АҚШ-тағы теміржолшылардың кең ауқымды ереуілі

Кіріспе

АҚШ-тағы теміржол жұмыскерлерінің кең таралған ереуілі 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілі, кейде Ұлы толқу деп аталады, 14 шілдеде Батыс Вирджиния штатының Мартинсбург қаласында Балтимор және Огайо темір жолы (B&O) бір жыл ішінде үшінші рет жалақыны төмендеткеннен кейін басталды. 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілі – АҚШ-тың бірнеше штатына тараған алғашқы ереуіл болды. Ереуіл 52 күннен кейін, ресми емес жасақтар, Ұлттық гвардия және федералды әскерлер тарапынан басып жапсырылғаннан кейін аяқталды. Экономикалық проблемалар мен теміржолдардың жалақыға жасаған қысымы салдарынан, Нью-Йорк, Пенсильвания және Мэрилендтен Иллинойс пен Миссуриге дейін басқа да көптеген штаттардағы жұмысшылар да ереуілге шықты. Наразылықтар барысында шамамен 100 адам қаза тапты. Мартинсбург, Питтсбург, Филадельфия және басқа қалаларда жұмысшылар теміржолдың физикалық құрылыстарын, жылжымалы құрамдарын – локомотивтер мен вагондарды өртеді және қиратты. Кейбір жергілікті тұрғындар 1871 жылғы Париж коммунасына ұқсас, жұмысшылар төңкерілгенін сезінді, ал басқалары теміржолға қарсы олардың күш-жігеріне қосылды. Ол кезде жұмысшылар кәсіподақтармен өкілдік етілмеген. Қалалық және штаттық билікке ресми емес жасақтар, Ұлттық гвардия, федералды әскерлер және теміржолдар ұйымдастырған жеке жасақтар көмектесті, олардың барлығы жұмысшыларға қарсы күресті. Ереуілдер кеңінен тарады және ең жоғарғы шегінде шамамен 100 000 жұмысшы қолдады. Бірнеше жерде федералды әскерлердің араласуымен, ереуілдердің көп бөлігі 1877 жылдың тамыз айының басында тоқтатылды. Еңбек ұжымдары жақсы жалақы мен жағдай үшін күресу үшін кәсіподақтарда ұйымдасуды жалғастырды. Болашақтағы әлеуметтік дүрбелеңнен қорқып, көптеген қалалар жергілікті Ұлттық гвардия бөлімшелерін қолдау үшін қару-жарақ қоймаларын салды; бұл қорғаныс ғимараттары осы кезеңдегі еңбек дауларын басуға жасалған күш-жігердің символы ретінде бүгінге дейін тұр. Жұмысшылардың жалақысы мен жағдайына қоғамдық назар аударғаннан кейін, B&O 1880 жылы қызметкерлерге көмек қорын құрды, ол өлім жағдайында жәрдемақы және денсаулық сақтаудың кейбір түрлерін қамтамасыз етті. 1884 жылы жұмысшыларға зейнетақы жоспары енгізілді. Кейіннен басқа да жақсартулар жасалды.

Widespread US rail worker strike

The Great Railroad Strike of 1877, sometimes referred to as the Great Upheaval, began on July 14 in Martinsburg, West Virginia, after the Baltimore and Ohio Railroad (B&O) cut wages for the third time in a year. The Great Railroad Strike of 1877 was the first strike that spread across multiple states in the U. S. The strike finally ended 52 days later, after it was put down by unofficial militias, the National Guard, and federal troops. Because of economic problems and pressure on wages by the railroads, workers in numerous other states, from New York, Pennsylvania and Maryland, into Illinois and Missouri, also went out on strike. An estimated 100 people were killed in the unrest across the country. In Martinsburg, Pittsburgh, Philadelphia and other cities, workers burned down and destroyed both physical facilities and the rolling stock of the railroads—engines and railroad cars. Some locals feared that workers were rising in revolution, similar to the Paris Commune of 1871, while others joined their efforts against the railroads. At the time, the workers were not represented by trade unions. The city and state governments were aided by unofficial militias, the National Guard, federal troops and private militias organized by the railroads, who all fought against the workers. Disruption was widespread and at its height, the strikes were supported by about 100,000 workers. With the intervention of federal troops in several locations, most of the strikes were suppressed by early August 1877. Labor continued to work to organize into unions to work for better wages and conditions. Fearing future social disruption, many cities built armories to support local National Guard units; these defensive buildings still stand as symbols of the effort to suppress the labor unrest of this period. With public attention on workers' wages and conditions, the B&O in 1880 founded an Employee Relief Association to provide death benefits and some health care. In 1884, it established a worker pension plan. Other improvements were implemented later.

