Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Кебл (25 сәуір 1792 – 29 наурыз 1866) – ағылшын англикан дін қызметкері және ақыны, Оксфорд қозғалысының жетекшілерінің бірі. Оксфордтағы Кебл колледжі оның құрметіне аталған.
English Anglican priest and poet (1792–1866)
John Keble (25 April 1792 – 29 March 1866) was an English Anglican priest and poet who was one of the leaders of the Oxford Movement. Keble College, Oxford, is named after him.
Ерте өмір
Кебл 1792 жылдың 25 сәуірінде Глостерширдегі Фэрфорд қаласында дүниеге келді. Оның әкесі, Джон Кебл де, Колон Сент-Олдвинс шіркеуінің пасторы болды. Ол және оның інісі Томас Оксфордқа баруға дейін әкесімен үйде білім алды. 1806 жылы Кебл Оксфордтың Корпус-Кристи колледжіне стипендия жеңіп алды. Ол оқуда өте жақсы нәтижелер көрсетті және 1810 жылы латын тілі мен математикадан екі рет үздік нәтижеге қол жеткізді. 1811 жылы ол ағылшын және латын тіліндегі эсселер үшін университет жүлдесін жеңіп алды және Ориел колледжінің мүшесі болды. Ол Оксфорд университетінде бірнеше жыл оқытушы және емтиханшы болып жұмыс істеді, содан кейін әкесіне көмекші пастор болып, Глостерширдегі Истлич Мартиндегі Сент-Михаил және Сент-Мартин шіркеуінің пасторы болды, бірақ Оксфордта тұрып жұмыс істеді. 1823 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін ол Оксфордтан кетіп, әкесімен және Фэрфордтағы екі аман қалған қарындасымен бірге тұруға оралды. 1824 және 1835 жылдар аралығында оған үш рет лауазым ұсынылды, бірақ ол әр жолы әкесі мен жалғыз аман қалған қарындасынан айырылуға болмайды деген себеппен бас тартты. 1828 жылы ол Ориел колледжінің проректоры лауазымына ұсынылды, бірақ сайланбады.
Keble was born on 25 April 1792 in Fairford, Gloucestershire, where his father, also named John Keble, was vicar of Coln St. Aldwyns. He and his brother Thomas were educated at home by their father until each went to Oxford. In 1806, Keble won a scholarship to Corpus Christi College, Oxford. He excelled in his studies and in 1810 achieved double first class honours in both Latin and mathematics. In 1811, he won the university prizes for both the English and Latin essays and became a fellow of Oriel College. He was for some years a tutor and examiner at the University of Oxford. becoming a curate to his father and then curate of St Michael and St Martin's Church, Eastleach Martin, in Gloucestershire while still residing at Oxford. On the death of his mother in 1823, he left Oxford and returned to live with his father and two surviving sisters at Fairford. Between 1824 and 1835, he was three times offered a position and each time declined on the grounds that he ought not separate himself from his father and only surviving sister. In 1828, he was nominated as provost of Oriel College but not elected.
Христиандық жыл
Сол уақытта ол шіркеу жылындағы жексенбі және мереке күндеріне арналған «Христиандық жыл» атты өлеңдер жинағын жазып жүрді. Ол 1827 жылы жарық көрді және Кеблдің рухани және теологиялық көзқарастарын таратуда өте тиімді болды. Бұл кітап «Дұғалар кітабының» қызметтерінен кейін медитация мен құлшылыққа көмектесу мақсатымен жазылған. Алғашында авторлық аты-жөні көрсетілмесе де, оның авторлығы көп ұзамай белгілі болды. 1831 жылы Кебл Оксфордтағы Поэзия кафедрасына тағайындалды және 1841 жылға дейін осы лауазымда қалды. Виктория дәуірінің ғалымы Майкл Уилер «Христиандық жылды» «он тоғызыншы ғасырдағы ең танымал өлеңдер жинағы» деп атайды. Грегори Гудвин «Трактариандық эстетика және романтикалық дәстүр» атты мақаласында «Христиандық жыл» Кеблдің Оксфорд қозғалысына және ағылшын әдебиетіне ең үлкен үлесі» екенін мәлімдейді. Гудвин бұл сөзді дәлелдеу үшін Е. Б. Пузидің мәліметтеріне сілтеме жасайды: Кеблдің өмірлік кезеңінде осы рухани мәтіннің 95 басылымы жарық көрген, ал «оның қайтысынан кейінгі жылдың соңында бұл көрсеткіш жүз жиырма тоғызға жеткен». 