Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рейнхардсбрунн – Германияның Тюрингия жеріндегі Готта қаласына жақын Фридрихродада орналасқан, бұрынғы мәшһүр бенедиктин аббаттығы. Бұл аббат 1085-1525 жылдар аралығында сақталған Тюрингияның Людовиг Ландграфтарының үй монастыры болған. Кейіннен Саксонияның Эрнестин герцогтары оны әкімшілік орын ретінде пайдаланса, 1827 жылдан бастап Саксония-Кобург және Гота герцогтары осы жерде сарай мен саябақ салған.
Reinhardsbrunn in Friedrichroda near Gotha, in the German state of Thuringia, is the site of a formerly prominent Benedictine abbey, the house monastery of the Ludovingian Landgraves of Thuringia abbey extant between 1085 and 1525. Later used as an administrative seat by the Ernestine dukes of Saxony, the property was turned into a castle and park erected by the Dukes of Saxe Coburg and Gotha from 1827.
Монастырь
Рейнхардсбрунн аббаттығы (Kloster Reinhardsbrunn) – император мен Папа арасындағы инвеститура дау-дамайы аясында 1085 жылы Тюрингиялық жер графы Людовик Спрингер құрған Бенедиктин орденіне қарасты мекеме. Оның аты жақын маңдағы Рейнхардсбруннен деп аталатын тұщы су бұлағынан шыққан болуы мүмкін. Аббатты Хирзау аббаттығының монахтары қоныстандырды және ол көп ұзамай Тюрингиядағы Хирзау реформаларының орталығына айналды. Хирзау сияқты, Рейнхардсбрунн монастыры да Клюни аббаттығымен тығыз байланыста болды; 1093 жылдан бастап Папаның қорғауында болды. Герман I сияқты Людовигтердің меншік монастыры және жерлеу орны ретінде де маңызға ие болды, ол 1217 жылы Аббат шіркеуіне жерленді. Мейссеннің маркграфы Фридрих I де монастырьда жерленген. 1247 жылы Людовигтердің әулеті құрып қалғаннан кейін монастырьдың маңызы азайды. Дегенмен, олардың Веттин мұрагерлері оны әлі де әулеттік жерлеу орны ретінде пайдаланды және 1340 жыл шамасында Тюрингия мен Германияның 6-ғасырға дейінгі тарихын баяндайтын маңызды жылнама жазылды. 1525 жылы Германия шаруаларының соғысы кезінде монастырь тоналып, өртенді. Монахтар Готаға қашып кетті, ал жер секуляризацияланып, Саксонияның сайлаушыларына сатылды. 1530 жылы Готтаның лютерандық суперинтенданты Фридрих Микониус Рейнхардсбруннда тоғыз анабаптистті түрмеге қамады. Олардың алтауы өз нанымынан бас тартқандықтан монастырь паркінде өлім жазасына кесілді. Бұл – лютерандық аймақта өз сенімдері үшін өлімге кесілген алғашқы анабаптистер. Айналасындағы жерлерді саксондық амтманн шенеуніктері басқарса, бұрынғы монастырь ғимараттары уақыт өте келе қирап кетті.
Reinhardsbrunn Abbey (Kloster Reinhardsbrunn) was a house of the Benedictine Order founded by the Thuringian landgrave Louis the Springer in 1085, against the background of the fierce Investiture Controversy between Emperor and Pope. It may have been named after a nearby freshwater spring named Reinhards's Brunnen. It was settled by monks from Hirsau Abbey and soon evolved as a centre of the Hirsau Reforms in Thuringia. Like Hirsau, the Reinhardsbrunn monastery was closely related to Cluny Abbey; it stood under Papal protection from 1093. It was also of significance as the proprietary monastery and burial ground of the Ludovingian landgraves such as Hermann I, who was entombed in the Abbey Church in 1217. Frederick I, Margrave of Meissen was also buried at the Abbey. The monastery became less important after the extinction of the Ludovingians in 1247. Nevertheless, their Wettin successors still used it as a dynastic burial site and an important chronicle was commissioned around 1340, reflecting the history of Thuringia and Germany back to the 6th century. The monastery was looted and sacked during the German Peasants' War in 1525. The monks fled to Gotha and the site was secularized and sold to the Electors of Saxony. In 1530, nine Anabaptists were imprisoned in Reinhardsbrunn by the Lutheran Superintendent of Gotha, Friedrich Myconius. Six of them who refused to recant their faith were executed in the monastery park. These were the first Anabaptists that were executed for their beliefs on Lutheran territory. While the surrounding estates were administrated by Saxon Amtmann officials, the former monastery buildings fell into ruin.
