Кіріспе
Демократиялық-республикалық қоғамдар – 1793 және 1794 жылдары АҚШ-та республикалық идеалдар мен демократияны қолдау және аристократиялық бейімділіктермен күресу мақсатымен құрылған жергілікті саяси ұйымдар. Олар бір-бірінен тәуелсіз болды және оларды үйлестіретін орган болған жоқ. Тарихшылар осы қоғамдарды сипаттау үшін «Демократиялық-республикалық» терминін пайдаланады, бірақ бұл атаудың өзі қоғамдар тарапынан сирек қолданылған. Олар көбінесе өздерін «Демократиялық», «Республикалық», «Нағыз республикалық», «Конституциялық», «Бірлескен еркіндік иесі», «Отандық», «Саяси», «Франклиндық» немесе «Мэдисондық» деп атаған. Филадельфиядағы немістер 1793 жылғы сәуір айында алғашқы қоғамды құрды, оларға Питер Мюленберг шабыт берді. Филадельфия сол кезде ұлттық астана болып табылды, көп ұзамай қалада Дэвид Риттенхаус, Чарльз Биддл (танымал квакер саудагері), доктор Джордж Логан және Александр Даллас ағылшын тілді қоғам құрды. Оның жарғысы кеңінен көшірілді. 1795 жылға қарай Американың маңызды қалаларында кем дегенде 35 қоғам пайда болды. Көптеген жетекшілер Томас Джефферсонның Демократиялық-республикалық партиясында белсенді болып, ол құрған ұлттық саяси партияға қосылды. Сыртқы саясат күн тәртібіндегі басты мәселеге айналған кезде, мұндай топтардың мүшелері британдықтарға қарсы шығып, Джефферсонды қолдады және революциялық Франция Республикасымен достығын жариялады.
Іс-шаралар
Қоғамдар әдетте айына бір рет, сайлау маусымында жиірек жиналатын. Мүшелікке үміткерлерге бес мүше "адамның тең құқықтарының адал және тұрақты досы" екендерін куәландыру қажет еді, ал екі мүше үміткерді қабылдамауға вето қоя алатын. "Республикалық қағидалардан бас тарту" қууға негіз болатын. Лауазымдар тұрақты түрде ауыстырылып, кейде айына бір рет алмастырылатын. Қоғамдар жергілікті сайлауларда ашық немесе жасырын түрде саяси күрес жүргізді. Олар 4 шілдедегі шерулер мен тойларға жиі қатысып, 1794 жылы сол күнді бұрынғыдан да "көбірек тойлануына" үлкен үлес қосты деген сөз бар. Олар 14 шілдедегі француз Бастилиясының құлау күнін де атап өтті. Кейбір қоғамдар Францияға Ұлыбританиямен соғысында тікелей көмек көрсетуге ұмтылып, француз каперлерін қаруландырды. Минуттық кітаптар шексіз талқылаулар мен қаулыларға толы; ең көп кездесетін нәрсе – Вашингтон әкімшілігін сынаған жалпы үндеулер мен қаулылар еді. Батыс штаттарында қоғам мүшелері шекаралық бекеттерді ұстап тұрған британдықтарға және Миссисипи өзенін жапқан испандықтарға қарсы агитация жүргізді. Шығыс штаттарында олар британдықтарды американдық кемелерге қарсы "қарақшылық" жасады деп айыптады. Каролина штатында бірыңғай валюта мен дамып келе жатқан шалқара үшін лайықты өкілдік талап етті. Қоғамдар вискиге салынатын акциз салыққа қарсы күшті наразылық білдірді. Олар Джон Джейді Лондонға арнайы өкіл ретінде сынап, ол қол қойған Джей келісімін қатты жоққа шығарды. Конгресс пен штат заң шығарушыларының жабық отырыстарын сынап, мемлекеттік қызметкерлердің "қараңғы, күрделі, көне формальдылықтарды" және "ескірген тілдерді" қолдануын тоқтатуын талап етті, оларды тек заңгерлер мен классикалық ғалымдар ғана түсіне алатын.
