Радиода коммерциялық жарнаманың тарихы

Кіріспе

Коммерциялық бизнес

Америка Құрама Штаттарында коммерциялық радиостанциялар негізгі кірісті эфир уақытын сату арқылы табады. Бұл жарнамалар – кез келген бизнес немесе қызмет көрсетушінің радиостанцияға жарнамасын эфирге шығаруы немесе эфирде айтуы үшін белгілі бір құн (әдетте ақша) төлеуінің нәтижесі болып табылады. Ең көп таралған жарнама түрлері – әдетте бір минуттан аспайтын "спот жарнамалары" және бір сағатқа дейін созылатын, "информерциалдар" деп аталатын ұзақ бағдарламалар. 1934 жылғы Коммуникациялар туралы заңға сәйкес құрылған АҚШ Федералды коммуникациялар комиссиясы (FCC) коммерциялық хабар таратуды реттейді, ал осы салаға қатысты заңдар 1927 жылғы Радио туралы заңнан көп өзгермеген. 2015 жылы радио АҚШ-тың жалпы медиа шығындарының 7,8%-ын құрады.

Тарих

Аудио қызметтерінің коммерциялық жарнамасы радио хабарларын таратудың енгізілгеніне дейін, 1893 жылы Будапештте (Мажарстан) телефонға негізделген Telefon Hírmondó құрылымынан басталады. 1901 жылы бұл «телефон газетінде» он екі секундтық жарнамалар бір форинтке сатылып, қызметтің бағдарламасын тыңдайтын абоненттерге жеткізілді. Алғашқы радио станциялары 1800-жылдардың соңында пайда болды, олар тек Морзе кодінің нүктелері мен сызықтарын ғана бере алатын қарапайым шырақты таратушыларды қолданды. 1900-жылдардың басында аудио хабарларды таратуға қабілетті алғашқы таратушылар ойлап табылды. Алғашында олар негізінен нүктеден нүктеге байланыс үшін пайдаланылса да, жаңалықтар мен ойын-сауық хабарларын таратумен бірге тәжірибе жүргізілді. Осы алғашқы станциялар үшін сынақ беру іс жүзінде олардың иелері мен жаңа технологияның жарнамасы болды. Алайда, радиостанцияларда фонограф жазбаларын ойнатуды ұйымдастыру, эфирде жазбаларды ұсынған компанияларды атап өту жиі кездесетін практика болды. Бұл практиканың ең алғашқы белгілі мысалы 1912 жылы шілдеде болды, онда Калифорния штатының Сан-Хосе қаласындағы Чарльз Херрольд өзінің техникалық мектебінен апта сайын радио хабарларын шығара бастады, алғашқы хабарламада Уайли Б. Аллен компаниясы ұсынған фонограф жазбалары ойнатылды. 1916 жылдың күзінде De Forest Radio Telephone & Telegraph Company Нью-Йоркте 2XG эксперименталды радиостанциясын іске қосқаннан кейін, одан да үлкен күш-жігер жұмсалды. Ли де Форест Колумбия граммофон компаниясымен олардың кеңселерінен фонограф жазбаларын тарату туралы келісім жасады – фонограф компаниясы «әр ойнаған сайын атауын және «Колумбия граммофон компаниясын» жариялау үшін алмасу үшін жазбалар ұсынды». Дебюттік бағдарлама 1916 жылы 26 қазанда эфирге шықты және 1 қарашадан бастап де Форесттың Хайбридж зертханасынан Колумбия жазбаларымен араластырылған жаңалықтардың түнгі хабарлары жіберілетіндігі хабарланды. Де Форест бастапқыда осы хабарларды «Де Форест радио компаниясының өнімдерін, негізінен радио бөлшектерін, біздің каталог пен баға тізімінің барлық құлшынысымен» жарнамалау үшін