Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық қоғамдық өмірге белсенді қатысушы, 19 ғасырдағы американдық сахна шебері және бельгиялық ханшайым Клара Уорд (17 маусым 1873 – 9 желтоқсан 1916) – Бельгияның принц де Караман-Шимей Джозефке үйленген бай американдық қоғамдық өмірге белсенді қатысушы.
American socialite
the 19th century American stage performer and Belgian princess
Clara Ward (17 June 1873 – 9 December 1916) was a wealthy American socialite who married Joseph, Prince de Caraman Chimay of Belgium.
Ерте өмір
Клара Уорд Мичиган штатының Детройт қаласында капитан Эбер Брок Уордтың (1811–1875) және оның екінші әйелі, сенатор Бенджамин Уэйдтің туысы Кэтрин Лионның қызы ретінде дүниеге келді. Мичиган штатының алғашқы миллионері аталған бай адам, Е. Б. Уордтың Ұлы көлдердегі бу кемелері, Мичиган штатындағы Людингтон қаласында ағаш өңдеу, Мичиган штатындағы Уайандот, Мичиган штатындағы Лиланд, Висконсин штатындағы Милуоки және Иллинойс штатындағы Чикаго қалаларында темір және болат өндірісі, Колорадо штатында күміс кені болды. Ол АҚШ-тағы Уайандоттағы зауытында алғашқы Бессемер болат құрамын өндірді. Уорд 1860 жылдан бастап 1875 жылғы 2 қаңтарда Детройтте қайтыс болғанға дейін Флинт және Пере-Маркетт темір жолының президенті болды. Капитан Уорд Клара екі жасқа толмағанда қайтыс болды. Людингтондағы диірмендер мен ағаш шаруашылықтары Клараның анасына өтті және оны оның ағасы Томас Р. Лайон басқарды. Бала кезінде Клара мен оның анасы туыстарын көру және диірмендерді тексеру үшін Лудингтонға үнемі барып тұрды.
Clara Ward was born in Detroit, Michigan, the daughter of Captain Eber Brock Ward (1811–1875) and his second wife, Catherine Lyon, a niece of Senator Benjamin Wade. A wealthy man, often stated to be Michigan's first millionaire, E. B. Ward had holdings in Great Lakes steamships; lumbering at Ludington, Michigan; iron and steel manufacturing at Wyandotte, Michigan, Leland, Michigan, Milwaukee, Wisconsin, and Chicago, Illinois; and silver mining in Colorado. He manufactured the first Bessemer steel to be made in the United States at his plant in Wyandotte. Ward was president of the Flint and Pere Marquette Railroad from 1860 until his death on 2 January 1875 in Detroit. Captain Ward died when Clara was less than two years old. The mill and timber holdings at Ludington passed into the hands of Clara's mother and were managed by her brother, Thomas R. Lyon, as the firm of Thomas R. Lyon, Agent. As a child, Clara and her mother periodically visited Ludington to see their kin and inspect the mills.
Екінші неке
1896 жылдың қараша айының басында Чимай принці мен принцессасы Парижде тамақтанды. Сол мейрамханада мажарлық Риго Янчи ("Қара құс Джонни") деген циган скрипкашы да болды. Бірқатар құпия кездесуден кейін Уорд пен Риго 1896 жылдың желтоқсан айында қашып кетті. Оның отбасысы қатты алаңдады, 24 желтоқсан 1896 жылғы "Людингтон рекорд" газеті Уордтың суреті мен "Циганмен бірге кетті" деген тақырыппен олардың қашқандығы туралы хабар жариялады. Принц Жозеф әйелінен ажырасуға шаралар қолданатыны мәлім болды. Газеттің келесі нөмірлерінде Уорд пен Ригоның Еуропа арқылы Венгрияға дейінгі саяхаты барысында қай жерде көрілгені туралы қысқаша хабарлар берілді. Будапешттегі танымал куб тәрізді шоколадты бисквит және шоколадты кремді десерт осы даулы оқиғадан кейін Риго Янчи деп аталды. Чимай де Караман принці мен принцессасы 1897 жылдың 19 қаңтарында ажырасты. Жаңа жұбайлар, болжам бойынша, Венгрияда неке қиды. Кейбір мәліметтер бойынша, олар көп ұзамай Мысырға көшіп кеткен, онда Клара күйеуіне оқу мен жазудың қыр-сырын үйреткен. Әлі де Чимай принцессасы деп аталатын Клара Уордтың қаржысы таусыла бастағанын байқады. Ол бірінші күйеуінің қаржылық көмегінен айырылды. Уорд тапқыр болғанымен, оның американдық отбасы кейде қаржылай көмек көрсетті. Ол өзінің сұлулығы мен танымалдылығын пайдаланып, әртүрлі сахналарда, соның ішінде Folies Bergère және, мүмкін, Moulin Rouge, денеге жақын киімдермен түсті. Ол өнер түрін "пластикалық поздар" деп атады. Анри де Тулуз-Лотрек 1897 жылы Ригомен бірге "Idylle Princière" атты сирек кездесетін литография жасады. Ол жиі суретке түсірілді және Эдвард дәуірінде көптеген пошта карточкаларында бейнеленді, кейде пластикалық позада, кейде дәстүрлі киіммен. Кейзер Вильгельм II оның суретін Германия империясында жариялауға немесе көрсетуге тыйым салған, өйткені оның сұлулығын "көңілді қалдырмайтын" деп санаған.
In early November 1896, the Prince and Princess Chimay were dining in Paris. Present at the same restaurant was a Hungarian, Rigó Jancsi ("Blackbird Johnny"), a Gypsy violinist. After a series of secret meetings, Ward and Rigó eloped in December 1896. To her family's consternation, the Ludington Record of 24 December 1896 carried news of the elopement with a woodcut illustration of Ward and the headline "Gone With a Gypsy". It was stated that Prince Joseph would institute divorce proceedings against his wife. Subsequent editions of the newspaper carried brief notices as to where Ward and Rigó had been reported seen during their trek across Europe to Hungary. A well known cube shaped chocolate sponge cake and chocolate cream pastry in Budapest was named Rigó Jancsi after the scandalous affair. The Prince and Princesse de Caraman Chimay were divorced on 19 January 1897. The new couple married, likely in Hungary. Some accounts indicate that they soon moved to Egypt, where Clara taught her husband the intricacies of reading and writing. Still called the Princess Chimay, Clara Ward soon found her resources dwindling. She was cut off from her first husband's finances. Although Ward was resourceful, her American family occasionally provided financial assistance. She employed her beauty and celebrity to pose on various stages, including the Folies Bergère and likely the Moulin Rouge, while wearing form fitting costumes. She called her art form poses plastiques. Henri de Toulouse Lautrec made a scarce lithograph of her and Rigó in 1897 titled Idylle Princière. She was often photographed, and featured on many postcards during the Edwardian period, sometimes in a pose plastique and sometimes in a more or less conventional dress. Kaiser Wilhelm II is said to have forbidden the publication or display of her photograph in the German Empire because he thought her beauty "disturbing".
Кейінгі өмірі
Олар жұмыстары арқылы жайлы өмір сүруге жеткілікті табыс тапқан болуы мүмкін. Дегенмен, Ригоның адалсыздығы олардың некелерінен кейін көп ұзамай ажырасуға соқтырды. Ажырасқаннан кейін Уорд Пеппино Риккардомен жаңа махаббатқа толы қарым-қатынас құрды, ол испандық екендігі туралы айтылғанымен, итальяндық болуы ықтимал. Олар пойызда танысқан деседі, мүмкін Пеппино сол кезде официант болып жұмыс істегенде. Уорд пен Пеппино Риккардо 1904 жылы үйленді, бірақ олардың некесі ұзаққа солмады. Нақты уақыты белгісіз, бірақ Уордтың келесі сүйіктісі және соңғы күйеуі – Весувий тауына саяхаттарды ұйымдастырған шағын итальяндық теміржолының станса бастығы Синьор Кассалота болған деп есептеледі. Уорд 1916 жылдың 9 желтоқсанында Италияның Падуа қаласында 43 жасында қайтыс болды, сол кезде ол төртінші күйеуіне үйленген болуы мүмкін. Уордтың өлімінен шамамен үш жыл өткен соң, оның бірінші күйеуі Жозеф, Караман-Шимай князі, 1920 жылдың 24 маусымында Анна Мари Шарлотта Амели Жилон Ле Венюр де Тильермен (1889–1962) қайта үйленді.
The couple may have earned enough income from their occupation to lead a comfortable life. However, Rigó's infidelity led to their divorce shortly after their marriage. Following the divorce, Ward entered a new romantic relationship with Peppino Ricciardo, who was likely Italian despite occasional references to him being Spanish. It is believed that they met on a train, possibly when Peppino was working as a waiter. Ward and Peppino Ricciardo got married in 1904, but their marriage was likely short lived. The exact timeline is unclear, but Ward's next love interest and final husband is believed to have been Signor Cassalota, a station manager of a small Italian railroad that facilitated tours of Mount Vesuvius. When Ward passed away in Padua, Italy on December 9, 1916, at the age of 43, she was likely still married to her fourth husband. It wasn't until approximately three years after Ward's death that her first husband, Joseph, Prince de Caraman Chimay, remarried Anne Marie Charlotte Amélie Gilone Le Veneur de Tillières (1889–1962) on June 24, 1920.
