Пинкини аралы ұлттық қорығы: тарих және табиғат мұражайы

Кіріспе

Оңтүстік Каролина штатындағы АҚШ Ұлттық жануарлар қоры

Пинкини аралы ұлттық жануарлар қоры – Оңтүстік Каролина штатының Бофорт округінде, материк пен Хилтон Хед аралының арасында орналасқан Ұлттық жануарлар қоры. Ол генерал-майор Чарльз Котесворт Пинкинидің құрметіне аталған және эстетикалық және табиғатты қорғау мақсатында табиғат пен орманды сақтау үшін құрылған. Бұл қорық Грузия штатының Саванна қаласындағы Саванна жағалауы қорықтары кешені басқаратын жеті қорықтың бірі. Кешенде 31 қызметкер жұмыс істейді және 2005 жылғы қаржы жылына арналған бюджеті 3 582 000 АҚШ долларына жетеді.

Тарих

Пинкни аралы ұлттық жабайы табиғат қорығы археологиялық тұрғыдан бай, 115 тарихи және тарихи ескерткіштер анықталған. Тарихи алдындағы қоныстарды талдау, б.з.д. 8000-1000 жылдарға жататын Архаикалық кезеңнен бастау алған адамдардың қоныстануын, ал Миссисиппі кезеңінде (1000-1500 жылдар) қарқынды пайдаланылғанын көрсетеді. Тарихи артефакттар 16-17 ғасырларда француз және испандық топтар Пинкниде шағын, уақытша қоныстар құрғанын көрсетеді. 1708 жылы үнді саудагері Александр Маккей қазіргі Пинкни аралына құқық алғанға дейін тұрақты қоныстар пайда болған жоқ. 1715 жылы Маккей аралдың қалған бөлігін, сондай-ақ қазіргі қорықты құрайтын көптеген басқа аралдарды иеленді. 1736 жылы Маккейдің жесірі аралдарды генерал Чарльз Котесворт Пинкнидің әкесі Чарльз Пинкниге сатты. Генерал Пинкни Революциялық соғыста қолбасшы болды, АҚШ Конституциясына қол қойды және 1804 және 1808 жылдары Федералист партиясынан президенттікке үміткер болды. Әкесінен аралдарды мұраға алғаннан кейін, Пинкни 1804 жылға дейін аралға көшіп келгенше, жер иесі болды және мүлікті басқаруға кірісті. Пинкни отбасы аралдарды плантацияға айналдырды, теңіз ормандарының көп бөлігін алып тастады және құнарлы топырақты кептіріп өңдеді. 1818 жылы Пинкнилер 200-ден астам құлға ие болды, олар ұзақ талшықты Sea Island Cotton өндірді; 1840 жылы бұл көрсеткіш 300-ге жетті. Азамат соғысына дейін плантация гүлденді, содан кейін Одақ әскерлері басып алды және құлдар азат етілді. Пинкни аралында ұсақ шайқастар болды. Ең маңызды оқиға 1862 жылдың 21 тамызында болды, онда Конфедерацияның Бофорт жеңіл артиллериясы/11-ші жаяу әскері Нью-Гэмпшир еріктілерінің үшінші полкінің H ротасына шабуыл жасап, төрт одақтық сарбазды өлтірді және он адамды (сегіз конфедерациялық, екі одақтық) жарақаттады. АҚШ армиясының мәліметтері бойынша, аймақтан Одақ армиясына қара нәсілді сарбаздар тартылды. Пинкни аралының солтүстік-батысындағы зиратта бес әскери (АҚШ түсті әскерлерінің) қабір тастары орналасқан. АҚШ армиясы Пинкнилерге тиесілі құлдарды жұмысқа алған болуы мүмкін. Соғыстан кейін және ғасыр соңындағы ауыл шаруашылығының құлдырауынан кейін плантация өркендемеді. 1930 жылдары ол дерлік толықтай тасталып кетті. 1937 жылы Пинкни отбасы 200 жылдан астам уақыт бойы иеленгеннен кейін плантация Нью-Йорк банкирі Джеймс Брюстің әйелі Эллен Брюске сатылды. Брюс отбасы қалың жапырақты және қарағай ағаштарын отырғызды, су құстарын тарту және суару үшін тоғандар салды және шаруашылық жерлерінің 70 пайызын қайтадан өңдеуге берді. 1954 жылы Эдвард Старр және Джеймс Мэдисон Баркер, MIT-тің көрнекті түлегі және халықаралық бизнес саласындағы алғашқы көшбасшы, аралдарды сатып алды. Олар оларды ойын қорығы ретінде басқаруды жалғастырды. 1975 жылы олар аралдарды АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметіне ұлттық жабайы табиғат қорығы (NWR) ретінде және эстетикалық және қорғау мақсатында табиғат және орман қорығы ретінде басқару үшін тапсырды. Пинкни аралы NWR 1975 жылдың 4 желтоқсанында құрылды.