пайдаланды, бірақ Батыс Электр инженерлерінің пікірлері оны сату хабарламаларын жоюға мәжбүр етті. Сол кезде QST журналының бір тілшісі 2XG-нің «радио арқылы үнемі жарнама және жаңалықтар жүргізудің» тиімділігін көрсеткенін атап өтті, бұл «ойлануға лайық нәрсе» еді. 1917 жылы сәуірде АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіргеннен кейін, үкіметтік тыйым салғандықтан соғыс уақытында азаматтық радиостанциялар үнсіз қалды, радио хабарларын тарату тоқтатылды. Бұл тыйым 1919 жылдың қазан айында алынып тасталды, ал кейбір қосымша жарнамалық жазбалар, соның ішінде Вестингхаус инженері Франк Конрад 8XK эксперименталды станциясы арқылы, Пенсильвания штатының Уилкинсбург қаласында орналасқан, ол Брансуик дүкеніне дүкеннің жаңадан шығарылған жазбаларды жеткізуі үшін әуеде растауды ұсынды. 1920 жылдың қазан айының соңында Огайо штатының Цинциннати қаласындағы Precision Equipment Company эксперименталды станциясы 9XB арқылы Рэндольф Вурлитцер компаниясы демеушілік еткен және қарашада сатылатын Victor жазбаларын көрсеткен ресми мысал болды. Алайда 1922 жылы АҚШ-та радио хабарларын тарату кеңінен тарағаннан кейін, жазба индустриясы радио хабарларының сатуды көтермелеудің орнына сатып алуды басуына алаңдай бастады, сондықтан бұл жарнамалық хабарлар тоқтатылды. Көптеген ертедегі радиостанциялар радио жабдықтарын өндірушілер, мысалы Westinghouse Electric & Manufacturing Company және General Electric, және радио қабылдағыштар сату агенттері, соның ішінде Gimbel's, Bamberger's және Wanamaker's сияқты дүкендер арқылы эфирге шығарылды. Бұл олардың сатып алуларына бағдарламалауды қамтамасыз етті, сату станция операцияларын қаржыландырды. Бірақ көбірек станциялар жұмыс істей бастаған сайын, станция иелері шығындарды қалай жалғастыру керек деген мәселемен күресті, өйткені радиостанцияны басқару айтарлықтай шығындарға айналды, әсіресе орындаушыларға ақы төлеу нормаға айналғаннан кейін және музыка баспалары станциялар ойнаған музыка үшін авторлық құқықтарды алу керек деп талап еткеннен кейін. 1922 жылдың ақпан айында American Telephone & Telegraph Company (AT&T) өзінің эфир уақытын қызығушылық танытқан адамдарға сатуға арналған станциялар құруды жоспарлап отырғанын мәлімдеді, оны AT&T «тольдық хабар тарату» деп атады. Оның негізгі станциясы, WEAF Нью-Йоркте (қазіргі WFAN), 1922 жылы 28 тамызда Queensboro Corporation үшін алғашқы ақылы радио жарнамасын эфирге шығарды, ол Джексон-Хайтс, Куинс аймағындағы жаңа пәтер кешенін жарнамалады, ол жаңадан аяқталған #7 метро желісіне жақын орналасқан. AT&T өнеркәсіптік лицензиялық келісімдер сериясына сүйене отырып, бастапқыда өзінің патенттік құқықтары коммерциялық радио хабарларын таратуға монополия беретінін мәлімдеді. Соттар бұл талапты растағанмен, бұл практика кеңінен ұнамады, және AT&T жеке станцияларға эфир уақытын сатуға рұқсат беру үшін лицензиялық схеманы ойлап тапты. WEAF-тан бұрын бірнеше басқа радиостанциялар