алты ойынның тек екеуінде жеңіске жетіп, конференцияда 7:5 есебімен төртінші орынға орналасты. 1952 жылғы маусымда «Айғырлардың» қорғанысы нашарлап, 326 ұпай жіберіп, 1945 жылдан бері алғаш рет 0,500 көрсеткіштен төмен аяқтады, 5:7 есебімен бесінші орынға түсті. Команданың қиындықтары 1953 жылы да жалғасты, өйткені олардың 1940 жылдардағы династиясының көптеген жұлдыздары осы уақытқа дейін зейнеткерлікке шыққан еді. Сол маусымда «Айғырлар» 3:8:1 есебімен аяқтап, тарихында алғаш рет қатарынан екі маусымды жеңіліспен аяқтады. 1953 жылғы маусымда НФЛ-дің алғашқы заманауи афроамерикалық квотербегі Уилли Трауер «Айғырлар» сапында Сан-Франциско «49ers» командасына қарсы өзінің бірінші және жалғыз ойынын өткізді. 1954 жылы «Айғырлар» 8:4 есебімен плей-оффқа қайта оралды, бұл дивизионда екінші орынға жеткілікті болды, бірақ Чемпиондық ойынына қатысуға мүмкіндік бермеді. 1955 жылы «Айғырлар» қатарынан екінші 8:4 маусымын өткізді, тағы да екінші орынға ие болды, ал бас бапкер Джордж Халас карьерасында үшінші рет қызметтен кетті. Оның орнына бұрынғы команданың жұлдызы Пэдди Дрисколл келді, оның жетістігі командамен алғашқы маусымда айқын көрінді. 1956 жылы Дрисколл «Айғырларды» 9:2:1 есебімен маусымда жетектеп, олар 1956 жылғы Батыс дивизионының чемпионатын үшінші орынға ие болған Детройт «Лайонс» командасынан жарты ойынмен озып кетті. Бірақ маусымның сәттілігі ащы аяқталды, өйткені «Айғырлар» 1956 жылғы НФЛ чемпионатында Нью-Йорк «Джайентс» командасына қарсы тұра алмады, «Айғырлар» Нью-Йоркте 47:7 есебімен ойсырап қалды. Чемпионат маусымының сәттілігі ұзаққа соқпады, өйткені 1957 жылы «Айғырлар» бірінші орыннан 0,500 көрсеткіштен төмен түсті, 5:7 есебімен аяқтады, бұл Халасты Дрисколды жұмыстан босатуға және қайтадан алаңға оралуға итерді. 1958 жылы Халас қайтып келгеннен кейін, «Айғырлар» көңіл көншіткен жеңіліс маусымынан кейін Батыс дивизионының чемпионатына таласты, бірақ маусым соңында сүрініп, 8:4 есебімен екінші орынды бөлісті, 1958 жылғы Чемпионаттан бір ойын қалып қойды. «Айғырлар» онжылдықты тағы бір 8:4 есебімен аяқтады, бұл 1959 жылы дивизионда екінші орынға жеткілікті болды. Онжылдық «Айғырлар» командасының Эд «Тырнақ» Спринкл, Билл Джордж, Джордж Коннор және Харлон Хилл сияқты ұлыларына куә болды. 1950 жылдары «Айғырлар» тарихында алғаш рет толық он жыл бойы НФЛ Чемпионатын жеңіп алмады. Халас, әрқашан жаңашыл және бейілді болғандықтан, жас көмекші Джордж Алленді тапты, ол шаршамас, егжей-тегжейлі жаттықтырушы болды, ол жаттығу лагерьлері үшін қалың оқулықтар, алдамшы схемалардың алғашқы көріністері және НФЛ драфты үшін жан-жақты зерттеулер сияқты жаңалықтарды тез жасады. Халастың қолдауымен Аллен драфтты болашақ Даңқ залына енетін таланттарға толы мүмкіндікке айналдырды.

In 1947, the Bears got off to a slow start by losing their first two games. The team rebounded, however, and quickly ran off an eight game winning streak to get back into the race for first place in the Western Division. After losing to the Los Angeles Rams 17–14 in the second to last game of the season, the Bears and the Chicago Cardinals faced off in the final game of the season, with the Western Division title on the line. The Cardinals would stun the Bears 30–21 en route to the NFL Championship. In 1948, for the second season in a row, the Bears put together another great regular season, but fell short to their inner city rival Cardinals. The Bears posted a 10–2 record, but lost a key game against the Cardinals that gave them the Western Division Championship. In 1949, the Bears continued to be one of the best performing teams in the NFL, but fell a game short of making the Championship again. Their success continued into 1950, as they began the new decade in style by finishing 9–3, enough to earn them a tie for the Western Division with the Los Angeles Rams, whom they played against in the Conference Playoff. However, the Bears were unable to slow down the high powered Ram offense in a 24–14 loss in Los Angeles as the Rams advanced to the Championship Game. The Bears got off to a streaking start in the 1951 season, winning five of their first six games. However, the magic faded in the second half of the season as they won only two of their final six games, finishing fourth place in the conference with a mediocre record of 7–5. In the 1952 season, the Bears' defense struggled as they allowed a wretched 326 points and finished below .500 for the first time since 1945, coming in fifth place with a record of 5–7. The team's struggles continued into 1953, as most of their superstars from their 1940s dynasty had retired by this point. That season the Bears finished 3–8–1, posting back to back losing seasons for the first time in their history. A notable occurrence in the 1953 season was the NFL's first modern era African American quarterback Willie Thrower playing his first and only game for the Bears against the San Francisco 49ers. In 1954, the Bears got back into the league playoff picture by posting a solid record of 8–4, enough for second place in the division but not for an appearance in the Championship Game. In 1955, the Bears posted a second consecutive 8–4 season, again in second place, while head coach George Halas called it quits for the third time in his career. He was replaced by former team standout Paddy Driscoll, whose success would be highlighted in his first season with the team. In 1956, Driscoll led the Bears through a solid 9–2–1 season, as they beat their fellow Midwest rival, the Detroit Lions, by a half a game for the 1956 Western Division Championship. The magical season ended sourly, however, as the Bears were no match for the New York Giants in the 1956 NFL Championship, as the Bears were blasted in a 47–7 rout in New York City. The magic of the championship season was short lived, as in 1957 the Bears dropped from first to below .500 with a 5–7 record, prompting Halas to quickly fire Driscoll and return to the sidelines. In 1958, following Halas' return, the Bears rebounded off the disappointing losing season by challenging for the Western Division Championship before faltering at the end of the season and finishing in a second place tie with an 8–4 record, a game away from the 1958 Championship. The Bears closed out the decade with yet another 8–4 finish that was only enough for second place in the division in 1959. The decade gave way to Bears greats such as Ed "the Claw" Sprinkle, Bill George, George Connor, and Harlon Hill. The 1950s marked the first time in their history that the Bears went an entire decade without winning an NFL Championship. Halas, always the resilient innovator, found a young assistant in George Allen, a tireless, detail oriented young coach who quickly created innovations such as thick playbooks for training camps, the first glimpses of deceptive schemes and exhaustive research for the NFL draft. With the support of Halas, Allen turned the draft into a windfall for future Hall of Fame talent.

1960-1970: Жаңадан басталған жетістік және Халас үшін тағы бір чемпионат

"Айғырлар" 1960-шы жылдарды "Кардиналдардың" Сент-Луиске көшкеннен кейін Чикагодағы жалғыз команда ретінде бастады. 1960 жылғы маусымда "Айғырлар" NFL Батыс конференциясында 5–6–1 есебімен бесінші орында аяқтады. 1961 жылғы маусымда "Айғырлар" өткен маусымның жеңілісінен кейін 8–6 есебімен конференцияда төртінші орынға көтерілді, жаңадан келген Майк Дитка 1,076 қабылдау ярд және 12 тачдаун жинап, командалық рекорд орнатты. Сондай-ақ, ол жаңа ойыншылар арасында 56 қабылдаумен рекордты жаңартты және NFL Жылдың жаңа ойыншысы сыйлығын жеңіп алды. "Айғырлар" алғаш рет Америкадан Канадаға сапар шегіп, Канада футбол лигасының (CFL) "Монреаль Алуэттс" (түпнұсқа франшизасы) командасымен 34–16 есебімен жеңіске жетті. 1962 жылғы маусымда командаға бірден әсер ететін жаңа ойыншы тағы да пайда болды – бұл жағдайда Ронни Булл, ол "Жылдың жаңа ойыншысы" атағын жеңіп алды, ал "Айғырлар" 9–5 есебімен конференцияда үшінші орынды иеленді. "Айғырлардың" жаңа ойыншылардың табысы 1963 жылы шарына жетті, олар "Грин-Бэй Пакерстің" Батыс дивизионындағы және NFL-дегі үш жылдық үстемдігін бұзып, 11–1–2 есебін көрсетті. 1963 жылғы NFL чемпионатында Wrigley Field стадионында "Айғырлар" 45,801 жанкүйердің алдында "Нью-Йорк Джайантс" командасымен күресіп, суық ауа райында 14–10 есебімен сегізінші чемпионатын жеңіп алды, ал Билл Уэйд "Айғырлар" үшін екі тачдаун соқты. Алайда, ойынның жұлдызы "Айғырлардың" мықты қорғанысы болды, олар "Джайантстың" жұлдызды квотербекін Y.A. Tittle бес рет ұстап алды. Келесі маусымда "Айғырлар" чемпиондық атағын 5–9 есебімен аяқтады, бұл Халасты алдағы драфтта жас таланттарды іздеуге итермеледі. Ол "Канзас кометасы" аталған Гейл Сейерс пен Дик Буткусты драфттың бірінші турында таңдап, "Айғырлардың" шабуылын және қорғанысын күшейтті. 1965 жылғы маусымда жаңадан келген ойыншы "Айғырларға" әсер етті, Сейерс "Жылдың жаңа ойыншысы" сыйлығын жеңіп, маусымда 22 тачдаунның жаңа рекордын орнатты, бұл әлі де командалық рекорд. Оның рекордтық маусымы және бүкіл мансабы 12 желтоқсанда Wrigley Field стадионында "Сан-Франциско 49ers" командасына қарсы алты тачдаун соғумен ерекшеленді. Сейерстің жаңа элементі "Айғырларға" маусымды 9–5 есебімен үшінші орында аяқтауға көмектесті. Сейерс 1966 жылы өзінің шабуылдық жетістіктерін жалғастырды, 2,440 ярдтық жалпы нәтиже көрсетті, бірақ команда әлі де 5–7–2 есебімен аяқтады. Осы арада Майк Дитка маусым соңында кенеттен зейнеткерлікке шықты, Халастың таланттарға ақша жұмсауға дайын болмауына қанағаттанбады; ол Том Лэндридің басшылығымен "Даллас Каубойс" командасының көмекші жаттықтырушысы болды. 1967 жылы NFL-дің алғашқы Супер Боулы ғана емес, сонымен қатар Джордж Халастың (сонда 72 жаста) командамен алғашқы маусымынан кейін 47 жыл өткен соң зейнеткерлікке шығуы да болды. Ол зейнеткерлікке шыққан кезде Халас 324 жаттықтырушылық жеңіске жетті, бұл рекорд 1993 жылға дейін сақталды, оны Дон Шула бұзды. Халастың соңғы маусымында "Айғырлар" 7–6–1 есебімен және Орталық дивизиондағы екінші орынмен жақсы ойнады. Халас өзінің жасына байланысты жаттықтырушылықтан бас тартпағанын, бірақ бейсболшы ретінде алған жамбасының жарақаты оның ойындар кезінде шетте тұруын мүмкін емес деп мәлімдеді. Халас орнына Джим Дули тағайындалғаннан кейін, "Айғырлар" 1968 жылғы маусымды 7–7 есебімен аяқтады. Дегенмен, маусымның төмендігі Гейл Сейерстің мансабын қауіп төндіретін тізе жарақаты болды, ол ешқашан толық қалпына келмеді. Сейерстің жарақаттанғаннан кейін, Брайан Пикколо жарақаттанғандықтан ол жұмысқа лайық емес деп ойлады. Көптеген спортшылар сияқты мүмкіндікті пайдаланып қашудың орнына, Чикаго аймағындағы танымал тұлға Пикколо, Саерспен бірнеше жыл бойы жол сапарларында бірге тұрған, 1969 жылғы маусымда Саерске тізесін қайтадан футбол ойнау формасына келтіруді ұсынды. Сейерс қайтадан құрамаға қосылды, ал Пикколо 1969 жылғы маусым басталғанда қайтадан орындыққа отырды. Сейерс 1,032 ярдқа жүгіріп, NFL-дің Жылдың қайта оралған ойыншысы атанды. Бұл Пикколо мен Сейерс арасындағы достықтың ең үлкен көрінісі болды, олар 1960-шы жылдары қоғамдағы нәсілдік айырмашылықтарға қарамастан дос болды. Сейерстің өнерін ескере отырып, "Айғырлар" 1969 жылғы маусымды франшизаның ең нашар 1–13 есебімен аяқтады. Олардың үміттері екінші орынды иеленгенімен, "Питтсбург Стиллерз" бірінші орынды иеленгенімен ("Айғырлар" оларды жеңіп), болашақ атақ залы Терри Брэдшоуды таңдауға мүмкіндік берді. 1969 жылдың қарашасында Пикколоның тыныс алуы ауыра бастады және өкпе қатерлі ісігі бар екені анықталды. 1970 жылы 16 маусымда, диагноз қойылғаннан жеті ай өткен соң, Пикколо 26 жасында өкпе қатерлі ісігіне ұшырап, жеңіліске ұшырады. "Айғырлар" Брайан Пикколоның қатерлі ісік зерттеу қорына қаржы жинады, ол әртүрлі жылдық іс-шаралар арқылы қатерлі ісік зерттеуіне қаражат жинайды. 1971 жылы ABC телеарнасы "Брайанның әні" телефильмін көрсетті, онда Джеймс Каан Пикколо рөлінде, ал Билли Ди Уильямс Гейл Сейерс рөлінде ойнады, екі шабуылшы арасындағы достық туралы баяндады.

