Джон Нил Далтон: Падишаһ ұлының тәлімгері және дін қызметкері

Кіріспе

Ағылшын дін қызметкері және жазушысы (1839–1931)

Джон Нил Далтон (24 қыркүйек 1839 – 28 шілде 1931) – Англия шіркеуінің дін қызметкері және жазушысы. Ол Виктория патшайымының жеке рухани кеңесшісі, Виндзор каноны, сондай-ақ болашақ король Георг V және оның інісі Альберт Викторға ұстаз болды.

Өмірбаян

Далтон Маргейтте, Кент қаласында, пастор Джон Нил Дальтон мен Элиза Мария Альлистің ұлы болып дүниеге келді. Ол Блэкхид жеке мектебінде оқыды, сосын 1858 жылы Кембридждегі Клэр колледжіне қабылданды. Дальтон өте қабілетті студент болды және 1863 жылы бірінші сыныптан бакалавр, ал 1866 жылы магистр (Кембридж) дәрежесін алды. Сонымен қатар, оқу кезінде 1864 жылы Скофилд жүлдесін жеңіп алды. Дальтон 1869 жылы Уайт аралындағы Уиппингэм приходында канон Джордж Протероның көмекшісі болып тағайындалды. Бұл шіркеуге патша отбасы жазғы үйлері Осборнда, аралда болғанда келіп тұратын. Виктория патшайымы Дальтонды танып, оны немерелері, патшалық князьдер Джордж Фредерик пен оның үлкен ағасы, Кларенс герцогы Альберт Виктордың ұстазы етіп таңдады. Дальтон Кембридж университетінде сол кезде оқыған және өмір бойы дос болып қалған, басқа бір дін қызметкері Эдвард Карпентерден кейін екінші таңдау болды. Карпентер социалистік реформалар мен гомосексуалдардың азаттығы үшін күресті: Дальтон кейін оған «бірақ менің өмірге және оның проблемаларына деген көзқарасымыз адам елестететіндей мүлдем өзгеше емес деп ойламауға шарасызмын» деп жазды. Патшалық балалар сол кезде 6 және 7 жаста болды, Виктория ұлы, сол кездегі Уэльс принці Альберт Эдвард, олардың білімін ескермегенін санады. Дальтон Виндзор қамалына көшіп, келесі он төрт жыл бойы олардың тәрбиешісі болып қызмет етті. Кіші ханзада Джордж оқуға ең қабілетті және дайын екенін көрсетті. Оның ағасы және таққа мұрагер болып саналатын Альберт Виктор, отбасында «Эдди» деп аталған, артта қалған, жалқау және түйсіксіз деп есептелді. Джорджтың теңізде мансап жасауы күтілсе де, оны ағасынан бөлуге ақылға қонымсыз болды, өйткені ол оған жақсы әсер етеді деп саналды. Сондықтан екі бауыр да 1877 жылдың қыркүйегінде HMS Britannia кадеттерді оқыту кемесіне қабылданды. Дальтон балалармен бірге болды, олармен кабинаны бөлісіп, олардың қамқоршысы және кемедегі капеллан ретінде әрекет етті. Дальтонның қатысуына қарамастан, ханзадаларды (Эддиді «Герринг» деп, Джоржды «Спрат» деп атады) басқа кадеттер, патшалыққа қол жеткізуге құштар, мазақтады. Бір курсант Хью Томас Дальтонның мақұлдауына ие болды және бірнеше жылға созылған ханзадалармен достық қарым-қатынас орнатты. 1879 жылы «Британия» кемесіндегі оқу аяқталды. Эддидің мемлекеттік мектепке баруы тағы ұсынылды, бірақ Дальтон бауырлардың бірге қалуын ұсынды. Оның орнына, ханзадалар мен Дальтон жігіттерге жақсы әсер ету үшін мұқият таңдалған экипажбен бірге теңізге шықты. Капитан, лорд Чарльз Скотт, Букклех герцогының ұлы, ал оның інісі Джон, болашақ 7-ші герцог, экипаждың бір бөлігі болды. Басқа экипаж мүшелері де патшалық байланыстары үшін таңдалды, мысалы Хью Эван Томас (әкесі қазір ресми түрде тегін өзгертті), ол ханзадалармен бірге қарауылда болды. Дальтон ханзадаларға «басқа қарапайым маршалдар сияқты» қарау керек деген патшалық нұсқауларға қарамастан, экипаждың басқа мүшелерімен байланыстарын шектеуді және тым жақын болғандарды шеттетуді өзінің міндеті деп санады. Саяхат 1882 жылдың тамызында, Дальтон мен оның қамқорлық алғандары кемемен Англияға оралғанда аяқталды. Ол сапардан көптеген естеліктерді, соның ішінде сапар кезінде оның қызметшісі болып тағайындалған теңізшіні, ол келесі 50 жыл бойы жағада жұмыс істеді, алып кетті. Ол сондай-ақ Эван Томас әпкесі Кэтринмен танысты, ол одан жас болса да, оған үйленуге келісті. Принц Джордж теңізге қайта оралды, бірақ Эддидің үлгерімі төмен болды және ол Кембридж университетіне түсуге дайындық үшін Дальтонмен бір жыл бойы қарқынды оқуын жалғастырды. Дальтон 1886 жылдың 16 қаңтарында Кэтрин Эван Томасқа үйленді. Оның куәсі университетте Эддимен дос болған А. С. Бенсон болды. Бенсон күнделігінде: «Далтон маған әкеше мейірімділік көрсетті» деп жазды. Дальтон гомосексуал Бенсонды «көңілдің құмары» деп сипаттады. Олардың тұңғыш ұлы Эдвард Хью Джон Нил Дальтон, кейін саясатқа қатысып, Хью Дальтонның Еңбек партиясының қазынашысы болды, 1887 жылдың тамызында Гламорганның Ниат қаласында дүниеге келді. Хью Эван Томас пен Принц Эдуард оның спонсоры болды. Олардың екінші баласы Александра Мэри 1891 жылы дүниеге келді, бірақ Дальтонның екінші ұлы болуын қалағандықтан, оны Принц Джорджтың құрметіне «Джорджи» деп атады. 1892 жылы Принц Джордж қысқа уақытқа кеменің сынақтары мен тапсыру кезінде басқаруды өз қолына алды. Дальтонды Джорджтың қонағы ретінде кемеге шақырды. Дальтон Сэндрингхэмдегі пастор және Виндзор қамалындағы Святого Георгия шіркеуінің каноны болды. Ол сондай-ақ королева Виктория және кейіннен Эдуард VII-нің әдеттегі капелланы және королеваның жақын кеңесшісінің орынбасары болды. Ол 1881 жылы Святого Михаила және Святого Георгия орденінің серігі (CMG) және 1911 жылы Корольдік Виктория орденінің командирі (KCVO) болып тағайындалды. 1920 жылы Лидс университеті оған құрметті заң докторы (LLD) дәрежесін берді.

