Бенджамин Блумфилд: Британ әскери қолбасшысының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британ армиясының генералы (1768–1846)

Генерал-лейтенант Бенджамин Блумфилд, 1-ші барон Блумфилд (13 сәуір 1768 – 15 тамыз 1846) – 1798 жылғы маусымда Ирландия көтерілісі кезінде Винегар төбесіндегі шайқаста қатысқан британдық армия офицері. Ол 1812 жылдан 1818 жылға дейін Плимуттан Парламент депутаты болды және 1817 жылдан 1822 жылға дейін монархтың жеке хатшысы қызметін атқарды, содан кейін 1826 жылы Вулвич гарнизонының қолбасшысы болды.

Ерте мансап

Блумфилд 1768 жылы Джон Блумфилд пен Энн Шарлотта Уоллердің ұлы ретінде дүниеге келді және Вулвичтегі Корольдік әскери академияда білім алды. 1781 жылы Корольдік артиллерияда екінші лейтенант болып қызметке бекітілді. 1798 жылғы маусымда Ирландия көтерілісі кезінде Винегар-Хилл шайқасына қатысқаннан кейін, ол Ньюфаундленд, Гибралтар және 1806 жылы Брайтон қалаларында қызмет етті, онда ол бривет-майор дәрежесінде Корольдік ат артиллериясының бір бөлімін басқарды. Сол жылы ол корольдің жеке кеңесшісі болып тағайындалды. 1814 жылғы 4 маусымда генерал-майор шеніне көтеріліп, 1812 жылдан 1818 жылға дейін Плимут округінен Парламент депутаты болды және 1817 жылғы 19 шілдеде Ұлыбританияның құпия кеңесіне мүше болды.