The Bears started off the 1960s as the only team in Chicago following the Cardinals' move to St. Louis. In the 1960 season, the Bears finished a disappointing 5–6–1 in fifth place in the NFL Western Conference. In the 1961 season, the Bears rebounded off a losing season to finish in fourth place in the conference with a record of 8–6, as rookie tight end Mike Ditka made an instant impact by collecting 1,076 receiving yards and 12 touchdowns, setting a team record for rookies with 56 receptions, while winning the NFL Rookie of the Year Award. The Bears also made their first trip out of American soil into Canada to take on the Canadian Football League (CFL)'s Montreal Alouettes (the original franchise) in a game that the Bears won 34–16. The 1962 season was the second that saw a rookie who would make an immediate impact with the team–in this case, running back Ronnie Bull, who went on to win the Rookie of the Year Award as the Bears finished in third place in the conference with a solid 9–5 record. The Bears' rookie success hit a pinnacle in 1963, when they broke the Green Bay Packers' three year stranglehold on the Western Division and the NFL by posting an 11–1–2 record. In the 1963 NFL Championship Game at Wrigley Field, the Bears battled the New York Giants in front of 45,801 fans on a bone chilling afternoon, winning their eighth Championship 14–10 as Bill Wade scored both touchdowns for the Bears. However, the star of the game was the Bears' dominating defense, which intercepted Giants star quarterback Y. A. Tittle a stunning five times. The following season, the Bears followed up their Championship title with an underachieving 5–9 season, leading Halas to search for young talent in the upcoming draft. He selected running back Gale Sayers (nicknamed the "Kansas Comet") and linebacker Dick Butkus in the first round of the draft to improve the Bears' offense and defense. The 1965 season proved to be yet another year where a rookie made an impact for the Bears, as Sayers won the Rookie of the Year Award while establishing a new record of 22 touchdowns during the season, still a team record. His record season and his entire career would be highlighted by his six touchdown performance against the San Francisco 49ers at Wrigley Field on December 12. The new element of Sayers helped the Bears finish the season in third place with a 9–5 record. Sayers continued his offensive successes in 1966, with a record 2,440 all purpose yards, but the team still finished with a 5–7–2 season. Meanwhile, Mike Ditka abruptly retired at the end of the season, dissatisfied with Halas' unwillingness to spend money on talent; he would become an assistant coach for the Dallas Cowboys under Tom Landry. The year 1967 not only saw the NFL's first Super Bowl, but also the final retirement of George Halas (then 72 years old), 47 years after his first season with the team. At the time of his retirement, Halas had 324 coaching wins, a record that stood until 1993, when it was broken by Don Shula. In Halas' final season, the Bears played respectably with a 7–6–1 record and a second place finish in the Central Division. Halas stated that he did not retire from coaching because of his age, but because the hip injury he had sustained as a baseball player made it almost impossible for him to stand on the sidelines during games. With Jim Dooley's appointment in Halas' place, the Bears finished the 1968 season with a 7–7 record. The low point of the season, however, was a career threatening knee injury to Gale Sayers, from which he never fully recovered. After Sayers' injury, running back Brian Piccolo did not believe he deserved the job because of the injury. Instead of running away with his opportunity as most athletes would, Piccolo, a popular figure in the Chicago area who roomed with Sayers for a few years on road trips, pushed Sayers to get his knee back into football playing shape during the 1969 off season. Sayers got back into the lineup, and Piccolo was back on the bench when the 1969 season started. Sayers rushed for 1,032 yards and earned the NFL Comeback Player of the Year Award. This was the ultimate display of friendship between Piccolo and Sayers, who were friends despite race differences in society during the 1960s. Even with Sayers' performance, the Bears finished the 1969 season with a franchise worst 1–13 record. Their hopes worsened due to the fact that they had the number two pick, while the Pittsburgh Steelers had the first overall pick (with the Bears defeating them), allowing them to draft future Hall of Famer Terry Bradshaw. The horror of the season came in November 1969, when Piccolo began suffering breathing problems and was diagnosed with lung cancer. On June 16, 1970, seven months after his diagnosis, Piccolo lost his battle with lung cancer at the age of 26. The Bears responded by setting up the Brian Piccolo Cancer Research Fund, which raises money through various annual events for cancer research. In 1971, ABC aired the television film Brian's Song, which starred James Caan as Piccolo and Billy Dee Williams as Gale Sayers, and detailed the friendship between the two running backs.

1970-1975: Солдат аланына ауысу

NFL және Американдық футбол лигасының (AFL) бірігуінен кейін 1970-ші жылдар NFL үшін, әсіресе «Бears» командасы үшін бір дәуірдің аяқталуымен басталды. Бұрын бейсбол мен университет футболынан кейін қалып қойған спорттың танымалдылығы Супер Боулдың пайда болуымен күрт өсті, жанкүйерлерді қабылдау үшін үлкен стадиондар қажет болды. Wrigley Field (онда Major League Baseball (MLB) командасы «Chicago Cubs» орналасқан) шамамен 50 жыл бойы «Bears» командасының үй стадионы болды, бірақ ол NFL-дің жаңа талаптарына сай келмеді, онда барлық стадиондарда кемінде 50 000 орын болуы керек еді. 1970 жылдың 13 желтоқсанында Wrigley Field-та «Green Bay Packers» командасына 35:17 есебімен жеңіліп, соңғы ойынын өткізгеннен (және 6-8 есебімен маусымды төртінші орында аяқтағаннан кейін) «Bears» командасы Чикагоның оңтүстік жағында орналасқан Soldier Field стадионына (ол 1924 жылы ашылған және 1959 жылы бұрынғы қарсыластары «Chicago Cardinals» командасын қабылдаған) көшіп, 1971 жылдың 19 қыркүйегінде «Pittsburgh Steelers» командасына қарсы алғашқы ойынын өткізді, ол 17:15 есебімен аяқталды. Дегенмен, «Bears» командасы стадиондағы алғашқы маусымын 6-8 есебімен аяқтады, бұл бас жаттықтырушы Джим Дулидің қызметтен босатылуына әкелді. Дулидің орнын баскан Абе Гиброн «Bears» командасымен жақсы бастама жасаған жоқ, ол NFC Central дивизионында 4-9-1 есебімен соңғы орында қалды. Гибронның кезеңі 1973 жылғы маусымда одан бетер болды, команда тағы да 3-11 есебімен соңғы орында қалды, барлық маусым бойында тек 195 ұпай ғана жинады. Соңғы сегіз жыл бойы қарсы команданың шабуылдаушы ойыншыларын қорқытып келген Дик Буткус тізе жарақатынан кейін маусымның басында зейнеткерлікке шықты. 1974 жылғы маусым Гибронның «Bears» командасымен соңғы маусымы болды, олар тағы да соңғы орында қалды, бұл жолы 4-10 есебімен. Гибронның кезеңі 11-30-1 жиынтық есебімен белгіленді, ал осы кезеңдегі жалғыз есте қаларлық оқиға – Гибронның NFL фильмдерінде «Joy to the World» әнін орындаған сәті болды, ол алдындағы ойынға емес, ән айтуға көңіл бөлді.

Following the merger between the NFL and the American Football League (AFL), the 1970s began with the end of an era for the NFL, especially for the Bears. The sport, which once lagged behind baseball and college football in terms of popularity, was seeing a huge rise with the advent of the Super Bowl, with bigger venues being needed to support fans. Wrigley Field (which was also the home of Major League Baseball (MLB)'s Chicago Cubs) had been the Bears' home stadium for nearly 50 years, but it did not measure up to the NFL's new guidelines, which required all stadiums to seat at least 50,000. After winning their final game at Wrigley 35–17 against the Green Bay Packers on December 13, 1970 (and finishing the season fourth place with a record of 6–8), the Bears moved into Soldier Field (which had opened in 1924 and once hosted their former crosstown rivals, the Chicago Cardinals, in 1959) on the Near South Side of Chicago, and played their first game there against the Pittsburgh Steelers on September 19, 1971, which they won 17–15. However, the Bears ended up finishing their first season at the stadium with a record of 6–8, leading to the termination of head coach Jim Dooley. Dooley's replacement Abe Gibron did not start his tenure any better with the Bears, who were last place in the NFC Central division with a record of 4–9–1. The Gibron era took a deeper dive during the 1973 season as the team finished in last place again with a record of 3–11, limited to just 195 total points during the entire season. Dick Butkus, who had terrorized enemy offensive players for the last eight years, retired early in the season after being hobbled by knee injuries. The 1974 season would be Gibron's last with the Bears, who finished yet again in last place, this time with a record of 4–10. The Gibron era was marked with a combined record of 11–30–1, with the only memorable event from that era being Gibron's appearance in an NFL Films production where he was taped singing "Joy to the World", not paying attention to the game in front of him.

1975-1982 жж.: Чемпионат үшін құрылыс

Халас франшизаның футболдық шешімдерін 54 жыл бойы қабылдады, бірақ «Медведьлерді» қайта құруды бұрынғы «Миннесота Викингс» бас менеджері Джим Финкске сендіруді шешті және оны бас менеджер етіп тағайындады. 1975 жылы Финкс Жек Пардиді жаттықтырушы етіп алды, бұл «Медведьлер» тарихында команданың бас жаттықтырушысын, бұрын команданың ойыншысы немесе көмекші жаттықтырушысы болмағанды алғаш рет тағайындау болды. Бұл қадамның бастапқыда ешқандай әсері болмады, себебі команда маусымды 4–10 есебімен аяқтады. Жылдың ең жақсы шешімі – бірінші раундта шабуылшы Уолтер Пейтонды («Sweetness» лақап атымен) таңдау болды, ол «Медведьлердің» ең ұлы ойыншыларының бірі ретінде танылды. 1976 жылы ұтысқа ұшыраған маусымдар аяқталды, Пейтон 1390 ярдқа жүгіріп, 13 тачдаун соқты. Маусым соңында «Медведьлер» 7–7 есебімен екінші орынға ие болды. Сол маусымда «Медведьлер» өз жанкүйерлер тобын – «Honey Bears» атты қыздар тобын құрды. Топтың табысқа жеткеніне қарамастан, Халас қызы Вирджиния Халас Маккаски 1985 жылы XX Супер Боулдан кейін топты таратып жіберді, соның нәтижесінде «Honey Bear қарғысы» туралы әңгімелер тарады. 1977 жылы Пейтон командалық рекордты – 1852 ярдты жүгіріп өтті, сонымен қатар бір ойында 275 ярдты жүгіру арқылы келесі екі онжылдыққа дейін сақталатын бір ойындық рекордты орнатты. Сол жылы Пейтон NFL Жылдың шабуылшысы және NFL MVP сыйлықтарын жеңіп алды. Пейтонның өнерінің арқасында «Медведьлер» маусымның соңғы алты ойынында жеңіске жетіп, 9–5 есебімен екінші орынға ие болды, бұл оларды NFC Wild Card кезеңіне жеткізді. Алайда, 1963 жылдан бергі алғашқы плей-офф ойынында олар күшті қарсыласқа тап болды, себебі ақтық Супер Боул чемпионы «Даллас Каубойс» оларды Далласта 37–7 есебімен жеңді. Маусым соңында Парди «Медведьлерден» кетіп, «Вашингтон Редскинс» командасының бапкерлігіне өтті. Оның орнына «Миннесота Викингс» командасының қорғаныс үйлестірушісі Нил Армстронг тағайындалды, оның алғашқы маусымы «Медведьлердің» плей-оффқа қатысуынан кейін 7–9 есебімен кері қадам болды. «Медведьлер» 1979 жылғы маусымда жақсы нәтижелер көрсетті, бірақ команда плей-оффқа қатысқанды тойлап жатқанда трагедия орын алды. 1979 жылдың 16 желтоқсанында «Медведьлер» маусымның соңғы күнінде «Сент-Луис Кардиналс» командасын 42–6 есебімен жеңіп, осы орынды иеленген кезде, команда президенті Джордж «Mugs» Халас-кіші 54 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. «Медведьлердің» негізін қалаушы Джордж Халас ұлы болған «Mugs» 1953 жылдан бері команда президенті қызметін атқарды. «Медведьлер» бір аптадан кейін Филадельфияда «Жануарлар картасы» ойынында «Филадельфия Иглз» командасымен кездесетінін білген соң, тез арада қайта топтасуға мәжбүр болды. «Медведьлер» екінші жартының басында 17–10 есебімен көшбасшылық етті, бірақ «Иглз» кері қайтып, 27–17 есебімен жеңіске жетіп, келесі раундқа өтті. Армстронг басшылығымен «Медведьлер» плей-оффқа қайта оралмады, ал 1980 жылы олар 7–9 есебімен 0,500-ден төмен түсіп қалды («Медведьлер» тарихындағы маңызды сәттерге қарамастан). 1980 жылдың 6 қазанында Пейтон Гейл Сейерске дейін «Медведьлер» командасының барлық уақыттағы барлық мақсаттағы ярдтар рекордын 9462 карьералық ярдпен бұзды. Детройттегі Алғыс күнінде Дейв Уильямс 95 ярдтан гол соқты, бұл соққыны ұзарту уақытында ойнаған ойынның ең жылдам аяқталуы бойынша NFL рекордын орнатты. 7 желтоқсанда «Медведьлер» «Грин-Бэй Пэккерс» командасын 61–7 есебімен жеңді, бұл сериядағы ең үлкен жеңіс және «Медведьлер» – «Пэккерс» арасындағы қарсыластың тарихындағы ең бір жақты ойын болды. Армстронг «Медведьтермен» тағы бір жыл ғана болды, соңғы орынды және 6–10 есебімен аяқтады, содан кейін маусымда жұмыстан шығарылды. 1970 жылдардың соңында бас кеңседегі талантты мамандардың бастауы болды. Бас менеджер Джим Финкс чемпиондық команданың негізін қалады; скаут Билл Тобин NFL драфтында назардан тыс қалған таланттарды табуға қабілетті болды; ал қорғаныс үйлестірушісі Бадди Райан өзінің революциялық «46 қорғанысын» құрастыруға кірісті. Кларк Шонессимен Т формациясын және Джордж Алленмен кейінгі шығармашылық идеяларды қамтитын бұрынғы жаңалықтарға сәйкес, бөлшектер чемпионат үшін орынға сәйкес келе бастады.

Halas had made the franchise's football decisions for 54 years, but decided to entrust the rebuilding of the Bears to former Minnesota Vikings general manager Jim Finks, whom he named general manager. In 1975, Finks brought in Jack Pardee to coach, marking the first time in Bears history that the team hired a head coach who had not previously been either a Bears player or assistant coach. The move did not have any initial impact, as the team finished the season 4–10. The best move of the year was the drafting of running back Walter Payton (nicknamed "Sweetness") in the first round, who would come to be known as one of the Bears' greatest players. The string of losing seasons ended in 1976, with Payton rushing for 1,390 yards while scoring 13 touchdowns. At the end of the season, the Bears posted a 7–7 record, landing in second place. That same season, the Bears debuted their cheerleading squad, the Honey Bears. Despite the squad's success, Halas' daughter Virginia Halas McCaskey terminated the group in 1985 after Super Bowl XX, starting claims of a "Honey Bear Curse". Payton had a breakout year in 1977, rushing for a team record of 1,852 yards, highlighted by a single game performance of 275 yards, which established a single game record that would stand for the next two decades. That same year, Payton won the NFL Offensive Player of the Year Award and the NFL MVP Award. Behind the performance of Payton, the Bears won their final six games of the season to finish second place with a 9–5 record, which landed them in the NFC Wild Card spot. However, they were outpowered and overmatched in their first playoff game since 1963, as the eventual Super Bowl champion, the Dallas Cowboys, defeated them 37–7 in Dallas. At the end of the season, Pardee left the Bears to take over the coaching reins of the Washington Redskins. He was replaced by Minnesota Vikings defensive coordinator Neill Armstrong, whose first season proved to be a step backwards from the Bears' playoff appearance, with a 7–9 record. The Bears would be more successful in the 1979 season, but tragedy struck the team as the Bears were celebrating their playoff berth. On December 16, 1979, as the Bears earned that spot on the final day of the season with a 42–6 victory over the St. Louis Cardinals, team president George "Mugs" Halas Jr. died of a heart attack at the age of 54. "Mugs", the son of Bears founder George Halas, had served as the team president since 1953. The Bears had to regroup quickly, as they would face the Philadelphia Eagles in the Wild Card Game in Philadelphia a week later. The Bears held a 17–10 lead in the early moments of the second half, only to see the Eagles soar back, moving on to the next round with a 27–17 victory. The Bears did not return to the playoffs under Armstrong, and in 1980, they fell below .500 with a 7–9 record (despite some seminal moments in Bear lore). On October 6, 1980, Payton broke the Bears' all time franchise all purpose yardage total previously held by Gale Sayers, with 9,462 career yards. On Thanksgiving in Detroit, Dave Williams took the overtime kickoff 95 yards for a touchdown, setting an NFL record for the fastest end to an overtime game. On December 7, the Bears ripped the Green Bay Packers 61–7, the biggest margin of victory in the series and the most one sided game in the history of the Bears Packers rivalry. Armstrong lasted just one more year with the Bears, finishing with a last place showing and a 6–10 record before being fired in the off season. By the end of the 1970s, the beginnings of a front office brain trust were in place. General manager Jim Finks was building the foundation of a championship team; scout Bill Tobin had a knack for finding overlooked talent in the NFL draft; and defensive coordinator Buddy Ryan was beginning to formulate his revolutionary "46 Defense". As with earlier innovations involving the T formation with Clark Shaughnessy and later creative ideas with George Allen, the pieces began to fit into place for a championship run.

Дитка дәуірі: аюлардың қайта өркендеуі (1982-1992)

"Маған үш жыл беріңіз, егер менімен бірге жүрсеңіз, біз биге барамыз". ~ Майк Дитканың командаға айтқан алғашқы сөздері.

