Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әуе күштері министрі (1888–1957)
US Secretary of the Air Force (1888–1957)
Харольд Элстнер Талбот, кіші (31 наурыз 1888 – 2 наурыз 1957) – АҚШ-тың үшінші Әуе күштері министрі болған.
Harold Elstner Talbott, Jr. (March 31, 1888 – March 2, 1957) was the third United States Secretary of the Air Force.
Өмірбаян
Ол 1888 жылғы наурыз айында Огайо штатының Дейтон қаласында дүниеге келіп, 1957 жылы қайтыс болды. Ол Пенсильвания штатының Поттстаун қаласындағы Хилл мектебінде білім алды және 1911 жылы әкесінің құрылыс компаниясына қайтып келгенге дейін Йель университетінде екі жыл оқыды. Ол танымал поло ойыншысы болған.
He was born in Dayton, Ohio, in March 1888 and died in 1957. He attended The Hill School in Pottstown, Pennsylvania, and spent two years at Yale University before returning to his father's construction company in 1911. He was a well known polo player.
Отбасы
Талботтың әкесі бай инженер болған, ол Көлінің Су-Локс шлюздарының құрылысына қатысып, сондай-ақ теміржол және қағаз өңдеу кәсіпорындарымен айналысқан. Талбот аға Огайо штатының Оукуд қаласының тұңғыш мэрі болды. Ол 1913 жылғы су тасқынынан Дейтон қаласын жаңғыртуға да атсалысты. Дейтон қалалық Ұлттық банкінің директоры қызметін атқарды. Оның анасы Дейтон қаласындағы әйелдерге сайлау құқығын беруге қарсылық көрсеткен антисуфражистік лиганың белсенді мүшесі болды. Ол сондай-ақ Анти-Салон Лигасының құрамында болды және Дейтон Вестминстер хорының демеушісі болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Огайо штатының Монтгомери округіне қарасты Оукуд қаласының тұрғын алабындағы Талботтар отбасының Руннимед сарайында Дейтон жобасы жүзеге асырылды (бұл Манхэттен жобасының радиоактивті полонийден алғашқы атом бомбалары үшін нейтрон тудыратын механизмдерді жасауға қатысқан бөлігі). Жобаны басқарған Делко GM және Монсанто компаниясының химияшысы Чарльз Аллен Томас Гарольдтың қарындасы Маргаретқа үйленген.
Talbott's father was a wealthy engineer who was involved in the construction of the Soo Locks on Lake Superior and had various railroad and paper milling interests. Talbott Sr. was the first mayor of Oakwood, Ohio. He was also involved in the recovery of Dayton from the 1913 flood. He served as the director of the City National Bank of Dayton. His mother was active in the Dayton anti suffrage league, which opposed giving women the right to vote. She was also involved in the Anti Saloon League and was a patroness of the Dayton Westminster Choir. During World War II, the Runnymede Playhouse on the Talbott family estate in a residential neighborhood of Oakwood, Montgomery County, Ohio (a suburb of Dayton), hosted the Dayton Project (the part of the Manhattan Project involved in creating the neutron generating triggers for the first atomic bombs from radioactive polonium). Charles Allen Thomas, a Delco GM and Monsanto Company chemist who was in charge of the project, was married to Harold's sister Margaret.