тым жасырын түрде эфир уақытын сатқан және ақылы жарнама берген болуы мүмкін. Франк В. Бремер 1920 жылдың мамыр айында Jersey Review-ге Jersey City, New Jersey қаласындағы 2IA әуесқой станциясын аптасына екі рет хабар тарату үшін 35 долларға жалға бергені, ал 1922 жылдың 1 қаңтарында станцияны Жаңа жылдық хабарлама үшін Jersey Journal-ге 50 долларға жалға бергені хабарланды. Сонымен қатар, 1922 жылдың 4 сәуірінде Алван Т. Фуллер Массачусетс штатының Медфорд Хиллсайд қаласындағы WGI станциясында Packard автомобиль дилерлігін жарнамалау үшін эфир уақытын сатып алғаны хабарланды. Бастапқыда радио жарнамасы туралы пікірлер өте қайшы болды. 1922 жылғы қарашадағы Radio Broadcast журналындағы мақала «эфир арқылы әр күн сайын жарнаманың тамшылары ағып жатыр» деп ренжіді және «орман пайда табудың иісі келгенде ешқандай ұят сезінбейтін мүмкіндік іздеушілерге толы» деп алаңдады. 1920-жылдардың ортасына дейін бірнеше станциялар жарнама беруден бас тартса да, басқа қаржыландыру схемасы тиімді болған жоқ, ал 1920-жылдардың соңына қарай АҚШ-тың көптеген радиостанциялары коммерциялық демеушілікпен бағдарламалар берді. Радионың алтын ғасырында жарнама берушілер әдетте «Біз осы бағдарламаны мүмкін еткен демеушілерімізге алғыс айтамыз» деген сияқты хабарламасы бар толық бағдарламаларды демеушілік етті, ол бағдарламаның басында немесе соңында айтылды. Радио дыбысқа ғана шектелгені белгілі болғанмен, өнеркәсіп дамыған сайын ірі станциялар әртүрлі форматтармен тәжірибе жасады. Жарнама ыстық тауарға айналды және ақша табуға мүмкіндік болды. Shell Oil Co. компаниясының жарнама директоры E. H. Sanders радио хабар берушілерді тікелей қатысты жарнама берушілермен келісім жасауға және белгілі радио бағдарламалары үшін бірлескен жарнамалық орындарды сатуға шақырды. Сол кездегі газет жарнамалары сияқты, Sanders жарнама берушілер мен радионың тыңдаушылардың назарын аудару үшін жарнамалық орындарды сатудан өзара пайда көретініне сенді. Радио бұрыннан дамыған орта болды, бірақ Sanders өзінің бастамасын радионың «өсуі» деп сипаттады, оның бизнес аспектілері мен жарнамамен қарым-қатынасы тұрғысынан. Хабарламаның «көру» бөлігі тыңдаушының шексіз қиялымен қамтамасыз етілді. Комик және дауыстық актер Стан Фреберг 1957 жылы радиошоуында осыны көрсетті, дыбыс эффектілерін пайдаланып Royal Canadian Air Force-тың 10 тонналық маринадталған шиені тасымалдауын бейнеледі, олар ыстық шоколадқа толы Мичиган көлінде қалқып тұрған 700 футтық құймақ үстіне тастады, 25 000 қосымша актерлердің ыңғайлы ықыласымен. Бұл эпизод кейіннен АҚШ-тың Радио жарнама бюросы радио жарнамаларын жарнамалау үшін пайдаланды. Радио өнеркәсібі уақыт өте келе маңызды өзгерістерге ұшырады және бүгінде радио үлкен бизнес болып табылады. Басқа медиа және жаңа технологиялар қазірде тұтынушылардың уақытына көбірек талап қойғанымен, халықтың 95%-ы әлі де әр апта сайын радио тыңдайды. АҚШ-та интернет радиосын тыңдау да өсуде...

