Кіріспе

Электр локомотивтері класы

Чикаго, Милуоки, Сент-Пол және Тынық мұхиты темір жолы (Милуоки жолы) EP 1 және EF 1 кластары 1915 жылы Америка локомотив компаниясы (Alco) құрастырған 42 қораптық электр локомотивін қамтиды. Электр компоненттері General Electric компаниясынан алынған. Локомотивтер екі жартылай бөлімнен тұратын, тұрақты түрде біріктірілген және «А» және «В» префикстерімен бір бірлік ретінде нөмірленген. Құрастырылған кезде 30 локомотив жүк тасымалына бөлінді, EF 1 класы ретінде жіктелді және 10200–10229 нөмірлерімен тағайындалды. Қалған он екі локомотив жоғары жылдамдықты жолаушылар берілісімен жабдықталған EP 1 класы ретінде жолаушылар қызметіне тағайындалды және 10100–10111 нөмірлерімен тағайындалды. Бұл жоба өте табысты болды, көптеген бу локомотивтерін алмастырып, шығындарды азайтып, кестелерді жақсартты. General Electric компаниясы 1915 жылғы үнсіз жарнамалық фильмде осы электр локомотивін «Рельстердің патшасы» деп атады. 1919 жылы жаңа буын жолаушылар локомотивтері келгеннен кейін EP 1 локомотивтері EF 1 жүк локомотивтеріне айналдырылып, 10230–10241 нөмірлерімен қайта нөмірленді. Олар осы қызметте 1950 жылдарға дейін жұмыс істеді, содан кейін Little Joe локомотивтері жүк тасымалында оларды алмастыра бастады.

Техникалық ақпарат

Олар бірнеше бірлік пойызды басқару жүйелерімен жабдықталған, сондықтан оларды үлкен топтарға біріктіріп, бір басқару станциясынан басқаруға болатын. Сонымен қатар, олар Milwaukee Road компаниясының электр инженері әзірлеген арнайы бірнеше бірлік басқару жүйесімен қайта жабдықталды. Бұл, қораптық кабина экипажына, соңынан келе жатқан дизельді-электрлік локомотивтерді басқаруға мүмкіндік берді. Дегенмен, EF 4 "Little Joes" та қайта жабдықталған, бірақ олар көбінесе дизельді-электрлік локомотивтерді бастап келе жатқанда көрінетін, ал қораптық кабиналар көбінесе көмекші немесе итергіш локомотивтер рөліне бекітілген. EF 1 локомотивінің зауыттан шыққандағы максималды жылдамдығы жоғары болды, бірақ артық жылдамдықтар сүйреу қозғалтқыштарының арматурасына тым көп жүктеме салған. 1950 жылдардағы қайта құру бағдарламасы осы көрсеткішті жоғарылатып, жылдам кестелерді сақтауға көмектесті. Екі жетекші доңғалақ жиынтығы шарлы-сокеттік қосылыспен біріктірілген, ал буксалар да доңғалақ жиынтығына бекітілген. Сондықтан, локомотив корпусы пойыздың салмағын көтермейтін. Әр доңғалақ жиынтығында сыртқы тіреуші рамалар болды, бұл сүйреу қозғалтқыштары мен жабдықтарына көбірек орын берді. Алдыңғы жетекші доңғалақ жиынтығының рамасы алға қарай созылып, қосымша доңғалақ жиынтығы мен ауыр қар жинағыштарды ұстап тұрды.