Шағымдар
Қоғамдар шектен тыс билікті бостандықтың жауы деп қарады және орталық үкіметте биліктің жөнсіз сыбайлас жемқорлықпен жинақталуынан сақтанды. Ньюкасл қоғамы былай деді: "Егер адамзат тарихының қайғылы жылнамаларын қарастырып, тарихи беттерге көз жүгіртетін болсақ, онда барлық үкіметтер, олардың бастауы қаншалықты еркін болса да, соңында зұлымдыққа ұшырайтынын үлкен әріптермен жазылған осы қасиетті шындықты табамыз". Бұл қоғамдар Джефферсонның ойларына сүйеніп, жаңадан құрылған мемлекеттің нәзік екенін және ояу халықтың мұқият қорғауына мұқтаж екенін түсінді. Қоғамдар Гамильтонның қаржы саясатының ағылшын аристократиясына тым жақын екенінен қорқып, оны "федерализм маскасы астындағы аристократияның нұсқаулары" деп қарады. Олар коммерциялық элиталар мен алыпсатарлардың өсуіне қарсы болды. Нью-Йорктегі бір қоғамның мәлімдемесінше, олар 1790 жылдары ізгілік пен патриотизмнің жетіспеуіне қайғырып, кедейлікпен күресіп жатқан еңбекшіге, тұтынушы алыпсатардан, өмір сүрудің илеуіне берілгенінен гөрі, көбірек құрмет көрсетеді. Олар "күдік пен қаусатты" үкіметке қарсылық ретінде емес, адал және сақ азаматтың республиканы сақтау міндеті ретінде қарастырды. Нью-Йорк Демократиялық қоғамының хатшысы Тунис Вортман: "Революциямыз аяқталып, толыққаннан бері бостандықтың жалыны бұрынғыдай жарқын болмай, оның әсері барлыққа бірдей тараған жоқ. Байлықтың тартымдылығы, сән-салтанаттың құштарлығы, пайдаға деген құмарлық және алыпсатарлықтың құлдырау жүйесі, қарсы тұра алмайтын су тасқыны сияқты бізге құлап, әлеуметтік өмірдің ең құнды элементтерін жоюмен қорқытты: ырысқа деген құштарлық пен жайлылыққа деген сүйіспеншілік, барлық ар-ұяқ пен патриоттық ойларды жұтып қойды; бізді жалқау және бейқам етті, және санамыздан қоғамдық ізгіліктің сезімін жойды, бостандықтың құлшынысын басып, еліміздің қасиетті мүдделеріне деген сүйіспеншілігімізді азайтты".
The societies grieved a lack of virtue and patriotism in the 1790s. They viewed "jealousy" and suspicion of the government not as protest, but as the duty of a virtuous vigilant citizen to maintain the republic. Tunis Wortman, secretary of the Democratic Society of New York, stated, “It is a truth too evident to be disguised, that since the completion and final establishment of our revolution, the flame of liberty has burned less bright, and become less universal in its operation. The charms of wealth, the allurements of luxury, the thirst for gain and the ruinous system of speculation, have borne down like the irresistible flood upon us, and have threatened destruction to the most valuable elements of social life: the desire of affluence and the love of ease, have absorbed every honorable and patriotic consideration; have rendered us supine and indolent, and have nearly banished from our minds the sentiment of public virtue, destroyed the ardor of liberty, and diminished our attachment to the sacred interests of our country.”