Commercial advertising by audio services goes back to even before the introduction of radio broadcasting, beginning with the 1893 establishment of telephone based Telefon Hírmondó of Budapest, Hungary. As of 1901, this "telephone newspaper" was selling twelve second spots for one forint each to reach the subscribers listening to the service's programming. The first radio stations, introduced in the late 1800s, used crude spark transmitters, which could only transmit the dots and dashes of Morse code. Beginning in the early 1900s, the first transmitters capable of audio transmissions were invented, and although initially these were primarily used for point to point communication, there was concurrent experimentation with the broadcasting of news and entertainment. The test transmissions for many of these earliest stations were in effect advertisements for their owners and the new technology. However, it soon became a fairly common practice for stations to arrange to play phonograph records in exchange for mentioning on the air the companies which provided the records. The earliest known example of this practice occurred in July 1912, when Charles Herrold in San Jose, California began making weekly radio broadcasts from his technical school, with the initial broadcast featuring phonograph records supplied by the Wiley B. Allen company. An even more ambitious effort took place in the fall of 1916, after the De Forest Radio Telephone & Telegraph Company began operating an experimental radio station, 2XG, in New York City. Lee de Forest made an arrangement with the Columbia Gramophone record company to broadcast phonograph records from their offices—the phonograph company supplied records in exchange for "announcing the title and 'Columbia Gramophone Company' with each playing". The debut program was aired on October 26, 1916 and it was announced that nightly transmissions of news interspersed with Columbia recordings would be sent from de Forest's Highbridge laboratory beginning on November 1. De Forest initially also took advantage of these broadcasts to advertise "the products of the De Forest Radio Co., mostly the radio parts, with all the zeal of our catalogue and price list", until comments by Western Electric engineers caused him to eliminate the sales messages. At the time, a commentator in QST magazine noted that 2XG's efforts showcased the practicality of "conducting regular advertising and news talks by radio" which was "decidedly something to think about". Radio broadcasting was suspended in April 1917 after the United States entered World War One, when a government ban silenced civilian radio stations for the duration of the conflict. This ban was lifted in October 1919, and some additional promotional record broadcasts took place, including Westinghouse engineer Frank Conrad over experimental station 8XK, located at his home in Wilkinsburg, Pennsylvania, who provided on air acknowledgements to the Brunswick Shop in exchange for the store supplying him with recently released records. A more formal example was a late October 1920 broadcast, over the Precision Equipment Company of Cincinnati, Ohio's experimental station, 9XB, that was sponsored by the Randolph Wurlitzer Company, and featured the Victor records that would go on sale in November. However, shortly after radio broadcasting became widely established in the United States in 1922, the record industry became concerned that instead of promoting sales the radio broadcasts were actually suppressing purchases, and these promotional broadcasts ended. Many early broadcasting stations were put on the air by radio equipment manufacturers, such as Westinghouse Electric & Manufacturing Company and General Electric, and radio receiver sales agents, including department stores such as Gimbel's, Bamberger's and Wanamaker's. This provided their customers programming for their purchases, with the sales financing station operations. But as more stations began operating, station owners were increasingly faced with the issue of how to continue to afford the costs, because operating a radio station became a significant expense, especially when it became the norm to pay performers, and after music publishers successfully argued that they were due royalties for the music the stations played. In February 1922, the American Telephone & Telegraph Company (AT&T) announced it planned to begin establishing stations that would be dedicated to selling their airtime to interested parties, which AT&T called "toll broadcasting". Its primary station, WEAF in New York (now WFAN), aired its first paid radio commercial on August 28, 1922 for the Queensboro Corporation, advertising a new apartment