Кіріспе

1993 жылғы фильм

Public Access – 1993 жылы түсірілген американдық драмалық фильм, режиссер Брайан Сингердің толық метражды фильмдегі дебюті. Сингер сценарийді Кристофер Маккуарри және Майкл Фейт Дуганмен бірге жазды. Фильм 18 күнде түсіріліп, 250 000 АҚШ долларына шығын келді. