Екінші Сәтке: Фред Астайр мен Полетт Годдард музыкалық комедиясы
Second Chorus
«Екінші тақырып» (1940) – Полетт Годдард, Фред Астер жұлдызды музыкалық комедия. Арти Шоу музыкасы, мазмұны, актерлар құрамы туралы ақпарат. Тегін көріңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші хор — 1940 жылы Голливудта түсірілген музыкалық комедиялық фильм. Басты рөлдерді Паулетт Годдард пен Фред Астер ойнады, ал Арти Шоу, Берджесс Мередит және Чарльз Баттерворт та түсті. Музыкасын Арти Шоу, Берни Ханиген және Хал Борн жазды, ал әнін Джонни Мерсер авторлаған. Фильмді Х. С. Поттер режиссерлік етті, ал Борис Моррос Paramount Pictures үшін дербес өндірді, Роберт Стиллман мен (атаусыз) Фред Астер көмекші өндірушілер болды. Фильмнің авторлық құқығы 1968 жылы тоқтатылды және қазір ол жалпыға қолжетімді.
Second Chorus is a 1940 Hollywood musical comedy film starring Paulette Goddard and Fred Astaire and featuring Artie Shaw, Burgess Meredith and Charles Butterworth, with music by Artie Shaw, Bernie Hanighen and Hal Borne, and lyrics by Johnny Mercer. The film was directed by H. C. Potter and produced independently for Paramount Pictures by Boris Morros, with associate producers Robert Stillman and (uncredited) Fred Astaire. The film's copyright expired in 1968 and it is now in the public domain.
Сюжет
Дэнни О'Нилл мен Хэнк Тейлор дос және бәсекелес трубашылар, «О'Ниллдің көпжылдықтары» атты студенттік тобының мүшелері. Екеуі де жеті жыл қатарынан оқуын бітірмей, колледждегі мансабын ұзарта алды. Ұзақ өнер көрсету барысында Элен Миллер Дэнни мен Хэнктың назарына ілігеді. Ол оларға өзінің басшысына, қарыз өндірушіге арналған шақыру қағазын табыстайды. Бірақ, жылдам сөйлейтін О'Нилл мен Тейлор оны тез арада өздерінің менеджері қылып тағайындайды, оның кәсіби білігі олардың концерттерін көбейтіп, табысқа жеткізеді. Сонымен қатар, «Көпжылдықтарға» бірнеше рет жеңіліс тапқан Арти Шоу Элленді өзінің менеджері болуға көндіреді. Эллен Дэнни мен Хэнкты Шоудың тобына қабылдауға тырысады, бірақ олардың қызғанышпен жасаған әрекеттері оларды жұмыстан шығарып жібереді. Эллен Шоуды бай, «өзін көрсетуге құштар» мандолинші Дж. Лестер Чишолмға концерт өткізуге көндіреді. Ханк Элленнің қызғанышпен толған күйеуі, содан кейін інісі болып көрінеді, бірақ Чишолмды демеуші ретінде тарту жоспары сәтсіз аяқталады. Алайда, «інісі» рөлін пайдаланып, Дэнни мен Хэнк Чишолмды қайтадан қолдаушы ретінде қамтамасыз етеді, содан кейін Шоу Дэннидің әнін концертке қосуға келіседі. Олардың міндеті – Чишолм мен оның мандолинасын (ол концертте ойнағысы келеді) концерт аяқталғанға дейін Шоудан жасыру. Хэнктың шешімі – Чишолмның ішімдігіне ұйқы таблеткаларын салу, бірақ Чишолм Хэнкты да сол тәсілмен есінен айырады. Элленнің қуанышына қарай, Дэнни ақыры жауапкершілікпен әрекет етеді және концерттік бағдарламасын дайындап, Шоудың айтуынша, «шынымен ерекше нәрсеге айналды». Шоу эстафетаны Дэнниге тапсырады, ол топтың алдында билеп, композициясын сәтті орындайды. Дэнни мен Эллен түнге қарай көлікпен кетеді.