complex in Jackson Heights, Queens, near the just completed #7 subway line. Based on a series of industry cross licensing agreements, AT&T initially claimed that its patent rights gave it a monopoly on commercial radio transmissions. Although the courts upheld this contention, the practice was widely disliked, and AT&T soon came up with a licensing scheme to allow individual stations to begin selling airtime. It appears that a few other radio stations may have quietly sold airtime and carried paid advertising before WEAF. Frank V. Bremer reportedly leased his Jersey City, New Jersey amateur station, 2IA, to the Jersey Review in May 1920, for $35 for twice a week broadcasts, then on January 1, 1922 further leased the station for $50 to the Jersey Journal for a New Year's broadcast. Additionally, on April 4, 1922 Alvan T. Fuller reportedly purchased time on WGI of Medford Hillside, Massachusetts, in order to promote his Packard automobile dealership. Initially the idea of radio advertising was extremely controversial. An article in the November 1922 issue of Radio Broadcast magazine lamented that "driblets of advertising are floating through the ether every day" and expressed concern that "The woods are full of opportunists who are restrained by no scruples when the scent of profit comes down the wind." Even though until the mid 1920s a few stations held out against carrying commercials, no other financing scheme proved practical, and by the late 1920s most U. S. radio stations were carrying commercially sponsored programs. During radio's golden age, advertisers sponsored entire programs, usually with some sort of message like "We thank our sponsors for making this program possible", airing at the beginning or end of a program. While radio had the obvious limitation of being restricted to sound, as the industry developed, large stations began to experiment with different formats. Advertising had become a hot commodity and there was money to be made. E. H. Sanders, advertising director at Shell Oil Co., urged radio broadcasters to deal directly with relevant advertisers, and sell tie in commercial spots for established radio programs. Like newspaper ads at the time, Sanders figured that advertisers and radio would both benefit from selling ad spots to get the attention of listeners. Radio was an already prominent medium, but Sanders referred to his initiative as radio 'growing up' in terms of its business aspects and how it dealt with advertising. The "visual" portion of the broadcast was supplied by the listener's boundless imagination. Comedian and voice actor Stan Freberg demonstrated this point on his radio show in 1957, using sound effects to dramatize the towing of a 10 ton maraschino cherry by the Royal Canadian Air Force, who dropped it onto a 700 ft. mountain of whipped cream floating in hot chocolate filled Lake Michigan, to the cheering of 25,000 extras. The bit was later used by the USA's Radio Advertising Bureau to promote radio commercials. The radio industry has changed significantly over time, and radio is big business today. Although other media and new technologies now place more demands on consumer's time, 95% of people still listen to the radio every week. U. S. Internet radio listening is also growing rapidly, rising from 12% in 2002 to over 50% in 2015. Although consumers have more choices today, a 2009 study reported that 92% of listeners stay tuned in when commercials break into their programming.

Форматтар

Радио жарнамаларының түрі мен ұзақтығы бойынша кең таңдау бар. Радио индустриясындағы өзгерістер мен өндіріс технологияларының жақсаруы коммерциялық ұсынылу әдісін өзгертті, соның салдарынан коммерциялық жарнамалар түрлі форматтарда болуы мүмкін. Радио жарнамаларының екі негізгі түрі – "тікелей оқылым" және дайындалған жарнамалар. Импровизацияланған жарнамаға ұқсас, "тікелей оқылым" диктордың эфирде жарнамашының мәтінін оқуы, сценарий, фактілер жинағы немесе жеке білімі бойынша жеткізілуіне жатады. Бұл сондай-ақ диктордың жарнама берушінің тауарларын немесе қызметтерін "мақұлдауына" да қатысты. Радио жарнама бюросы (RAB) мақұлдауды былай анықтайды: "егер станса немесе диктор жарнама берушінің өнімін немесе қызметін "мақұлдаса", әдетте "тікелей эфирде"". Дайындалған жарнамалар көбірек таралған. Егер радиостанса немесе жарнама агенттігі клиент үшін оны жазса, онда жарнама "дайындалады". Дайындалған жарнама форматтарына мыналар жатады: дыбыс эффектілерімен немесе фоно музыкасымен тікелей оқылым, диалог, монолог (онда дауыс беруші диктор емес, кейіпкерді сомдайды), джинглдер және олардың комбинациялары. Зерттеулер көрсеткендей, жарнаманың сапасы тыңдаушылар үшін, әдетте, естіген жарнамалар санымен бірдей маңызды.