Доктриналар
Қоғамдар теңдік пен білімді кеңінен таратуды "еркіндіктің қасиетті ғибадатханасын тіреп тұрған негізгі тіректер" деп жариялады. Қоғамдардың басты мақсаты саяси ақпаратты тарату болды, себебі олардың мүшелері білімсіздікті демократияға ең үлкен қауіп деп санайтын. Олар көптеген хаттар, редакциялық мақалалар мен эсселер жариялау арқылы республикалық газет редакторларымен тығыз байланыс орнатып жұмыс істеді. "Адамның тең құқықтарын қолдау және мәңгілік ету" Нью-Йорк қоғамының "басты мақсаты" болды, және осы мақсатқа жету үшін олар "өз пікірлерімізді үнемі білдіретін" едік. "Адамның тең құқықтары" олар үшін сөз, баспасөз және жиналыс бостандығына ие болу құқығын, үкіметтік өкілдерді сынау және олардың қоғамдық іс-әрекеттеріне түсініктеме талап ету құқығын, сондай-ақ өз реакцияларын еркін баспасөзде жариялау құқығын білдірді. "Азаттық ұлдары" ұйымының бастауынан пайда болған қоғамдар, әлеуметтік және саяси иерархияның қалыптасқан көзқарастарын сынға алды. Қоғамдар түрлі таптардан келген, әдетте төменгі және орта тапқа жататын, фермерлер, қолөнершілер, механиктер және қара жұмысшылар сияқты әртүрлі адамдардың топтарын біріктірді, олардың алдында бай саудагерлер, жергілікті саясаткерлер, милиция капитаннары, теңіз офицерлері, дәрігерлер, заңгерлер және баспагерлер жетекшілік етті. Олардың теңдік пен республикалық идеяларды тұрақты түрде қолдауы, Джексон дәуірінен бастап және одан кейін бостандық туралы түсініктерге революциялық өзгерістер әкелді.
Пенсильвания шекарасы мен виски көтерілісі
Көптеген қоғамдар қалалық болды, бірақ Пенсильванияның батыс шекарасында үш құрылды: Вашингтон округінің Демократиялық-республикалық қоғамы, Минго Криктің Біріккен еркіндік иелері қоғамы және Югиогени өзенінің сағасындағы Республикалық қоғам. Мүшелері еңбек ететін шаруалардың империясы туралы армандады және батыс шаруаларының бай шығыс адамы, әсіресе саудагерлер мен жер алып-сатушылар тарапынан қанауға ұшырағанын ойлады. Олар әділдік талап етті және байлық пен билікке ие адамдарға құрметпен қарамай сақтық танытты. Олар виски салығын тексеруші Джон Невиллді, ол өте бай адам болатын, өздерінің шығыс жауының агенті деп есептеді. Уиски көтерілісіне бастама берген оқиға кезінде, Біріккен еркіндік иелері қоғамының төрағасы Джеймс Макфарлейн Невиллдің отставкаға келуіне мәжбүрлеуге тырысқанда қаза тапты.
Құлдырау
Федералистер партиясы мұндай топтарға қарсы шығып, оларды Париждегі революциялық үкіметтің құралы ретінде Азамат Жене бастады деп мәлімдеді. Олар 1770-жылдардағы "Азаттық ұлдары", "Виг" клубтары және басқа да республикалық топтардың шабыттандырғанын жауап ретінде айтты. Президент Вашингтон 1794 жылдың соңында осы қоғамдарды қатты сынады. Виски көтерілісін сәтті басып жаншудан кейін, Вашингтон Пенсильвания штатының батысындағы Демократиялық-Республикалық қоғамдар көтеріліске ықпал еткенін айтып шағымданды, осылайша олар жаңа үкімет пен мемлекеттің жаулары болды. 1796 жылға қарай көптеген топтар тарап кетті. Білім беру ұйымдары ретінде, осы қоғамдардың белгілі бір әсері болды. Олар республикалық мемлекеттің азаматтардың әлеуметтік мәселелерді шешу үшін бірігіп жұмыс істеуін қажет ететініне сенді. Олар ұйымдастырылған азаматтардың аристократияны жеңу үшін өте маңызды екенін санайтын, оны Александр Гамильтонмен байланыстырды. Аздың үстемдігіне қарсы тұрып, олар көптің билігі қалай болуы мүмкін екенін анықтауға көмектесті.