Danny O'Neill and Hank Taylor are friends and rival trumpeters with "O'Neill's Perennials", a college band. Both have managed to prolong their college careers by failing seven years in a row. At a performance, Ellen Miller catches the eye of Danny and Hank. She serves them a summons notice for her boss, a debt collector. However, the fast talking O'Neill and Taylor soon have her working as their manager, where her business savvy increases their gigs. Meanwhile, tired of losing several gigs to the Perennials, Artie Shaw persuades Ellen to be his booking manager. Ellen tries to get Danny and Hank an audition for Shaw's band, but their jealous hijinks get them the boot. Ellen talks Shaw into letting rich "wannabe" mandolin player, J. Lester Chisholm, back a concert. When Hank pretends to be Ellen's jealous husband, then her brother, the plan to get Chisholm as backer nearly fails. But using the "brother" ploy, Danny and Hank get Chisholm back on board, then get Shaw to agree to put Danny's song into the show. All they have to do is keep Chisholm and his mandolin (which he wants to play in the concert) away from Shaw until after the show. Hank's solution is to drop sleeping pills into Chisholm's drink, but Chisholm knocks out Hank the same way. To Ellen's relief, Danny finally acts responsibly and arranges his number for the show, which Shaw says "has really grown up into something special." He hands the baton to Danny, who successfully conducts his composition while tap dancing in front of the band. Danny and Ellen then drive off into the night.
Музыкалық нөмірлер
Гермес Пан хореография жөнінде Астермен бірлесіп жұмыс істеді. "Шәкер": Астер колледж оркестріне жетекшілік етеді, Марсео Пинкардтың джаз стандарты орындалады. Астердің трубасын Бобби Хакетт, ал Мередиттің бөлімін Шоу тобының мүшесі Билли Баттерфилд дубляждайды. "Everything's Jumping": Арти Шоу мен оның тобының қысқа номері. "I Ain't Hep To That Step But I'll Dig It": Астер мен Годдардтың бұл комедиялық ән-би дуэті, Годдардтың айтуынша, би өнеріндегі тәжірибесі шектеулі болғандықтан, "бір рет, сенбі күні таңертең орындалды, бәрі жақсы болғанына шүкір, қайталай алмасам ғой". Бұл Астердің бір кадрға түсірілген соңғы дуэті болды. Биде "Dig It" деп аталатын жаңа қадам бар, ол екі аяқты бірге шапалақтауды және оларды бірге ұстап секіруді қамтиды. Бидің қалған бөлігінде серуендеу, жүгіру және қадамдарды шатастыру сияқты жаңа тәсілдер қолданылған, сондай-ақ джиттербаг элементтері де бар. Өзінің алғашқы фильмінде Гермес Панды оркестрдегі кларнетші ретінде көруге болады (ең артта тұрған). "Сладкая Сью": Тағы бір Астер (Хакетт) мен Мередит (Баттерфилд) мимикалық көрсетілімі, бұл жолы Виктор Янгтың стандарты бойынша. "Love Of My Life": Джонни Мерсер мен Шоу бұл әнді Мерсердің үйінде түскі ас ішкенде бір күні жазды. Шоу студияға көрсеткісі келгенде, Мерсер оны үш апта күтуге көндірді: "Егер оларға оны түскі ас кезінде жазғаныңды айтсаң, олар оны жақсы деп ойламайды". Астер оны Годдардқа жеткізеді, ал ән "Үздік ән" номинациясы бойынша "Оскар" сыйлығына ие болады. "Камаринская": Астердің қысқа комедиялық номері, ол дәстүрлі орыс мелодиясымен Моисеев стилінде би билейді, сонымен қатар "Love Of My Life" әнінің орыс тіліндегі пародиясын қалың акцентпен орындайды. "Кедей Мистер Чисхолм": Астер пианинода өзіне сүйемелдеп, Шоудың мақұлдауы үшін Мерсер Хенигеннің халық әуенінің пародиясын орындайды. "Кларнетке арналған концерт": Көптеген джаз музыканттары сияқты – Бени Гудман, Пол Уайтман, Джимми Дорси және Дьюк Эллингтон олардың арасында – Шоу кейде классикалық музыкамен байланысты атаулары бар шығармалар жазатын. Алайда Шоу, бұл фильм үшін арнайы жазылған, эпизодтық және кеңейтілген шығарма туралы өте қарапайым болды: "Мен оны ұрпақ үшін жасамадым, ол фильмдегі бір орынды толтырды". Онда Шоудың "тышқандар" деп атаған, ол жаңа ғана тобына қосылған скрипкашылар тобы ең әйгілі "Френзи" шығармасында көрінеді. "Hoe Down The Bayou/Poor Mr. Chisholm (би)": Астер топты соломен "дирижерлік етеді". Астер мен Панның қатысуымен 1930 жылдары Астердің көптеген хореографиялық номерлеріне жауапты болған ынтымақтастықтың жалғыз номері – "Мен және жоғарғы қабаттағы әруақ", ол соңғы фильмнен алынып тасталды, бірақ кейбір үй бейнежазбаларында қамтылған. Онда параққа оралған Пан Астерге жақындап, оны Линдидің көтерілулері мен джиттербагпен байланысты қызықты номерде еліктей бастайды.