Зерттеу және бағалар

Радиостанциялар бүгінде жарнамаларын көбінесе сағат ішінде жинап, топтап шығарады. Зерттеулер көрсеткендей, жарнамалық үзілісте алғашқы немесе екінші жарнама көбірек есте қалады, ал кейінірек шыққандары нашаррақ еске түседі. Nielsen Audio – АҚШ-та рейтингтік деректерді ұсынатын негізгі провайдерлердің бірі. Көптеген радиостанциялар мен жарнама агенттіктері осы ақылы қызметке жазылады, себебі рейтингтер телерадио индустриясында маңызды рөл атқарады. Жарнама агенттіктері көбінесе радио жарнамаларын нақты демографиялық топқа бағыттап сатып алады. Мысалы, клиенттері 18 мен 49 жас аралығындағы еркектерге үндеуді қалауы мүмкін. Рейтингтер жарнама берушілерге тыңдаушылардың белгілі бір сегментін таңдап, эфир уақытын сәйкесінше сатып алуға мүмкіндік береді. Рейтингтерді индустрияда «сандар» деп те атайды. Сандар белгілі бір станцияны кім тыңдайтынын, сол топ үшін күнің ең танымал уақыттарын және жарнама кестесі арқылы қанша тыңдаушыға жете алатынын көрсетеді. Сандар сонымен қатар күнінің әр сағатында қанша адам тыңдап жатқанын көрсетеді. Бұл жарнама берушіге нарықтағы ең күшті станцияларды нақты таңдауға және жарнамаларын көрсету үшін күнің қай уақыты ең қолайлы екенін анықтауға көмектеседі. Негізгі сандардан басқа, көптеген радиостанциялар тыңдаушылар туралы жас тобынан асып түсетін қосымша деректерге қол жеткізе алады, мысалы, Scarborough Research зерттеулері. Мысалы, кейбір деректер тыңдаушылардың қандай қызметтерге қатысатынын, ұлтын, қандай жұмыс істейтінін, табыс деңгейін, қандай көліктер жүргізетінін және тіпті қандай ойын-сауық орталықтарына барғанын көрсетеді. Радиостанциялар эфир уақытын күндізгі кезеңдерге қарай сатады. Түн ортасынан кейін, сағат 00:00-ден 06:00-ға дейінгі кезең «түндегі» деп аталады. Интернет-коммерциялық өркендеу кезінде кейбір станциялар сағатына жиырма минуттан астам жарнамалар шығарды. Бүгінгі күні жарнамалық деңгейлер мұндай жоғары емес, орташа станция сағатына шамамен тоғыз минут жарнама шығарады, бірақ ең сұранысқа ие кезеңдер сатылуы мүмкін. Сондықтан, жарнама бағалары жылдың уақытына, күннің уақытына, станцияның жарнама берушіге қажетті демографиялық топта қаншалықты жақсы жұмыс істейтініне, басқа станциялармен салыстырғанда станцияның көрсеткіштеріне және станцияның инвентаризациясына байланысты өзгереді. Станцияның жұмысы жылдың белгілі бір кезеңінде қаншалықты қарбалас болса, жарнама беруші соғұрлым көп шығынға баруы мүмкін. Рейтингтік деректерге сәйкес, станцияның рейтингісі жоғары болған сайын, жарнама беруші сол станцияда жарнама беру үшін одан да көп ақы төлеуі керек болады. Жарнама бағалары жарнама берушінің қанша уақытқа жарнама орналастырғысы келетініне байланысты да өзгеруі мүмкін. Алпыс секундтық жарнамалар ең көп таралған болса да, станциялар сонымен қатар отыз, он бес, он және екі секундтық аралықтарда эфир уақытын сатады. Тридцать секундтық жарнамалар теледидарда әрқашан танымал болған, бірақ радиостанциялары осы форматты жақында ғана қабылдады. Clear Channel 2004 жылы «Азырақ – көбірек» бастамасын іске қосты, АҚШ нарықтарында тридцать секундтық жарнамаларды пайдаланды. Зерттеулер көрсеткендей, жарнамалардың саны азайғанда, есте қалу көрсеткіштері жақсарады, бірақ зерттеулер