"Give me three years, and if you walk with me, we'll go to the dance." ~Mike Ditka's first words to the team
Early in 1982, George Halas summoned Mike Ditka back from Dallas and offered him the head coaching job, which he accepted. Under Ditka, the Bears recorded a record of 112–68. After Halas, Ditka became the second Bears coach to record over 100 wins as coach. In addition, the Bears won six division titles and made three trips to the NFC championship. The peak of this era was the 1985 season, where the Bears won Super Bowl XX. The 1982 season was Ditka's first as the Bears' head coach, as he began his rebuilding program by drafting Jim McMahon from Brigham Young University with the intention of making him a franchise quarterback. The season was interrupted by a players' strike and shortened to nine games. As a result, the NFL held a special playoff tournament involving the top eight teams in both conferences. The Bears did not qualify for the postseason, finishing in 12th place with a 3–6 record. On October 31, 1983, George Halas died of pancreatic cancer at the age of 88; he was the last surviving NFL founder. The death of Halas also brought the addition of the initials "GSH" on the left sleeve of the Bears' uniforms. After Halas' passing, his daughter Virginia Halas McCaskey and her husband Ed assumed ownership of the team. In Ditka's second season, the Bears improved and finished with a record of 8–8. The 1983 draft was a critical one, as it saw the core of the Bears' 1985 championship team arrive. In 1984, Walter Payton broke Jim Brown's all time career rushing record (which pleased Brown, who had threatened to come out of retirement if Pittsburgh Steelers running back Franco Harris broke the record; Brown disliked Harris's tendency to run out of bounds to avoid oncoming rushers)., Payton's record stood for eighteen years until it was broken by Emmitt Smith in 2002. The Bears finished the season with a 10–6 record to win their first NFC Central Division Championship. Even though the Bears won the division, they struggled toward the end of the season, which cost them a playoff home game. Instead, in the divisional playoffs, the Bears played against the Washington Redskins at Robert F. Kennedy Memorial Stadium in a game they won 23–19, ending the Redskins' quest for a third straight Super Bowl appearance. The Bears advanced to the NFC championship to play the San Francisco 49ers, who shut the Bears out 23–0 on their way to Super Bowl XIX, and also humiliated the Bears by sending in guard Guy McIntyre to play fullback.

1982 жылдың басында Джордж Халас Майк Дитканы Далластан шақырып алып, бас жаттықтырушы лауазымын ұсынды, ол оны қабылдады. Дитка басшылығымен «Айғырлар» 112–68 есебімен рекордты жаңартты. Халас кейіннен 100-ден астам жеңіс тіркеген екінші «Айғырлар» жаттықтырушысы болды. Бұған қоса, команда алты дивизиондық титул жеңіп, NFC чемпионатына үш рет қатысты. Бұл дәуірдің шыңы 1985 жылғы маусым болды, онда «Айғырлар» XX Суперкубокты жеңді. 1982 жылғы маусым Дитканың «Айғырлардың» бас жаттықтырушысы ретіндегі алғашқы маусымы болды, ол команданы қайта құру бағдарламасын бастады. Бұл бағдарлама аясында Бригам Янг университетінен Джим МакМахонды шақырып, оны франшизалық квотербекке айналдыруды көздеді. Маусым ойыншылардың ереуілі салдарынан тоқтатылып, 9 ойынға дейін қысқартылды. Осыған байланысты NFL екі конференциядағы үздік сегіз команданы қатыстыратын арнайы плей-офф турнирін өткізді. «Айғырлар» плей-оффқа ілікпеді, 3–6 есебімен 12-ші орында қалды. 1983 жылдың 31 қазанында Джордж Халас 88 жасында асқазан безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Ол NFL құрылтайшыларының соңғы тірі мүшесі еді. Халас қазасынан кейін «Айғырлардың» формаларының сол жақ жеңіне «GSH» әріптері қосылды. Халас қайтыс болғаннан кейін, оның қызы Вирджиния Халас МакКаски және күйеуі Эд команданың иелігіне ие болды. Дитканың екінші маусымында «Айғырлар» өзін жақсартты және 8–8 есебімен аяқтады. 1983 жылғы драфт маңызды болды, себебі 1985 жылғы чемпиондық команданың ядросы осы драфт арқылы келді. 1984 жылы Уолтер Пейтон Джим Браунның барлық уақыттағы рекордтық көрсеткішін жаңартты (Браунға ұнады, себебі ол Питтсбург Стиллерстің ойыншысы Франко Харрис рекордты жаңартса зейнеткерлікке кететінін айтқан еді; Браун Харристің қарсыласынан қашу үшін шекарадан шығып кетуін ұнатпады). Пейтонның рекорды 2002 жылға дейін Эммит Смит бұзғанша сақталды. «Айғырлар» маусымды 10–6 есебімен аяқтап, алғашқы NFC Орталық дивизионының чемпионы атанды. «Айғырлар» дивизионды жеңсе де, маусым соңында қиындықтарға тап болды, бұл оларға плей-оффта өз алаңында ойнау мүмкіндігінен айырды. Оның орнына, дивизиондық плей-оффта «Айғырлар» Роберт Ф. Кеннеди Мемориалдық стадионында Вашингтон Редскинстермен кездесіп, 23–19 есебімен жеңіске жетті, осылайша Редскинстердің үшінші рет Суперкубокқа қатысуға деген үмітіне нүкте қойды. «Айғырлар» NFC чемпионатына Сан-Франциско 49ерс командасымен шықты, бірақ 49ерс «Айғырларды» 23–0 есебімен ұтып, XIX Суперкубокқа жолдама алды. Олар «Айғырларды» қорлап, қорғаушы Гай МакИнтайрді шабуылшы ретінде алаңға түсірді.

1985: Супер кубок чемпиондары

1985 жыл – Чикаго Беарс тарихындағы ең жарқын жыл. Әртүрлі рейтингтер бойынша 1985 жылғы Беарс командасы барлық уақыттағы ең үздік бес NFL командасының бірі саналады, себебі олар қарсыластарының алғашқы 12-сін жеңіп, олардан 456–198 есебімен басым түсті. Осының нәтижесінде команда айналасында үлкен қызығушылық туды. Бұл маусым Уильям "Тоңазытқыш" Перри, Майк Синглетари, Джим МакМахон, Дэн Хэмптон және Уолтер Пейтон сияқты ойыншыларды жалпыұлттық назарға ілестірді. Маусымның үшінші аптасында МакМахонның арқасы ауырсынып қалды, бірақ Беарс командасы «Викингтердің кереметі» деп аталған ойында Миннесота Викингтерін жеңіп алды. Тоғызыншы аптада Беарс 49ers командасын 26–10 есебімен жеңіп, Джо Монтананы рекордтық жеті рет құлатты. Беарс командасы Перриді алаңға шығарып, кек алды, бірақ Дитка оны МакИнтайр сияқты жай ғана қорғаушы ретінде емес, шабуылшы ретінде пайдаланды. 11-ші аптада Беарс «Даллас Каубойс» командасын тарихындағы ең ауыр жеңіліске ұшыратты, оларды 44–0 есебімен жеңіп, Чикагоға дивизион жеңісін әкелді. 12-ші аптада Беарс командасы жалғыз жеңілісін қабылдады – 38–24 есебімен «Майами Долфинс» командасынан жеңілді, осылайша олар тарихтағы жалғыз жеңілмейтін маусымды өткізген команда ретінде беделдерін сақтап қалды. Осы шарада Беарс командасы «The Super Bowl Shuffle» атты музыкалық бейнефильмді түсірді. Команда ішінде де келіспеушіліктер болды, себебі бас жаттықтырушы Майк Дитка мен қорғаныс координаторы Бадди Райан арасында пікір қақтығысы туды. Дивизиондық плей-оффта Беарс командасы суық әрі желді күні Нью-Йорк Джайентс командасын 21–0 есебімен жеңді. Содан кейін Беарс Лос-Анджелес Рамс командасымен NFC чемпионатына қатысып, тағы да 24–0 есебімен жеңіске жетіп, Супер Боулға жолдама алды. Супер Боул XX-да Беарс командасы қарсыласы «Жаңа Англия Патриотс» командасын жеңеді деп күтілді. Ойынға бір апта қалғанда, NFL МакМахонның бас таспасындағы жазуларды тыйым салды. Алайда, ойын кезінде МакМахон комиссар Пит Розэллдің құрметіне «Пит» деп жазылған бас таспасын киді. Супер Боул XX-да қызу атмосфера болды, бұл теледидар рейтингтерін жоғарылатты және алдыңғы екі жылдан бері NFL көрермендерінің азаюын тоқтатты. Беарс командасы Пейтонның Беарс аумағына терең кіргенімен ойынды қиын бастады. Келесі шабуылда Патриотс футболды алға жылдыра алмады және 3–0 есебімен көшбасшылыққа ие болу үшін алаңнан гол соқты. Алайда, олардың көшбасшылығы ұзаққа соқпады, себебі Беарс командасы қарсы шабуыл жасап, Перридің тачдаунымен Патриотс командасын аяусыз қысымға алды және келесі 44 ұпайды жинады. Беарс командасы ойынды 46–10 есебімен жеңіп, 1963 жылдан бері (Супер Боул туғанға үш жыл бұрын) алғашқы NFL чемпионатын жеңіп алды және ұпай саны және жеңіс айырмасы бойынша Супер Боул рекордтарын жаңартты, ал қорғаныс шебінің ойыншысы Ричард Дент Супер Боулдың ең үздік ойыншысы атанды.

1985 is the most celebrated year in Chicago Bears history. Through various rankings, the 1985 Bears have been marked as one of the top five NFL teams of all time, as they beat the first 12 of their opponents, outscoring their opponents 456–198. Along the way, the Bears created a huge amount of hype around themselves. The season brought players to the national spotlight such as William "The Refrigerator" Perry, Mike Singletary, Jim McMahon, Dan Hampton, and Walter Payton. In week three of the season, McMahon suffered back spasms, but the bears manage to stun the Minnesota Vikings in a game known as "the Viking Miracle". Eventually, in week nine, the Bears themselves beat the 49ers 26–10, sacking Joe Montana a record seven times. The Bears claimed their revenge by sending Perry in, but instead of as a mere blocker like McIntyre, Ditka used him as a runner. In week 11, the Bears handed the Dallas Cowboys their worst loss in franchise history, beating them 44–0 and clinching the division for Chicago. In week 12, the Bears suffered their only defeat, a 38–24 loss to the Miami Dolphins, who in doing so retained their status as the lone team to have ever had a perfect season. Around this time, the Bears filmed a music video called "The Super Bowl Shuffle". The team was also divided, as head coach Mike Ditka and defensive coordinator Buddy Ryan did not see eye to eye. In the divisional playoffs, the Bears shut out the New York Giants 21–0 on a bitterly cold and windy afternoon. The Bears then faced the Los Angeles Rams in the NFC championship in another shutout, winning 24–0 and advancing to the Super Bowl. In Super Bowl XX, the Bears were enormously favored to beat their opponents, the New England Patriots. A week before the game, the NFL was cracking down on McMahon's trademark message headbands. However, during the game, McMahon wore a headband that said "Pete" in honor of commissioner Pete Rozelle. Super Bowl XX had a manic atmosphere, getting massive TV ratings and reversing a decline in NFL viewership from the previous two years. The Bears started shakily as Payton fumbled deep in Bears territory. On the subsequent possession, the Patriots were unable to advance the football and had to settle for a field goal, taking a 3–0 lead. However, their lead was short lived as the Bears struck back by scoring the next 44 points in a relentless battering of the Patriots, with a touchdown by Perry. The Bears won the game 46–10, capturing their first NFL championship since 1963 (three years prior to the birth of the Super Bowl) and setting Super Bowl records for points and margin of victory, with defensive end Richard Dent being named the Super Bowl MVP.

1986-1992: Супер Боулдан кейінгі жылдар

1986 жылы «Ауыл аюларының» қорғанысы Супер Боулдан кейін одан да қатаң болды, тағы бір NFC Central титулымен және 14–2 есебімен аяқтағанда 187 ұпайға дейін жіберілген рекордтық көрсеткішті орнатты. «Аюлардың» Супер Боул титулын қорғауға жасаған тырабы, Джим МакМахон «Пэкерс» командасының қорғаушысы Чарльз Мартиннің заңсыз соққысынан жарақат алғанда қиындыққа тап болды. МакМахон қарсыласын ұстап алды, ал Мартин оны алаңға құлатып, иығын жарақаттап, бұрыннан нашар болған маусымын аяқтады. Дуг Флюти алмастырды, бірақ тиімді болмады, себебі «Аюлар» дивизиондық плей-оффта Вашингтон Редскинстерінен жеңіліп қалды – 27:13. Сол маусымдағы ерекше оқиға – тұңғыш American Bowl, Солтүстік Америкадан тыс жердегі алғашқы «Аюлар» ойыны, команда Лондонның Уэмбли стадионында Даллас Каубойсын 17:6 есебімен жеңді. 1980-жылдардың соңына қарай басқа командалар 46 қорғанысын біртіндеп түсіне бастады. Шабуыл үйлестірушілері оның қысқа пастарға жасалған шабуылға осал екенін білді, әсіресе Сан-Франциско 49ers командасының Билл Уолш жасаған шабуылға (кейін Батыс жағалауы шабуылы деп аталды). Сондай-ақ, «Аюлар» қартайып бара жатқан негізгі ойыншылардың орнына лайықты ойыншыларды таңдамады. 1987 жылғы маусымда бір айлық ереуіл болды, оның аясында үш ойынға ауыстырушы ойыншылар қолданылды. «Аюлар» бірінші раундта жарақат алған Джим МакМахонның ықтимал орнына Джим Харбоуды таңдағанда алаңдап қалды, ол осыған ренжіді және бас жаттықтырушы Майк Диткамен дауласты. Соңғысы, оның үстіне, ереуіл кезінде НФЛ жағын дұрыс таңдамай, командасымен қарым-қатынасын нашарлатты. Ауыстырушылармен болғанына қарамастан, «Аюлар» NFC Central дивизионында үстемдік ете берді, төртінші рет NFC Central титулын жеңіп алды және 11–4 есебіне қол жеткізді (ереуіл 15 ойындық маусымға әкелді), бірақ жылды ұятты жағдайда аяқтады, өйткені оларды Сан-Франциско 49ers 41:0 есебімен талқандады. Алайда, бұл маусым бір дәуірдің аяқталуы ретінде есте қалды, өйткені Уолтер Пейтон 13 маусымнан кейін зейнеткерлікке шықты, онда ол тек бір ойынды жіберді; Пейтон барлық уақыттағы 16 726 ярдтық рекордтық көрсеткішті жасады. «Аюлар» дивизиондық плей-оффта Вашингтон Редскинстеріне қарсы қайта кездесуге шықты. «Аюлар» ойынның басында 14:0 есебімен алға шықты, бірақ Редскинстер ойынның соңында 21:17 есебімен алға өтті. Маусым мен Пейтонның мансабы аяқталып бара жатқанда, «Аюларға» ойынның соңында гол соғу қажет болды. Доп Пейтонның қолында болды, ол мансабын ұзартуға тырысты, бірақ төртінші рет ол бірінші төменгі сызықтан бір метр қашықтықта алаңдан шығарылды, бұл Редскинстерге уақытты бітіруге мүмкіндік берді. Пейтон ойынның қалған бөлігін тек қана орындықта отырып бақылады. 1988 жылғы маусымда «Аюлар» үздіксіз бесінші дивизиондық титулды 12–4 есебімен жеңіп алды және плей-офф кезеңінде үй алаңында ойнау құқығын иеленді. Жаңа жыл қарсаңында дивизиондық плей-офф ойынында «Аюлар» Филадельфия «Иглз» және бұрынғы қорғаныс үйлестірушісі Бадди Райанмен кездесті, бұл ойын «Тұманды алаң» деп аталды. Екінші тоқсанның соңында Мичиган көлінен тұман түсе бастады, ал үшінші тоқсанда «солдат алаңын» толығымен жауып тастады, бұл ойынды көруді мүмкін емес етті. Дегенмен, «Аюлар» «Иглз» командасын 20:12 есебімен жеңді. Алайда, «Аюлар» келесі аптада NFC Чемпионатында 28:3 есебімен Супер Боул XXIII жеңімпазы Сан-Франциско 49ers командасына жеңіліп қалды. 1989 жылғы маусым Джим МакМахонды Сан-Диего Чарджерс командасына жіберген келісіммен басталды. Бұл қадам МакМахонның мінез-құлқы мен қайта-қайта жарақаттануынан Дитка мен «Аюлар» бас кеңсесінің көңілі қашуына байланысты жасалды. Бұл ойынды бастаушылықты Мик Томчакқа берді, ол МакМахонның әртүрлі жарақаттарына байланысты көп ойынды жіберіп алғандықтан, бұрыннан көп ойнаған тәжірибесі бар еді. Бұл өзгеріс «Аюларға» көмектеспеді, олар маусымды 6–10 есебімен аяқтады және алтыншы рет қатарынан дивизиондық титулды жоғалтты. 1990 жылғы маусымда «Аюлар» нашар маусымнан кейін қайта өркендеп, 11–5 есебімен бірінші орынды иеленді. Маусым ішінде Дитка команданы жаттықтырды, жүрек талмасынан кейін 10 күн өткен соң. Бұл туралы «Saturday Night Live» эскизінде «Билл Сверскидің суперқұмартастары» бірнеше рет айтылды. Алайда, плей-офф жүйесіндегі өзгеріс «Аюларға» үшінші орынды алып, дивизиондық плей-оффқа өту үшін жабайы карта ойынында ойнауға мәжбүр етті. NFC 3 vs 6 ойынында бірінші рет «Аюлар» Нью-Орлеан Сентс командасын 16:6 есебімен жеңіп, Нью-Йорк Гиганттарына қарсы дивизиондық плей-оффқа өтті, олар «Аюларды» 31:3 есебімен жеңіп, XXV Суперкубок жеңімпазы атанды. «Аюлар» 1991 жылы 11–5 есебімен плей-оффқа қайта оралды, бұл Дитканың жаттықтырушылық мансабындағы 100-ші жеңісі болды. «Аюлар» дивизионды жеңе алмады, бірақ жабайы карта ретінде плей-оффқа түсті. Жабайы карта раундында «Аюлар» Даллас Каубойс командасынан 17:13 есебімен жеңіліп қалды. 1992 жылғы маусым Чикагодағы бір дәуірдің аяқталуын білдірді. «Аюлар» Дитканың кезеңіндегі ең нашар көрсеткішті көрсетті, 5–11 есебімен аяқтады. Нәтижесінде, Дитка кезеңі аяқталды, команда президенті Майк МакКей оны қызметтен босатып, Дэйв Ваннстедтты жаңа жаттықтырушы етіп тағайындады. Сол маусымда тағы бір дәуір аяқталды, ол NFL Defensive Player of the Year атанған зал дәрежесіндегі ойыншы Майк Синглетридің зейнеткерлікке шығуымен аяқталды.

