Кіріспе
Робертс Бартолоу (28 қараша 1831 жыл - 10 мамыр 1904 жыл) – американдық дәрігер және бірнеше американдық медициналық колледждердің профессоры. Ол Мэри Рафферти есімді 30 жастағы науқасқа жасаған тәжірибелерімен ең көп танымал. Рафферти 1874 жылы Цинциннатидегі (Огайо штаты) Good Samaritan Hospital ауруханасына 51 мм диаметріндегі (2 дюйм) бас сүйегіндегі қатерлі ойықтан туған тесікпен түсті. Бартолоу инелік электродтарды пайдаланып Раффертидің ашық қатты қабығына ток жіберу тәжірибесін жасады. Оның баяндамасында мидың электрмен стимуляциясы денедегі қозғалыс функцияларына қалай әсер ететіні туралы алғашқы байқаулар толық сипатталған, бірақ оның тәжірибелерін жүргізу тәсіліне қатысты көптеген этикалық мәселелер көтерілді. Армиядағы қызметтен кейін Бартолоу Огайо медициналық колледжінде зерттеулер жүргізіп, 1866 жылы ерлердің репродуктивтік жүйесіндегі асқынуларды сипаттаған "Сперматорея туралы" еңбегін жариялады. Ол 1867 жылы "Дезинфекцияның принциптері мен тәжірибесі" және екі жылдан кейін "Гиподермиялық дәрілік құралдар жөніндегі нұсқаулық" жариялады. 1880 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды.
Roberts Bartholow or Robert Bartholow (November 28, 1831 – May 10, 1904) was an American physician and a professor at several American medical colleges. He is best known for his experiments involving a 30 year old patient named Mary Rafferty. Rafferty was admitted to Good Samaritan Hospital in Cincinnati, Ohio in 1874 with a 2 inch diameter (51 mm) hole in her skull caused by a cancerous ulcer. Bartholow experimented with applying current to Rafferty's exposed dura using needle electrodes. His report detailed the first observations of how electrical stimulation of the brain affects motor functions of the body, but many ethical concerns were raised about the way in which he carried out his experiments. After his work in the army, Bartholow worked at the Medical College of Ohio where he performed research and was able to publish On Spermatorrhoea in 1866 which detailed complications with the male reproductive system. He also published The Principles and Practice of Disinfection in 1867 and two years later published A Manual of Hypodermic Medication. He was elected as a member to the American Philosophical Society in 1880.
Зерттеу әдістері
Бартолоудың зерттеулерінде көбінесе тірі жануарлар қолданылды, бұл антививисекционизм жақтастарының наразылығын тудырды. Бұл әдіс "физиологиялық әдіс" деп аталды және медицина мен зерттеуді ғылыми ізденістен гөрі емдік тәсіл ретінде қолдану идеясын қанағаттандырды. Бартолоудың еңбегі зерттеулерді клиникалық медициналық практикамен байланыстырып, қазіргі заманғы дәуірдегі медициналық жаңалықтарға негіз салды.
Негізгі жұмыстар
Бартолоудың негізгі еңбегі неврология саласында болды, онда ол электродтарды пайдалану арқылы мидың қозу қабілетін зерттеді. Ол нақты моторлық қимылдарға жауапты ми бөлімдерін түсініп, орналастыруға тырысты. Электродтармен миды алғашқы рет кім стимуляциялағаны әлі де нақты белгісіз, бірақ кейбір тарихшылар осы жетістікті Бартолоуға байланыстырады.