1873 жылғы үрей мен ұзақ депрессия

1873 жылғы қаржылық дағдарыстан басталып, АҚШ-та 65 айға созылған Ұзақ депрессия американ тарихындағы ең ұзақ экономикалық төмендеу кезеңі болды, оның ішінде 1930 жылдардағы әлдеқайда танымал 45 айлық Ұлы депрессия да осыған кіреді. Нью-Йорктегі Джей Кук банкінің банкроттығынан кейін Генри Клюз банкі де құлады, бұл банктердің тізбектей құлауына әкеп соқты, нәтижесінде Нью-Йорк қор биржасы уақытша жабылды. Жұмыссыздық күрт өсіп, 1876 жылға қарай 14 пайызға жетті, одан да көп адамдар толық емес жұмыспен қамтылды, ал жалпы жалақы бұрынғы деңгейінің 45%-ына дейін төмендеді. Мыңдаған американдық кәсіпорны банкротқа ұшырап, бір миллиард доллардан астам қарызды төлей алмады. 1873-1874 жылдардың қысында Нью-Йорктегі әр төртінші жұмысшы жұмыссыз қалды. Темір және болат өндірісінің де көлемі 45%-ға азайды.

Шабуылдау

Ауысым Балтимор және Огайо (B&O) темір жолының президенті Джон В. Гарретт жалақыны он пайызға төмендетіп, дивидендтерді де сол пайызға арттыруға тырысқанда басталды. 1877 жылдың 14 шілдесіне қарай, бұл Мартинсбург, Батыс Вирджиния станциясына тарады, онда ереуілшілер жүк пойыздарының өтуіне кедергі келтірді. Теміржол қызметкерлерін қолдау үшін көпшілік жиналды. Ереуілге қатысудан бас тартқандарға жасалған зорлық-зомбылық, және полицияның мұндай зорлық-зомбылықты тоқтатудағы тиімсіздігіне байланысты, Батыс Вирджиния губернаторы Генри М. Мэтьюс пойыздарды жылжыту үшін милиция күштерін жіберді. Осының салдарынан, бір милиционер ереуілшінің стрелканы іске қосуға тырысқанда атылып, милиционер де жауап атып, екеуі де жараланды, ал ереуілші көз жұмды. Ақырында, милиция пойыздарды қайта іске қоса алмады, себебі шабуылшылар оларды басқаруға бармады. Мэтьюс федералдық әскерлерді сұрады, және жаңадан сайланған президент Рутерфорд Хейс оларды жіберуге мәжбүр болды. B&O компаниясы федералдық үкіметтен әскерді Мартинсбургке жеткізу үшін төлем талап етті, содан кейін ереуіл Балтиморға, одан кейін Питтсбургке көшті.

Мэриленд штаты

Сонымен қатар, ереуіл Мэриленд штатының батысына, Аллегани округінің орталығы Камберлендтің маңызды теміржол торабына тарады, онда теміржолшылар жүк және жолаушылар тасымалын тоқтатты. Балтиморда әйгілі Бесінші ("Данди Бесінші") және Алтыншы полк, бұрынғы штаттық милиция, Азамат соғысынан кейін Мэриленд Ұлттық гвардиясы ретінде қайта ұйымдастырылды. Мэриленд губернаторы Джон Ли Кэрролл, қуатты B&O президенті Джон Уорк Гарреттің өтініші бойынша, оларды шақыртты. Бесінші полк Норт-Ховард көшесімен төмен қарай, ескі Ричмонд базарының үстіндегі қару-жарақ қоймасынан (қазіргі Солтүстік Ховард және Батыс Рид көшелері) Маунт-Вернон Белведер ауданынан шығып, қарсылыққа ұшырамай оңтүстікке қарай B&O бас штабы мен Камден-стрит станциясындағы негізгі депоға бет алды. Олар Хэгерстаун мен Камберлендке бағытталған пойыздарға отыру үшін күтіп тұрды. Алтыншы полк Орда / Джонстаун ауданындағы Шығыс Файетт және Солтүстік Фронт көшелеріндегі қару-жарақ қоймасында (ескі Феникс ату мұнарасының жанында) жиналды және Камденге жол тартты. Олар Балтимор тұрғындарының, тәртіпсіздік тудырушылардың және ереуілдегі жұмысшылардың ықыласымен батысқа қарай жол ашуға мәжбүр болды. Бұл шеру Балтимор көшесінде қанды оқиғаға ұласты, ол қаланың басты сауда артериясы және Камденге баратын жол еді. Бұл 1861 жылғы сәуірде болған Азамат соғысы кезеңіндегі қанды "Пратт көшесіндегі көтерілістердің" ең жаман эпизодынан асып түсетін қорқынышты көрініс болды, ол 15 жылдан астам бұрын болған еді. Алтыншы полктің сарбаздары, қарсыластарына оқ атып, 10 бейбіт тұрғынды өлтіріп, 25-ін жарақаттады. Көтерілісшілер Ұлттық гвардияның бірнеше мүшесін жарақаттады, B&O локомотивтеріне және вагондарына зақым келтірді, Оңтүстік Ховард және Батыс Камден көшелеріндегі станцияның бір бөлігін өртеп жіберді. Ұлттық гвардия Камден-Ярдс ауласында қоршауға алынып, қарулы көтерілісшілермен қамалғандай болды. Президент Хейз Балтиморға 2000 федералды әскер мен 600 АҚШ теңіз жаяу әскерін тәртіпті қалпына келтіру үшін жіберді. Қаладағы теміржолдан басқа салалардағы жұмысшылар да оларға шабуыл жасады, себебі олар қалалардың ішін кесіп өтіп, қалалық өмірге үстемдік етті. Олардың теміржолдың экономикалық күшіне деген наразылығы көптеген жұмысшылардың жалақысы төмендеген кезде физикалық шабуылдармен білдірілді. Наразылық білдірушілердің арасында "басқа жұмыс орындарынан, шағын бизнестерден және сауда орындарынан келген түрлі топтардың өкілдері болды. Кейбіреулері ереуілшілерге қолдау көрсетті, бірақ көбісі сол аймақтағы қалалық орталықтарды кесіп өтетін қауіпті теміржол қозғалысына қарсы наразылық білдірді".

Meanwhile, the strike also spread into western Maryland to the major railroad hub of Cumberland, county seat of Allegany County where railway workers stopped freight and passenger traffic. In Baltimore, the famous Fifth ("Dandy Fifth") and Sixth Regiments of the former state militia, reorganized since the Civil War as the Maryland National Guard, were called up by Maryland Governor John Lee Carroll, at the request of powerful B&O President John Work Garrett. The Fifth marched down North Howard Street from its armory above the old Richmond Market (at present North Howard and West Read Streets) in the Mount Vernon Belvedere neighborhood and were generally unopposed heading south for the B&O's general headquarters and main depot at the Camden Street Station to board waiting westward trains to Hagerstown and Cumberland. The Sixth assembled at its armory at East Fayette and North Front Streets (by the old Phoenix Shot Tower) in the Old Town /Jonestown area and headed to Camden. It had to fight its way west through sympathetic Baltimore citizens, rioters and striking workers. The march erupted into bloodshed along Baltimore Street, the main downtown commercial thoroughfare and the way to get to Camden. It was a horrible scene reminiscent of the worst of the bloody "Pratt Street Riots" of the Civil War era in April 1861, over 15 years earlier. When the outnumbered troops of the 6th Regiment finally fired volleys on an attacking crowd, they killed 10 civilians and wounded 25. The rioters injured several members of the National Guard, damaged B&O engines and train cars, and burned portions of the train station at South Howard and West Camden Streets. The National Guard was trapped in the Camden Yards, besieged by armed rioters. President Hayes sent 2,000 federal troops and 600 U. S. Marines to Baltimore to restore order. Workers in the cities in industries other than railroads still attacked them because of how they cut through the cities and dominated city life. Their resentment of the railroads' economic power was expressed in physical attacks against them at a time when many workers' wages were lowered. Protestors "included cross class elements from other work sites, small businesses, and commercial establishments. Some protestors acted out of solidarity with the strikers, but many more vented militant displeasure against dangerous railroad traffic that crisscrossed urban centers in that area."

Питтсбург

Питтсбург, Пенсильвания штаты, осыған байланысты ең қатты зорлық-зомбылық оқиғасының ошағы болды. Пенсильвания темір жолының өкілі Томас Александр Скотт, алғашқы қарақшы барондарының бірі деп есептеледі, ереуілшілерге "бірнеше күнге мылтықпен тамақтандырып, олардың осы түйіршік нанды қалай жейтінін көруге" кеңес берді. Басқа да қалалар мен елді мекендердегідей, жергілікті құқық қорғау органдары – шерифтер, олардың көмекшілері және полиция қызметкерлері ереуілшілерге оқ атудан бас тартты. Губернатор Джон Хартранфттың бұйрығымен Пенсильвания Ұлттық гвардиясының бірнеше бөлімдері қызметке шақырылды, соның ішінде полковник Джордж Р. Сноуден басқаратын 3-ші Пенсильвания жаяу әскер полкі. 21 шілдеде Ұлттық гвардия сарбаздары тас лақтырған ереуілшілерге шабуыл жасап, 20 адамды өлтіріп, 29 адамды жарақаттады. Бұл әрекеттер көтерілісті басудың орнына, ереуілшілерді ашуға толтырып, олар қарсы шабуылдап, Ұлттық гвардияны теміржол шеңберіне (депоға) тығылып кетуге мәжбүр етті. Ереуілшілер 39 ғимаратты өртеп, 104 локомотивті және 1245 жүк және жолаушылар вагонын қиратты. 22 шілдеде Ұлттық гвардия ереуілшілерге қарсы шабуыл жасап, деподан атылып шығып, қаладан шығу жолында тағы 20 адамды өлтірді. Питтсбургте бір айдан астам уақыт бойы болған қарақшылық пен қан төгістерден кейін, Президент Рутерфорд Б. Хейс, Батыс Вирджиния және Мэриленд штаттарындағыдай, ереуілді тоқтату үшін федералды әскерлерді жіберді.

Филадельфия

Шығысқа қарай үш жүз миль жерде Филадельфия ереуілшілері жергілікті Ұлттық гвардия бөлімдерімен шайқасып, Пенсильвания губернаторы Джон Хартранфт президент Хейзден көмек пен федералды әскерлерді алғанға дейін қаланың орталық бөлігінің көп бөлігін өртеп жіберді.