In 1986, the Bears' defense was even stingier coming off the Super Bowl, establishing a record low for 187 points allowed as they finished with another NFC Central title and a 14–2 record. The Bears' attempt to defend their Super Bowl title took a blow when Jim McMahon suffered an injury from an illegal hit by Packers defender Charles Martin. McMahon threw an interception and was slammed into the turf by Martin, injuring his shoulder and ending his season, which had already been subpar. Doug Flutie took over, but proved to be ineffective as the Bears were shocked by the Washington Redskins in the divisional playoffs, 27–13. A notable game that season was the inaugural American Bowl, the first Bears game outside of North America, with the team defeating the Dallas Cowboys 17–6 at Wembley Stadium in London. As the 1980s wore on, other teams began to gradually figure out the 46 defense. Offensive coordinators learned it was vulnerable to a short passing game, particularly the one devised by Bill Walsh of the San Francisco 49ers (later referred to as the West Coast offense). The Bears also failed to draft proper replacements for aging starters. The 1987 season brought a month long strike that included the use of replacement players for three games. Off field turmoil ensued when the Bears drafted quarterback Jim Harbaugh in the first round as a possible replacement for the injury prone Jim McMahon, who was offended by this and quarreled with head coach Mike Ditka. The latter, meanwhile, unwisely took the side of the NFL during the strike, damaging relations with his team. Even with the replacements, the Bears continued to dominate the NFC Central division, winning their fourth straight NFC Central title and achieving an 11–4 record (the strike resulted in a 15 game season), but ended the year on an embarrassing note as they were destroyed by the San Francisco 49ers 41–0. That season, however, was remembered as the end of an era, as Walter Payton retired after 13 seasons where he only missed one game; Payton had rushed for an all time career record of 16,726 yards. The Bears earned a divisional playoff rematch against the Washington Redskins. The Bears jumped out to a 14–0 lead early on only to see the Redskins storm back and take a 21–17 lead late in the game. As time was winding down on the season and on Payton's career, the Bears need to score a touchdown late. The ball was in the hands of Payton who tried to extend his career, but on fourth down he was shoved out of bounds a yard short of the first down marker, allowing the Redskins to run the clock out. Payton watched the rest of the game alone on the bench. In the 1988 season, the Bears kept on rolling, winning their fifth straight division title with a 12–4 record and earning home field advantage throughout the playoffs. In a divisional playoffs game on New Year's Eve, the Bears faced the Philadelphia Eagles and former defensive coordinator Buddy Ryan in a game that would be known as the "Fog Bowl". Late in the second quarter, fog began to roll in from Lake Michigan before immersing Soldier Field by the third quarter, which made viewing the game impossible. Nonetheless, the Bears emerged with a 20–12 victory over the Eagles. However, the Bears lost the NFC Championship game the following week 28–3 to the eventual Super Bowl XXIII champion, the San Francisco 49ers. The 1989 season started with a deal that sent Jim McMahon to the San Diego Chargers. The move was made as McMahon fell out of favor with Mike Ditka and the Bears' front office with his behavior and repeated injuries. This gave the starting job to Mike Tomczak, who had already seen considerable playing time as McMahon regularly missed games due to various injuries. This change did not help the Bears, who finished the season 6–10 and missed a sixth consecutive division title. The Bears came into the 1990 season bouncing back from a lackluster season to finish in first place with an 11–5 record. During the season, Ditka earned legendary status when he coached the team again just 10 days after suffering a heart attack. This was referenced several times on the Saturday Night Live sketch "Bill Swerski's Superfans". However, a change in the playoff system caused the Bears a three seed to play in a wild card game to get to the divisional playoffs. In the first ever NFC 3 vs. 6 game, the Bears defeated the New Orleans Saints 16–6 to advance to a divisional playoff showdown against the New York Giants, who defeated the Bears 31–3 and went on to win Super Bowl XXV. The Bears made a return trip to the playoffs in 1991 with an 11–5 record in a season that saw Ditka earn his 100th career coaching win. The Bears did not win the division, but made the playoffs as a wild card qualifier. In the wild card round, the Bears were defeated by the Dallas Cowboys 17–13. The 1992 season saw the end of an era in Chicago. The Bears suffered their worst record of Ditka's tenure, finishing 5–11. As a result, the Ditka era ended as team president Mike McCaskey fired him and hired Dave Wannstedt. Another era that ended that season came with the retirement of Hall of Famer Mike Singletary, who was named NFL Defensive Player of the Year.

1993-2003: Ванстедт/Жарон жылдары

Келесі 11 маусым бойында "Айғырлар" командасы 76–103 есебімен ойнады және үш маусымда 0,500-ден жоғары нәтиже көрсетті. Екі рет плей-оффқа қатысты, бірақ тек бір ойында жеңіске жетті. Осы кезеңде олар өз дивизионында бір рет ғана бірінші орын алды.

1993-1998: Дейв Ванстедт дәуірі

Дейв Ваннестедттің бас бапкер ретінде алғашқы маусымында «Айыулар» 7–9 есебімен аяқтады. 1993 жылғы маусымда «Айыулар» өз тарихындағы 1000-шы ойынын өткізіп, «Солджер Филд» стадионында «Атланта Фалконз» командасын 6–0 есебімен жеңді. 1994 жылы «Айыулар» 9–7 есебімен маусымды аяқтап, плей-оффқа қатысуға мүмкіндік алды. Уайлд-кард раундында «Айыулар» NFC Орталық дивизионының чемпионы «Миннесота Викингс» командасын 35–18 есебімен жеңді. Бірақ «Айыулардың» сәттілігі ұзаққа соқпады, себебі олар Сан-Францискода өткен матчта болашақ Super Bowl XXIX чемпионы «Сан-Франциско 49ers» командасынан 44–15 есебімен жеңіліске ұшырады. 1995 жылғы маусымда «Айыулар» қайтадан 9–7 есебімен аяқтады, бірақ «Атланта Фалконз» командасымен болған тай-брейкте жеңіліске ұшырағандықтан плей-оффқа қатыса алмады. 1996 жылғы маусымда «Айыулар» Ваннестедт басшылығымен кері қадам жасап, 7–9 есебімен үшінші орынға түсті. 1997 жылғы маусымда «Айыулар» одан да нашар өнер көрсетіп, алғашқы жеті ойында жеңіліске ұшырады және 4–12 есебімен маусымды аяқтады. Маусымның жалғыз жарқын сәттерінің бірі – «Айыулардың» «Тампа Бэй Буканерс» командасын жеңіп, 600-ші жеңісін тойлауы болды, осылайша мұндай жетістікке жеткен алғашқы команда атанды. «Айыулар» 1997 жылғы әлем сериясының жетінші ойынын қабылдау үшін Pro Player Stadium қажет болғандықтан, 26 қазанда «Майами Дельфинс» командасымен болған ойынды келесі дүйсенбіге шегерді, бірақ «Айыулар» қайта оралып, Дельфинс командасын 36–33 есебімен қосымша уақытта жеңіп, маусымдағы алғашқы жеңісін тойлады. 1998 жылғы маусым «Айыулар» үшін Ваннестедт басшылығымен соңғы маусым болды, олар тағы да 4–12 есебімен аяқтады. Маусымнан кейін Ваннестедт қызметтен босатылды, ал Маккаскиді оның анасы Вирджиния, Джордж Халас қызы, қайта тағайындады.

1999-2003: Дик Жорон дәуірі

1999 жылғы маусымда «Айғырлар» Дик Жэуронды бас бапкер етіп тағайындады. Онжылдық Жэуронның алғашқы маусымы 6–10 есебімен аяқталды. Сол жылы 1 қарашада бұрынғы «Айғырлар» командасының шабуылшысы Уолтер Пейтон 45 жасында холангиокарциномадан қайтыс болды. «Айғырлар» 2000 жылғы маусымды және жаңа онжылдықты сәтсіз бастады. Алғашқы төрт ойында жеңіліске ұшырағаннан кейін, «Айғырлар» тарихи қарсыласы «Грин-Бэй Пэкерс» командасына қарсы жолда маусымның алғашқы ойынын жеңіп алды. Алайда, «Айғырлар» бұл жеңісті дамыта алмады және келесі үш ойында жеңіліске ұшырады. Апталық үзілістен кейін, олар 10-шы аптада «Индианаполис Колтс» командасын жеңді. Қалған жеті ойынның үшеуінде жеңіске жетті. Команда маусымды 5–11 есебімен аяқтаса да, жаңадан келген қорғаушы Брайан Урлахер NFL Жылдың жас қорғаушысы атанды. «Айғырлар» 2001 жылы күтпеген табысқа жетіп, көптерін таң қалдырды. Бұл Жэуронның «Айғырлар» командасындағы ең сәтті маусымы болды. Маусымның алғашқы ойынында «Балтимор Рейвенс» командасына 17–6 есебімен жеңілгеннен кейін, «Айғырлар» келесі алты ойында жеңіске жетті. Оның екеуі қосымша уақытта «Сан-Франциско 49ers» (37–31) және «Кливленд Браунс» (27–21) командаларына қарсы өткізілді. Екі ойында да қорғаушы Майк Браун керемет қайтарымдар жасады («Айғырлар» үшінші тоқсанда «Сан-Францискоға» қарсы 28–9 есебімен, ал «Кливлендке» қарсы соңғы секундтарда 21–7 есебімен артта қалды). Өкінішке орай, «Грин-Бэй Пэкерс» жеңіс тізбегін өз алаңында 20–12 есебімен тоқтатты. Бақытымызға орай, «Айғырлар» келесі үш ойында жеңіске жетті. Алайда, «Айғырлар» «Ламбо Филдке» барып, «Пэкерс» командасынан қайтадан 17–7 есебімен жеңіліп, тұрақты маусымның соңғы жеңілісін қабылдады. «Айғырлар» соңғы төрт ойында жеңіске жетіп, тұрақты маусымды 13–3 есебімен аяқтады. Бұл NFC-де екінші орынға ие болды және «Айғырларға» плей-оффтың бірінші турында демалыс алды. Дивизиондық плей-офф ойынында «Филадельфия Иглз» командасы «Айғырларды» 33–19 есебімен жеңді. Маусымды көңілсіз аяқтағанына қарамастан, жаңадан келген шабуылшы Энтони Томас NFL Жылдың жас шабуылшысы атағын жеңіп алды, ал Дик Жэурон Жыл бапкері атанды. «Солджер Филд» стадионы жөндеуден өткендіктен, «Чикаго Аюлары» 2002 жылғы үй ойындарын Иллинойс университетінде, Шампейн қаласында (Чикагодан 136 миль қашықтықта) өткізуге мәжбүр болды. Бұл сонымен қатар «Хьюстон Тексанс» командасының NFL-ге қосылған және бөлімдердің қайта құрылған жылы болды, нәтижесінде «Айғырлар» «Детройт Лайонс», «Грин-Бэй Пэкерс» және «Миннесота Викингс» командаларымен бірге жаңадан құрылған NFC Солтүстік бөліміне қосылды. «Айғырлар» сондай-ақ бұрынғы «Питтсбург Стиллерс» командасының ойыншысы Корделл «Слэш» Стюартты сатып алды. 2002 жылғы маусымды 2–0 есебімен бастағанына қарамастан, команда жарақаттарға байланысты қиындыққа тап болды және келесі сегіз ойында жеңіліске ұшырады. «Айғырлар» осы жылы үшінші жеңіске «Детройт Лайонс» командасына қарсы үй ойынында жетті, бірақ маусымның қалған бес ойынының төртеуінде жеңіліп, 4–12 есебімен аяқтады. 2003 жылғы маусымда «Айғырлар» жаңадан жөнделген «Солджер Филд» стадионына оралды және команда жаңа талисманы Стейли Да Беарды таныстырды. Дегенмен, орташа нәтижелер жалғасты, өйткені «Айғырлар» маусымды бесінші аптада 1–4 есебімен бастады. Корделл Стюарт «Айғырлар» командасы келесі екі жол ойынында жеңіліске ұшырағаннан кейін бастапқы ойыншылық орнынан айрылды. Крис Чандлер жаңа ойыншы болып тағайындалды, бірақ «Айғырлар» үшін тек төрт ойын ойнап, алғашқы екеуін жеңді. Бұл Стюартқа бастапқы орнын қайтаруға мүмкіндік берді және ол келесі үш ойында ойнап, екеуін жеңді. «Айғырлар» маусымды 7–9 есебімен аяқтады. Болашаққа көз жүгіртіп, «Айғырлар» жас ойыншы Рекс Гроссманға маусымның соңғы үш ойынын бастауға мүмкіндік берді. Гроссман «Айғырлар» командасына соңғы екі үй ойынында жеңіске жеткізді. Ақырында, талантты ойыншылардың кеш көрсетілімі Дик Жэуронның жұмысын сақтап қалуға жеткіліксіз болды, өйткені ол «Айғырлардан» босатылды. Диткадан кейінгі осы онжылдық отты Халас стилін қайтаруға және жаңа идеяларды қалыптастыруға бағытталған біркелкі емес күш-жігерді көрсетті, өйткені екі бапкер және әртүрлі схемалар келді және кетті. Сонымен қатар, бұл дәуір «квотербек каруселімен» сипатталды, онда бастапқы ойыншылық орны жыл сайын өзгерді. 2001 жылы «Тампа Бэй Буканерс» командасында 14 жыл қызмет еткен бас менеджер Джерри Анджелоның жұмысқа орналасуы үміт беретін белгі ретінде қарастырылды.

