Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Арман Альберт (Берт) Эриксон (30 маусым 1931 – 2 қазан 2005) – көрнекті фламанд ұлтшылы болған.
Armand Albert (Bert) Eriksson (30 June 1931 – 2 October 2005) was a leading Flemish nationalist.
Өмірбаян
Антверпен қаласында туған. Әкесі – фин теңізшісі, анасы – фламанд. Эриксон ерте жасында нацист болып, Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталар алдында Гитлер жастарына қосылды. 1950 жылы Корея соғысына парашютист ретінде қатысты. 1968 жылы Антверпенде «Lokaal Odal» атты кафе ашты, ол соғыстан кейін неонацистердің басты орталығына айналды. 1971 жылы құрылтайшысы Боб Мейс таратып жібергеннен кейін Фламанд әскери ұйымының (Vlaamse Militanten Orde - VMO) басшылығын өз қолына алып, оны одан да радикалды оңшыл бағытқа бұрды. 1984 жылы VMO қызметі тоқтатылғаннан кейін, ол VMO-ның жалғасы ретінде таныстырған «Odal Group» ұйымын құрды. 1981 жылы VMO басшысы ретінде Эриксон жеке армия басқарды деген айыппен сотқа тартылды, бірақ алғашқыда кінәлі деп табылса да, 1982 жылғы маусымда Антверпен апелляциялық соты оны ақтап тастады. VMO тыйым салынғаннан кейін де өз қызметін жалғастырды, бірақ 1985 жылы Еф Эггермонт басшылыққа келгенде Эриксонның басшылығы аяқталды. Эриксон 1973 жылы Австрияға барып, бельгиялық құпия агент Цириэль Вершавенің дене қалдықтарын қазып шығып, Альвернемге қайта жерлегені үшін белгілі болды. Кейіннен ол Стаф Де Клерк пен Антон Муссерттің дене қалдықтарымен де осылай істегенін мәлімдеді. Сонымен қатар, ол Антверпендегі антисемиттік «Wehrwolf Verbond» ұйымымен байланыста болды және 1996 жылы олардың митингісінде сөз сөйледі. 2005 жылғы 2 қазанда 73 жасында Нидерландының Вестдорп қаласында өкпе ауруынан көз жұмды.
Born in Antwerp. His father was a sailor from Finland his mother was Flemish. Eriksson became a Nazi at an early age and joined the Hitler Youth before the end of the Second World War. A staunch anti communist, he went in 1950 to fight in the Korean War as a paratrooper. In 1968 he opened a cafe, 'Lokaal Odal', in Antwerp which became a leading centre for neo Nazis after the War. He took command of the Vlaamse Militanten Orde (VMO) in 1971 after it had been disbanded by founder Bob Maes and turned it towards a more extreme right path. After the VMO was outlawed in 1984 he started the Odal Group, which presented itself as the successor to the VMO. As VMO leader Eriksson had been brought to trial in 1981 on charges of leading a private army but, although initially found guilty, he was acquitted by the Antwerp court of appeal in June 1982. The VMO itself continued in defiance of the ban although Eriksson's leadership came to an end in 1985 when Jef Eggermont took over. Eriksson had come to attention in 1973 by going to Austria and digging up the remains of Belgian collaborator Cyriel Verschaeve, which he then reburied in Alveringem. He later claimed to have done the same with the remains of Staf De Clercq and Anton Mussert. He also went on to be associated with the Wehrwolf Verbond, an anti Semitic group based in Antwerp, and addressed their rally in 1996. He died the 2nd of October, 2005 in Westdorpe, Netherlands from lung disease, aged 73.