Pinckney Island NWR is archaeologically rich, with 115 prehistoric and historic sites identified. Analysis of the prehistoric sites indicate human occupation dating from the Archaic Period (8000 1000 BC), with intensive use during the Mississippian Period (1000 1500 AD). Historic artifacts indicate that small scale, impermanent settlements were made on Pinckney by French and Spanish groups in the 16th and 17th centuries. Permanent settlements did not occur until 1708 when Alexander Mackay, an Indian trader, obtained title to of present day Pinckney Island. By 1715, Mackay had acquired the rest of the island, as well as most of the other islands which comprise the present refuge. In 1736, Mackay's widow sold the islands to Charles Pinckney, father of General Charles Cotesworth Pinckney. General Pinckney was a commander during the Revolutionary War, a signer of the United States Constitution, and, in 1804 and 1808, a presidential candidate for the Federalist Party. After he inherited the islands from his father, Pinckney was an absentee landowner until 1804, when he moved to the island and began managing the property. The Pinckney family developed the islands into a plantation, removing much of the maritime forest and draining and tilling the fertile soil. By 1818, the Pinkneys owned over 200 enslaved people who produced long staple Sea Island Cotton on ; by 1840, that number had increased to 300. The plantation flourished until the American Civil War, when it was occupied by Union troops and the enslaved people were liberated. Small skirmishes took place on Pinckney Island. The most significant incident occurred on August 21, 1862, when the Confederate Beaufort Light Artillery/11th Infantry attacked the camp of Company H, Third Regiment, New Hampshire Volunteers, killing four Union soldiers and wounding ten men (eight Confederate, two Union). US Army records reflect that black troops were recruited for the Union Army from the area. Five military (U. S. Colored Troops) headstones are located in a cemetery on the northwest side of Pinckney Island. It is possible that the U. S. Army had recruited slaves from those owned by the Pinckneys. After the war and late century agricultural recession, the plantation did not prosper. By the 1930s, it was virtually abandoned. In 1937, after more than 200 years of Pinckney family ownership, the plantation was sold to Ellen Bruce, wife of James Bruce, a New York banker who used the property as a hunting preserve. The Bruces planted hardwoods and pine, built ponds to attract waterfowl and provide for irrigation, and placed 70 percent of the farm fields back into cultivation. In 1954 Edward Starr and James Madison Barker, a distinguished MIT alumnus and early leader in the field of international business, purchased the islands. They continued to manage them as a game preserve. In 1975, they donated the islands to the United States Fish and Wildlife Service to be managed exclusively as a National Wildlife Refuge (NWR) and as a nature and forest preserve for aesthetic and conservation purposes. The Pinckney Island NWR was established on December 4, 1975.

Топография

Панаға Пинкни аралы, Карн аралы, Үлкен Гарри және Кішкентай Гарри аралдары, Базард аралы және көптеген кішкентай гамактар кіреді. Пинкни – аралдардың ішіндегі ең үлкені және жалпы пайдалануға ашық жалғыз арал. Пананың шамамен 67% тұзды саздықтар мен толқынды өзендерден тұрады. Пинкни аралында ғана әртүрлі жер түрлері кездеседі: тұзды батпақ, орман, бұталы жер, егістік және тұщы су тоғандары. Бұл орталар құстар мен өсімдіктердің алуан түрлілігін қолдайды.

Жабайы табиғат

Пинкни аралында көбінесе кездесетін жабайы жануарлар – су құстары, жағалау құстары, суда жүретін құстар, жыртқыш құстар, тропикалық көшпенді құстар және аққұйрықты еліктер. Ақ ибистер, қасқырлар мен балықшылдардың көптеп шоғырланған топтарын кездестіруге болады. Басқа түрлерге американдық аллигаторы, жалпақ ормандағы саламандра, тоғыз белдемелі армадилло, ақбас бүркіт және ағаш тұтқасы жатады.

Мекемелер

Қауіпті үйінде келушілер орталығы жоқ. Дегенмен, жаяу серуендеуге, велосипед тебуге, фотосуретке түсіруге және жабайы жануарларды бақылауға мүмкіндік бар. Жыл сайын қорықта бір күндік квоталық елен аулау ұйымдастырылады, осылайша жануарлар санының айналасындағы ортамен үйлесімділігі сақталады. Алайда, қорықтың құрлық бөлігінде балық аулауға рұқсат жоқ.