EF-2, EF-3, EF-5 және ES-3

1930 жылдары пойыз тоннажының артуымен, Милуоки компаниясы қораптық локомотивтерден үш локомотивтің жиынтығын құрай бастады. Үш бірліктің қарапайым комбинациясы EF 2 деп аталды. Он екі EF 2 жиналды және 10500–10511ACB ретімен қайта нөмірленді. Олардың арасындағы орталық (С) бөлігіндегі кабина қажетсіз болды және тек салмақ пен ұзындық қосты. Сондықтан орталық бөліктер кабинаны, алдыңғы күкпені және раманы қысқарту арқылы ұзартуды алып тастады; оларға «бобтейл» деген ат қойылды. Бұл бөліктер екі стандартты бірлік арасына орнатылып, EF 3 жиынтығын құрады. «Бобтейл» бірліктерінің салмағы әдеттегі бірліктен жеңіл болды. Қосымша EF 2 локомотивтері жасалды, бірақ ешқайсысы «бобтейлге» өзгертілмеді. 1939 жылы локомотивтер қайта нөмірленді, EF 3 локомотивтері E25–E36, ал EF 1 локомотивтері E50–E73 болып белгіленді. 1951 жылы бес төрт бірлік локомотив құрастырылды; олар EF 5 деп жіктелді және орталық екі позицияда стандартты немесе «бобтейл» бірліктерінің кез келген комбинациясын қамтуы мүмкін. 1961 жылға қарай олардың саны 10-ға жетті. EF 2 локомотивтерінің саны тақ болған жағдайда, бір қораптық локомотив артық қалды. Бұл локомотив ауыр маневрлік локомотив ретінде жіктелді және ES 3 класына жатқызылды.

EP-1A

1953 жылы екі EF 1 локомотиві, E69A/B және E28A/B, Пьюгет саунд тармағындағы ескірген Би Поляр локомотивтеріне көмектесу үшін EP 1A класы ретінде жолаушылар тасымалына қайта жөнделді. Алғашқы рет бұл өзгеріске E69 локомотиві түсті, ол E22A/B болып қайта номерленді. Жөндеу кезінде оларға бу генераторлары, бұрынғы F7 Hudson локомотивтерінен алынған қозғалтқыш шассилері және жоғары жылдамдықты беріліс қораптары орнатылды. Бірнеше айдан кейін E28 да жөнделіп, E23A/B болып шықты. E22A және E23A локомотивтерінің сыртқы түрі жақсартылып, кабина алдыңғы бөлігі аздап «жеңілдетілді». Кейіннен олар Union Pacific Railroad схемасы бойынша, сары түсті (Armour Yellow) және шатыры күлгін сұр түсті (Harbor Mist Gray) болып, қызыл сызықтармен боялды. Жөндеуден кейін олар 4500 ат күшіне дейін қуат бере алды. Бұл екі локомотив 1961 жылдың наурыз айына дейін осы қызметті атқарды, содан кейін E23A және E23B локомотивтері E22D және E22C болып қайта номерленді. EP 1a локомотивтерінің барлығы 1966 жылға дейін EF 5 E22A/B/C/D құрамына кірді, бірақ E22C апатқа ұшырағаннан кейін қалған үш локомотив A/B/D жиынтығы ретінде жұмыс істеді. E22A/B/D 1973 жылы жарамсыз деп танылды.

Қалпына келтіру

1951 жылға дейін флот толық сақталып келді, содан кейін екі EF 1 локомотиві – E51A+B және E68A+B қызметтен шығарылды. 1954 жылы EF 2 локомотивтерінің екі бірлігі зейнеткерлікке жіберілді, ал қалғандары 1960 жылдардың ортасына дейін өз санында болды, одан кейін ескіліктен тозу бастады. Локомотивтер жөндеуге келмейтінше жөнделіп, бірліктері қайта нөмірленбей, локомотивтер арасында ауыстырылды. Көпшілігі 1973 жылдың соңына қарай қызметтен шығарылды, бірақ E57B және оның "bobtail" қосымшасы Харлоутон, Монтана қаласындағы маневрлік локомотив ретінде 1974 жылдың маусымына дейін пайдаланылды.

Бүгін

E50A+B бірлігі, бастапқыда 10200A+B, салынған алғашқы локомотив әлі де сақталған және Миннесота штатының Дулут қаласындағы Көлінің үстіндегі теміржол музейінде көрсетілуде. E57B бірлігі, бастапқыда 10211B, қазір Монтана штатының Харлоутон қаласында сақталған. Екеуі де қозғалмайтын экспонат ретінде қойылған.