Оқу

Пенсильвания штатының үшінші ірі өнеркәсіптік қаласы Редингтегі жұмысшылар да ереуілге шықты. Бұл қалада Филадельфия және Рединг темір жолының локомотивтерді және вагонды жөндеу шеберханалары орналасқан, оған қарсы инженерлер 1877 жылдың сәуірінен бері ереуілде болған. Ұлттық гвардия 16 азаматты атқылап өлтірді. Осы қырғынға дейін теміржолдың барлық санаттағы жұмысшылары жұмысты тоқтатты, жаппай шерулер өтті, пойыз қозғалысы тоқтатылды және теміржол деполары өртенді. Жұмысшылар батысқа қарайғы жалғыз теміржол көпірін өртеп жіберді, осылайша жергілікті Ұлттық гвардия бөлімдері штаттың астанасы Харрисбургке немесе Питтсбургке жөнелтілуін тоқтатуға тырысты. Билік ереуілді басу үшін Ұлттық гвардия, Көмір және теміржол полициясы, сондай-ақ Пинкертон детективтерін пайдаланды. Филадельфия және Рединг темір жолы басшылығы жеке милиция жасақтарын жұмылдырды, олардың мүшелері қалада атыс жасады.

Шамокин

25 шілдеде 1000 ер адам мен бала, олардың көп бөлігі көмір шақтаушылар, Сасквеханна өзені аңғары бойындағы Санбериден шығысқа қарай орналасқан Шамокин қаласындағы Рединг теміржол станциясына қадам басқан. Қала төтенше жағдайлардағы қоғамдық жұмыс үшін күніне бір доллар ғана төлейтінін жариялағанда, олар станцияны тонап алды. Көмір шахталарына иелік еткен қала әкімі ресми емес жасақ құрды. Ол 14 азаматты атқылап, салдарынан екі адам қаза тапты.

Скрантон

1877 жылдың 1 тамызында, солтүстік-шығыс Пенсильваниядағы Скрантон қаласында, теміржол қызметкерлері ереуіл бастағаннан кейін бір күн өткен соң, 51 адамнан тұратын қалалық жасақ, жаңа мылтықтармен қаруланған және Лакаванна темір және көмір компаниясының бас директоры Уильям Уокер Скрантонның басшылығымен, тәртіпсіздік тудырғандар, ереуілшілер және, әлдеқайда көрермендер тобына оқ атып жауап берді. Жасақ бірден төрт адамды өлтірді немесе қаза болды, ал тағы 20-дан 50-ге дейін адамның жараланғаны туралы әртүрлі деректерде айтылады. Пенсильвания губернаторы Хартранфт Скрантонды әскери үкімшілік аймақ деп жариялады; қала штат және федералды әскерлермен, Гатлинг мылтықтарымен қаруланған күйде басылып алынды. Кейін жасақ жетекшісі мен оның 20 шамасындағы адамдары шабуыл жасау және кісі өлтіру айыптарымен айыпталды. Олардың барлығы кінәсіз деп танылды. Әскери оккупация астында және оларға қарсы созылған зорлық-зомбылықтан зардап шеккен шахтерлер ешқандай талаптары орындалмастан ереуілді тоқтатты.

Иллинойс штаты

24 шілдеде Чикагода теміржол қозғалысы тоқтап қалды, себебі жұмыссыз азаматтардың наразылық білдірген топтары теміржол бекеттерінде тәртіпсіздік тудырып, Балтимор және Огайо, сондай-ақ Иллинойс орталық теміржолдарын жұмылдырды. Көп ұзамай штаттың басқа да теміржолдары да тоқтап қалды, наразылар Блумингтон, Аврора, Пеория, Декатур, Урбана және Иллинойс штатының басқа да теміржол орталықтарында теміржол қозғалысын тоқтатты. Ынтымақтастық таныту мақсатында, Брейдуд, ЛаСалл, Спрингфилд және Карбондейлдегі көмір шахтерлері де ереуілге шықты. Чикагода Жұмысшылар партиясы 20 000 адамды жинаған демонстрация ұйымдастырды. 1873 жылғы қаржылық дағдарыстан кейін банкроттық жариялаған көптеген теміржолдарды қадағалап отырған АҚШ-тың жетінші апелляциялық округінің судьясы Томас Драммонд: «Ереуіл немесе пойыздарға кез келген заңсыз араласу АҚШ заңнамасын бұзу болып табылады, және сот оны ескере отырып, тиісті жаза қолдануға міндетті» деп мәлімдеді. Драммонд АҚШ маршалдарына теміржолдарды қорғауды және өз шешімін орындау үшін федералды әскерлерді шақыруды тапсырды; ол кейіннен ереуілшілерді тұтқындап, сотқа бағынбағаны үшін соттады. Өзеннің екі жағындағы ереуіл губернатордың көмек сұрауынан және 3000-ға жуық федералды әскер мен 5000 арнайы полицияның араласуынан кейін аяқталды. Бұл қарулы күштер қала маңындағы қақтығыстарда кем дегенде он сегіз адамды қаза тапты. 1877 жылдың 28 шілдесінде олар көтерілістің бас штабы болған Релей депосын басып алып, жетпіс шамасындағы ереуілшіні тұтқындады.

