Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Мирза Абдулла, сондай-ақ Аға Мирза Абдулла Фарахани (میرزا عبدالله فراهانی) (1843–1918) – тар және сетар ойнатушы. Ол Иран тарихындағы ең маңызды музыканттардың бірі. Шираз қаласында туған ол және оның інісі Мирза Хосейн Ғоли әкесі Әли Акбар Фараханиден музыка үйренді, ол белгілі музыкант болған. Ол ең алдымен тар және сетар үшін жасаған радифімен және жемісті музыкалық сабақтарымен танымал. Аболхасан Саба, Исмаил Гахремани және Әли Нақи Вазири оның шәкірттері болды. Мирза Абдулла парсы классикалық музыкасының ең ықпалды шеберлерінің бірі еді. Оның дәстүрлі пьесалардың кең репертуарын жинауға және жинақтауға деген құштарлығы, кеңпейілділігі және басқаларды оқытуға дайындығының арқасында ол жинаған парсы музыкасының ерекше үлгісі қазіргі парсы музыканттары арасында ең көп танылған және қолданылатын нұсқаға айналды. Бахаи дінімен және мистикалық тәртіптермен байланысы оның ашықтығына, жомарттығына және музыкалық дәстүрдің мазмұны мен тәжірибесін кеңейтуге деген ниетіне әсер еткені сөзсіз. Оның төзімділігі, шыдамдылығы, жомарттығы, руханилығы және қарапайымдылығы қазіргі заманғы суретшілер үшін нағыз музыканттың үлгісі болып есептеледі. Ол `Абдул-Бахадан алған хаттар классикалық музыкалық дәстүрді сақтау және дамытуды, оны азап, қайғы және өкініш тақырыптарынан үміт, қайта қосылу және рухани қуаныш тақырыптарына көтеруді ұсынды, сондай-ақ Иранның музыкалық дәстүрін және Бахаи дініндегі музыкант кәсібін толыққанды заңдастырды. Шын мәнінде, өзінің орындауында, оқытуында және радифті өзгерту арқылы Мирза Абдулла осы кеңестерге сәйкес әрекет етті және болашақ музыканттардың бірнеше буынына үлкен әсер етті. Оның еңбегі парсы музыкасының мықты негізде дамуына мүмкіндік берді, оны 19 ғасырдағы Ираннан туған өнер мен мәдениеттің қайта жандануындағы маңызды тұлғаға айналдырды.
Mirza Abdollah, also known as Agha Mirza Abdollah Farahani (میرزا عبدالله فراهانی) (1843–1918), was a tar and setar player. He is among the most significant musicians in Iran's history. Born in Shiraz, he and his younger brother Mirza Hossein Gholi started learning music from their father Ali Akbar Farahani who was a well known musician. He is best known for his radif for tar and setar and for his fruitful music lessons. Abolhasan Saba, Esmaeil Ghahremani and Ali Naqi Vaziri were among his students. Mírzá 'Abdu'lláh was one of the most influential masters of Persian classical music. Because of his desire to collect and assemble a large repertoire of traditional pieces, and because of his generosity of spirit, and his willingness to teach others, the particular rendition of Persian music he collected has become the most widely known and the most practiced among contemporary Persian musicians. His association with the Bahá'í faith, and mystical orders, was certainly an influence on his openness, his generosity, and his desire to broaden the basis of the musical tradition, both in content and practice. His reputation for tolerance, patience, generosity, spirituality, and modesty is regarded by present day artists as a model for the true musician. The correspondence he received from `Abdu'l Bahá suggested the preservation and expansion of the classical musical tradition, urged the uplifting of that tradition from its preoccupation with themes of suffering, sadness and regret to those of hope, reunion, and spiritual joy, and unambiguously legitimized the musical tradition of Iran and the profession of the musician in the Bahá'í religion. Certainly in his performance, his teaching, and his transformation of the radif Mirza 'Abdu'lláh followed these exhortations and was able to greatly influence future generations of musicians. His work enabled Persian music to prosper on a strong foundation, making him a major figure in the revival of art and culture that sprang out of nineteenth century Iran.