Dalton was born in Margate, Kent, the son of the Reverend John Neale Dalton and Elisa Maria Allies. He attended Blackheath Proprietary School before matriculating to Clare College, Cambridge, in 1858. Dalton was an extremely able student and achieved his BA (1st class) in 1863, and his MA(Cantab) in 1866; also winning the Schofield Prize during his studies in 1864. Dalton was appointed curate to Canon George Prothero in the parish of Whippingham on the Isle of Wight in 1869. The church was attended by the royal family when staying at their summer home, Osborne, on the island. Queen Victoria came to know Dalton, and chose him to become tutor to her grandsons, the royal princes George Frederick and his elder brother, Prince Albert Victor, Duke of Clarence. Dalton had been second choice as tutor, after Edward Carpenter, another clergyman who had been a student at Cambridge University at the same time as Dalton and who remained a lifelong friend. Carpenter was a campaigner for socialist reform and homosexual liberation: Dalton later wrote to him "yet still I can't help thinking that our outlook on life and its problems is not so wholly dissimilar as one might imagine it would be" The royal children were then 6 and 7, and Victoria considered her son, the then Prince of Wales Albert Edward, had been neglecting their education. Dalton moved to Windsor castle and continued as their tutor through the next fourteen years. The younger prince, George, proved the more able and willing to learn. His brother and presumed eventual heir to the throne, Albert Victor, called "Eddy" by the family, was considered backward, lazy and obtuse. It was considered that although George was expected to follow a career in the navy, it would be unwise to separate him from his brother as he was considered a good influence upon him. Accordingly, both boys joined the cadet training ship HMS Britannia in September 1877. Dalton accompanied the boys, sharing a cabin with them while continuing to act as their guardian, and acted as chaplain to the ship. Despite Dalton's presence, the princes (Eddy nicknamed 'Herring' and George 'Sprat') were bullied by other cadets keen to have a go at accessible royalty. One cadet, Hugh Thomas was approved of by Dalton and began a friendship with the princes which continued for some years. In 1879 training on Britannia came to end. It was again proposed that Eddy should attend a public school, but Dalton recommended the brothers should remain together. Instead it was arranged that both princes and Dalton should sail on with a crew carefully selected to be a good influence on the boys. The captain, Lord Charles Scott, was a son of the Duke of Buccleuch, while his nephew John, the future 7th Duke was part of the crew. Other crew were also chosen for their royal connections, as in the case of Hugh Evan Thomas (surname now officially changed by his father) who was posted to the same watch as the princes. Dalton saw it as his responsibility, despite royal instructions that the princes should be treated 'just like other ordinary midshipmen', to restrict their contact with other members of the crew, shifting away anyone who became too friendly. The tour ended in August 1882, when Dalton and his charges returned with the ship to England. He took with him numerous mementoes of the tour, including the sailor who had been assigned as his servant during the voyage, who continued to work for him ashore for the next 50 years. He also obtained an introduction to Evan Thomas' sister Catherine, who shortly afterwards agreed to marry him despite being considerably younger. Prince George returned to the navy, but Eddy remained a low achiever and continued a further year intensive tutoring with Dalton in preparation for attending the University of Cambridge. Dalton married Catherine Evan Thomas on 16 January 1886. A. C. Benson, whom he had met when Benson became friendly with Eddy at university, was his best man. Benson wrote in his diary "Dalton showed me much fatherly kindness". Dalton described the homosexual Benson as "an object of adoration". Their first son Edward Hugh John Neale Dalton, later to enter politics and become Labour Chancellor of the Exchequer Hugh Dalton, was born at home in Neath, Glamorgan, August 1887. Hugh Evan Thomas and Prince Edward were his godparents. Their second child, Alexandra Mary, was born in 1891, but in accord with Dalton's wish to have had a second son who he could have named after Prince George, was nicknamed 'Georgie'. In 1892 Prince George briefly assumed command of during her commissioning and trials. Dalton was invited on board as George's guest. Dalton became Curate of Sandringham and a Canon of St. George's Chapel, Windsor. He was also Chaplain in ordinary and Deputy Clerk of the Closet to Queen Victoria and then Edward VII, Chaplain to Prince George as Duke of York and Prince of Wales. He was invested as a Companion, Order of St Michael and St George (CMG) in 1881 and Knight Commander, Royal Victorian Order (KCVO) in 1911. In 1920 he was awarded an Honorary Doctorate of Laws (LLD) by the University of Leeds.