Кіріспе

Америкалық қоғамдық өмірге белсенді қатысушы, 19 ғасырдағы американдық сахна шебері және бельгиялық ханшайым Клара Уорд (17 маусым 1873 – 9 желтоқсан 1916) – Бельгияның принц де Караман-Шимей Джозефке үйленген бай американдық қоғамдық өмірге белсенді қатысушы.

Ерте өмір

Клара Уорд Мичиган штатының Детройт қаласында капитан Эбер Брок Уордтың (1811–1875) және оның екінші әйелі, сенатор Бенджамин Уэйдтің туысы Кэтрин Лионның қызы ретінде дүниеге келді. Мичиган штатының алғашқы миллионері аталған бай адам, Е. Б. Уордтың Ұлы көлдердегі бу кемелері, Мичиган штатындағы Людингтон қаласында ағаш өңдеу, Мичиган штатындағы Уайандот, Мичиган штатындағы Лиланд, Висконсин штатындағы Милуоки және Иллинойс штатындағы Чикаго қалаларында темір және болат өндірісі, Колорадо штатында күміс кені болды. Ол АҚШ-тағы Уайандоттағы зауытында алғашқы Бессемер болат құрамын өндірді. Уорд 1860 жылдан бастап 1875 жылғы 2 қаңтарда Детройтте қайтыс болғанға дейін Флинт және Пере-Маркетт темір жолының президенті болды. Капитан Уорд Клара екі жасқа толмағанда қайтыс болды. Людингтондағы диірмендер мен ағаш шаруашылықтары Клараның анасына өтті және оны оның ағасы Томас Р. Лайон басқарды. Бала кезінде Клара мен оның анасы туыстарын көру және диірмендерді тексеру үшін Лудингтонға үнемі барып тұрды.

Екінші неке

1896 жылдың қараша айының басында Чимай принці мен принцессасы Парижде тамақтанды. Сол мейрамханада мажарлық Риго Янчи ("Қара құс Джонни") деген циган скрипкашы да болды. Бірқатар құпия кездесуден кейін Уорд пен Риго 1896 жылдың желтоқсан айында қашып кетті. Оның отбасысы қатты алаңдады, 24 желтоқсан 1896 жылғы "Людингтон рекорд" газеті Уордтың суреті мен "Циганмен бірге кетті" деген тақырыппен олардың қашқандығы туралы хабар жариялады. Принц Жозеф әйелінен ажырасуға шаралар қолданатыны мәлім болды. Газеттің келесі нөмірлерінде Уорд пен Ригоның Еуропа арқылы Венгрияға дейінгі саяхаты барысында қай жерде көрілгені туралы қысқаша хабарлар берілді. Будапешттегі танымал куб тәрізді шоколадты бисквит және шоколадты кремді десерт осы даулы оқиғадан кейін Риго Янчи деп аталды. Чимай де Караман принці мен принцессасы 1897 жылдың 19 қаңтарында ажырасты. Жаңа жұбайлар, болжам бойынша, Венгрияда неке қиды. Кейбір мәліметтер бойынша, олар көп ұзамай Мысырға көшіп кеткен, онда Клара күйеуіне оқу мен жазудың қыр-сырын үйреткен. Әлі де Чимай принцессасы деп аталатын Клара Уордтың қаржысы таусыла бастағанын байқады. Ол бірінші күйеуінің қаржылық көмегінен айырылды. Уорд тапқыр болғанымен, оның американдық отбасы кейде қаржылай көмек көрсетті. Ол өзінің сұлулығы мен танымалдылығын пайдаланып, әртүрлі сахналарда, соның ішінде Folies Bergère және, мүмкін, Moulin Rouge, денеге жақын киімдермен түсті. Ол өнер түрін "пластикалық поздар" деп атады. Анри де Тулуз-Лотрек 1897 жылы Ригомен бірге "Idylle Princière" атты сирек кездесетін литография жасады. Ол жиі суретке түсірілді және Эдвард дәуірінде көптеген пошта карточкаларында бейнеленді, кейде пластикалық позада, кейде дәстүрлі киіммен. Кейзер Вильгельм II оның суретін Германия империясында жариялауға немесе көрсетуге тыйым салған, өйткені оның сұлулығын "көңілді қалдырмайтын" деп санаған.