Мансап
1906 жылдан 1913 жылға дейін Гарольд Талбот өзінің поло командаласы Эдвин Ф. Платтпен бірге Дейтон қаласындағы Платт темір зауытының президенті қызметін атқарды. Талботтың авиацияға деген қызығушылығы Райт ағайындыларының алғашқы күндерінен бастау алды. Ол Кэтрин Райттың шәкірті және Райт велосипед дүкенінің тұрақты клиенты болды. 1915 жылы Талбот Дейтон қаласында авиациялық тәжірибелер үшін алғашқы жел туннельдерінің бірін салуға көмектесті. 1916 жылдың көктемінде оның әкесі Эдвард А. Дидс және Чарльз Кеттеринг Дейтон Райт Ұшақ компаниясын құрды, ол 1909–1916 жылдардағы Райт компаниясының зауыт ғимараттарын қайта пайдаланды, бірақ толығымен басқа бизнес болып табылды. Жас Талбот компанияның президенті болды, ал Орвилл Райт кеңесші инженер ретінде құрметті лауазымға ие болды. Талбот 1918 жылы Орвиллдің соңғы рейсінде жолаушы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Дидс АҚШ армиясына полковник шенімен қосылып, Ұшақ өндірісінің басшысы болды. Райт Паттерсон Әуе базасының алдағысы болған МакКук алаңында Дидс ұшақтарды сатып алуды қадағалады. Дейтон Райт компаниясы жаңа салынған Delco Light зауытын иеленді. Кеңейтілген зауыт екі орындық DeHaviland–4 ұшағын, кейіннен DeHaviland–9 ұшағына түрлендіріп, шамамен 400 оқу ұшағын шығарды. 1918 жылы 12 000 адам жұмыс істеген зауыт күніне 38 ұшақ өндіріп, соғыс кезеңінде АҚШ-тың басқа кез келген зауытынан көбірек ұшақ жасады. 1918 жылдың қыркүйегінде Талбот Сигнал корпусының Әуе қызметінде майор болып тағайындалды. Франциядағы ұшақтарды күтіп жөндеуге жауапты офицерлер тобының бірі ретіндегі оның міндеттемесі соғыс бітісімен тоқтатылды. 1918 жылдың қазан айында Жоғарғы сот судьясы Чарльз Эванс Хьюз және Бас прокурор Томас Уотт Грегори президент Уилсонға соғыс кезеңіндегі ұшақ өндірісін тексерудің нәтижелері туралы есеп берді. Хьюз полковник Дидс пен Дейтон Райт арасындағы тығыз байланысты сынады. Хьюз Дидс пен Харольд Талбот арасындағы ұшақтарды сатып алуға қатысты дұрыс емес байланыстарды атап өтті. Хьюз полковник Дидске әскери сот процесін өткізуді ұсынды, бірақ армия бұл істі жалғастырмады. 1919 жылы General Motors DELCO Light, Дейтон Райт және Дейтон металл өнімдері компанияларын сатып алды. Олардың барлығы Талбот, Дидс және Кеттерингпен байланысты бизнес еді. 1922 жылы GM бұрынғы Дейтон Райт зауытында ағаш рульдерді жасау үшін Ішкі өндіріс бөлімін құрды. Талбот «Ішкі» компаниясының президенті болды. 1925 жылы Талбот Нью-Йоркке көшіп, Chrysler Corporation директоры болды. 1930 жылдары ол Нью-Йорктегі Крайслер ғимаратының 66, 67 және 68 қабаттарында орналасқан Cloud Club президенті қызметін атқарды. General Motors Corporation 1933 жылы Солтүстік Америка авиациясына бақылаушы үлесін алып, оны өзінің General Aviation бөлімшесімен біріктірді. 1932 жылы Талбот NAA атқару комитетінің төрағасы болды. 1930 жылдары ол TWA директоры болды. Сол кезде Солтүстік Америка Дуглас Ұшақ компаниясының акцияларын иеленді, ол әскери ұшақтарды құрады. Талбот Дональд Дугласты TWA талаптарына сәйкес DC 1 және DC 2 ұшақтарын құрастырып, коммерциялық нарыққа енуге көндірді. Талбот 1940, 1948 және 1952 жылдары республикалық президенттік науқанға қаржы жинауға белсенді қатысты. Ол 1948 және 1949 жылдары Республикалық ұлттық қаржы комитетінің төрағасы болды. Сондай-ақ ол 1942 және 1943 жылдары Соғыс өндірісі кеңесінің мүшесі болды. Ол 1953 жылдың 4 ақпанында Корея соғысы Конгрессті қосымша қанаттар мен оларды қолдайтын инфрақұрылымды бекітуге итермелеген кезде Әуе күштерінің үшінші хатшысы болды. Осының нәтижесінде ол өзінің күш-жігерін ұшқыштар мен олардың отбасыларының қажеттіліктеріне шоғырландыра алды. Ол өзінің алдыңғыларына қарағанда көбірек әскери тұрғын үй алуға қол жеткізді. Жақсы тұрғын үймен, жалақының өсуімен және басқа да қажетті жақсартулармен біріктіріп, ол әскери қызметтегі қызметкерлерді ұстау деңгейін арттырды. 1953 жылдың қыркүйегінде Талбот Говард Хьюзге AIM 4 Falcon жобасын басқару және Хьюз Ұшақ компаниясының басқару топтарының жоқтығы туралы наразылық білдірді. Нәтижесінде Әуе күштері үшін МБР әзірлеу Ramo Wooldridge Corp (кейін TRW Inc.) компаниясына ауыстырылды. Ол қызмет еткен кезеңде Талбот Әуе күштері академиясының тұрақты орнын таңдауға көмектесу үшін комиссия тағайындады. Комиссия 45 штаттан 580 ұсынылған орындарды қарастырғаннан кейін үш орынды ұсынды. Олардан ол Колорадо-Спрингс маңындағы орынды таңдады. 1955 жылы Чаттануга Таймс газеті Талботтың Әскери-әуе күштеріне сатылатын мердігерлерден инженерлік фирмаға бизнес жасауға өтініш білдіру үшін Әскери-әуе күштерінің кеңселік құралдарын пайдаланғанын жариялады. Конгресс жедел бақылаудан кейін Талбот 1955 жылдың тамызында хатшы лауазымынан кетті. Талбот 1957 жылдың 2 наурызында Флорида штатының Палм-Бич қаласында мидың қан тамырларының жарылуынан қайтыс болды.
