Невилл Алексaндр Нокс: Англияның жылдам доп тастаушысы

Кіріспе

Невилл Александр Нокс (10 қазан 1884 – 3 наурыз 1935) – ағылшын крикетшісі, жылдам доп тастаушы. 1900 жылдардың соңында Суррей командасында Том Ричардсон мен Уильям Локвудтың ізбасары болды. Кәсібі әнші болғандықтан, Нокстің крикет карьерасы қысқа болды, бірақ ол өз заманындағы ең жылдам доп тастаушы және Англия құрамасы үшін ойнаған ең жылдам доп тастаушылардың бірі болды – шамамен 150 км/сағ (93 миль/сағ) жылдамдыққа жете алатын.

Өмір және мансап

Нокс Далуич колледжінде оқыған. Ол 1904 жылы Суррей үшін екі матч ойнады, бірақ көп жетістікке қол жеткізбеді. Бірақ келесі жылы, «Овал» стадионындағы ыстық питчтердің көмегімен, ол өте жақсы прогресс жасады және Уолтер Листің Суррейдің қайта жандануындағы маңызды көмекшісі болды. Шын питчтерде қымбатқа түскенімен, Нокс 22 реңнен кем емес 129 қақпа алды, және оның перспективасы айқын болды. Дегенмен, тіпті содан кейін оның ұзын жүгірісі (сол кезге қарағанда өте ұзын) одан көп энергия кетіріп алатыны байқалды және Ноксқа ауыр маусымдарды жеңу қиын болады деп есептелді. Келесі маусым – мамыр айының басынан кейін Отанда жаңбыр жаумай қалған маусым – Нокс туралы барлық болжамды растады. Ол ұзақ уақыттан бері округтік крикетте көрілген ең жылдам боулер еді және тіпті «Овал» стадионындағы жақсы питчтерде де допты қауіпті түрде көтеріп жіберетін. Ол Ричардсон сияқты допты оң жаққа бұра алатын. Маусымның басында Нокстің боулингі Суррейдің турнир кестесінде көтерілуіне басты себепкер болды, және кейде – әсіресе «Лестершир» және «Сассекс» командаларына қарсы «Овал» стадионында – оның жылдамдығы тіпті ең жақсы питчтерде де командаларды арзанға шығарып жіберетін. Алайда, маусымның ортасынан бастап, мұндай қатты, күнге күйген питчтерде боулинг ойнаудың күшіне шыдамай, Нокс үнемі тізе ауруларына шалдықты. Бұл аурулар оны Суррейдің соңғы он алты матчының тоғызынан шығарды және «Уисден» журналының мәліметінше, Нокс «демалуға тиіс болған кезде ойнады». Кейбір кәсіби соққы берушілер тіпті қорқып қалды. Нокс осы жетістіктері үшін және маусымның басындағы тамаша өнері үшін «Уисден» журналының «Жылдың крикетшісі» атағына ие болды. 1907 жылы, жаңбырлы жаз мүмкіндіктерін қатты шектегенімен, Оңтүстік Африка командасына қарсы тамаша көрсеткені үшін Нокс «Хединглидегі» екінші тест матчына қатысты. Бұл қателік болды, өйткені ол өте жұмсақ питчте тек қана көрермен болды, тіпті үшінші тестте «Овал» стадионында да көп жетістікке қол жеткізе алмады. Шындығында, бұрынғыдай үнемі ойнамай, Нокс тек 44 округтік чемпионатта және барлық матчтарда 70 қақпа алды, ал 1906 жылы 117 және 144 қақпа алған еді. 1907 жылдың соңында Нокс енді бірінші сыныпты крикетпен айналыспайтынын мәлімдеді. «Овал» стадионындағы джентльмендер үшін тамаша өнер көрсетуі Суррейге 1906 жылғыдай жақсы болатынына үміт берді, бірақ ол тек үш матчта ғана ойнады, ал 1909 жылы крикетке уақыт таба алмады. 1910 жылы Нокс Суррей командасына бес матчта оралды, онда бұрынғыдай жақсы боулинг жасады, бірақ шілдеден кейін енді округтік крикетке уақыт бөле алмады – осылайша қысқа, бірақ жарқын мансабы аяқталды. Ұлы соғыста Нокс Корольдік армияның қару-жарақ корпусына лейтенант болып қосылды, 1919 жылы капитан болып жоғарылатылды және армиялық мансабын майор ретінде аяқтады. Әнші ретінде мансабымен айналысатын Невилл Нокс 1935 жылы қайтыс болғанға дейін көптеген жылдар бойы денсаулығы нашар болды.

Knox attended Dulwich College. He played two matches for Surrey in 1904 without achieving a great deal, but the following year, aided by some fiery pitches at The Oval, advanced so much that he was an excellent backup to Walter Lees in a major Surrey revival. Although he was expensive on true pitches Knox took 129 wickets for less than 22 runs each, and his promise was clearly noted, though even then the length (over — very long for the time) of his run up was seen as taking a great deal of energy out of him and it was thought Knox would have trouble coping with arduous seasons. The following season — one with hardly a day of rain in the Home Counties after early May — bore out almost all that was thought of Knox. When sound, he was clearly the fastest bowler seen for a long time in county cricket and, even on much truer Oval pitches, he was able to make the ball rise dangerously. He could also spin the ball back from the off as much as Richardson at his best. Early in the season, Knox's bowling was beyond everything else the factor behind Surrey rising to the top of the table, and at times — notably against Leicestershire and Sussex at the Oval — his pace could bowl sides out cheaply on even the best of pitches. However, from the middle of June, the strain of bowling on such hard, sun soaked pitches took its toll and Knox suffered constantly from shin strains. These strains kept him out of nine of Surrey's last sixteen matches and according to Wisden, Knox "often played when he should have been resting". some of the professional batsmen were literally intimidated. Knox was rewarded for this and his superb early season form with nomination as a Cricketer of the Year by Wisden. In 1907, though a wet summer severely restricted his opportunities, a superb effort against a powerful South African team earned Knox a place in the second Test at Headingley. This turned out to be a grievous error because he was a mere passenger on a very soft pitch, and even at The Oval in the third Test Knox did not achieve much. Indeed, not playing as regularly as before, Knox took only 44 County Championship wickets and 70 in all games — as against 117 and 144 in 1906. At the end of 1907, Knox announced he would be playing no more first class cricket, A superb performance for the Gentlemen at the Oval gave Surrey great hope he would be as good as in 1906, but he only played in three matches, and in 1909 could spare no time for cricket at all. 1910 saw Knox back in the Surrey eleven for five matches, in which he bowled as well as before, but after July he could never again spare any time for county cricket — thus ending a brief but brilliant career. In the Great War Knox joined the Royal Army Ordnance Corps as a Lieutenant, being promoted to Captain in 1919 and ending his army career as a Major. Continuing his career as a singer, Neville Knox was in poor health for many years before his death in 1935.