For the 1999 season, the Bears hired Dick Jauron as their next head coach. The decade ended with Jauron's first season at 6–10. That same year, on November 1, former Bears running back Walter Payton died from cholangiocarcinoma at the age of 45. The Bears began the 2000 season and the new decade on a sour note. After losing their first four games, the Bears finally won their first game of the season on the road against their historic rival, the Green Bay Packers. However, the Bears could not build off that win and lost their next three games. After the bye week, they won against the Indianapolis Colts in week 10. Out of the remaining seven games, they would win three. Although the team ended the season 5–11, rookie linebacker Brian Urlacher was named NFL Defensive Rookie of the Year. The Bears surprised most with a breakout campaign in 2001. Apparently, this remained the most successful season for Jauron with the Bears. After they lost their first game of the season to the eventual Super Bowl XXXV champion, the Baltimore Ravens, 17–6 on the road, the Bears won their next six games. Two of those games were won in overtime, against the San Francisco 49ers (37–31) and the Cleveland Browns (27–21). In both games, safety Mike Brown capped remarkable comebacks (the Bears trailed 28–9 in the third quarter against San Francisco, and 21–7 with seconds remaining against Cleveland) by returning an interception in overtime for a touchdown. Unfortunately, the Green Bay Packers ended the win streak at home 20–12. Fortunately, the Bears would win their next three games. However, the Bears traveled to Lambeau Field and were again swept by the Packers 17–7 in their last loss of the regular season. The Bears would win their last four games, ending the regular season with a 13–3 record. This qualified for second place in the NFC, earning the Bears a first round bye in the playoffs. In the divisional playoff game, the visiting Philadelphia Eagles won against the Bears 33–19. Despite the Bears' season ending on a sour note, rookie running back Anthony Thomas won the NFL Offensive Rookie of the Year award, and Dick Jauron was given the Coach of the Year award. With Soldier Field being renovated, the Chicago Bears had to play their 2002 home games at the University of Illinois at Urbana–Champaign in Champaign, Illinois (136 miles outside Chicago). This was also the year the Houston Texans joined the NFL and realignments were made, with the Bears joining the Detroit Lions, the Green Bay Packers and the Minnesota Vikings in the newly formed NFC North division. The Bears also acquired former Pittsburgh Steelers quarterback Kordell "Slash" Stewart. Despite starting the 2002 season 2–0, the team was plagued by injuries and lost their next eight games. The Bears finally got their third win of the year at home against the Detroit Lions, but would lose four of the remaining five games of the season, finishing with a 4–12 record. For the 2003 season, the Bears were able to move back to the newly renovated Soldier Field, and the team also debuted their new mascot Staley Da Bear. Nevertheless, mediocrity continued as the Bears began the season with a 1–4 record by week five. Kordell Stewart lost his starting job after the Bears lost their next two road games. Chris Chandler was named their new quarterback, but ended up playing only four games for the Bears, winning the first two. This allowed Stewart to reclaim his starting job, and he played the next three games, winning two. The Bears finished the season with a 7–9 record. Looking towards the future, the Bears allowed rookie quarterback Rex Grossman to start the last three games of the season. Grossman brought the Bears victories in their final two home games. In the end, the late showing of talent was not enough to save Dick Jauron's job, as he ended up being dismissed from the Bears. This post Ditka decade saw an uneven effort to bring back the fiery Halas style and forge new ideas, as two coaches and various schemes came and went. Furthermore, this era was marred by a "quarterback carousel", where the starting job changed year after year. The hiring of general manager Jerry Angelo in 2001, after 14 years with the Tampa Bay Buccaneers, was viewed as a hopeful sign.

2004-2012: Лови Смит дәуірі

Сент-Луис Рамс командасының бұрынғы қорғаныс үйлестірушісі Лови Смитті жаңа бас бапкер етіп тағайындағаннан кейін, «Бears» командасы 2004 жылғы маусымға жоспар жасады. Смит жұмысқа алынғаннан бері, бас менеджер Джерри Анджело жасаған барлық ойыншылар трансфері үлкен табысқа жетті. Лови Смит басқаруымен «Бears» командасы 63–49 есебімен жеңіс тіркеді, оның ішінде екі плей-офф жеңісі және екі плей-офф жеңілісі бар, соның бірі 2007 жылы өткен Super Bowl XLI болды. Смит қызметінің басында үш мақсатты белгіледі: Грин-Бэйдің дивизиондағы басымдығын тоқтату, дивизионда жеңіске жетіп, Супер Боулды ұту. 2005 жылдың соңына дейін алғашқы екі мақсат орындалды.

2004-2008: Жаңа "Мидуэйдің монстрлары" және Super Bowl XLI

Смиттің жаттықтырушы ретінде алғашқы жылында «Ауыл аюлары» 2004 жылғы маусымды 5–11 есебімен аяқтады. Бірінші мақсаты – «Аюлардың» қарсыласы «Грин-Бэй Пакерс» командасын «Лэмбо Филдте» жеңу болды. Алайда, жетінші аптада «Аюлардың» бастамалық көрсеткіші 1–5 болды, «Грин-Бэйге» қарсы жалғыз жеңісінің себебі үшінші аптада «Миннесота Викингстеріне» жолдағы жеңіліс болды, сол ойында маусымын аяқтауға тізесін жарақаттанған Рекс Гроссманды жоғалтты. Содан бері «Аюлар» үш түрлі квотербекке көшті: Крейг Кренцель, Джонатан Куинн және Чад Хатчинсон. Сегізінші аптадан 10-ға дейінгі үш ойындық жеңіс сериясыннан кейін, «Аюлар» 10-шы аптада «Теннесси Титанс» командасын 19–17 есебімен жеңіп, қауіпсіздікке қол жеткізді. Бұл НФЛ тарихында ойынның ұзаққа созылуымен аяқталған екінші жағдай еді. Кейін «Аюлар» қалған жеті ойынның алтысында жеңіліске ұшырады. 2005 жылы, маусымдық ойындарда 3–2 көрсеткішін (Рекс Гроссман «Сент-Луис Рамс» командасына қарсы жеңілістен кейін білезігін сындырғаннан кейін) «Аюлар» жаңашыл квотербек Кайл Ортонды негізгі ойыншы деп тағайындады, бірақ тұрақты маусым нашар басталды. «Аюлар» 2005 жылғы маусымды 1–3 есебімен бастады. Тіпті, демалыс аптасы да оларға көмектесе алмады, себебі «Аюлар» бесінші аптада Трент Дилфер мен «Кливленд Браунс» командасына 20–10 есебімен жеңіліп қалды. 1–3 бастамасынан кейін, «Аюлар» сегіз ойындық жеңіс сериясын көрсетті, ол «Миннесотаға» қарсы екі үй ойынымен 28–3 және «Рейвенс» командасына 10–6 есебімен басталды. Он бірінші аптадағы үй ойынында, «49ers» командасы бірінші жартының соңында 52 ярдтық алаңға гол соғуға тырысты, бірақ жел оны энд-зонада болған Нейтан Вашерге ұрды, ол қателескен алаңға 108 ярдты жүгіріп, НФЛ тарихындағы ең ұзақ тачдаун ойынын жасады, бұл рекордты шамамен бір жылдан кейін «Аюлардың» өзі Девин Хестер қайталады. Сегіз ойындық жеңіс сериясы суық және қарлы ауа-райында «Питтсбург Стиллерс» командасына қарсы (21–9) жолдағы ойында аяқталды. «Аюлар» маусымды 2–2 есебімен аяқтады. Он бесінші аптада олар «Атланта Фалконс» командасына қарсы соңғы тұрақты маусымдағы үй ойындарында 16–3 есебімен жеңіске жетті. Ойын барысында Лови Смит Кайл Ортонның орнына толық сауыққан Рекс Гроссманды қойды. Келесі аптада «Аюлар» Рождество күні «Лэмбо Филдте» үлкен көрсетілім жасап, дивизионды жеңіп алды (бірінші рет «Аюлар» Рождество күні ойнады). 1991 жылдан бері алғаш рет «Аюлар» «Пакерстерді» жеңіп, сонымен қатар NFC Солтүстік дивизионының чемпионы атанды. «Аюлар» тұрақты маусымды 11–5 есебімен аяқтады, бұл NFC-де екінші орынға және плей-оффтың бірінші раундында демалысқа шығу үшін жеткілікті болды. Сонымен қатар, Лови Смит NFL Жыл жаттықтырушысы атағын алды. NFC дивизиондық плей-офф ойындарында «Каролина Пантерс» командасы «Аюларды» 29–21 есебімен жеңіп, соңғы команданың маусымын аяқтады. «Пантерс» командасының қабылдаушысы Стив Смит 218 ярд пен екі тачдаунға 12 қабылдау жасады. «Пантерс» командасының шабуылдары «Аюлардың» ең үздік қорғанысын бұзды. «Аюлар» қосымша уақытқа күш салуға соңғы мүмкіндік алды, бірақ Рекс Гроссманның Мұхсин Мұхаммедке арналған 4-ші және 1-ші пасы ойын аяқталуға бір минуттан аз уақыт қалғанда аяқталмай қалды. «Аюлар» 2006 жылғы маусымды алғашқы жеті ойынды жеңіп, 1988 жылдан бері ең жақсы бастамаларын көрсетті. Команда дені сау Рекс Гроссманның басшылығымен күшті шабуыл жасады, ол жарақаттарға байланысты алғашқы үш маусымның көп бөлігінде белсенді емес болды. Гроссман FedEx Offensive Player of the Month Award сыйлығын алды, маусымның бірінші айында 100.9 рейтингті көрсетті. Бір ойын кезінде Гроссман төрт тачдаун жіберіп, 148 пассерлік рейтингке ие болды. «Аюлардың» қорғанысы да жаңалықтарға айналды, ол оларға қарсыластарын 221–69 есебімен жеңіске жеткізді. Алайда, бұл кезеңде «Аюлар» осалдық танысты. «Буффало Биллзді» 40–7 жеңгеннен кейін, «Аюлар» Аризона штатының Глендейл қаласына «Аризона Кардиналз» командасымен кездесуге барды, онда Гроссман алты рет қателескендей болды. 20 минуттан аз уақыт қалғанда, «Аюлардың» қорғанысы мен арнайы командалар 20 ұпайға кемшілікті жеңіп, «Кардиналдарды» 24–23 есебімен жеңуге мүмкіндік берді. «Сан-Франциско 49ers» командасын 41–10 есебімен ұрып-соққаннан кейін, бірінші жартысында 41 ұпай жинап, 1940 жылғы Чемпионат ойындағы жеңісімен рекордты теңестіргеннен кейін, Гроссман «Майами Дельфиндерге» қарсы тағы бір айналымға ие болды (бұл 1985 жылғы «Аюлар» маусымын еске түсіреді), онда «Аюлар» 31–13 есебімен жеңілді, бұл команда сол маусымда ең көп ұпай жинады. Дегенмен, «Аюлар» «Нью-Йорк Гигантс» командасына қарсы берік өнер көрсетіп, Девин Хестер Нейтан Вашердің ең ұзақ қателескен далалық гол қайтарылу рекордын теңестірді, сонымен қатар «Нью-Йорк Джетс» командасын жеңіп, таза жеңіске жетті. Содан кейін «Аюлар» Массачусетс штатының Фоксборо қаласына сапар шекті, онда Гроссман мен қорғаныс «Нью-Ингленд Пэтриотс» командасын жеңуге күресті. Тағы да ойынды жеңу мүмкіндігіне ие болған Гроссман Асанте Сэмюэлге ойынды аяқтаған перехват жіберді. Келесі аптада «Аюлардың» қорғанысы мен арнайы командалары «Миннесота Викингстеріне» қарсы нашар өткен пастық ойыннан кейін үлкен рөл атқарды (23–13). Жеңіс оларға екінші қатарынан NFC Солтүстік дивизионының чемпионы атағын және плей-оффқа қатысу құқығын берді. Команда келесі үш ойында өзінің толыққанды өнімділігін қайта жаңартты, оның ішінде Хестердің «Сент-Луис Рамс» командасына қарсы екі кик қайтарып, «Тампа Бэй Букканирс» командасына қарсы ұзаққа созылған ойын, онда Гроссман 300 ярдтан астам пастық көрсеткіш көрсетті. Маусым «Пакерс» командасының тұрақты маусымның соңғы ойынында «Аюларды» 26–7 есебімен жеңісімен аяқталды, Гроссман 0 пассерлік рейтингісін көрсетті. Жергілікті БАҚ Гроссманның тұрақсыз өнертабысы мен кемшіліктеріне сын айтты. Көптеген жанкүйерлер Лови Смиттен тәжірибелі квотербек Брайан Гриес пайдасына Гроссманды алаңнан шығаруды талап етті. Дегенмен, Гроссманды маусым бойы қолдаған Смит, оны команданың негізгі ойыншысы ретінде сақтап қалды. «Аюлар» «Сиэтл Сихокс» командасымен екінші рет кездесуге дайындық жасады, оларға дені сау Шон Александер оралды. Ойын алдында Смит «Төртінші фазаны» құру туралы хабарлады, ол жанкүйерлердің қолдауын пайдалануды көздеді. Көл жағасындағы аспанның бұлтты күнінде «Аюлар» «Сиэтл Сихокс» командасын ұзаққа созылған ойында 27–24 есебімен жеңіп, Робби Гулдтың голымен жеңіске жетті. Жеңіс «Аюлардың» 1994 жылдан бері плей-офф ойынын жеңген алғашқы рет болды. Келесі аптада «Аюлар» NFC Чемпионатында «Нью-Орлеанс Сэйнтс» командасымен кездесті, бұл «Сэйнтс» командасының алғашқы Конференция Чемпионатындағы қатысуы болды. «Аюлардың» қорғанысы «Сэйнтс» командасының ең үздік шабуылдарын тоқтатып, шабуылшылар Томас Джонс пен Седрик Бенсон «Сэйнтс» командасының қорғанысын шамамен 180 ярдқа және үш тачдаунға дейін пайдаланды. «Аюлар» «Сэйнтс» командасын 39–14 есебімен жеңіп, Джордж Халас кубогын жеңіп алды және Indianapolis Colts командасына қарсы Super Bowl XLI-де Ұлттық Футбол Конференциясын ұсыну құқығын алды, бұл 1986 жылғы Super Bowl XX-ден бері алғашқы Super Bowl қатысуы болды. Сонымен қатар, Лови Смит Super Bowl-ға командасын жеткізген алғашқы афроамерикалық жаттықтырушы атанды. Бұл жетістік сағаттардан кейін оның ұстазы және досы Тони Дунги Indianapolis Colts командасымен қайталады. «Аюлар» Super Bowl XLI-ге 7 ұпайлық андердог ретінде кірді. Ойынның жаңбырлы ауа-райында «Аюлар» тарихындағы ең жылдам жеңіске жетті, Девин Хестер ойынның ашылуында тачдаун үшін қайтарып берді. «Аюлар» тачдаунмен көшбасшылықты кеңейткенімен, «Colts» командасы жартылай уақытта көшбасшылықты қайтарып алды. «Аюлардың» қайта оралу үміті Гроссманның тачдаунға қайтарылған перехватымен шамалы болды. Ақырында, «Colts» командасы «Аюларды» 29–17 есебімен жеңді. Өнімді маусымнан кейін «Аюлар» келесі жылы осы жетістікті қайталау үмітімен Чикагоға оралды. 2007 жылғы маусымда сәттілік келмеді, «Аюлар» күресіп, 7–9 есебімен аяқтады. Көктемде қорғаныс шебіндегі Тэнк Джонсон құқықтық мәселелерге тап болды және 25 маусымда «Аюлар» одан бас тартты. Қорғаныс координаторы Рон Ривера...

