Луи Гийю: Француз жазушысының өмірі мен шығармалары
Louis Guilloux
Луи Гийю – француз жазушысы, Бретань өмірін, халық күресін реалистік көркемдеген. «Қан қара» романы, әлеуметтік тақырыптар, саяси белсенділік туралы аңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз жазушысы
French writer
Луи Гилу (15 қаңтар 1899 жыл - 14 қазан 1980 жыл) – бретаньдық жазушы, өмірінің барлығын Бретаньде, Сен-Бриеуде өткізген. Ол ХХ ғасырдың ортасындағы жұмысшы табының өмірі мен саяси күресін бейнелейтін әлеуметтік реализм романдарымен танымал. Оның ең белгілі кітабы – Le Sang noir (Қара қан), ол Сартрдың "Жылу" (La Nausée) туындысының көрінісі деп сипатталған.
Louis Guilloux (15 January 1899 – 14 October 1980) was a Breton writer born in Saint Brieuc, Brittany, where he lived throughout his life. He is known for his Social Realist novels describing working class life and political struggles in the mid twentieth century. His best known book is Le Sang noir (Blood Dark), which has been described as a "prefiguration of Sartre's La Nausée."
Өмір және жұмыс
Гиллюстің әкесі аяқкиімші және социалистік белсенді болған, бұл жағдайды Гиллю өзінің алғашқы кітабы «Халық үйі» («La Maison du Peuple») арқылы сипаттайды. Кітапта оның жас ұлының көзімен қарағанда, Квере атты аяқкиімшінің күресі жайлы айтылады. Оқиғада Квередің идеалистік саяси көзқарастары оның шағын бизнесіне қауіп туғызады, өйткені ол бекінген консерватизмге қарсы тұрып, тұрақты клиенттерін жоғалтады. Дегенмен, ол Прудон идеялары негізінде өзін-өзі қолдау кооперативтерін құруға жетеді. Жоғары мектепте Гиллю философия пәнінің оқытушысы Жорж Палантемен дос болады, ол анархист ойшыл және кейіннен өз-өзіне қол жұмсаған адам. Палантенің үмітсіздігі Гиллюді «Le Sang Noir» (1935) шедевріндегі қайғылы анти-батыр Крипур кейіпкерін жасауға шабыттандырады. «Cripure» есімі – «Critique de la raison pure» («Таза акыл-ойды сындау») сөзінің қысқартылған түрі. Ол сондай-ақ бұрынғы ұстазы туралы естелік жазады. Кәсіби жазушы, әдеби аудармашы және аудармашы болғанға дейін Гиллю түрлі салаларда жұмыс істейді, соның ішінде журналистикада. Ол ағылшын тілін жақсы білуімен танымал болды. 1924 жылы үйленеді, ал 1927 жылы «Халық үйі» кітабын жариялайды. Кітаптың сәттілігі оның туған жері Бретаньдегі әлеуметтік тақырыптарға арналған романдардың ұзақ сериясына әкеледі. Оның шедеврі «Le Sang Noir» бұрынғы, тікелей социалистік әдебиетінен өзгешелігімен ерекшеленеді, себебі ол экзистенциалистік немесе абсурдистік көзқараспен байланысты элементтерді қамтиды. Кітапта анти-батыр Крипурдың өзіне-өзі қол жұмсау туралы ойлары суреттеледі. Крипур кейіпіріне қарсы тұратын номиналды батыр Люсьен жақсы болашақ үшін жұмыс істеуге ұмтылады. Бірақ Крипурдің өзін-өзі жек көруші көріністері Люсьеннің идеализмінен гөрі күштірек және әсерлірек болып бейнеленеді. Кітап ағылшын тіліне «Bitter Victory» деген атпен аударылды. Ол 1942 жылы «Римдіктің халықшыл сыйлығын» жеңіп алған «Айқын нан» («Le Pain des Rêves») шығармасын жазды. Франция азат болғаннан кейін Гиллю американдық оккупациялық армияға аудармашы болып жұмыс істейді. «OK Joe!» романында сол кездегі американдық армиядағы нәсілдік теңсіздік пен әділетсіздік мәселелерін зерттейді. Гиллюдің осы кездегі тәжірибесін 2006 жылы Элис Каплан «Толғаушы» («The Interpreter») кітабында баяндайды. 1949 жылы жазған «Le Jeu de Patience» («Сыбырлық ойыны») романы «Prix Renaudot» сыйлығын жеңіп алады. Бұл оның ең тәжірибелік жұмысы ретінде сипатталады, «оқырманның шыдамдылықпен қайта құруын талап ететін күрделі мәтін. Микро және макро тарихтар қақтығысады: соғыстың қорқыныштары, анархистік және Халықтық майдан саясаты немесе оңшыл төңкерістер жеке драмаларға күшпен әсер етеді. Бұл көбінесе галлюцинация тудыратын, жын-перілер шашылған калейдоскоп». Гиллю сонымен қатар бірқатар кітаптарды аударған, оның ішінде 1932 жылы «Ghetto Noir» деген атпен жарық көрген қара американдық автор Клод Маккейдің «Харлемге үй» («Home to Harlem») романы бар. Ол сондай-ақ Джон Стейнбек, Маргарет Кеннеди, Роберт Дидье және С. С. Форестердің «Хорнбловер» романдары сериясының кейбір романдарын аударды. Өмірінің соңына таман ол әдебиет классикасының теледидарлық адаптацияларына сценарийлер жазды. Луи Гиллю көптеген белгілі жазушылармен дос болған. Ол философ Жан Греньені жасөспірім кезінен білген және Альберт Камюмен жақын болған. Сондай-ақ, ол Андре Малро мен Жан Гехеномен дос болды. Камю оның шығармаларын жоғары бағалап, «Компаньондар» әңгімесін Лев Толстойдың «Иван Ильичтің өлімі» романымен салыстырды. 1980 жылы Сен-Брюк қаласында қайтыс болды және Сен-Мишель зиратында жерленді.