Георг IV-тің жеке хатшысы

Ол лагерь көмекшісі, содан кейін Уэльс принсі үшін бас экуери және клерк маршал болды, ал соңында 1817-1822 жылдар аралығында корольдің жеке хатшысы, жеке қоржынының сақтаушысы және Корнуолл герцогтігінің қабылдаушысы қызметін атқарды. Блумфилдтің жеке хатшы ретінде шешілуі керек болған мәселелердің бірі – корольдің ысырапшылдығы болды. Бұл азаматтық тізімге қатысты мүмкін болатын реформалар туралы парламенттік талқылауға әкелді. Король мен леди Конингхэмнің Блумфилдке деген наразылығы, ол корольдің артық әрекеттерін шектеуге тырысқан кезде, 1822 жылғы 10 тамызда корольдің Шотландияға сапарында айқын болды. Корольдің жанындағы жаңа жұлдыз, сэр Уильям Найтон корольдің кабинасының жанында орналасқан, ал Блумфилд одан әлдеқайда қашықтағы кабинаға жіберілді. Сонымен қатар, Коннингхэм өзінің ұлы Фрэнсиске Блумфилдтің кейбір міндеттерін жүктеуге ынталандырды, бұл Блумфилдтің наразылығын тудырды. Тіпті леди Конингхэмнің кейбір әшекейлері коронаға тиесілі деген де қауесет болды, бұл факт Блумфилдке белгілі болды, сондықтан корольдің сүйіктісі оны қызметтен босатуға мәжбүр болды. Блумфилдтің өзіне сенімділігінің төмендеуі, сэр Уильям Найтон мен Фрэнсис Конингхэмнің оған жасаған ықпалынан кейін, корольдік қаржыға бақылауының әлсіреуіне және корольдің бұйрығымен жалақысының тоқтатылуына әкелді. Оның құлауы жақын болды. Ол «патшалық сатқындық» деп мәлімдеп, парламентке лобби жасауға тырысты, бірақ бұл нәтижесіз болды, өйткені леди Конингхэмнің отбасы Блумфилдтің мақсатты аудиториясына – виг оппозициясына жақын болды, сондықтан оның өтініштері ешкімнің құлағына ілмеді. Блумфилдтің құлауы 1821 жылы Дублинге жасаған корольдік сапармен одан да жеделдеді. Бір инцидентте король жергілікті театрға барды, және Блумфилдті корольдық делегацияның маңызды мүшесі деп есептеген менеджер, Блумфилд қорабына кіргенде ұлттық әнұранды орындауды бұйырды. Блумфилд көрермендердің «God Save the King» әнін айта бастағанда, иіліп, әзілдеп күлімсіреді (оны король отбасының мүшесі деп қабылдады). Юмор сезімімен белгілі король бұл әрекетке ерекше ашуланды және оны өзіне жасалған тұсаукесер деп мәлімдеді. Блумфилдтің құлауына тағы бір мүмкін түсіндірме хан сарайдағы сэр Уильям Фримантлдың Букингем герцогына жазған хатында келтірілген. 1822 жылдың көктемінен бастап корольдің шығындарының есебінде белгілі бір сома белгілі бір мақсатқа жұмсалғаны көрсетілді, Блумфилд бұл корольдің алмаз сатып алғанын көрсетті. Король мұны зиянды деп санады және Блумфилдтің корольдің беделін кез келген құнмен қорғау қабілетін жоғалтқанын көрсетті. Алмаздар, әдетте, корольдің сүйіктісіне арналған, және бұл ақпарат бұқаралық ақпарат құралдарында жарияланды. Блумфилд үшін соңғы қорлаулы эпизодта, ол корольға жіберілгеннен кейін, король мен оның сүйіктісін алмаз ісіне араластыратын карикатураның жариялануын болдырмау үшін корольдің бұйрығымен Дж. Л. Марксқа 45 фунт стерлинг төлеуге мәжбүр болды. Маркс оның көз алдында пластинканы жыртып тастады, бірақ бұрын оның көшірмелерін жасаған еді. Шындығында, Блумфилд карикатураларды сатып алуға көп ақша жұмсады. Ақырында, корольдың көңіліне қарай, министрлер Блумфилдті лауазымынан босатуға келісті. Король Лорд Ливерпульге хат жазып, Блумфилдтің кетуі саяси мәселе ретінде көрінуі үшін жеке хатшы лауазымын жоюды сұрады. Блумфилдке өтемақы ретінде Цейлонның губернаторы лауазымы немесе өмір бойы жалақысы және Бат ордені ұсынылды. Блумфилд өзінің еңбегіне ең болмағанда ағылшын жұртының құрметі лайық деп санады, бірақ король Блумфилдтің талабын естігенде ашуға ұшырап, оның әйелі сияқты қоғамнан шеттетіледі деп қорқытты. Блумфилд Цейлон губернаторы лауазымын қабылдаудан бас тартты, бірақ жылына 650 фунт стерлинг көлеміндегі синекура және Ямайкадағы Форт-Чарльз губернаторы лауазымын қабылдады, кейін ол 1823-1832 жылдар аралығында Стокгольмдегі министр лауазымына алмастырды. Блумфилд 1815 жылғы 12 желтоқсанда рыцарь атағын алды, 1822 жылғы 1 сәуірде Бат орденінің Ұлы крестінің рыцары болып тағайындалды және 1824 жылғы 21 ақпанда Корольдік артиллерияның полковнигі командующийы болды. Ол 1825 жылғы 11 мамырда Ирландия жұрттығында лорд Блумфилд атанды. 1826 жылы Вулвичтегі гарнизонның командирі болды. Корольге қызмет еткен даулы жылдарынан кейін Блумфилд күтпеген жерден методизмнің құндылықтарын қабылдады және шын ниетпен христиан болды. Оның Лондондағы Портман-сквердегі үйі «Дұғадамын» деген сөздермен жазылған тақтасымен көптеген жолаушылардың назарын аударды. Ол 1830 жылғы 22 шілдеде генерал-лейтенант шеніне көтерілді және 1846 жылы Ирландияда қайтыс болды. Ол Ирландиядағы Оффали графтығындағы Moneygall ауылынан 1,5 шақырым қашықтықта орналасқан Borrisnafarney шіркеуінің мавзолейінде Блумфилд отбасының мавзолейінде жерленді.