1873 жылы авторлық құқық мерзімі аяқталғанда, Британияда 375 000-нан астам дана сатылып, 158 басылым жарық көрді. Виктория дәуірінің оқырмандары арасында кең танылуына және белгілі бір әндермен таныс болуына қарамастан, Кеблдің «Христиандық жылы» 20 ғасырда танымалдығын жоғалтты. Оксфордта Кебл Джон Тейлор Колриджбен танысты, ол оны ғана емес, оның інісі Сэмюэл Тейлор Колриджтің және Вордсворттың еңбектерімен де таныстырды. Ол өзінің «Прелекциялары» атты еңбегін Вордсвортқа арнады, ол бір кезде «Христиандық жылды» ағылшын тіліндегі қателерді түзету мақсатымен қарап шығуды ұсынған еді, және оған зор құрметпен қарады. Сол колледж досының арқасында ол Роберт Саутимен танысты, оны «асыл және керемет тұлға» деп тапты, ал осы үш ақынның, әсіресе Вордсворттың еңбектері Кеблдің ақындық санасының қалыптасуына зор ықпал етті. Сонымен қатар, Хемпширдегі Хёрсли приходы бос орынға ие болды және оған ұсынылды, ол да келісті. «Жанымның күні, құтқарушым, сүйікті», «Жүрегі тазалар бақытты», «Махаббат әр таң сайын жаңа». «Лира Инноценциум» Кеблдің өміріндегі ең үлкен қайғы деп санаған Ньюменнің Англия шіркеуінен католицизмге өту шешіміне байланысты қиын жағдайға тап болған кезде жазылды.
Meantime, he had been writing The Christian Year, a book of poems for the Sundays and feast days of the church year. It appeared in 1827 and was very effective in spreading Keble's devotional and theological views. It was intended as an aid to meditation and devotion following the services of the Prayer Book. Though at first anonymous, its authorship soon became known, with Keble in 1831 appointed to the Chair of Poetry at Oxford, which he held until 1841. Victorian scholar Michael Wheeler calls The Christian Year simply "the most popular volume of verse in the nineteenth century". In his essay on Tractarian Aesthetics and the Romantic Tradition, Gregory Goodwin claims that The Christian Year is "Keble's greatest contribution to the Oxford Movement and to English literature." As evidence, Goodwin cites E. B. Pusey's report that 95 editions of this devotional text were printed during Keble's lifetime, and "at the end of the year following his death, the number had arisen to a hundred and nine". By the time that the copyright expired in 1873, over 375,000 copies had been sold in Britain and 158 editions had been published. Despite its widespread appeal among the Victorian readers and the familiarity of certain well known hymns, the popularity of Keble's The Christian Year faded in the 20th century. At Oxford, Keble met John Taylor Coleridge who introduced him to the writings not only of his uncle, Samuel Taylor Coleridge, but also of Wordsworth. He dedicated his Praelectiones to and greatly admired Wordsworth, who once offered to go over The Christian Year with a view to correcting the English. To the same college friend, he was indebted for an introduction to Robert Southey, whom he found to be "a noble and delightful character," and the writings of the three, especially Wordsworth, had much to do with the formation of Keble's own mind as a poet. and the vicarage of Hursley in Hampshire, becoming vacant, was offered to him; he accepted. "Sun of my soul, Thou Saviour dear", Blest are the pure in heart and New every morning is the love. Lyra Innocentium was being composed while Keble was stricken by what he always seems to have regarded as the great sorrow of his life, the decision of Newman to leave the Church of England for Catholicism.