Шабуыл аяқталды

1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілі Президент Хейз федералды әскерлерді қаладан қалаға жіберген кезде өзінің күшін жоғалта бастады. Азамат соғысынан кейінгі қайта құру кезеңінде қолданылған Оңтүстіктің федералды әскерлері де ереуілшілерді тарату үшін шабуылдаған қалаларға жіберілді. Бұл Оңтүстіктен келген әскерлер бірнеше апта бұрын Луизиана штатының әкімшілік ғимаратын күзетіп тұрған еді. Олар теміржол жұмыскерлерінің де, ереуілге шыққан қала тұрғындарының да бүліктерін тоқтату үшін жіберілді. Нью-Йорк штатының Буффало, Сиракуз және Олбани қалаларының көптеген тұрғындары теміржолшылармен бірге ереуілге қосылды, себебі олар қалалық көшелерді теміржол компанияларының пайдалануына наразы болды. Бұл қалалар арқылы өтетін теміржолдар көбінесе өте қауіпті болды және қалалық бизнес пен тұрғындар үшін көптеген қиындықтар тудырды. Теміржолшылар мен ашуланған азаматтардың біріккен күштеріне қарамастан, әскерлер ереуілшілерге қарсы тұрып, командирлерінен алған бұйрықтарды орындады. Бұл, ереуілшілердің шашыраңқы және ұйымдастырылмаған көтерілістерімен қосылғанда, 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілінің сәтсіздікке ұшырауына әкелді. Бұл әскерлер бір ереуілді тоқтатып, бірінен кейін бірін бастырып, ереуіл басталғаннан шамамен 45 күн өткен соң аяқталды. Көтеріліске саяси көшбасшының немесе партияның қолдау көрсетпеуі ереуілдің күшін әлсіретті.

Кейінгі оқиғалар мен мұра

Барлығында 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуіліне 100 мыңнан астам адам қатысқан болуы мүмкін. Олардың арасында 1000-ға жуығы түрмеге қамалып, шамамен 100 адам қаза тапты. Ереуіл салдарынан АҚШ-тың теміржолмен тасымалданатын жүктерінің 50%-дан астамы біраз уақытқа тоқтады. Нәтижесінде, ереуілшілер жеңіске жетпеді және оларға жалақысы көтерілген жоқ. Дегенмен, 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілі АҚШ-та ұлттық еңбек әрекеттерінің мүмкін екенін көрсеткендіктен, келешек ереуілдерге жол ашты. Бұл ереуіл АҚШ жұмысшы партиясы, Гринбек еңбек партиясы және популистік партия сияқты бірнеше саяси партиялардың құрылуына ықпал етті. Сонымен қатар, ереуіл нәтижесінде Еңбекшілер орденіне мүшелік саны артты. Ереуілге байланысты еңбек құқықтары Республикалық және Демократиялық партиялар үшін маңызды ұлттық мәселеге айналды. 1884 жылы Конгресс еңбек құқықтарын қорғау туралы ұлттық талаптан кейін және 1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілінің салдарынан Еңбек бюросын құрды.