In Smith's first year as coach, the Bears ended the 2004 season at 5–11. For the first goal, Smith aimed to defeat the Bears' rival, the Green Bay Packers, at Lambeau Field. However, by week seven, the Bears recorded a poor starting record of 1–5, with the only win against Green Bay largely due to the week three road loss to the Minnesota Vikings, where they lost starting quarterback Rex Grossman from a season ending knee injury. From then on, the Bears cycled through three different quarterbacks: Craig Krenzel, Jonathan Quinn and Chad Hutchinson. After a modest three game win streak from week eight to 10, the Bears capped the streak in their 19–17 win over the Tennessee Titans in overtime with a safety in week 10. It was the second time in NFL history that a game ended in overtime on a safety. Afterwards, the Bears ended up losing six of the remaining seven games. In 2005, after going 3–2 in the preseason (with Rex Grossman suffering a broken ankle in their preseason loss to the St. Louis Rams), the Bears named rookie quarterback Kyle Orton their starter, but their regular season started off poorly. The Bears began the 2005 season with a 1–3 record. Not even a bye week could help them, as the Bears lost a hard fought road game to Trent Dilfer and the Cleveland Browns 20–10 in week five. After the 1–3 start, the Bears had an eight game winning streak, which started with two home games against Minnesota 28–3 and the Ravens 10–6. On a week 10 home game, the visiting 49ers attempted a 52 yard field goal as time expired in the first half, but the wind blew it to Nathan Vasher, who was in the end zone and returned that missed field goal 108 yards for the longest touchdown play in NFL history, a record that would only be repeated by the Bears' own Devin Hester almost exactly a year later. The eight game winning streak came to an end on the road in a cold and snowy fight against the Pittsburgh Steelers (21–9). The Bears closed out the season with a 2–2 record. In week 15, they won their last regular season home game against the Atlanta Falcons with a final score of 16–3. During the game, Lovie Smith replaced Kyle Orton with a fully healed Rex Grossman. The following week, the Bears clinched the division with a dominant performance at Lambeau Field on Christmas Day (the first time the Bears ever played on Christmas). For the first time since 1991, the Bears swept the Packers, and also secured the NFC North Division title. The Bears ended the regular season with an 11–5 record, enough for second place in the NFC and a first round bye in the playoffs. In addition, Lovie Smith received NFL Coach of the Year honors. In the NFC divisional playoff game, the Carolina Panthers defeated the Bears 29–21, ending the latter team's season. Panthers receiver Steve Smith had 12 receptions for 218 yards and two touchdowns. The Panthers' offense dismantled the Bears' top ranked defense. The Bears had a final chance to force overtime, but Rex Grossman's 4th and 1 pass intended for Muhsin Muhammad fell incomplete with less than a minute left in the game. The Bears started the 2006 season by winning their first seven games, marking their best start since 1988. The team established a strong offense under the helm of a healthy Rex Grossman, who was inactive for the most of his first three seasons due to injuries. Grossman earned a FedEx Offensive Player of the Month Award, a 100.9 passer rating during the first month of the season. During one game, Grossman threw four touchdowns and earned a passer rating of 148. The Bears' defense also made headlines, and allowed them to outscore their opponents 221–69 during the first two months of the season. However, the Bears showed a glimpse of mortality during this period. After defeating the Buffalo Bills 40–7, the Bears traveled to Glendale, Arizona, to face the Arizona Cardinals, where Grossman committed six turnovers in a seemingly lost effort. With less than twenty minutes remaining, the Bears' defense and special teams mounted a comeback that allowed them to overcome a 20 point deficit and beat the Cardinals 24–23. After a decisive 41–10 crushing of the San Francisco 49ers, where the Bears scored 41 points in the first half, tying the record by the 1940 Championship Game victory, Grossman had another turnover ridden performance against the Miami Dolphins (which reminisced the 1985 Bears season), where the Bears lost 31–13, the most points the team allowed that season. However, the Bears bounced back with a staunch performance against the New York Giants, where Devin Hester tied Nathan Vasher's longest missed field goal return record, and a shutout victory over the New York Jets. The Bears then traveled to Foxboro, Massachusetts, where Grossman and the defense struggled to defeat the New England Patriots. Despite earning another chance to win the game, Grossman threw a game ending interception to Asante Samuel. The following week, the Bears' defense and special teams came up big in the wake of a struggling passing game against the Minnesota Vikings 23–13. The win clinched their second consecutive NFC North title, and a playoff berth. The team began to re establish their clockwork performance during the next three games, including one where Hester returned two kicks for touchdowns against the St. Louis Rams, and an overtime thriller against the Tampa Bay Buccaneers, where Grossman threw for over 300 yards. The season ended on a low note, when the Packers defeated the Bears 26–7, in the regular season's finale, with Grossman leaving a passer rating of zero. Local media began to criticize Grossman for his inconsistent performances and shortcomings. Many fans called upon Lovie Smith to bench Grossman in favor of veteran quarterback Brian Griese. Nevertheless, Smith, who had supported Grossman throughout the season, opted to keep Grossman as the team's starter. The Bears prepared to take on the Seattle Seahawks for a second time, who had returned with a healthy Shaun Alexander. Prior to the game, Smith announced the creation of the "Fourth Phase", which involved using fan support as an advantage. On a dreary day along the lakefront, the Bears defeated the Seattle Seahawks 27–24 on an overtime Robbie Gould field goal. The win marked the first time since 1994 that the Bears had won a playoff game. The following week, the Bears faced the New Orleans Saints in the NFC Championship, marking the Saints' first Conference Championship appearance. The Bears' defense shut down the Saints' top ranked offense, while running backs Thomas Jones and Cedric Benson exploited the Saints' run defense for nearly 180 yards and three touchdowns. The Bears defeated the Saints 39–14, earning them the George Halas Trophy and the right to represent the National Football Conference at Super Bowl XLI against the Indianapolis Colts in their first Super Bowl appearance since Super Bowl XX in 1986. Also, Lovie Smith became the first African American coach to lead his team to a Super Bowl. This feat was matched hours later by his mentor and friend Tony Dungy of the Colts. The Bears entered Super Bowl XLI as seven point underdogs. Amidst the game's rainy weather, the Bears took the quickest lead in Super Bowl history when Devin Hester returned the game's opening kick off for a touchdown return. Although the Bears' expanded their lead with a touchdown, the Colts struck back to take a halftime lead. The Bears' hopes for a comeback were almost thwarted when Grossman threw an interception that was returned for a touchdown. Ultimately, the Colts defeated the Bears 29–17. After a productive season, the Bears returned to Chicago in hopes of replicating their success the next year. Success was not forthcoming in the 2007 season, which saw the Bears struggle and finish 7–9. Legal troubles affected defensive tackle Tank Johnson during the spring, and he was cut by the Bears on June 25. Defensive coordinator Ron Rivera was dropped as well after his contract with the team expired. After the Bears started the season with a 1–3 record, Lovie Smith benched Grossman in favor of Griese. However, injuries ravaged the team's roster, resulting in multiple inconsistent performances on defense and offense. The team finished the season with a 7–9 record, one game behind the Detroit Lions. On the bright side, the Bears swept the Green Bay Packers for the first time since 2005, including a 35–7 victory against the 13–2 Packers in week 17. In 2008, Lovie Smith named Kyle Orton the team's starting quarterback. The Bears parted with Cedric Benson, who was cut after two alcohol related arrests and was succeeded by rookie running back Matt Forte, who rushed for 1,238 yards and caught 47 receptions for 438 yards. The team recorded a major victory in week 1 in a Super Bowl XLI rematch against the Colts at Lucas Oil Stadium 29–13. The Bears posted a winning record again (9–7), but ended up being one game behind the eventual NFC North champion, the Minnesota Vikings, and failed to qualify for the playoffs after losing 31–24 to the Houston Texans in Week 17.

Jay Cutler саудасы

2009 жылғы маусымда Рекс Гроссман еркін агент мәртебесіне ие болып, командадан кетіп, «Хьюстон Тексанс» клубымен келісім жасады. «Айғырлар» Кайл Ортонды «Бронкос» клубына Джей Катлерге алмастырды. 2009 жылғы маусым алаңдаулы нотамен басталды, өйткені Катлер бірінші аптада «Грин-Бей Пэкерс» клубына қарсы төрт перехват жасады. Алайда, «Айғырлар» 3-1 есебімен қайта жанданды, соның ішінде екінші аптада Супербоул XLIII чемпионы «Питтсбург Стийлерс» клубын жеңді, бірақ байкау аптасынан кейін жағдай тез нашарлады, «Айғырлар» келесі он ойынның сегізін ұтырып, «Сан-Франциско 49ers» клубына ұтылды, онда Катлер мансабындағы ең көп – бес перехват жасады, соның ішінде ойын аяқталуға бір минуттан аз уақыт қалғанда қызыл аймақтағы ойынды тоқтатып қойды. 15-ші аптада «Балтимор Рейвенс» клубына 31-7 есебімен ұтылу «Айғырлардың» плей-оффқа өтуіне математикалық түрде тосқауыл қойды, бірақ команда жылды соңғы екі матчты «Миннесота Вайкингс» (36-30 есебімен қосымша уақытта жеңіс) және «Детройт Лайонс» (37-23) клубтарына қарсы жеңіспен аяқтады, нәтижесінде 7-9 есебімен аяқтады. Келесі маусымда «Айғырлар» Юлиус Пепперс, Честер Тейлор және Брэндон Манумалеунаны қолға алды. «Айғырлар» 2010 жылғы маусымды «Лайонс» клубын қабылдап, даулы шешімнен кейін 19-14 есебімен жеңіске жетті. Содан кейін олар «Даллас» клубына сапар шегіп, 27-20 есебімен «Каубойс» клубын жеңді. Келесі аптада «Пэкерс» қалаға келді және 18 айыппұлдан кейін 20-17 есебімен ұтылды, бұл «Айғырлардың» есебін 3-0-ге жеткізді. Алайда, олардың жеңіс тізбегі «Гиантс» клубына сапарда 17-3 есебімен ұтылып аяқталды. Джей Катлер бірнеше рет соққыға ұшырап, шаңқа бас соққысын алды. Тәжірибелі еркін агент-квартербек Тодд Коллинс Катлерді ауыстырды, бірақ ол да тез жарақат алды. Үшінші нөмірлі квартербек Кейлеб Хани ойынның қалған бөлігін өткізді. Осы жеңілістен кейін «Айғырлар» 0-5 есебімен ойнап жатқан «Каролина Пантерс» клубына қарсы оңай жеңіске жетті, бірақ «Сиэтл Сихокс» клубына тағы да 23-20 есебімен ұтылды. Шабуыл және шабуылдық желімен туындаған қиындықтар жетінші аптада «Редскинс» клубы 17-14 есебімен жеңіске жеткенде, екінші рет үйде жеңіліске ұшырады. Байкау аптасынан кейін шабуылдық үйлестіруші Майк Мартц Катлердің шабуылдық желісінен қорғаныс жоқтығын өтеу үшін шабуылды жаңартуға тырысты. Осыдан кейін олар үйде 27-13 есебімен қиындыққа тап болған «Вайкингс» клубын оңай жеңіп, Маямиде «Долфинс» клубын 16-0 есебімен жеңді, бұл «Айғырларға» лигада бірінші орынға ие болған 700-ші жеңісін сыйлады. 12-ші аптада «Айғырлар» екінші маусымда қатарынан «Филадельфия Иглз» клубын қабылдап, 31-27 есебімен жеңіске жетті, сонымен бірге «Иглз» клубының квартербегі Майкл Викке қарсы өзінің мінсіз рекордын сақтады (ойыннан кейін, олармен 0-5 есебімен барлық уақыт рекорды болды). Детройттегі «Лайонс» клубын күмәнді төрелікпен жеңгеннен кейін, «Айғырлар» қарлы дауылда үйде «Нью-Ингленд Пэтриотс» клубына толығымен құлдырады (Пэтриотс 36-7 есебімен жеңді). Келесі аптада «Айғырлар» «Вайкингс» клубының 2010 жылғы маусымдағы алауыздығына тартылды. Хьюберт Х. Хамфри Метродомның ауаға құйылатын шатыры бір апта бұрын құлағандықтан, екі командаға суық қысқы ауа райында Миннесота университетінің кампусындағы TCF Bank стадионында ойнауға тура келді. «Вайкингс» клубы үшін үй ойындары болғанына қарамастан, олар ашық ауада ойнауға дайын команда емес еді, ал «Айғырлар» оларды 40-14 есебімен жеңді. Осы жерде Бретт Фавр NFL-де соңғы рет соққыға ұшырап, мұздаған жерге құлап, шаңқа бас соққысын алды, бұл 297 рет қатарынан бастаған 20 жылдық мансабын аяқтады. Кейін «Айғырлар» үйге оралып, «Джетс» клубын 38-34 есебімен жеңіп, 17-ші аптада Ламбоу-Филдтің «Қалқанды тундрасына» сапар шекті. Олардың қас жауы «Пэкерс» клубына бұл ойынды жеңіске ұшырату үшін ғана плей-офф жарысынан шығару жеткілікті болды, сондықтан Лови Смит Чикагоның стартерлерін ойнауға шешім қабылдады. Ол сондай-ақ плей-офф үшін «Пэкерс» клубына ештеңе бермеу үшін жалпы ойынды өткізді, бірақ шабуыл қайтадан тоқтап, «Грин-Бей» 10-3 есебімен қорғаныс күресін жеңіп, жабайы карта плей-офф орнын қорғады. Маусым бойы «Айғырлардың» шабуылы мен шабуылдық желісі НФЛ-дің ең төменгі ондығында болды, ал «Айғырлар» негізінен арнайы командаларға (әсіресе Девин Хестердің паунд қайтарғышы ретінде) және қорғаныс аяғы Джулиус Пепперс (оқиғалар кезінде Каролинадан сатып алынған) және желілік қорғаушы Брайан Урлахер бастаған ескірген, бірақ әлі де тиімді қорғанысқа сүйенді. Грин-Бейдегі жеңілістен кейін олардың плей-офф мүмкіндіктері зардап шекпеген болса да (олар қазірдің өзінде NFC-нің екінші орнын және 11-5 режімдік рекордымен бірінші раундта жеңіске жетті), бұл ойын ақыр соңында «Пэкерстерді» постсезондан алып тастауға қабілетсіздігіне байланысты өлімге ұшырады. «Сихокс» клубы таңғажайып 7-9 маусымдық рекордпен және одан да керемет плей-офф жеңісімен «Супербоул XLIV» чемпионы «Нью-Орлеанс Сэйнтс» клубына қарсы дивизиондық атақты жеңіп алды, олар Чикагоға дивизиондық раундқа келді. Алайда, алтыншы аптадағы оқиға қайталанбады. Сұр, тұманды қысқы түстенде Джей Катлер екі сенімді пастың көмегімен «Сихокс» клубын 35-24 есебімен жеңіп, NFC чемпионатында ойнауға жолдама алды. «Пэкерс» клубы, аралықта «Иглз» және «Фэлконс» клубтарын жеңіп, «Айғырлармен» постсезондық кездесудегі екінші рет ойнау үшін «Солджер Филдке» келді (біріншісі 1941 жылы болған). Баршаның таңғажайып болғанына қарай, «Пэкерс» клубы «Айғырлардың» шабуылы күрескенде ерте басымдыққа ие болды. Үшінші тоқсанда Катлер тізе жарақатынан ауыстырылды және Тодд Коллинспен ауыстырылды, ол бар болғаны екі минуттан кейін алаңнан шығарылды. Кейлеб Хани команданы қайта жандандыруға тырысты, бірақ «Пэкерс» қорғанысының күшімен соққыға ұшырап, мұрындық қорғаушысы Б.Дж. Раджи ұстаған және сенімді пастың көмегімен голға айналған фатальды перехват жасады. Хани кейіннен 35 ярдықтық сенімді пастың көмегімен гол соқты, бірақ «Грин-Бей» қорғанысы ойынды 21-14 есебімен жеңіп, «Супербоул XLV» жолдамасын алды. Катлер «Айғырлардың» керемет маусымының апатты соңы үшін жаппай айыпталды және NFC чемпионатынан кейін жанкүйерлер мен Морис Джонс Дрю сияқты ойыншылар тарапынан сынға ұшырады, соның салдарынан кейбір жанкүйерлер Катлердің формасын өртеді. Кейбіреулер оның тізе жарақатының ойыннан шығу үшін жеткілікті емес екенін айтты және ол ойынның қалған бөлігінде жаттығу велосипедімен жүргенін көрді. Алайда, Катлер «Айғырлар» және «Пэкерс» клубының Аарон Роджерс және Лерой Батлер сияқты ойыншылар тарапынан қорғалды, Роджерс сынды «нашарлаған» деп атады, ал Батлер сыншыларды «ақымақ» деп атады. 2011 жылғы маусымда «Айғырлар» Катлермен 7-3 есебімен ойнады, бірақ ол бас бармағына жарақат алғаннан кейін Кейлеб Хани ойындарды бастады, ал команда Хани және ACL-ға соққы алған шабуылшы Мэтт Фортеден айырылып, бес ойынды қатарынан ұтырды. Алайда, Форте өнімді маусымды өткізіп, жарақат алғанға дейін лигадағы жалпы ярды саны бойынша көшбасшы болды, ал «Айғырлар» Джош МакКоун квартербегімен 8-8 есебімен аяқтады.