He was an Aide de Camp, then Chief Equerry and Clerk Marshal to the Prince of Wales and finally was Private Secretary to the King, Keeper of the Privy Purse, and Receiver of the Duchy of Cornwall from 1817 to 1822. One of issues that Bloomfield had to contend with as Private Secretary was King's extravagant spending. This led to Parliamentary discussions about possible reforms to the civil list. The King and Lady Conyngham's dislike of Bloomfield, as he tried to curb the King's excesses, became evident on the King's trip to Scotland on 10 August 1822, as the rising star of the King's entourage, Sir William Knighton, was situated next to the King's cabin, whilst Bloomfield was rather coldly relegated to a cabin far further away. Furthermore, Conyngham encouraged her son, Francis, to shoulder some of Bloomfield's responsibilities, much to Bloomfield's obvious displeasure. There was even a rumour that some of Lady Conyngham's jewels belonged to the Crown, a fact known by Bloomfield, and therefore the royal mistress felt compelled to have him removed. As Bloomfield began to be undermined by Sir William Knighton and Francis Conyngham, his self confidence started to fade, his grip on the royal purse was weakened and he abruptly had his salary stopped by royal command his demise was imminent. In an act of desperation he began to lobby Parliament, claiming 'royal betrayal', however, this was ineffective as Lady Conyngham's family were attached to Bloomfield's target audience the Whig opposition and therefore his pleas fell on deaf ears. Bloomfield's downfall was hastened further by a royal visit to Dublin in 1821. In one incident, the King visited a local theatre, and believing Bloomfield to be an important member of the King's party, the manager began playing the national anthem as Bloomfield entered his box, responding by bowing and smiling jokingly as the crowd rose and began singing 'God Save the King' (believing Bloomfield to be a member of the royal family). The King, noted for his sense of humour, was unusually furious at this act, declaring it an insult. Another plausible explanation for Bloomfield's demise is provided by a courtier, Sir William Freemantle in a letter to the Duke of Buckingham. The King's expenses from the spring of 1822 showed a considerable amount of money had been spent on an undisclosed item, which Bloomfield revealed to be the purchase of diamonds by the King. The King considered this to be damaging, and showed beyond all doubt that Bloomfield had lost his ability to protect the King's image at all costs. The diamonds were most probably for the royal mistress, an assertion which the media exposed. In a last humiliating episode for Bloomfield, he was ordered by the King to pay J. L. Marks a sum of £45 to prevent the publication of a cartoon which implicated the King and his mistress in the diamond affair, after Marks sent a copy to the King's residence before its publication. Marks duly ripped up the plate before his eyes, despite having made copies sneakily beforehand. In fact Bloomfield had spent a fortune buying up caricatures. Finally, to the relief of the King, ministers agreed that Bloomfield should be removed from his position. The King wrote to Lord Liverpool, asking for the post of Private Secretary to be abolished to make Bloomfield's departure appear to be a matter of politics rather than the Crown. Bloomfield was offered the Governorship of Ceylon as compensation, or his current salary for life and the Order of the Bath. Bloomfield felt that his efforts deserved at the very least an English peerage, the King however flew into a rage when hearing Bloomfield's demand, threatening to have him alienated from society, just as his wife had been. Bloomfield pragmatically refused the position of Governor of Ceylon, but accepted the Order of the Bath, a sinecure worth £650 per annum and the Governorship of Fort Charles in Jamaica, that he would later exchange for the post of Minister at Stockholm, where he served from 1823 to 1832. Bloomfield was knighted on 12 December 1815, appointed a Knight Grand Cross of the Order of the Bath on 1 April 1822 and became Colonel Commandant of the Royal Artillery on 21 February 1824. He was also ennobled in the peerage of Ireland as Lord Bloomfield on 11 May 1825. He became Commanding Officer of the garrison at Woolwich in 1826. Following his turbulent years in service to the King, Bloomfield unexpectedly embraced the values of Methodism and became a devout Christian. His house in Portman Square, London amused many a passer by as he would often have a placard on his front door, adorned with the words 'At Prayer'. He was promoted to lieutenant general on 22 July 1830 and died in Ireland in 1846. He was buried at Borrisnafarney Parish Church in the Bloomfield Mausoleum in County Offaly, Ireland which is located 1.5 miles from the village of Moneygall beside the Loughton Estate

Отбасы

Блумфилд 1797 жылдың 7 қыркүйегінде Томас Дугластың қызы Хариот Дугласқа үйленді. Олардың Джон Артур Дуглас Блумфилд, Сиамхалтаның 2-ші бароны Блумфилд (1802–1879) атты ұлдары болды. Ол Ұлыбритания Пэерлігінде Типперри графтығындағы Сиамхалта бароны Блумфилд титулын алды, бұл титул Австриядағы британдық елші қызметінен зейнетке шыққаннан кейін берілді. Олардың үш қызы болды: Шарлотта, Джорджина және Харриотт. Харриотт Мэри Энн Блумфилд 1833 жылдың 5 маусымында Томас Генри Кингскот полковникке (19 қаңтар 1799 ж. т., 19 желтоқсан 1861 ж. ө.) үйленді.