Мұра
Марсель Пруст Клараға әуес болған. Марта Бибеско өзінің "Марсель Прустпен би" атты мемуарларында Прустпен хат алмасқан оның туысы Антуанның бір хатында әлі де Уордқа деген сезімі күшті екенін және оған хат жазуын жалғастырғанын жазған. Шындығында, Пруст "Жоғалған уақытты іздеуде" (ағылш. "In Search of Lost Time") романындағы кейіпкердің бірін Клара Уордтың бейнесінен жасаған: ол барон Шарлустың туысы. Герцогиня де Германтестің басты кейіпкері негізінен Клара Уордтың бірінші қарындасы Элизабетке негізделген, ол үйленгеннен кейін Греффулге графинясы атанған. Коул Портердің "Can Can" мюзиклінің фильмдегі Симон Писташ кейіпкері де ішінара Клара Уордтың бейнесімен байланысты. 1896 жылы Парижде түсірілген фильмде Ширли Маклейн Писташ рөлінде Уордтың ұнатқан, денеге жақын, ет түстес костюміне ұқсас киімде билейді.
Marcel Proust was fond of Clara. Marthe Bibesco wrote in her memoir, Au Bal avec Marcel Proust, that her cousin, Antoine, who exchanged letters with Proust, received one in which he mentioned that he still felt fondly for Ward and continued to write to her. In fact, Proust based a character in À la recherche du temps perdu (English: "In Search of Lost Time") on Clara Ward: that of a cousin of the Baron Charlus. The major character of the Duchesse de Guermantes was chiefly based on Clara Ward's first sister in law, Elisabeth, who became the Comtesse de Greffulhe after her marriage. The character of Simone Pistache in the film version of Cole Porter's musical Can Can was based in part on Clara Ward. In the film, set in Paris in 1896, Shirley MacLaine as Pistache dances in a skin tight, flesh colored costume like that favored by Ward.
Жалпы сілтемелер
Кливленд Амори, Қоғамды кім өлтірді?, 234-бет. Нью-Йорк: Харпер және Браузерлер, 1960. "Жыпысқанмен бірге кетті", - деп жазылған Лудингтон рекорд газетінде, 1896 жылдың 24 желтоқсанында. Luman W. Goodenough, Lumber, Lath and Shingles, 54–55 беттер. Детройт: Жеке басылым, 1954. Уордтың бала кезінен танысы, 1947 жылы қайтыс болған адам жазған. Джордж В. Хотчкисс, Солтүстік-Батыс ағаш және орман индустриясының тарихы, 715–716 беттер. Чикаго: Джордж В. Хотчкисс және компаниясы, 1898. Мичиган штатының Манисти, Мейсон және Осеана округтерінің тарихы, 50–51 беттер. Чикаго: H. R. Page & Co., 1882. Американың ұлттық биографиялық энциклопедиясы, 13-том, 125-бет. Нью-Йорк: Джеймс Т. Уайт және компаниясы, 1906. Корнелия Отис Скиннер, "Талантты зиялылар және кең горизонттар", 220-бет. Бостон: Хоутон Миффлин компаниясы, 1962. Чарльз Ричард Таттл, Мичиган штатының жалпы тарихы, 157–159 беттер. Детройт: R. D. S. Тайлер және компаниясы, 1873.
Cleveland Amory, Who Killed Society?, p. 234. New York: Harper & Brothers, 1960. "Gone With a Gypsy", news dispatch in the Ludington Record, December 24, 1896. Luman W. Goodenough, Lumber, Lath and Shingles, pp. 54–55. Detroit: Privately printed, 1954. Written by a childhood acquaintance of Ward's who died in 1947. George W. Hotchkiss, History of the Lumber and Forest Industry of the Northwest, pp. 715–716. Chicago: George W. Hotchkiss & Company, 1898. History of Manistee, Mason and Oceana Counties, Michigan, pp. 50–51. Chicago: H. R. Page & Co., 1882. The National Cyclopedia of American Biography, Vol. XIII, p. 125. New York: James T. White & Company, 1906. Cornelia Otis Skinner, Elegant Wits and Grand Horizontals, p. 220. Boston: Houghton Mifflin Company, 1962. Charles Richard Tuttle, General History of the State of Michigan, pp. 157–159. Detroit: R. D. S. Tyler & Co., 1873.