Кейінгі өмірі

Олар жұмыстары арқылы жайлы өмір сүруге жеткілікті табыс тапқан болуы мүмкін. Дегенмен, Ригоның адалсыздығы олардың некелерінен кейін көп ұзамай ажырасуға соқтырды. Ажырасқаннан кейін Уорд Пеппино Риккардомен жаңа махаббатқа толы қарым-қатынас құрды, ол испандық екендігі туралы айтылғанымен, итальяндық болуы ықтимал. Олар пойызда танысқан деседі, мүмкін Пеппино сол кезде официант болып жұмыс істегенде. Уорд пен Пеппино Риккардо 1904 жылы үйленді, бірақ олардың некесі ұзаққа солмады. Нақты уақыты белгісіз, бірақ Уордтың келесі сүйіктісі және соңғы күйеуі – Весувий тауына саяхаттарды ұйымдастырған шағын итальяндық теміржолының станса бастығы Синьор Кассалота болған деп есептеледі. Уорд 1916 жылдың 9 желтоқсанында Италияның Падуа қаласында 43 жасында қайтыс болды, сол кезде ол төртінші күйеуіне үйленген болуы мүмкін. Уордтың өлімінен шамамен үш жыл өткен соң, оның бірінші күйеуі Жозеф, Караман-Шимай князі, 1920 жылдың 24 маусымында Анна Мари Шарлотта Амели Жилон Ле Венюр де Тильермен (1889–1962) қайта үйленді.

Мұра

Марсель Пруст Клараға әуес болған. Марта Бибеско өзінің "Марсель Прустпен би" атты мемуарларында Прустпен хат алмасқан оның туысы Антуанның бір хатында әлі де Уордқа деген сезімі күшті екенін және оған хат жазуын жалғастырғанын жазған. Шындығында, Пруст "Жоғалған уақытты іздеуде" (ағылш. "In Search of Lost Time") романындағы кейіпкердің бірін Клара Уордтың бейнесінен жасаған: ол барон Шарлустың туысы. Герцогиня де Германтестің басты кейіпкері негізінен Клара Уордтың бірінші қарындасы Элизабетке негізделген, ол үйленгеннен кейін Греффулге графинясы атанған. Коул Портердің "Can Can" мюзиклінің фильмдегі Симон Писташ кейіпкері де ішінара Клара Уордтың бейнесімен байланысты. 1896 жылы Парижде түсірілген фильмде Ширли Маклейн Писташ рөлінде Уордтың ұнатқан, денеге жақын, ет түстес костюміне ұқсас киімде билейді.

Жалпы сілтемелер

Кливленд Амори, Қоғамды кім өлтірді?, 234-бет. Нью-Йорк: Харпер және Браузерлер, 1960. "Жыпысқанмен бірге кетті", - деп жазылған Лудингтон рекорд газетінде, 1896 жылдың 24 желтоқсанында. Luman W. Goodenough, Lumber, Lath and Shingles, 54–55 беттер. Детройт: Жеке басылым, 1954. Уордтың бала кезінен танысы, 1947 жылы қайтыс болған адам жазған. Джордж В. Хотчкисс, Солтүстік-Батыс ағаш және орман индустриясының тарихы, 715–716 беттер. Чикаго: Джордж В. Хотчкисс және компаниясы, 1898. Мичиган штатының Манисти, Мейсон және Осеана округтерінің тарихы, 50–51 беттер. Чикаго: H. R. Page & Co., 1882. Американың ұлттық биографиялық энциклопедиясы, 13-том, 125-бет. Нью-Йорк: Джеймс Т. Уайт және компаниясы, 1906. Корнелия Отис Скиннер, "Талантты зиялылар және кең горизонттар", 220-бет. Бостон: Хоутон Миффлин компаниясы, 1962. Чарльз Ричард Таттл, Мичиган штатының жалпы тарихы, 157–159 беттер. Детройт: R. D. S. Тайлер және компаниясы, 1873.