дәстүрлі алпыс секундтық жарнамалардың бренд пен хабарды есте сақтау жағынан жаңа тридцать секундтық жарнамалардан артық екенін көрсетеді. Бұрын радиостанциялардың эфиріне тек радиода да көрсетіліп жатқан жарнамалар ғана қосылатын. CBS өзінің радио хабарларын «тікелей оқып» шығара бастайтынын мәлімдеді, бұл станцияның тұрақты жарнамаларынан бөлек сатылып, дауысталатын «тікелей хабарландырулардың» тиімділігін атап өтті. Осылайша, радио жарнамасы – бизнес өзінің мақсатты тұтынушысына жетуі үшін тиімді және төмен құнды құрал болуы мүмкін. Зерттеулер радио жарнамалары тыңдаушыларда эмоционалдық реакция тудыратынын көрсетеді. Нәтижесінде, тұтынушылар жарнамаларды жеке өзіне қатысты деп санайды, бұл жарнама кестелерін іске асыратын кәсіпорындар үшін нарық туралы хабардарлық пен сатуды арттыруға әкелуі мүмкін. Тыңдаушылардың 25%-ы өнім немесе бизнес туралы сүйікті станциясынан естігенде қызығушылық танытатынын айтады. Жергілікті ди-джейлер тыңдаушылармен жеке қарым-қатынас жасайды, сондықтан олардың айтқандарына сенуі және олардың хабарына жауап беруі ықтимал. Тікелей хабарландырулар жарнама берушілердің тұтынушыларға жетудің жаңа тәсілдерін іздеуіне және айналадағы шуды еңсеруіне байланысты үнемі танымал болып келеді. Зерттеулер тікелей хабарландырулардың есте қалу және жауап беру көрсеткіштері жазбадан алынған стандартты жарнамалардан жоғары екенін көрсетеді. 1950 жылдардағы «payola» скандалына жауап ретінде FCC «демешілік ашу» ережелері деп белгілі нұсқауларды енгізді. Бұл ережелер «ақы төленген жарнама» және жарнамаларға да қатысты, тұтынушылар «кімнің оларды көндіруге тырысып жатқанын» білуге құқылы екенін мойындайды. Жарнама берушілер үшін ерекше маңызды болып табылатын Актінің 317-бабы, «Эфирде төлем туралы хабарлау» ережесі. Онда, жалпы алғанда, егер ақша, қызметтер немесе басқа да құнды заттар радиостанцияға эфирде айту үшін тікелей немесе жанама түрде төленсе, станция бұл фактіні ашуға тиіс екені айтылған. Мысалы, ұялы телефон операторы станцияның ди-джейіне тегін ұялы телефон сыйласа, ол ди-джей эфирде сол ұялы телефон операторы туралы, қандай керемет қызмет көрсетіп жатқаны туралы айтса, жарнама екені туралы хабарлау керек. Көбінесе тыңдаушылар радио жарнамаларын ойын-сауық контентінен ажырата алады. Коммуникациялар туралы заңда «көзге түріспеушілік» ережесі де бар: егер бір нәрсе жарнама екені анық болса, төлем туралы хабарлау ережесі қолданылмайды. Алайда, егер эфирде айту үшін қандай да бір құнды нәрсе алмасылса, станция оны ашуға міндетті. Федералдық сауда комиссиясы да жарнамалық индустрияны реттеуге жауапты, әсіресе жалған немесе бұрмалаушы жарнамалық тәжірибелерге қатысты. 2009 жылдың қазанында FTC ұсыныстарға қатысты нұсқауларды жариялады, жарнама беруші мен ұсынушы арасындағы байланыстың анық ашуын талап етті. FTC нұсқауларына сәйкес, ұсынушы сатушымен/бизнеспен байланысты кез келген «материалдық байланыстарды» ашуға жауапты. Соңғы жылдары ойын-сауық/редакциялық және жарнамалық контенттің араласуына қарай үрдіс байқалады. Маркетологтар өнімдерді медиаға «сіңіріп» жатыр, соның салдарынан тұтынушылар өздеріне жарнама жасалып жатқанын сезбейді. Радиода ди-джейлердің әңгімесінің қашан аяқталып, жарнама басталғанын анықтау кейде қиын.

