Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кеңес дирижаблі
Soviet airship
SSSR V6 ОСОАВИАХИМ (СССР В6 Осоавиахим) – итальяндық инженер және дирижабль жасаушы Умберто Нобиле жобалаған және Кеңес Одағының дирижабльдер бағдарламасының бір бөлігі ретінде салынған жартылай қатаң дирижабль. Дирижабль аталған Кеңес ұйымы – ОСОАВИАХИМнің есімімен аталады. В6 – Кеңес Одағында салынған ең ірі және ең сәтті дирижабльдердің бірі. 1937 жылдың қазан айында Иван Панков басшылығымен 130 сағат 27 минуттық дирижабльдің ұшуға арналған жаңа әлемдік рекордын орнатты, бұл көрсеткіш неміс дирижаблі Граф Цеппелиннің бұрынғы рекордын арттырды.
SSSR V6 OSOAVIAKhIM (СССР В6 Осоавиахим) was a semi rigid airship designed by Italian engineer and airship designer Umberto Nobile and constructed as a part of the Soviet airship program. The airship was named after the Soviet organisation OSOAVIAKhIM. V6 was the largest airship built in the Soviet Union and one of the most successful. In October 1937, it set a new world record for airship endurance of 130 hours 27 minutes under command of Ivan Pankow, beating the previous record by the German airship Graf Zeppelin.
Авария
1938 жылдың ақпан айында Иван Папанин басқарған Арктикадағы советтік экспедициясы мұздың қалқып жүретін бөлігінде қалып қойды. V6 құтқару миссиясымен Мәскеуден жіберілді, Мурманскіде қысқа тоқтау жасады. 1938 жылғы 6 ақпан күні шамамен сағат 19:30-да ұшу барысында дирижабль Мурманскіден оңтүстікке қарай 220 км қашықтықтағы Кандалакша маңындағы төбеге құлады. Ол өртеніп, қирады. Бортта 19 адам болды, олардың 13-і қаза тапты. Олардың мәйіттері Мәскеудегі Новодевичье бейіштесіне жерленді. 1972 жылы жергілікті билік пен Кандалакша тұрғындары апат орнында ескерткіш орнатты. Долгопрудныйдағы бұрынғы советтік дирижабль базасында мемориалдық тақта орнатылған. ТАСС агенттігінің ресми хабарламасында апаттың нашар көріну және ұшу биіктігінің жеткіліксіздігінен болғандығы айтылды. Советтік тергеу комиссиясының апат бойынша қорытындылары жарияланбады. Апатқа себеп болған жағдайлардың арасында ескі карталар мен адамдық қателік болды; ал кейбір болжамдар саботажға байланысты болды. Бірақ ешқандай дәлел ұсынылмады. Жақында жүргізілген зерттеулер көрсеткендей, дирижабль маршрутынан ауытқыған, себебі экипаж қараңғылық пен қардың салдарынан бейтаныс аймақта бағытын жоғалтқан. Дезориентацияға радио навигациялық құралдарды (Telefunken және Fairchild RC 3 радиокомпастары) тиімсіз пайдалану, навигациялық тәжірибесіздік және адамның шаршауы да себеп болуы мүмкін. Барометрлік биіктікөлшегіштерде қателік жиналуы мүмкін, ал экипаж биіктікті үнемі бақылауға үлкермеген. Бұл апат советтік дирижабль бағдарламасына ауыр соққы болды, ол 1940 жылы тоқтатылды.
In February 1938, a Soviet Arctic expedition led by Ivan Papanin became stranded on drifting ice pack. V6 was sent on a rescue mission from Moscow with a short intermediate landing in Murmansk. During the flight, at approximately 19:30 on 6 February 1938, the airship crashed into a hillside near Kandalaksha, 220 km south of Murmansk. She caught fire and was destroyed. Of the 19 people on board, 13 perished. Their remains were laid to rest at the Novodevichy Cemetery in Moscow. In 1972, a memorial was erected at the crash site by local authorities and the citizens of Kandalaksha. There is also a memorial sign in Dolgoprudny at the former Soviet airship base. Officially communication by TASS indicated that the crash was due to poor visibility and insufficient flight altitude. The conclusions of the Soviet investigation into the disaster were never made publicly available. Among the circumstances assumed to have resulted in the disaster were outdated charts and human error; rumors indicated sabotage. No evidence was ever presented. Recent research revealed that the airship flew off her route as the crew lost orientation in an unfamiliar area because of darkness and snowfall. Possibly contributing to the disorientation was ineffective use of radio navigation equipment (Telefunken's and Fairchild's RC 3 radio direction finders), lack of general navigational experience and human fatigue. Barometric altimeters could have accumulated error while the crew was unable to maintain constant visual control of the altitude. The accident was a severe blow to the Soviet airship program which was eventually terminated in 1940.