Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ағылшын ғалымы, археолог және натуралист (1821–1889)
English scholar, archaeologist and naturalist (1821–1889)
Черчилль Бэбингтон (11 наурыз 1821 – 12 қаңтар 1889) – ағылшын классикалық ғалымы, археолог және натуралист. Ол Суффолк графтығындағы Кокфилд приходтық шіркеуінің пасторы болды. Ол Кардейл Бэбингтонның туысы еді.
Churchill Babington ('/b//æ//b//ɪ//ŋ//t//ən/; 11 March 182112 January 1889) was an English classical scholar, archaeologist and naturalist. He served as Rector of Cockfield, Suffolk. He was a cousin of Cardale Babington.
Өмір
Ол Лестерширдегі Ротли Темплде дүниеге келді, Мэтью Дрейк Бэбингтонның жалғыз ұлы. Ол Бэбингтон әулетінің мүшесі еді. Алғашқы білімін әкесінен алған, кейін шығыстанушы және археолог Чарльз Уиклиф Гудвиннің оқушысы болды. 1839 жылы ол кузені Кардейлмен бірге Кембридж университетінің Сент-Джон колледжіне қабылданды және 1843 жылы классикалық трипостың бірінші сыныбында жетінші орынды алып, аға оптим дәрежесін бітірді. 1845 жылы «Еуропада құлдықты жоюға христиан дінінің әсері» атты эссесі үшін Хулсиан сыйлығын жеңіп алды. 1846 жылы стипендияға ие болып, діни қызметке кірісті. 1846 жылы магистр, ал 1879 жылы докторлық диссертациясын қорғады. 1848-1861 жылдары Кембриджге жақын орналасқан Хорнингси ауылының викариы, ал 1866 жылдан өмірінің соңына дейін Суффолк графтығындағы Кокфилд ауылының викариы болды. 1865-1880 жылдары Кембридж университетінде археология профессоры қызметін атқарды. Лекцияларында, өзінің монеталар мен вазалардан тұратын жинағынан мысалдар келтіре отырып, көбінесе грек және ежелгі рим керамикасы мен нумизматикасы туралы айтты. Бэбингтон түрлі тақырыптарда жазды. Оның бала кезінде ауылдық өмірмен танысуы табиғатты, әсіресе ботаника мен орнитологияны жақсы көруге ықпал етті. Сонымен қатар ол конхология саласында да саршын болды. Эдвард Байлс Коуэлл және басқа да көптеген адамдармен бірге экспедицияларға қатысты. Англияда сирек кездесетін эскимо құйрықты балықтарының тіршілігін тіркеген алғашқылардың бірі болды. Поттердің «Чарнвуд орманының тарихы және көнеліктері» (1842) кітабында ботаника (ішінара) және орнитологияға қатысты қосымшалардың авторы еді. 1853 жылы Линней қоғамының мүшесі болып сайланды. Оның отбасы Маколейлермен байланысты болды және ол 17 ғасырғы дін қызметкерлерін қорғаған «Маколейдің дін қызметкерлері туралы пікірі» (1849) атты еңбегін жазды, бұл еңбек Гладстонның мақұлдауын алды. Сонымен қатар, ол Гиперейдтің Демосфенге қарсы сөздерінің тұңғыш басылымын (1850), Ликофрон мен Эвксенипп атынан (1853) және оның жерлеу сөзінің (1858) басылымын шығарды. 1847 және 1856 жылдары Фивада (Египет) табылған папирустардан алынған осы сөздердің басылымы Бэбингтонды грек ғалымы ретінде таныстырды. 1855 жылы Палеариоға жатқызылатын және инквизиция тарапынан жойылған Реформация кезеңінің ерекше кітабы – «Христостың өлімінен пайда» кітабының басылымын жариялады. Бэбингтонның басылымы 1543 жылы Венецияда жарық көрген тұңғыш басылымның факсимилесі болды және кіріспемен, француз және ағылшын тілдеріндегі аудармаларымен бірге жарық көрді. Ол сондай-ақ Хигденнің «Полихроник» кітабының (1858) алғашқы екі томын және Бишоп Пекокның «Дін қызметкерлерін тым көп айыптауға қарсы» (1860) еңбегін редакциялады; «Археологияға кіріспе лекциясы» (1865); Роугемде табылған римдік көнеліктер (1872); «Саффолк құстарының каталогы» (1884–1886); «Саффолк флорасы» (Уильям Марсден Хиндпен бірлесіп, 1889) және т.б. кітаптарын шығарды. Ол университет кітапханасындағы классикалық қолжазбаларды және Фитцуильям мұражайындағы грек және ағылшын монеталарын каталогтады. Ревматикалық қызбадан қайтыс болды, одан кейін әйелі ғана қалды, ол полковник Джон Александр Уилсонның қызы еді.
He was born at Rothley Temple, in Leicestershire, the only son of Matthew Drake Babington. He was a scion of the Babington family. He was first educated by his father, and then studied under Charles Wycliffe Goodwin, the orientalist and archaeologist. In 1839, he followed his cousin, Cardale, to St John's College, Cambridge and graduated in 1843, seventh in the first class of the classical tripos and a senior optime. In 1845 he obtained the Hulsean Prize for his essay The Influence of Christianity in promoting the Abolition of Slavery in Europe. In 1846, he was elected to a fellowship and took orders. He proceeded to the degree of M. A. in 1846 and D. D. in 1879. From 1848 to 1861, he was vicar of Horningsea, near Cambridge, and from 1866 to his death he was vicar of Cockfield in Suffolk. From 1865 to 1880, he held the Disney professorship of archaeology at Cambridge. In his lectures, illustrated from his own collections of coins and vases, he dealt chiefly with Greek and Ancient Roman pottery and numismatics. Babington wrote on a variety of subjects. His early familiarity with country life gave him a taste for natural history, especially botany and ornithology. He was also an authority on conchology. He collected on field trips along with many others including Edward Byles Cowell. He was among the few to record the endangered eskimo curlew in England. He was the author of the appendices on botany (in part) and ornithology in Potter's History and Antiquities of Charnwood Forest (1842). In 1853, he was elected a Fellow of the Linnean Society. His family was connected with that of the Macaulays and he wrote Mr Macaulay's Character of the Clergy (1849), a defence of the clergy of the 17th Century, which received the approval of Gladstone. He also brought out the editio princeps of the speeches of Hypereides Against Demosthenes (1850), On Behalf of Lycophron and Euxenippus (1853) and his Funeral Oration (1858). It was by his edition of these speeches from the papyri discovered at Thebes (Egypt) in 1847 and 1856 that Babington's fame as a Greek scholar was made. In 1855, he published an edition of Benefizio della Morte di Cristo, a remarkable book of the Reformation period, attributed to Paleario, of which nearly all the copies had been destroyed by the Inquisition. Babington's edition was a facsimile of the editio princeps published at Venice in 1543, with an Introduction and French and English versions. He also edited the first two volumes of Higden's Polychronicon (1858) and Bishop Pecock's Represser of Overmuch Blaming of the Clergy (1860); Introductory Lecture on Archaeology (1865); Roman Antiquities found at Rougham (1872); Catalogue of Birds of Suffolk (1884–1886); Flora of Suffolk (with William Marsden Hind, 1889), etc. He catalogued the classical manuscripts in the University Library and the Greek and English coins in the Fitzwilliam Museum. He died of rheumatic fever and was survived only by his widow, daughter of Colonel John Alexander Wilson.