Hermes Pan collaborated with Astaire on the choreography. "Sugar": Astaire is shown leading a college band in a jazz standard by Marceo Pinkard. Astaire's trumpet playing is dubbed by Bobby Hackett, while Meredith's is dubbed by Shaw's bandsman Billy Butterfield. "Everything's Jumping": A brief number for Artie Shaw and his band. "I Ain't Hep To That Step But I'll Dig It": This comic song and dance duet for Astaire and Goddard was, according to Goddard whose dance ability and experience was limited done "just once, one Saturday morning I'm glad it was all right for I couldn't have done it again". It was the last of Astaire's duets to be filmed entirely in one take. The dance incorporates a new step, the "Dig It" which involved snapping both feet together and then hopping while keeping them together. The rest of the dance involves original use of partnered teetering, scooting and dodging steps with some jitterbugging thrown in. In his first film appearance, Hermes Pan can be seen as the clarinetist in the band (standing farthest back). "Sweet Sue": Another Astaire (Hackett) and Meredith (Butterfield) mime routine, this time to a Victor Young standard. "Love Of My Life": Johnny Mercer and Shaw wrote this song one day over lunch at Mercer's house, and when the excited Shaw wanted to show it to the studio, Mercer persuaded him to wait three weeks explaining: "If you tell them you just wrote it over lunch they won't think it's any good". It is delivered by Astaire to Goddard and garnered an Academy Award nomination for Best Song. "Kamarinskaya": A brief comic number for Astaire, who plays a Russian doing a Moiseyev style dance to the traditional Russian melody while singing a pseudo Russian version of "Love Of My Life" in a thick accent. "Poor Mr. Chisholm ": Accompanying himself on the piano Astaire sings this folk parody Mercer Henighen number for Shaw's approval. "Concerto for Clarinet": Like many jazzmen of his time – Benny Goodman, Paul Whiteman, Jimmy Dorsey and Duke Ellington among them – Shaw occasionally produced pieces with titles more commonly associated with classical music; Shaw, however was characteristically modest about this attractively episodic extended piece, composed especially for the film: "I never intended it for posterity It filled a spot in the picture". It features the string section – Shaw's "mice men" as he liked to call them, which he had just added to band – most famously in "Frenesi" the year before. "Hoe Down The Bayou/Poor Mr. Chisholm (dance)": Astaire "conducts" the band while performing a tap solo. The only number involving Astaire and Pan, the choreographic collaboration responsible for many routines featuring Astaire in the 1930s, was "Me And The Ghost Upstairs", which was cut from the final film but has been included in some home video releases. In it, Pan, shrouded in a sheet, creeps up on Astaire and begins to mimic him in a riotous number involving Lindy lifts and jitterbugging.
Өндіріс
1968 жылы берген сұхбатында Астер бұл фильмді «Мен түсірген ең нашар фильм» деп сипаттады. Астер фильмге «осындай керемет музыкалық топпен билеу мүмкіндігі» себеп болып тартылғанын түсіндірді. Өліміне аз уақыт қалғандағы сұхбатында Шоу бұл фильм оны актерлік қызметтен суытқанын мойындады. Астер мен Шоудың ортақ ерекшеліктері болды: мінсіздікке ұмтылыс пен қайта түсіруге шексіз құштарлық, терең музыкалық сезімталдық пен джазға деген махаббат, қарапайымдық пен сүйкімділік. Кейінгі сұхбатында Шоу Астер туралы пікірін білдірді: «Астер шынымен көп еңбек етті, тер төкті. Ол – жоғары мәдениетті, әдемі киім киетін бейнесіне қарамастан, қатал мінезді адам еді. Мен оны оның суретші және ойын-сауық шебері болғандықтан жақсы көретінмін. Бұл екеуінің арасында айырмашылық бар. Суретші тек өзіне қанағаттанғысы келеді, ал ойын-сауық шебері халыққа ұнауға тырысады. Астер екеуін де жасай білді. Луи Армстронг та сондай-ақ шебер еді».
In a 1968 interview, Astaire described this effort as "the worst film I ever made." Astaire explained that he was attracted to the film by the opportunity to "dance conduct this real swingin' outfit". In an interview shortly before his death, Shaw admitted this film put him off acting. Astaire and Shaw shared a striking series of personality traits in common: an obsessive perfectionism and seemingly endless appetite for retakes, profound musicality and love of jazz, personal modesty and charm, and in a late interview Shaw expressed his opinion of Astaire: "Astaire really sweat he toiled. He was a humorless Teutonic man, the opposite of his debonair image in top hat and tails. I liked him because he was an entertainer and an artist. There's a distinction between them. An artist is concerned only with what is acceptable to himself, where an entertainer strives to please the public. Astaire did both. Louis Armstrong was another one."