During the 2009 off season, Rex Grossman achieved free agent status and left the team, signing with the Houston Texans. The Bears then traded Kyle Orton to the Broncos in exchange for quarterback Jay Cutler. The 2009 season began on an foreboding note, as Cutler threw four interceptions against the Green Bay Packers in week one. However, the Bears bounced back to 3–1, including a victory in week two over the defending Super Bowl XLIII champion, the Pittsburgh Steelers, but things fell apart quickly after the bye week, with the Bears losing eight of the next ten games, including a loss to the San Francisco 49ers, where Cutler threw a career high five interceptions, including a game ending pick in the red zone with less than a minute left in the game. A 31–7 loss to the Baltimore Ravens in Week 15 mathematically eliminated the Bears from the playoffs, but the team managed to close out the year by winning the last two matches against the Minnesota Vikings (a 36–30 overtime win) and the Detroit Lions (37–23) to finish 7–9. The following offseason, the Bears signed Pro Bowler Julius Peppers, Chester Taylor and Brandon Manumaleuna. The Bears began the 2010 season by hosting the Lions and winning 19–14 after a controversial call. Next, they traveled to Dallas and beat the Cowboys 27–20. The next week, the Packers came to town and lost 20–17 after a mass of penalties (18 total), putting the Bears up to 3–0. However, their winning streak ended when they suffered a 17–3 loss to the Giants on the road. Jay Cutler was sacked multiple times and suffered a concussion. Veteran free agent quarterback Todd Collins replaced Cutler, but was also quickly injured. Third string quarterback Caleb Hanie played the remainder of the game. After this loss, the Bears had an easy road win over the 0–5 Carolina Panthers before another 23–20 loss to the Seattle Seahawks. Continued difficulties with the offense and offensive line led to a second straight home loss when the Redskins won 17–14 in week seven. After the bye week, offensive coordinator Mike Martz worked to revamp the offense to compensate for Cutler's lack of offensive line protection. After this, they easily beat the struggling Vikings at home 27–13, followed by a 16–0 shutout of the Dolphins in Miami, handing the Bears their 700th win, a league first. In week 12, the Bears hosted the Philadelphia Eagles for the second season in a row and won 31–27, while also preserving their perfect record against Eagles quarterback Michael Vick (who, after the game, had a 0–5 all time record playing them). After beating the Lions in Detroit on more questionable officiating, the Bears suffered a total collapse at home against the New England Patriots in a blowing snowstorm (the Patriots won 36–7). The next week saw the Bears drawn into the turmoil of the Vikings' 2010 season. As the Hubert H. Humphrey Metrodome's inflatable roof had collapsed the week before, the two teams had to play at TCF Bank Stadium at the University of Minnesota campus in frigid winter weather. Despite being a nominal home game for the Vikings, they were not a team prepared for outdoor play, and the Bears overwhelmed them 40–14. It was here that Brett Favre took his final snap in the NFL after he was knocked into the frozen ground and suffered a concussion, ending a 20 year career that included 297 consecutive starts. Afterwards, the Bears returned home and beat the Jets 38–34 in a shootout before traveling to the "Frozen Tundra" of Lambeau Field for week 17. Their arch rival Packers only needed to lose this game to be removed from playoff contention, so Lovie Smith decided to play Chicago's starters. He also apparently ran generic plays to avoid giving anything away to the Packers for the playoffs, but the offense again sputtered and Green Bay won a 10–3 defensive struggle to secure a wild card playoff berth. Throughout the season, the Bears' offense and offensive line were rated in the NFL's bottom ten, and the Bears mainly depended on special teams (especially Devin Hester's duties as a punt returner) and an aging but still effective defense led by defensive end Julius Peppers (acquired from Carolina during the off season) and linebacker Brian Urlacher. Although their own playoff chances were unharmed by the loss in Green Bay (they had already gotten the number two NFC seed and a first round bye with their 11–5 regular season record), that game ultimately proved fatal because of their inability to remove the Packers from postseason contention. After the Seahawks gained a surprise division title with a 7–9 season record and an even more miraculous playoff victory over the defending Super Bowl XLIV champion, the New Orleans Saints, they headed to Chicago in the divisional round. However, there was no repeat of week six this time. On a gray, fog shrouded winter afternoon, Jay Cutler threw two touchdown passes as the Bears overpowered the Seahawks 35–24 to advance to the NFC Championship. The Packers, meanwhile, had beaten the Eagles and Falcons in the playoffs to head to Soldier Field for what was only the second ever postseason meeting with the Bears (the first was in 1941). To everyone's surprise, the Packers marched out to an early lead as the Bears' offense struggled. During the third quarter, Cutler was pulled with a knee injury and replaced by Todd Collins, who was benched after only two minutes of play. Caleb Hanie came in and tried to rally the team, but hammered by the Packers defense, threw a fatal interception that was caught by nose tackle B. J. Raji and returned for a touchdown. Although Hanie subsequently belted a 35 yard touchdown pass, Green Bay's defense held on to win the game 21–14 and advance to Super Bowl XLV. Cutler was widely blamed for a disastrous end to the Bears' miracle season and after the NFC championship by fans as well as players such as Maurice Jones Drew, and some fans burned Cutler jerseys. Some argued that he did not show any indication that his knee injury was serious enough to keep him out of the game, and that he had been riding an exercise bike during the rest of the game. However, Cutler was still defended by the Bears and various players, including the Packers' Aaron Rodgers and LeRoy Butler, with Rodgers calling the criticism "disrespectful" and Butler calling the critics "stupid". In the 2011 season, the Bears went 7–3 under Cutler, but after he came down with a thumb injury, Caleb Hanie started the games, and the team lost five straight games under Hanie, as well as running back Matt Forté to an ACL sprain. However, Forté was having a productive season, leading the league in total yards from scrimmage until the injury came, and the Bears went 8–8 with Josh McCown at quarterback.

2012-2014 жж.: Фил Эмери мен Марк Трестман дәуірі

2012 жылы бас менеджер Джерри Анджело 11 маусымнан кейін қызметтен босатылды. Оның орнын іздеу кезінде команда Марк Росс (Нью-Йорк Джайентс колледжіндегі скауттар директоры), Джимми Рей III (Сан-Диего Чарджерс ойыншыларын таңдау директоры), Джейсон Лихт (Нью-Ингленд Пэтриотс кәсіби кадрлар директоры) және Фил Эмери (Канзас-Сити Чифс колледжіндегі скауттар директоры, бұрынғы «Аюлар» скауты және болашақ бас менеджер), сондай-ақ клубтың ішкі кандидаттарының бірі Тим Раскеллді қарастырды. Шабуыл координаторы Майк Мартц та зейнеткерлікке шықты, ал оның орнына шабуылдық желі жаттықтырушысы Майк Тайс келді. Эмери бас менеджер болып тағайындалғаннан кейін жасаған алғашқы қадамы – Мэтт Фортеге франшиза табелін беру болды, сондай-ақ Майами Долфинс командасынан «Про Боул» ойыншысы Брэндон Маршаллды сатып алып, оны Катлермен қайта біріктірді. 2012 жылғы маусымның алғашқы жеті ойынында «Аюлар» лига тарихында алты дочдаун үшін қайтарылған перехватты жасаған бірінші команда атанды. Тоғызыншы аптада Брайан Урлахер тағы бір перехват жасап, оларды 1961 жылғы «Сан-Диего Чарджерс» командасының көрсеткішіне жақындатты. Алайда, «Аюлар» 7-1 есебімен бастағаннан кейін плей-оффқа қатыса алмады (осы көрсеткішпен маусымды бастап, плей-оффқа түспеген алғашқы команда болып, 1996 жылғы «Вашингтон Редскинс» командасынан кейін осындай жағдай туды), Смит қызметтен босатылды және оның орнына Монреаль Алуэттс бас бапкері Марк Трестман тағайындалды. 2013 жылдың 20 наурызында Брайан Урлахер дәуірі де аяқталды, өйткені ол және «Аюлар» жаңа келісімшартқа келісе алмады. Трестман дәуірі Цинциннати Бенгалс командасына қарсы 24:21 есебімен жеңіспен басталды, соның арқасында Трестман Джордж Халас (1920), Нилл Армстронг (1978) және Дик Жороннан (1999) кейін франшиза тарихында бас бапкерлік дебютінде жеңіске жеткен төртінші бас бапкер атанды. Бірінші маусымында Трестман «Аюларды» команда тарихындағы ең үздік шабуылдардың біріне жеткізді, 445 ұпаймен NFL-дегі екінші ең жақсы шабуылдық көрсеткішті көрсетті және жалпы ярдтар (6,109), өткізілген ярдтар (4,450), өткізілген тачдаун (32) және бірінші төмендеулер (344) бойынша командалық рекордтарды жаңартты. Керісінше, 2013 жыл «Аюлар» тарихындағы ең нашар қорғаныс көрсеткіштердің бірі болды, франшизаның ең төменгі көрсеткіштері тіркелді: өткізілген ярдтар (6,313), жүгірілген ярдтар (2,583) және ұпайлар (478), сондай-ақ лигадағы ең нашар жүгіру қорғанысы болды (қарастырылған әр жүгіруге орташа есеппен 5.35 ярдтан кешірілді). Бұл «Аюлардың» Трестман басшылығымен өткен бірінші маусымын 8-8 есебімен аяқтауына және маусымның соңғы ойынында «Грин-Бей Пэкерс» командасымен плей-оффқа жолдама үшін күресіп жеңіліске ұшырауына әкеп соқты. 2014 жылы «Аюлар» күресіп, маусымды 5-11 есебімен аяқтады. Маусым соңында Трестман мен Эмери қызметтен босатылды.

In 2012, general manager Jerry Angelo was fired after 11 seasons with the Bears. During their search for a replacement, the team considered Marc Ross, the New York Giants' director of college scouting; Jimmy Raye III, the San Diego Chargers' director of player personnel; Jason Licht, the New England Patriots' director of pro personnel; and Phil Emery, the Kansas City Chiefs' director of college scouting, former Bears scout and eventual general manager, along with in house candidate Tim Ruskell. Offensive coordinator Mike Martz also retired, and was replaced by offensive line coach Mike Tice. Emery's first move as general manager was giving Matt Forté the franchise tag, as well as acquiring Pro Bowl MVP Brandon Marshall from the Miami Dolphins, reuniting him with Cutler. Through the first seven games of the 2012 season, the Bears became the first team in league history to return six interceptions for touchdowns, with another interception by Brian Urlacher in week nine bringing them closer to the record set by the 1961 San Diego Chargers. However, after the Bears missed the playoffs after starting the year 7–1 (making them the first team to start the season with that record and not make the playoffs since the 1996 Washington Redskins), Smith was fired and eventually succeeded by Montreal Alouettes head coach Marc Trestman. On March 20, 2013, the Brian Urlacher era also came to an end when he and the Bears failed to agree on a new contract. The Trestman era began with a 24–21 victory over the Cincinnati Bengals, as Trestman became the fourth head coach in franchise history to win in his head coaching debut, after George Halas (1920), Neill Armstrong (1978) and Dick Jauron (1999). In his first season, Trestman helped lead the Bears to one of the best offenses in the team's history, concluding the year with the second best scoring offense in the NFL with 445 points, and breaking team records in total yards (6,109), passing yards (4,450), passing touchdowns (32), and first downs (344). Conversely, 2013 was also one of the worst defensive years in Bears' history, with franchise lows in yards allowed (6,313), rushing yards allowed (2,583) and points (478), while also ranking dead last in run defense by allowing a league worst 5.35 rushing yards per carry. This would lead to the Bears finishing 8–8 in their first season under Trestman, being eliminated from the playoffs by the Green Bay Packers in the final game of the season. In 2014, the Bears struggled and finished the season 5–11. Trestman and Emery were fired at the end of the season.

2015-2021: Райан Пейс дәуірі

2015 жылдың 8 қаңтарында «Ауыл аюлары» Райан Пейсті, «Нью-Орлеан Сентс» командасының ойыншылар құрамын жинақтау директорын бас менеджер ретінде жұмысқа алды. 16 қаңтарда олар Джон Фоксты жаңа бас бапкер етіп тағайындады. Фокстың алғашқы маусымында «Аюлардың» көрсеткіші 6–10 болды, оның ішінде «Лэмбо Филдте» «Пакерс» командасымен өткен Алғыс айту күнінде жеңіске жетті. 2016 жылы «Аюлар» бірнеше позицияда, соның ішінде квотербек позициясында жарақат алды, нәтижесінде 3–13 есебімен тарихындағы ең нашар көрсеткішті көрсетті (НФЛ 16 ойынды кестеге кеңейгеннен кейін). Джей Катлер жарақат алғаннан кейін, Брайан Хойер командада сынғанға дейін ойнады, содан кейін үшінші нөмірлі квотербек Матт Барклиге мүмкіндік берілді. Үш квотербектің ешқайсысы 2017 жылғы маусымға қайтып оралмады. 2017 жылғы НФЛ драфтында команда Митчелл Трубискиді таңдады, ол жаңадан келген квотербек Майк Гленноннан кейін алғашқы төрт ойында резервте отырды. «Аюлар» маусымды 5–11 есебімен аяқтады және тағы да NFC Солтүстік дивизионында соңғы орынды иеленді. 2018 жылдың 1 қаңтарында Фокс жұмыстан босатылды, Чикагодағы мансабын 14–34 есебімен аяқтады. Бір аптадан кейін Канзас-Сити «Чифс» командасының шабуылдық үйлестірушісі Мэтт Нагги «Аюлар» тарихындағы 16-шы бас бапкер болып тағайындалды. 2018 жылдың 2 қыркүйегінде «Аюлар» 2019 және 2020 жылғы бірінші раунд таңдауларын «Окленд Рейдерс» командасына «қайырсызданған» қорғаушы шебінің ойыншысы Халил Мэкке алмастырды. 2018 жылғы маусымда «Аюлар» 2010 жылдан бері алғаш рет плей-оффқа оралды және NFC Солтүстік дивизионында жеңіске жетті. Алайда, олардың маусымы «уайлд-кард» раундында «Филадельфия Иглз» командасынан жеңіліспен аяқталды, себебі кикер Коди Паркидің ойынды шешетін соққысы бағанадан екі рет секіріп қайтарылды. Ол көп ұзамай командадан босатылды, ал Эдди Пинейро 2019 жылғы маусымда оның орнына іріктеуден өтті. Қорғау координаторы Вик Фангио маусым аяқталғаннан кейін көп ұзамай «Денвер Бронкос» командасының бас бапкері болып тағайындалды, ал оның орнын бұрынғы «Индианаполис Колтс» командасының бас бапкері Чак Пагано иеленді. 2019 жылғы маусым «Аюлар» үшін үлкен үміттермен басталды, кейбір сарапшылар оларды Супер Боулға қатысуға лайық деп санады. Алайда, бұл үміттер орындалмады, себебі «Аюлар» 8–8 есебімен құлдырады. Олардың қорғанысы лиганың жоғарғы деңгейінде болса да, шабуылдық көрсеткіштері маусым бойы күресіп, лиганың төменгі деңгейінде қалды. «Аюлар» 3–1 есебімен маусымды бастады, бірақ соңғы он екі ойынның жетісінде жеңіліске ұшырады, олардың көпшілігі бір тачдауннан немесе одан аз айырмашылықпен, тоғыз жылдың ішінде сегізінші рет плей-оффқа қатыса алмады. 2020 жылғы НФЛ маусымы алдында «Аюлар» төртінші раунд таңдауын «Джексонвилл Жәгуарларына» ардагер квотербек Ник Фоулсты алу үшін жөнелтті. Алайда, COVID-19 пандемиясы «Аюлардың» маусымға дайындық кезінде жаттығуларын шектеді. Нагги маусымды бастау үшін Трубискиді бастапқы квотербек деп тағайындады. «Аюлар» 2020 жылғы маусымды екі тар жеңіспен бастады, бірақ Трубиски үшінші аптада «Атланта Фалконс» командасына қарсы 16 ұпайдан кемшілікке түскенде орындыққа отырды. Фоулс төртінші тоқсанда үш тачдаунмен жеңіске жетіп, 30–26 есебімен жеңіске жетті. «Аюлар» Фоулс квотербек ретінде 5–1 есебімен жеңіске жетті. Алайда, команда алты рет қатарынан жеңіліске ұшырап, 5–7 есебіне дейін құлдырады. Нагги шабуылдық ойынды жоспарлау міндетін Билл Лазорға тапсырды. Фоулс жарақат алғаннан кейін Трубиски бастапқы рөлін қайта иеленді. «Аюлар» үш ойынды қатарынан жеңіске жетті, оның бір бөлігі шабуылдың қайта жандануының арқасында болды. Команда тұрақты маусымның соңғы ойынында плей-оффқа қатысу мүмкіндігімен «Грин-Бей Пакерс» командасымен кездесті. «Пакерлер» «Аюларды» жеңіске жеткізіп, олардың көрсеткішін 8–8 есебіне дейін төмендетті. Жеңіліске қарамастан, «Аюлар» 2021 жылғы НФЛ плей-оффында «Аризона Кардиналдары» «Лос-Анджелес Рамс» командасына ұтылып, соңғы «уайлд-кард» орнын иеленді. «Аюлар» плей-оффтың «уайлд-кард» раундында «Нью-Орлеан Сентс» командасына 21–9 есебімен жеңіліске ұшырады. Нагги мен Пейс 2021 жылғы НФЛ маусымына қарай «Аюлар» құрамында қалды. Команда Трубискимен келісімшартты жаңартпады, оның орнына еркін агент ретінде ардагер квотербек Энди Далтонмен келісімге келді. Команда Джастин Филдсті таңдап алу үшін қазіргі және 2022 жылғы бірінші раунд таңдауларын сату арқылы квотербек позициясына инвестиция салуды жалғастырды. Нагги шабуылдық ойынды жоспарлау міндетін қайта иеленді және Далтонды команданың бастапқы квотербегі деп тағайындады. Қорғауда Чак Пагано зейнеткерлікке шықты, ал Шон Десай команданың қорғаныс координаторы болып тағайындалды. 2021 жылғы маусымның ашылу ойынында жеңіліске ұшырағаннан кейін, Далтон маусымның екінші ойынында жарақат алды және Филд команданың бастапқы квотербегі болды. Филдтің Чикагодағы алғашқы ойынында ол тек бір пастың қанатымен 6–26 есебімен «Кливленд Браунс» командасына жеңіліске ұшырады, оның кезінде тоғыз рет сақталды. Нагги ойынды жоспарлау міндетін Лазорға қайта тапсырды. «Аюлар» маусым бойы бес ойынды қатарынан жеңіліске ұшырады және плей-оффқа қатысу мүмкіндігінен айырылды.