Сарай мен саябақ
Рейнхардсбрунн 1572 жылдан бастап Саксония-Веймар герцогтігінің Эрнестин тармағының құрамына кірді. Герцог Фридрих Вильгельм I монастырьдың бір бөлігін жергілікті басқару орталығы ретінде қайта жарақтап салды. Оның інісі Иоганн II сарайды қайта құруды жоспарлаған, бірақ құрылыс басталмас бұрын қайтыс болды. Алайда, оның әйелі Анхальттан келген Доротея Мария, осы жерде бірқатар жөндеу жұмыстарын бастады. 1706 жылы Саксония-Гота-Альтенбург герцогы Фридрих II басқаруымен жаңадан қалпына келтірілген басты ғимарат 1827 жылы Рейнхардсбрунн сарайы ретінде қайта салынды. Бұл жерді бір жыл бұрын мұрагерлік құқығымен алған Саксония-Кобург-Гота герцогы Эрнест I өзінің жазғы резиденциясын ағылшын стилінде салды, оны Тюрингиядағы алғашқы романтикалық саябақ қоршады. Эрнест I – Альберт ханзаданың әкесі, демек, Ұлыбританияның Виктория патшайымының қалыңдығы. Виктория Альбертпен Рейнхардсбруннда алғаш рет кездеспеген. Олар алғаш рет 1836 жылдың мамырында Лондонда кездесті, бірақ некелескеннен кейін (1840 жыл) және Альберт қайтыс болғаннан кейін (1861 жыл) Виктория патшайымы 1845 және 1862 жылдары Рейнхардсбруннға сапар шекті. Монастырь шіркеуінің қалдықтары, монастырьдың соңғы маңызды қалдығы, 1855 жылы бұзылып, оның орнына кішкентай неоромандық стильдегі сарай шіркеуі салынды. 1874 жылы бұрын шіркеуде орналасқан Тюрингияның ландграфтарының бейнесі Айзенахтағы Святого Георгия шіркеуіне көшірілді, ол жерде олар бүгінге дейін сақталып тұр. Альберттің ағасы, Саксония-Кобург-Гота герцогы Эрнест II, 1893 жылдың 22 тамызында сарайда қайтыс болды. Саксония-Кобург және Гота әулеті Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін мүлікті өз иелігінде ұстады, содан кейін ол Шығыс Германия мемлекетіне өтті. Ғимарат пен жер телімі қысқа мерзімге Кеңес Қызыл Армиясының әскери госпиталі ретінде, содан кейін Шығыс Германия үкіметінің әртүрлі мақсаттары үшін пайдаланылды. 1961 жылы сарай Батыс Германия туристері мен қонақтарына арналған жоғары деңгейдегі қонақ үй ретінде ашылды. 1891 жылы герцогтіктің көркемдік ескерткіштерінің бірі ретінде, ал 1980 жылы Шығыс Германияның ұлттық маңызы бар ескерткіші ретінде тізімге енгізілді. Германияның қайта бірігуінен кейін сарай 1992 жылы Тюрингия штатының тарихи ескерткіші ретінде тіркелді. Бірігуден кейін, мүліктің өзімен және оның құрылыстарымен бірге ол Treuhandanstalt-тан батыс қонақ үй компанияларына, содан кейін Веймардағы BOB Consult GmbH компаниясына өтті. Бұл компаниялардың ешқайсысы мүлікті қалпына келтіру үшін қаржы таба алмады. 2008 жылы BOB Consult және мүлікті Ресейдің Rusintech инвестициялық консорциумы 12 миллион евроға сатып алды, бұл ақшаны жымқырудың күдікті жағдайы болды. Rusintech сарайды күтпеді, ол тозу мен тонаудың құрбаны болды. Тюрингия штаты құрылымдық зардаптардың алдын алу үшін шұғыл жөндеу жұмыстарын жүргізді және 2018 жылдың шілдесінде оның қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін заңды түрде қайтарып алды, бұл Федералдық Республикадағы алғашқы осындай әрекет болды. Қазіргі уақытта сарай Тюрингия штатының күшімен қалпына келтірілуде.
Reinhardsbrunn was part of the Ernestine duchy of Saxe Weimar from 1572. Duke Friedrich Wilhelm I had parts of the monastery rebuilt as a local administrative seat. His brother, Johann II, planned a reconstruction of the palace, but died before construction could start, however, his widow, Dorothea Maria of Anhalt, initiated some renovations on the site. The main castle building, restored in about 1706 under Duke Frederick II of Saxe Gotha Altenburg, was rebuilt as a pleasure palace Reinhardsbrunn Palace in 1827. Duke Ernest I of Saxe Coburg Gotha, who had inherited the site the year before, built his summer residence here in an English style, surrounded by the first Romantic park in Thuringia. Ernst I was the father of Prince Albert, and hence the father in law to Queen Victoria of the United Kingdom. It was not, as has been alleged, at Reinhardsbrunn that Victoria met Albert for the first time. They met first in London in May 1836, though after their marriage (1840) and after Albert's death (1861) Queen Victoria did visit Reinhardsbrunn in 1845 and 1862. Remains of the abbey church, the last significant remnant of the monastery, was demolished in 1855 and replaced by a smaller neo romanesque palace chapel. In 1874, the effigies of the Landgraves of Thuringia, previously located in the Abbey Church, were moved to St. George's Church in Eisenach, where they remain today. In Duke Ernest II of Saxe Cobourg Gotha, Albert's older brother, died in the palace on August 22, 1893. The Saxe Coburg and Gotha family kept ownership until the end of World War II, after which it came into possession of the East German state. The house and estate were used for a short time by Soviet Red Army forces as a military hospital and then for various functions by the government of East Germany. The palace was opened as a high end hotel, marketed towards West German tourists and dignitaries, in 1961. Listed in 1891 as one of the artistic landmarks of the duchy, and in 1980 as a landmark of national significance by East Germany, after German reunification the palace was registered in 1992 by the State of Thuringia as a historic monument. Together with its facilities and park, after the reunification, it passed from the Treuhandanstalt into the possession of Western hotel companies, then to a Weimar company, BOB Consult GmbH. None of these companies were able to secure funding to restore the property. BOB Consult and the property was purchased in 2008 for €12,000,000 by a Russian investment consortium, Rusintech, in a case of suspected money laundering. Rusintech did not maintain the palace, and it fell victim to decay and looting. The state of Thuringia performed urgent repairs to prevent structural failiure, and in July 2018 legally repossessed it to ensure its safety, the first such action in the Federal Republic. Currently, the palace is being restored by the state of Thuringia.