Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оксфорд университетінің баспасында шығарылған «Оксфорд серіктері» сериясынан шыққан «Музыкаға анықтамалық» кітабы. Ол бастапқыда Перси Скоулз ойластырып, жазған және 1938 жылы жарық көрген. Одан бері ол екі мәрте жаңадан жазылды: 1983 жылы Денис Арнольд, ал 2002 жылы Элисон Лэтамның соңғы басылымы жарыққа шықты. Бұл кітап «әлі күнге дейін музыка туралы жазылған ең табысты кітаптардың бірі» (Райт, 99-бет).
The Oxford Companion to Music is a music reference book in the series of Oxford Companions produced by the Oxford University Press. It was originally conceived and written by Percy Scholes and published in 1938. Since then, it has undergone two distinct rewritings: one by Denis Arnold, in 1983, and the latest edition by Alison Latham in 2002. It is "arguably the most successful book on music ever produced" (Wright, p. 99).
Перси Скоулздың бір томдық басылымы
Бірінші басылым, бір томдық еңбек, 1938 жылы шығарылды, оны Перси Скоулз редакциялады және оны толығымен дерлік өзі жазды. 1939 жылы жарық көрген екінші басылымда 64 беттік, жіктемеленген, ағылшын тіліндегі музыка туралы кітаптардың Скоулз жасаған тізімі бар. Мүмкіндігінше, Скоулз басқалардың жұмысын қорытындылаудың орнына, бастапқы дереккөздерді пайдалануға тырысты. Оның Бірінші басылымға жазған алғы сөзінде ол мыңдаған ноталардың тізімін ойнап, оқып, мыңдаған концерттік бағдарламаларды оқып, «ескі әдебиет пен ұзақ уақыттан бері жарық көрмей қалған музыкалық журналдарды» зерттегенін айтады. Осы зерттеулердің нәтижесінде ол 55 томдық жазбалар жинағын жасады. Олардың әрқайсысы музыка білімінің жеке саласына арналған. Содан кейін ол осы томдардың әрқайсысын музыкалық білімнің сол саласындағы мамандармен сараптап, пікір алды. Соңында бұл томдар бөлініп, әліпбилік тәртіппен қайта құрастырылды. Скоулздің мақсаты – кәсіби музыканттан бастап концертке қатысушы, «граммофоншы» немесе радио тыңдаушысына дейін кең ауқымды оқырмандарға арналған еңбек жасау еді. Оның еңбегі оқырманы үшін «оны әлдебір кітапқа жетелеген жұмбаққа жаңа жұмбақтар қосып, оның қалтасына сыймайтын немесе өте техникалық тілмен ұялтпайтын» болуы тиіс еді. Нәтижесінде, бұл еңбек жалпы оқырман үшін де қолжетімді, сонымен қатар маманға да пайдалы болды. Скулстың стилі ғылыми және жақсы зерттелген болғанымен, кейде ерекше және жеке пікірге толы болды. Мысалы, оның ХХ ғасыр композиторлары туралы мақалалары, сондай-ақ джаз сияқты жанрлар туралы жазғандары өте сыншылдық болды. Оның канкан туралы жазбасында «Оның нақты мәні осы жинақпен байланысты ешкімге белгісіз» деген қорытынды келтірілді. Ол өлімінен бұрын (1958 жылы) бірнеше рет қайта қарады, соңғы толық қайта қарау 1955 жылы шыққан 9-шы басылым болды. 1970 жылы жарық көрген Оныншы басылым Джон Оуэн Уордтың Скоулз еңбегін қайта қараған нұсқасы еді. Уорд бұл «Доктор Скоулз стиліне тән бай, әңгімелеуге ұқсас ерекшелікті түбегейлі өзгерту орынсыз» деп есептеді. Ол кейбір мақалаларды жаңартып, бірақ Скоулздің ерекше еңбегінің көп бөлігін өзгеріссіз қалдырды. Бұл «Жолдастың» ерекшелігі – суретші Освальд Барретт («Бэт» деп танылған) салған композиторлардың «көркем» портреттерінің сериясы. Олар гравюралардан (Бах, Бетховен, Брамс, Бёрд, Шопен, Эльгар, Гендель, Хайдн, Лист, Моцарт, Шуберт, Шуман, Чайковский және Вагнер) және «Бетховен өмірдің ортасында» атты майлы бояудың түсті көшірмесінен тұратын фронтиспис, оны Скоулз «суретшінің томға жасаған жеке сыйы» деп сипаттады (Бірінші басылымның алғы сөзін қараңыз).