On January 8, 2015, the Bears hired Ryan Pace, the New Orleans Saints' director of player personnel, as general manager. On January 16, they hired John Fox as their new head coach. In Fox's first season, the Bears improved to a 6–10 record, which included a Thanksgiving win over the Packers at Lambeau Field. In 2016, however, the Bears were plagued by injuries to multiple positions, including quarterback, as they fell to a 3–13 record, the worst in their history since the NFL's expansion to a 16 game schedule. After Jay Cutler went down with injuries, Brian Hoyer started for the team until he suffered a broken arm, which led to third string quarterback Matt Barkley playing. None of the three quarterbacks returned for the 2017 season. In the 2017 NFL draft, the team selected quarterback Mitchell Trubisky, who sat behind newly signed quarterback Mike Glennon for the first four games before taking over. The Bears ended the season 5–11 and again finished last in the NFC North. On January 1, 2018, Fox was fired, ending his tenure in Chicago with a 14–34 record. A week later, Kansas City Chiefs offensive coordinator Matt Nagy was hired to become the 16th head coach in Bears history. On September 2, 2018, the Bears traded away their 2019 and 2020 first round draft picks to the Oakland Raiders in exchange for disgruntled defensive end/linebacker Khalil Mack. In the 2018 season, the Bears returned to the postseason for the first time since 2010, winning the NFC North division. However, their season ended during the wild card round with a loss to the Philadelphia Eagles after kicker Cody Parkey had a game winning field goal blocked, resulting in the kick bouncing off the goal post twice. He was cut from the team shortly afterwards, and Eddy Piñeiro was picked as his replacement for the 2019 season after a substantial kicking competition in the offseason. Defensive coordinator Vic Fangio was named the head coach of the Denver Broncos shortly after the season ended, with former Indianapolis Colts head coach Chuck Pagano taking over. The 2019 season began with high expectations for the Bears, with some outlets picking them to make a Super Bowl run. However, those lofty expectations would not be met as the Bears slumped to an 8–8 record. While their defense ranked in the upper tier of the league, their offense struggled all season, ranking in the bottom tier of the league. The Bears jumped out to a 3–1 record, but proceeded to lose seven of their last twelve games, most of them by a touchdown or less, missing the playoffs for the eighth time in nine years. Before the 2020 NFL season, the Bears traded a fourth round draft pick to the Jacksonville Jaguars to acquire veteran quarterback Nick Foles. However, the COVID 19 pandemic limited the amount of practice the Bears could conduct leading into the actual season. Nagy named Trubisky the starting quarterback to begin the season. The Bears opened the 2020 season with two narrow wins, but Trubisky was benched after throwing an interception with the Bears facing a 16 point deficit against the Atlanta Falcons during week three. Foles rallied the three fourth quarter touchdowns en route to a 30–26 victory. The Bears cruised to a 5–1 record with Foles at quarterback. However, the team suffered six straight losses and plunged to 5–7. Nagy handed over offensive play calling duties to Bill Lazor. Trubisky reclaimed his starting role after Foles suffered an injury. The Bears won their next three consecutive games thanks in part to a reinvigorated offense. The team played the Green Bay Packers in their regular season finale with the opportunity to qualify for the playoffs. The Packers defeated the Bears, who fell to an 8–8 record. Despite the loss, the Bears secured the final wildcard spot in the 2021 NFL playoffs after the Arizona Cardinals lost to the Los Angeles Rams. The Bears lost 21–9 to the New Orleans Saints in the wild card round of the playoffs. Nagy and Pace remained with the Bears heading into the 2021 NFL season. The team did not re sign Trubisky and instead signed veteran quarterback Andy Dalton during free agency. The team continued to invest in the quarterback position by trading their current and 2022 first round draft pick to move up and select Justin Fields. Nagy resumed offensive play calling duties and named Dalton as the team's start quarterback. On defense, Chuck Pagano retired and Sean Desai was named as the team’s defensive coordinator. After dropping their 2021 season opener, Dalton was injured during the second game of the season and Fields became the team's starting quarterback. Fields' first start for Chicago resulted in him being sacked nine times with only one net passing yard in 6–26 loss to the Cleveland Browns. Nagy again relinquished offensive play calling duties to Lazor. The Bears suffered a five game losing streak during the season and fell out of playoff contention.

2021 қазіргі уақыт: Райан Полес дәуірі

"Бears" командасы Райан Полсты "Канзас Сити Чифс" клубынан франшизаның жетінші бас менеджері етіп тағайындады. Содан кейін команда Мэтт Эберфлюсты "Индианаполис Колтс" клубынан бас бапкер ретінде шақырды. Люк Гесси қарсылас "Грин-Бэй Пэккерс" клубынан шабуылдық үйлестіруші болып келді және Джастин Филдсты дамытуға көмектесуі тиіс болды. Эберфлюс "Бears" командасын 3–4 қорғанысынан 4–3 қорғанысына көшірді. Содан кейін команда "Pro Bowl" желілік қорғаушысы Халил Макты "Лос-Анджелес Чарджерс" клубына 2022 жылғы NFL драфтының екінші таңдауы мен 2023 жылғы NFL драфтының алтыншы таңдауы үшін сатты. Бұл қадам Полстың драфт капиталын жинауға тырысуымен және Мактың келісім-шартының қалған бөлігін азайтумен байланысты болды. Полс тәжірибелі ойыншылар Тарик Коэн, Дэнни Треватан және Эдди Голдманды босатты, сонымен қатар Ален Робинсон, Акием Хикс және Джеймс Дэниелске еркін агент ретінде "Бears" командасынан кетуге рұқсат берді. Команда маусымды 2–1 есебімен бастады, бірақ сауда мерзімі жақындағанда 3–5 есебіне дейін төмендеді. "Бears" командасы болашақ драфт таңдаулары үшін "Рокуан Смит" және "Роберт Куинн" ойыншыларын сатты. Содан кейін команда шабуылдық қабылдаушы Чейз Клейпулды өздерінің қиын өтетін ойындарына көмектесу үшін сатып алды. Команданың құлдырауына қарамастан, Филдс бірнеше NFL және франшизалық квотербек рекордын жаңартты. "Бears" командасы маусымды NFL-дегі ең нашар 3–14 есебімен аяқтады, бұл командаға 2023 жылғы NFL драфтында бірінші жалпы таңдау құқығын берді. 12 қаңтарда "Бears" командасы бұрынғы Big Ten конференциясының комиссары Кевин Уорренды жаңа президент/генералдық директор ретінде тағайындады, ол 40 жылдық қызметтен кейін зейнеткерлікке шыққан Тед Филлипстің орнын басты. 2023 жылғы маусым аралығында "Бears" командасы сауда жасады және атақты еркін агенттерге қол қойды. Олар 2023 жылғы NFL драфтындағы тоғызыншы жалпы таңдау, 2024 жылғы бірінші раунд таңдауы, 2025 жылғы екінші раунд таңдауы және шабуылдық қабылдаушы Д.Дж. Мур үшін бірінші жалпы таңдауын "Каролина Пантерс" клубына сатты. Олар желілік қорғаушылар Т.Дж. Эдвардс (үш жылға $19.5 млн), Тремейн Эдмундс (төрт жылға $72 млн), шабуылдық желіші Нейт Дэвис (үш жылға $30 млн), қорғаныс желішілер ДеМаркус Уокер (үш жылға $21 млн) және Эндрю Биллингс (бір жылға $3.5 млн), жүгірушілер Трэвис Гомер (екі жылға $4.5 млн) және Д'Онта Форман (бір жылға $3 млн) және тығыз қорғаушы Роберт Тонян (бір жылға $2.65 млн) сияқты ойыншыларға қол қойды. Маусымға дейін олар тәжірибелі қорғаныс шебі Янник Накуаумен бір жылдық $10.5 млн сомасында келісім жасады. "Бears" командасы 2023 жылғы маусымның алғашқы төрт ойынында жеңіліске ұшырады, бұл франшизалық рекордты 14 ойынға дейін ұзартты. Команданың қорғаныс үйлестірушісі Алан Уильямс жеке себептерге байланысты командадан кенеттен кетті. "Бears" командасы 5-ші аптада "Вашингтон Командерс" клубына қарсы ойында жеңіске жетіп, қайтадан жеңіске жетті, бірақ келесі ойында "Миннесота Викингс" клубына жеңіліп, сонымен қатар квотербек Джастин Филдс бас бармағына жарақат алды. Команда Филдс жазылған кезде оның орнына НКАА II дивизионының драфттан өтпеген жаңа ойыншысы Тайсон Багентті тағайындады. Багент "Бears" командасын 2–2 есебімен жеңіске жеткізді. Филдс қайта оралды, бірақ "Бears" командасы плей-оффқа өтуге тырысып, 15-ші аптада "Кливленд Браунз" клубына жеңіліп қалды. "Кливлендке" жеңілу 2023 жылы үшінші рет команданың төртінші тоқсанда кем дегенде 10 ұпайға көшкеннен кейін жеңіліске ұшырағанын көрсетті. "Бears" командасы келесі екі ойында жеңіске жетіп, содан кейін маусымдық ойында "Грин-Бэй Пэккерс" клубына жеңіліп, маусымды 7–10 есебімен аяқтады және екінші жыл қатарынан дивизиондағы соңғы орынды иеленді. Ойыннан кейін "Бears" командасы шабуылдық жаттықтырушылар құрамының көп бөлігін, соның ішінде шабуылдық үйлестіруші Люк Гессиді жұмыстан босатты. "Бears" командасы NFL драфтында екінші жыл қатарынан бірінші таңдау құқығына ие болды, өйткені "Каролина Пантерс" клубы 2024 жылғы бірінші раундтағы драфт таңдауын 2023 жылдың басында "Бears" командасына сатқандықтан, маусымды NFL-дегі ең нашар көрсеткішпен аяқтады.

The Bears hired Ryan Poles from the Kansas City Chiefs to become the franchise's seventh general manager. The team then hired Matt Eberflus from the Indianapolis Colts as their head coach. Luke Getsy was hired from the rival Green Bay Packers to become the team's offensive coordinator and help develop Justin Fields. Eberflus transitioned the Bears to a 4–3 defense from a 3–4 defense. The team then traded Pro Bowl linebacker Khalil Mack to the Los Angeles Chargers in exchange for a second round pick in the 2022 NFL draft and a sixth round pick in the 2023 NFL draft. The move came as Poles attempted to generate draft capital while also offloading most of Mack's remaining contract. Poles released veterans Tarik Cohen, Danny Trevathan, and Eddie Goldman, while also allowing Allen Robinson, Akiem Hicks, and James Daniels to walk away from the Bears in free agency. The team started the season with a 2–1 record, but fell to 3–5 as the trade deadline approached. The Bears dealt defensive stars Roquan Smith and Robert Quinn in exchange for future draft picks. The team then acquired wide receiver Chase Claypool to help their struggling passing game. Despite the team's slump, Fields set multiple NFL and franchise quarterback rushing records. The Bears finished the season with an NFL worst 3–14 record, which secured the team the rights to the first overall pick in the 2023 NFL draft. On January 12, the Bears hired former Big Ten Conference commissioner Kevin Warren as their new President/CEO replacing Ted Phillips, who retired after the 2022 season after 40 years with the organization. During the 2023 offseason, the Bears made trades and signed big name free agents. They traded their first overall pick to the Carolina Panthers in exchange for the ninth overall pick in the 2023 NFL draft, a 2024 first round pick, a 2025 second round pick, and wide receiver D. J. Moore. They signed linebackers T. J. Edwards (three year $19.5M) and Tremaine Edmunds (four year, $72M), offensive lineman Nate Davis (three year, $30M), defensive linemen DeMarcus Walker (three year, $21M) and Andrew Billings (one year, $3.5M), running backs Travis Homer (two year, $4.5M) and D'Onta Foreman (one year, $3M), and tight end Robert Tonyan (one year, $2.65M). Before the preseason started, they signed veteran Defensive end Yannick Ngakoue to a one year, $10.5M contract. The Bears lost their first four games of the 2023 season, extending their losing streak to a franchise record 14 games dating back to the previous season. The team's defensive coordinator, Alan Williams, also abruptly resigned from the team due to personal reasons. The Bears bounced back by winning their Week 5 game against the Washington Commanders, but dropped their next game against the Minnesota Vikings, while also losing quarterback Justin Fields to a thumb injury. The team turned to Tyson Bagent, an undrafted NCAA Division II rookie, as their quarterback while Fields recovered. Bagent led the Bears to a 2–2 record. Fields returned as the Bears made a push for the playoffs that ultimately fell short after a Week 15 loss to the Cleveland Browns. The loss to Cleveland marked the third time in 2023 that the team managed to lose after leading by at least 10 points in the fourth quarter. The Bears won their next two games before losing their season finale to the Green Bay Packers, finishing the season with a 7–10 record and finishing last in the division for the second year in a row. The Bears fired most of their offensive coaching staff after the game, including offensive coordinator Luke Getsy. The Bears found themselves with the first overall pick in the NFL Draft for the second consecutive year, as the Carolina Panthers, who traded their 2024 first round draft pick to the Bears earlier in 2023, finished the season with the NFL's worst record.