Мұра
Кебль былай сипатталған:<blockquote>Ол мүлдем амбициясыз, билік пен ықпалға ұмтылмаған, көрініс пен әуесқойлықты жек көріп, өз қабілеттеріне күмәнмен қараған. Жаңа адамдармен ұялшақ және қиындықпен қарым-қатынас жасаса да, достарының арасында бақытты және еркін сезінетін, олардың махаббаты мен жанашырлығы оның әзіл-қалжыңын, өткірлігін және мінез-құлқын шығарып беретін. Mozley айтуынша, оның басы «дүниедегі ең әдемі пішінделген бастардың бірі» болған, беті жай пішіндес, үлкен, дұрыс емес ауызы болған, бірақ барлығын бетіне табиғи күлкімен жарысқан жарқын күлкісі түзеп берген; ал кең және тегіс маңдайының астында «ашық, жарқын, тез жанатын, ашу кезінде отқа айналатын көздері» болған. Тыныш ел дін қызметкері, өте қарапайым табысымен, қоғамдық назарды қасақана болдырмай, өмірі бойына танылмаған мектепті қатты ұстап келген. Оның өлімінің жылдығы (29 наурыз) Англиялық қауымда басқа жерлерде де еске алынады. Оның есімімен Оксфордта Кебль колледжі құрылды, ал Джон Кебль шіркеуі (Милл Хилл) және Лич өзені үстіндегі ежелгі ағаш көпір оның құрметіне аталды. Кебль жиі баратын Сидмут қаласындағы Булвертон төбесінен ашылатын көрініс оның ең жақсы туындыларының кейбіреулеріне шабыттандырған деп саналады. Бұл төбеден Төменгі Утер аңғарының және алыстағы Дартмурдың панорамалық көрінісі көрінеді. Халық арасында оның сүйікті орны – «Кебльдің ордасы» деп аталатын ағаш төсегі көп жылдар бойы сол жерде тұрғаны айтылады. Борнмут қаласындағы Әулие Петр шіркеуінің оңтүстік-шығыс трансептісіндегі «Te Deum» терезесі Кебльдің естелігіне арналып жасалған, өйткені ол өмірінің соңғы айларында Әулие Петрде күнделікті құлшылық ететін кезде трансептте отыруды ұнатқан. Кейін, 1906 жылы, трансепт Кебль капелласы ретінде қайта жабдықталды. Кебльдің өмірі туралы Джон Тейлор Кольридж (1869) жазған еңбектердің бірінде былай делінген: «Христиан жылы керемет түрде Киелі кітапқа негізделген. Кебльдің санасы Ұзақ, шыдамды және махаббатпен Киелі кітапты зерттеу арқылы оған соншалықты сіңген, оның тілі, ойлау жолы, дәлелдеу әдісі поэзиясына құйылып, адам өзін-өзі білмейтіндей сезінеді». Тағы бір еңбек – Уолтер Лок (1895) жазған. 1963 жылы Георгина Баттискомб «Джон Кебль: Шектеулерді зерттеу» атты өмірбаян жазды.</blockquote>
Keble has been described thus:<blockquote>He was absolutely without ambition, with no care for the possession of power or influence, hating show and excitement, and distrustful of his own abilities Though shy and awkward with strangers, he was happy and at ease among his friends, and their love and sympathy drew out all his droll playfulness of wit and manner In personal appearance he was about middle height, with rather square and sloping shoulders, which made him look short until he pulled himself up, as he often did with 'sprightly dignity.' His head, says Mozley, 'was one of the most beautifully formed heads in the world,' the face rather plain featured, with a large unshapely mouth, but the whole redeemed by a bright smile which played naturally over the lips; and under a broad and smooth forehead he had 'clear, brilliant, penetrating eyes which lighted up quickly with merriment kindled into fire in a moment of indignation a quiet country clergyman, with a very moderate income, who sedulously avoided public distinctions, and held tenaciously to an unpopular School all his life. and a commemoration observed on 29 March (the anniversary of his death) elsewhere in the Anglican Communion. Keble College, Oxford, was founded in his memory, and John Keble Church, Mill Hill, and the ancient clapper bridge over the River Leach near the church in which he was curate in the village of Eastleach Martin were named after him. The view from Bulverton Hill, Sidmouth, where Keble was a frequent visitor, is thought to have inspired some of his best loved work. The hill commands a panoramic view of the Lower Otter Valley and Dartmoor in the distance. Folklore suggests that his favourite spot was where a wooden bench known as Keble's Seat has been in place for many years. The 'Te Deum' window in the south east transept of St Peter's Church, Bournemouth, was commissioned as a memorial to Keble, who had preferred to sit in the transept when worshipping at St Peter's daily in the last months of his life. Later, in 1906, the transept was re configured as the Keble Chapel. Lives of Keble include one by John Taylor Coleridge (1869), who said, "The Christian Year is so wonderfully scriptural. Keble's mind was, by long, patient and affectionate study of Scripture, so imbued with it that its language, its train of thought, its mode of reasoning, seems to flow out into his poetry, almost, one should think, unconsciously to himself." Another is by Walter Lock (1895). In 1963 Georgina Battiscombe wrote a biography titled John Keble: A Study in Limitations.