Radio stations today generally run their advertising in clusters or sets, scattered throughout the broadcasting hour. Studies show that the first or second commercial to air during a commercial break has higher recall than those airing later in the set. Nielsen Audio is one of the primary providers of ratings data in the United States. Most radio stations and advertising agencies subscribe to this paid service, because ratings are key in the broadcast industry. Ad agencies generally purchase radio based on a target demographic. For example, their client may want to reach men between 18 and 49 years old. The ratings enable advertisers to select a specific segment of the listening audience and purchase airtime accordingly. Ratings are also referred to as "numbers" in the business. The numbers can show who is listening to a particular station, the most popular times of day for listeners in that group, and the percentage of the total listening audience that can be reached with a particular schedule of advertisements. The numbers also show exactly how many people are listening at each hour of the day. This allows an advertiser to select the strongest stations in the market with specificity and tells them what times of day will be the best times to run their ads. Besides the basic numbers, most radio stations have access to other data, such as Scarborough Research, that details more about the listening audience than just what age group they fall into. For example, some data will provide the types of activities listeners participate in, their ethnicity, what type of employment they do, their income levels, what kinds of cars they drive, and even whether or not they have been to a particular entertainment venue. Radio stations sell their airtime according to dayparts. The spots running after midnight, from 12am 6am, are referred to as "overnights". During the dot com boom, some stations ran as much as twenty minutes of ads per hour. While commercial levels are nowhere near as high today, with the average station running approximately nine minutes of ads per hour, peak periods can and do sell out. Thus, advertising rates will vary depending on time of year, time of day, how well the station does in the particular demographic an advertiser is trying to reach, how well a station does compared to other stations, and demand on station inventory. The busier the time of year for the station, the more an advertiser can expect to spend. And, the higher ranked a station is in the market, according to the ratings data, the more an advertiser can expect to get charged to run on that station. Advertising rates can vary depending on the length of spot the advertisers elects to run. Although sixty second spots are the most common, stations also sell airtime in thirty, fifteen, ten and two second intervals. Thirty second ads have always been popular in television advertising, but radio stations just adopted this format recently. Clear Channel kicked off the "Less is More" initiative in 2004, utilizing thirty second commercials in markets across the US. Though studies show that fewer commercials cause better recall rates, research indicates that traditional sixty second spots may be the better option, with higher brand and message recall than the newer thirty second ads. In the past, the radio station stream included only the commercials that were also running on air. CBS announced it would begin airing 'live reads' in its streaming radio broadcasts, sold and voiced separately from the stations' regular spots, noting the efficacy of live endorsements. Thus, radio advertising can be an effective, low cost medium through which a business can reach their target consumer. Studies show that radio ads create emotional reactions in listeners. In turn, consumers perceive the ads as more relevant to them personally, which can lead to increased market awareness and sales for businesses running ad schedules. Twenty five percent of listeners say they're more interested in a product or business when they hear about it on their preferred station. Local DJs create a personal relationship with their listening audience, and that audience is more likely to trust what they say and respond to their message. Live endorsements are growing in popularity, as advertisers seek new means to reach consumers and cut through the surrounding clutter. Studies show that live reads have recall and response rates higher than the typical recorded spot. In response to the payola scandal of the 1950s, the FCC established guidelines, known as "sponsorship disclosure" rules. These rules apply to both pay for play and advertisements alike, recognizing that consumers deserve to know "by whom they are being persuaded". Of particular importance to advertisers is Section 317 of the Act, the "Announcement of Payment For Broadcast" provision. It states, in general terms, that where money, services or other valuables are directly or indirectly paid to a radio station in exchange for mentions on the air, the station must disclose that fact. For example, if a cell phone provider gives a free cell phone to a station's DJ, who then talks about that cell phone provider on the air, perhaps mentioning what great service he has, the announcer must disclose that it is an advertisement. Usually, listeners are able to discern radio advertisements from entertainment content. The Communications Act does include an "obviousness" exception: where it is obvious that something is a commercial, the announcement for payment provision does not apply. However, where anything of value has changed hands in exchange for mentions on the air, a station has a duty to disclose it. The Federal Trade Commission is also responsible for broadcast industry regulation, in terms of false or misleading advertising practices. In October 2009, the FTC published guidelines regarding endorsements, requiring clear disclosure of the connection between an advertiser and an endorser. Under the FTC guidelines, an endorser is responsible for disclosing any "material connections" they have with a seller/business. In recent years, there has been a trend toward the blurring of entertainment/editorial and advertising content. Marketers are "embedding" products into the media so that consumers are not aware they are being advertised to. In radio, it is sometimes difficult to tell where DJ chit chat ends and an advertisement begins.