1877 жылғы Сан-Францискодағы тәртіпсіздік

Шығыс жағалаудағы оқиғалардың күшеюі және Қытайға қарсы ұзақ уақыт бойы қайнап келген сезімдер үш күнге созылған қанды оқиғаларға әкеп соқты. Жұмысшылардың құқықтарын қолдау митингі тез арада қаланың қытай тұрғындарына бағытталған зорлыққа ұласты.

Экономикалық әсерлері

Питтсбургтегі наразылар барлығы 39 ғимаратты, 104 локомотивті, 46–66 жолаушы вагонын және 1200–1383 жүк вагонын өртеп жіберді. Зардаптың мөлшері 5-тен 10 миллион долларға дейін бағаланды.

Еңбек қатынастары

1877 жылғы Ұлы теміржол ереуілінен кейін кәсіподақ ұйымдастырушылары келесі күрестерді жоспарлады, ал саясаткерлер мен бизнес лидерлері осы хаостың қайталануын болдырмау үшін қадамдар жасады. Көптеген штаттарда құлқындық туралы заңдар қабылданды. Штаттар жаңа Ұлттық гвардия бөлімшелерін құрды және көптеген өнеркәсіптік қалаларда қару-жарақ қоймаларын салды. Жұмысшылар мен жұмыс берушілер үшін ереуілдер жұмысшылардың біріккен күшін көрсетті, бұл статус-квоға қарсы тұруға мүмкіндік берді. Питтсбургтегі Ұлттық гвардия мүшесі 1877 жылғы ереуілді басуға бұйрық берген кезде, жұмысшылардың "бір рухпен және бір мақсатпен біріккенін" атап өтті – олар корпорациялардың күшін жою үшін кез келген құралдарды қолдануға құқылы екендерін айтты. Кәсіподақтар жақсы ұйымдастырылды және олардың біліктілігі артты, соның салдарынан ереуілдердің саны көбейді. 1880-ші жылдардың басында 700 000 мүшеден тұратын, негізінен ақ католик жұмысшыларынан құралған "Еңбек рыцарлары" ұлттық ұйымға айналды. 1880-ші жылдары шамамен 10 000 ереуіл және жұмыстан босату оқиғалары болды. 1886 жылы шамамен 700 000 жұмысшы ереуілге шықты. Бизнес лидерлері кәсіподақтарға қарсылығын күшейтті, көбінесе ұйымдастыруға немесе оларға қосылуға тырысқандарды жұмыстан шығарды. Дегенмен, еңбек қозғалысы өсуін жалғастырды. Ереуілдің бір салдары – теміржолшылардың қиындықтары туралы халықтың хабардар болуының артуы болды. 1 мамыр 1880 жылы барлық ірі теміржолдардың арасында ең төмен жалақы төлейтін B&O темір жолы, Балтимор және Огайо қызметкерлерінің көмек қорына негіз салды, ол ауру, жазатайым оқиғалардан зардап шегу және қайтыс болған жағдайда көмек көрсетті. 1884 жылы B&O зейнетақы жоспарын ұсынған алғашқы ірі жұмыс беруші болды. Келер жылдары Гвардия ереуілшілерді басып, әскерін екі есеге арттырды; 1886–1895 жылдары Гвардия 328 азаматтық тәртіпсіздікті жойды, көбінесе Иллинойс, Пенсильвания, Огайо және Нью-Йорк сияқты өнеркәсіптік штаттарда; жұмысшылар гвардияшыларды өз жұмыс берушілерінің құралы ретінде қарады. 1877 жылы зорлық-зомбылықты басу үшін Ұлттық гвардияны пайдалану әрекеттері оның тиімсіздігін көрсетті, және кейбір жағдайларда ереуілшілер мен тәртіпсіздікке қарсылық білдірушілерге көмектесуге бейім екендігін көрсетті. Бұған жауап ретінде, 1800 жылдардың ортасындағы бұрынғы тәртіпсіздіктер полиция күштерін жаңғыртуға түрткі болғандай, 1877 жылғы зорлық-зомбылық Ұлттық гвардияны жаңғыртуға серпін берді, "азаматтық қызметкерлерге көмек көрсетуге, тәртіпсіздіктерді немесе көтерілістерді басуға немесе болдырмауға".

