Кіріспе

Эмори Брейс Ремингтон (1892–1971) – тромбоншы және музыка мұғалімі. Оның ерекше әдісі оны тарихындағы ең белгілі және ықпалды тромбон оқытушыларының біріне айналдырды. Ол 1923 жылдан 1949 жылға дейін Рочестер филармониялық оркестрінің мүшесі болды, ал 1922 жылдан 1971 жылы қайтыс болғанға дейін Нью-Йорк штатының Рочестер қаласындағы Истман музыка мектебінің профессоры болып жұмыс істеді.

Ерте өмір

1892 жылы 22 желтоқсанда Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында туған Эмори Ремингтон музыка білімін епископ шіркеуінің ұлдар хорында бастады. Оның әкесі, Фред Ремингтон, корнет пен трубаны ойнаған мыс өндіруші және музыка сабақтарын беруші, 14 жасында жас Эмориге тромбон сыйлады. 17 жасқа келгенде ол Рочестер паркінің оркестрінің құрамына (және тұрақты солисі) кірді. Жас тромбоншы Ремингтон Филадельфия оркестрінің бас тромбонисі Гарделл Саймонспен оқыды. 1917 жылы Ремингтон АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қосылып, Чикагоның жанындағы жаттығу орталығындағы оркестрге жіберілді. Әскери-теңіз оркестріндегі оның бір бөлмедес серігі - ол әзілкеш, скрипкашы Джек Бенни болды, оны ол құрметпен еске алды.

Кәсіби мансап

Әскери-теңіз флотынан оралғаннан кейін Ремингтон Рочестердегі Истман театры оркестріне қосылды, сонымен қатар 1922 жылы Истман музыка мектебінің оқытушысы болды. Оның мансабы Рочестер филармониясы және Истман-Рочестер оркестрінде (Филармония мен Истман музыка мектебінің біріккен құрамы) бас тромбоншы ретінде ұзақ жылдарға созылды. Өмірінің соңына дейін ол оқытушылық қызметін жалғастырды. Тромбон сабақтарында студенттері оны мейіріммен "Басшы" деп атады. Ол легатодағы жаттығулар жүйесін жасады (бұл жүйе Дональд Хансбергердің "Ремингтоннің жаттығулары" кітабында мәңгілікке сақталды), ол тромбоншылардың қазіргі уақытқа дейінгі жаттығуларына зор әсер етті. Ремингтон ән айтуды ұнатты және сабақтарында студенттерінің тромбонымен бірге ән шырқады. Ол студенттерін тромбон әдебиетінен тыс музыка іздеуге, әсіресе тромбонның әндік сипаттамаларын жақсартатын музыкаға ынталандырды. Оның басымдығы, жаттығулар мен дайындық кезінде, сергіп, "әңгімелесіп" және "әуенмен" ойнау болды. Бұл сол кездегі Арбан әдісі сияқты, маркатоға және техникалық жаттығуларға бағытталған дәстүрлі тромбон әдістерінен ерекшеленді. Ремингтоннің тағы бір үлесі – 1941 жылы құрылған Истман тромбон хоры. Көптеген тромбоншылар бірнеше тромбонға жазылған немесе басқа көздерден алынған, мысалы, Иоганн Себастьян Бахтың хоралдары мен фугаларын орындау үшін жиналатын. Ол әртүрлі музыкалық партияларды (мысалы, SATB: сопрано, альт, тенор, бас) тромбоншылардың бөлімдеріне бөліп, музыканы тромбонға сәйкес регистрлерге көшірді. Ремингтон студенттерін осы ансамбль үшін музыканы көшіруге шақырды, соның нәтижесінде "жаңа" шығармалардың үлкен кітапханасы жинақталды. Бахтың музыкасы ансамбльдің негізгі бөлігіне айналды. Ремингтон осы ұлы музыканы студенттерін ансамбльде ойнау өнеріне үйрету үшін пайдаланды. Ральф Сауэр Бахтың музыкасын көркем көшіруімен танымал болды. Дональд Хансбергердің Бахтың "Пассакалия және фуга" шығармасын тромбон хоры үшін жасаған көшірмесі – Бахтың тромбон хоры үшін жасалған ұлы көшірмелерінің бірі саналады. Оның әдісінен таңдалған бөлімдерде ұзақ созылған дыбыстар, жоғары регистрдегі сенімділік, легато тілі, икемділік немесе "еріннің сырғанауы", және "үлгілі гаммалар" (барлық тональностьда шеберлікке жететін тромбоншыны дайындауға арналған) жаттығулары бар. 1954 жылы Ремингтон C. G. Conn Ltd. компаниясымен бірлесіп C. G. Conn 88H тенор тромбонын жасау жұмысын аяқтады. Аспаптың ерекше дыбыс түсі мен динамикалық диапазоны оны тромбоншылар арасында танымал етті және 1954 жылғы дебютінен бастап қазіргі уақытқа дейін оның үздіксіз өндірісіне ықпал етті. Conn сонымен қатар күміс немесе алтын жалатылған "Ремингтон" тенор тромбонының ауыздығын жасады. Ремингтон өзінің бірінші курс студенттерін осы ауыздыққа ауысуға шақырды, өйткені ол орташа күшпен әдемі, анық дыбыс шығарды. 88H және Ремингтон ауыздығының үйлесімі тромбон хорында және үлкен ансамбльдердегі тромбон бөлімдерінде біркелкі дыбыс беруге мүмкіндік берді. Студенттер жетіліп, өнер көрсету жағдайларына байланысты дыбыстарын жетілдіру үшін басқа ауыздықтарға ауысуға ынталандырылды. Ремингтон 49 жыл бойы Истман мектебінде сабақ берді, көптеген студенттерге білім берді, олардың кейбіреулері тарихтағы ең көрнекті тромбоншылардың қатарына кірді. Ол 1971 жылдың 10 желтоқсанында дүние салды. 1979 жылдың 20 қазанында Истман музыка мектебінің 310-бөлмесі ресми түрде Эмори Б. Ремингтонның репетициялық залы деп аталды. "Ремингтон" тобы Ремингтонның ұлы Дэвид Ремингтонның (1926-2007) құрметіне аталды. Оның қызы Джанет Ремингтон көп жылдар бойы Питтсбург симфониялық оркестрінің бас гармонишісі болды.

Жеке өмір

Ремингтон Лора В. (қызметтес аты Уилбур) Ремингтонға (1891-1966) үйленген. Олардың үш баласы болды: Дэвид, Эмори және Джанет. Дэвид (1926-2007), үлкен бала, джаз тромбонисті болды, Чикагода өзінің үлкен тобын құрды, гастрольдік сапарлар жасады және бірнеше жазу жасады. Эмори кіші Истман Кодак компаниясында жұмыс істеді. Джанет әлемдік деңгейдегі арфашы болды, Эйлин Малоунмен оқыған. Ол Уильям Штайнберг басшылығымен Питтсбург симфониясының бас арфашысы болды.