Guilloux's father was a shoemaker and socialist activist, a background that Guilloux describes in his first book La Maison du Peuple (The House of the People), which centres on the struggles of a shoemaker called Quéré as seen through the eyes of his young son. The story describes how Quéré's idealistic political activism threatens his small business as he loses custom by pushing against ingrained conservatism. Nevertheless, he manages to build self help cooperatives on the model of Proudhonism. In high school, Guilloux befriended the philosophy tutor Georges Palante, an anarchist thinker who later killed himself. Palante's despair inspired Guilloux to create the character of Cripure, the anguished anti hero of Le Sang Noir (1935), which is considered his masterpiece. The name Cripure is a contraction of "Critique de la raison pure" (Critique of Pure Reason). He also commemorated his old tutor in a memoir. Before becoming a professional writer, literary translator and interpreter, Guilloux worked in various trades, including journalism. He was well known for his fluency in the English language. He married in 1924, and published La Maison du Peuple in 1927. The success of the book led to a long series of novels on socially committed themes, usually based in his native Brittany. His masterpiece Le Sang Noir was notable for its departure from his earlier, more straightforwardly socialist literature, since it contains elements of what was later associated with an existentialist or absurdist vision. It centres on the suicidal thoughts of the anti hero, Cripure, who feels overwhelming disgust at humanity in the destructive circumstances of militarism during World War I. Contrasted with the figure of Cripure is the nominal hero, Lucien, who aspires to work for a better future. But the grotesque and self excoriating visions of Cripure are repeatedly portrayed as more powerful and compelling than Lucien's idealism. The book was translated into English under the title Bitter Victory. Le Pain des Rêves (Bread of Dreams), which he wrote during the Occupation, won the Prix du roman populiste in 1942. After the liberation of France, Guilloux worked as an interpreter for the American army of occupation. In OK Joe! he explored racial inequalities and injustice in the segregated American army of the time. Guilloux's experiences at this time are described by Alice Kaplan in her 2006 book The Interpreter. His 1949 novel Le Jeu de Patience (Game of Patience) won the Prix Renaudot. It has been described as his most experimental work, "an intricate text demanding patient reconstitution by the reader. Micro and macro history collide: the horrors of war, and anarchist and Popular Front politics or right wing coups, impinge violently on private dramas. It is a haunted kaleidoscope, often hallucinatory." Guilloux was also a translator of a number of books, including the novel Home to Harlem written by black American author Claude McKay, published in 1932 under the title Ghetto Noir. He also translated John Steinbeck, Margaret Kennedy, and Robert Didier, and some of the Hornblower series of novels by C. S. Forester. Towards the end of his life, he created scripts for television adaptations of literary classics. Louis Guilloux was friendly with many notable writers. He knew the philosopher Jean Grenier from his teenage years, and was close to Albert Camus. He was also friends with André Malraux and Jean Guéhenno. Camus praised his work highly, and compared his story Compagnons (Companions) to Leo Tolstoy's The Death of Ivan Ilyich. He died in Saint Brieuc in 1980 and was buried in the Cimetière Saint Michel.
Луи Гилу сыйлығы
1983 жылы Conseil général des Côtes d'Armor «Бретон жазушысының әдеби идеалдарын және құндылықтарын сақтап қалу үшін» Louis Guilloux сыйлығын тағайындады. Бұл сыйлық жыл сайын француз тілінде жазылған, «кеңпейілдік ойдың адамгершілік қасиеттерімен, кез келген дуализмді және идеологиялық абстракциялардың пайдасына жеке тұлғаны құрбан етуден бас тартумен» ерекшеленетін туындыға беріледі.
In 1983 the Conseil général des Côtes d'Armor created the Prix Louis Guilloux "to perpetuate the literary ideals and values of the Breton writer". The prize is granted each year to a work in the French language which is characterised by "the humane qualities of generous thought, refusing all dualism and all sacrifice of individuality in favour of ideological abstractions".