After the Great Railroad Strike of 1877, union organizers planned for their next battles while politicians and business leaders took steps to prevent a repetition of this chaos. Many states enacted conspiracy statutes. States formed new National Guard units and constructed armories in numerous industrial cities. For workers and employers alike, the strikes had shown the power of workers in combination to challenge the status quo. A National Guard member in Pittsburgh, ordered to break the 1877 strike, pointed out that the workers were driven by "one spirit and one purpose among them – that they were justified in resorting to any means to break down the power of the corporations". Unions became better organized as well as more competent, and the number of strikes increased. The tumultuous Knights of Labor grew to be a national organization of predominately white Catholic workers, numbering 700,000 by the early 1880s. In the 1880s nearly 10,000 strike actions and lockouts took place. In 1886 nearly 700,000 workers went on strike. Business leaders strengthened their opposition to the unions, often firing men who tried to organize or join them. Nonetheless, the labor movement continued to grow. One result of the strike was increased public awareness of the grievances of railroad workers. On May 1, 1880, the B&O Railroad, which had the lowest wage rate of any major railroad, established the Baltimore and Ohio Employees' Relief Association, which provided coverage for sickness, injury from accidents, and a death benefit. In 1884, the B&O became the first major employer to offer a pension plan. In the years to come, the Guard would quell strikers and double their forces; in the years 1886–1895, the Guard put down 328 civil disorders, mostly in the industrial states of Illinois, Pennsylvania, Ohio and New York; workers came to see the guardsmen as tools of their employers. Attempts to utilize the National Guard to quell violent outbreaks in 1877 highlighted its ineffectiveness, and in some cases its propensity to side with strikers and rioters. In response, as earlier riots in the mid 1800s had prompted the modernization of police forces, the violence of 1877 provided the impetus for modernizing the National Guard, "to aid the civil officers, to suppress or prevent riot or insurrections".

Еске алу

2003 жылы Балтимор және Огайо темір жолының Мартинсбург шеберханалары, ереуіл осы жерде басталған, Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. 2013 жылы Мэриленд тарихи қоры мен Мэриленд мемлекеттік тас жол басқармасы Балтимор қаласында (Мэриленд штаты) осы оқиғаны еске түсіретін тарихи тақта орнатты. Онда былай деп жазылған:

1877 жылдың 16 шілдесінде Балтимор және Огайо темір жолының жұмысшылары Батыс Вирджиния штатының Мартинсбург және Мэриленд штатының Балтимор қалаларында ең алғашқы ұлттық ереуіл бастады. Ол елдің барлық аймақтарына таралып, теміржол көлігін тоқтатты және жалпыұлттық экономикалық дағдарыс кезінде жалақының кесілуі мен жұмыс жағдайларына наразылық білдірген жұмысшылардың кең тараған ашуына жауап ретінде зауыттарды жапты. Тамыз айының басында федералдық әскерлермен тоқтатылған бұл ереуіл еңбек қозғалысын жандандырып, 1880 және 1890 жылдардағы еңбек дағдарыстарының бастауы болды. 1978 жылы тағы бір тақта Батыс Вирджиния штатының Мәдениет және тарих департаменті тарапынан Мартинсбург қаласына орнатылды.

Posse Comitatus Act (Коммитеттер туралы заң)

Федералды әскерлерді пайдалану 1878 жылғы Posse Comitatus заңына екі партиялық қолдау көрсетті, ол президенттің ішкі құқық тәртібін сақтау үшін федералды әскерлерді қолдану өкілеттігін шектеді.