The first edition, a single volume work, was produced in 1938, edited by Percy Scholes, and was written almost entirely by him alone. The second edition, published 1939 includes a 64 page categorised List of books about music in the English language by Scholes. Wherever possible, Scholes tried to use primary source material, rather than summarizing other people's work. His preface to the First Edition describes how he played and read through thousands of sheets music, as well as reading thousands of concert programs and studying "old literature and long bygone musical journals". From this research, he produced about fifty five volumes of notes. Each of these was devoted to a separate branch of musical knowledge. He then sought peer review of each of these volumes with specialists in the particular branch of musical knowledge. Finally, these volumes were broken up and re constituted in alphabetical order. Scholes' intention was to produce a work relevant to a wide range of readers, from the professional musician to the concert goer, "gramaphonist", or radio listener. His work was aimed at a reader for whom it "will neither be beyond the scope of his pocket nor embarrass him by a manner of expression so technical as to add new puzzles to the puzzle which sent him to the book". The result was a work which was highly accessible to the general reader, as well as being useful for the specialist. While scholarly and well researched, Scholes' style was also sometimes quirky and opinionated. For instance, his original articles on some of the twentieth century composers were highly dismissive, as were his articles on genres such as jazz. His entry on the can can concluded "Its exact nature is unknown to anyone connected with this Companion." He produced several revisions prior to his death (in 1958), with the last full revision being the 9th edition in 1955. The Tenth Edition, published in 1970, was a revision of Scholes' work by John Owen Ward. Ward considered it "inappropriate to change radically the characteristic rich anecdotal quality of Dr. Scholes' style." Although he brought some of the articles up to date, he left much of Scholes' distinctive work intact. A distinctive feature of this Companion is a series of "imaginative" portraits of composers created by the artist Oswald Barrett (known as "Batt"). These consist of engravings (Bach, Beethoven, Brahms, Byrd, Chopin, Elgar, Handel, Haydn, Liszt, Mozart, Schubert, Schumann, Tchaikovsky, and Wagner), and a frontispiece which is a colour reproduction of an oil painting of "Beethoven in Middle Life", described by Scholes as "the artist's personal gift to the volume" (see the Preface to the First Edition).
Музыканың жаңа Оксфордтық серігі
1983 жылы "The New Oxford Companion to Music" атты екі томдық, толыққанды қайта жаңартылған еңбек жарық көрді. Оны Денис Арнольд редакциялаған, ол 90-ға жуық маманның көмегіне сүйенді. Бұл жұмыс Скоулздың бастапқы нұсқасынан әлдеқайда кең көлемді болды (мысалы, Боб Дилан туралы терең мақала жарық көрді) және үш нұсқаның ішінде ең көп суреттермен толықтырылған. Арнольд Скоулздың қағидаларын сақтауға ниеттенгенін айтты және жаңа еңбекке Скоулздың көптеген материалдарын қосты. Дегенмен, ол бастапқы нұсқаға тән жеке пікірлер мен ерекшеліктердің көп бөлігін алып тастады. Мысалы, ол әйел композиторлар мен орындаушылар туралы мәліметтерді едәуір арттырды, олар Скоулздың еңбегінде дерлік кездеспеген. Бұл нұсқа одан әрі қайта қарастырылмады, бұл, мүмкін, оның салыстырмалы түрде аз танымал болуымен және Арнольдтың 1986 жылы ерте қайтыс болуымен байланысты.
In 1983 a wholly revised two volume work, titled The New Oxford Companion to Music, was introduced. This was edited by Denis Arnold who made extensive use of other specialist contributors, some 90 in all. The work was significantly broader in coverage than Scholes' original (there was for instance a perceptive article on Bob Dylan), and is the most extensively illustrated of the three versions. Arnold expressed his intention of adhering to Scholes’ principles and indeed included much of Scholes’ material in the new work. Nevertheless, he cut out much of the personal opinion and quirkiness which was characteristic of the original. For instance, he substantially increased the coverage of female composers and performers, who were almost totally absent from Scholes' work. There were no further revisions of this version, probably due to its relative unpopularity and Arnold's own early death in 1986.
2002 жылғы қайта қарау
2002 жылы үшінші жұмыс жарық көрді. Бұл шығарманы Элисон Лэтам редакциялаған, ол түпнұсқа атауға және бір томдық форматқа оралды. Лэтам 120-дан астам автордан команда құрды, олардың бір бөлігі бұрынғы (Арнольд) басылымына үлес қосқан, ал қалғандары оның бұрынғы редакциялық жұмысынан тартылған (мысалы, "Гровтың музыка сөздігінің қысқаша нұсқасы" бойынша жұмысы). Бұл басылымда шамамен 7400 мақала бар және жұмысты жаңарту мақсатында жасалған: мысалы, электрондық музыка және компьютерлер сияқты салалар кеңінен қамтылған. 2002 жылғы түзету бұрынғы басылымға қарағанда көбірек ақпаратты, ыңғайлы және арзан. Дегенмен, бұл басылым мәтінді қысқартып, көптеген суреттерді жойды.
In 2002, a third work was produced. This one, edited by Alison Latham, goes back to the original title and to the single volume format. Latham assembled her own team of over 120 contributors, some of whom had contributed to the prior (Arnold) edition, and others drawn from her own previous editing work (for example on the Grove Concise Dictionary of Music). This edition consists of some 7400 articles and aims to bring the work up to date: for example, in its coverage of areas such as electronic music and computers. The 2002 revision is more current, handier and more affordable than its predecessor. However, it abridges the text and eliminates most of the illustrations.