From 1906 to about 1913 Harold Talbott served as president of Platt Iron Works in Dayton along with his polo teammate Edwin F. Platt. Talbott's interest in aviation dated from the early days of the Wright brothers. He was a pupil of Katharine Wright and a customer of the Wright's bicycle shop. In 1915 Talbott helped build one of the first wind tunnels for aviation experiments in Dayton. In the spring of 1916, his father, Edward A. Deeds, and Charles Kettering formed the Dayton Wright Airplane Company, which reused the factory buildings of the 1909–1916 Wright Company but was a completely different business. The young Talbott became the company's president, while Orville Wright received a courtesy position as a consulting engineer. Talbott was a passenger on Orville's last flight in 1918. At the beginning of World War I, Deeds joined the US Army with the rank of colonel and became Chief of Aircraft Production. At McCook Field, a precursor to Wright Patterson Air Force Base, Deeds supervised aircraft procurement. The Dayton Wright Company took over the newly built Delco Light plant. The expanded plant constructed the two seat fighter, the DeHaviland–4, later modified to the DeHaviland–9, and turned out about 400 training planes. In 1918 the plant, which employed 12,000 people, produced 38 planes per day and manufactured more wartime aircraft overall than any other U. S. plant. During September 1918, Talbott was commissioned a major in the Air Service of the Signal Corps. His assignment as one of a group of officers in charge of aircraft maintenance and repair in France was canceled by the armistice. In October 1918 Supreme Court Justice Charles Evans Hughes and Attorney General Thomas Watt Gregory reported to President Wilson on the results of an investigation into wartime aircraft production. Hughes criticized the close relationship between Colonel Deeds and Dayton Wright. Hughes specifically mentioned improper communications between Deeds and Harold Talbott about matters affecting aircraft procurement. Hughes recommended that Colonel Deeds be court martialed, but the Army did not pursue the case. In 1919 General Motors acquired DELCO Light, Dayton Wright, and the Dayton Metal Products Company. All were businesses associated with Talbott, Deeds, and Kettering. In 1922 GM established the Inland Manufacturing Division to build wooden steering wheels at the former Dayton Wright plant. Talbott served as president of Inland. In 1925 Talbott moved to New York and became a director of Chrysler Corporation. In the 1930s he served as President of the Cloud Club located on the 66th, 67th, and 68th floors of the Chrysler Building in New York City. General Motors Corporation took a controlling interest in North American Aviation and merged it with its General Aviation division in 1933. In 1932 Talbott became chairman of the executive committee of NAA. In the 1930s he was also a director of TWA. At the time North American held shares in Douglas Aircraft Company which was building military aircraft. Talbott prevailed on Donald Douglas to enter the commercial market by building the DC 1 and DC 2 aircraft to TWA's specification. Talbott was an active Republican presidential campaign fund raiser in 1940, 1948 and 1952. He was chairman of the Republican national finance committee in 1948 and 1949. He also had been a member of the War Production Board during 1942 and 1943. He became the third Secretary of the Air Force on February 4, 1953, during a period when the Korean War had jolted Congress into authorizing additional wings and their supporting infrastructure. Consequently, he was able to focus his efforts on the needs of airmen and their families. He succeeded in obtaining more military housing than had his predecessors. Combining better housing with pay increases and other needed improvements, he raised the service personnel retention rate by linking enhanced military benefits to reenlistment. In September 1953, Talbott famously confronted Howard Hughes about his management of the AIM 4 Falcon project and the loss of top members of management, within the Hughes Aircraft Co. As a result, ICBM development for the Air Force transitioned to the Ramo Wooldridge Corp (later TRW Inc.). During his tenure, Talbott appointed a commission to assist him in selecting the permanent site for the Air Force Academy. After considering 580 proposed sites in 45 states, the commission recommended three locations. From those, he selected the site near Colorado Springs. In 1955, the Chattanooga Times uncovered that Talbott was using Air Force stationery to solicit business for an engineering firm of which he owned fifty percent, from contractors who sold to the Air Force. After a Congressional investigation, Talbott resigned his position as Secretary in August 1955. Talbott died of a cerebral hemorrhage in Palm Beach, Florida, on March 2, 1957.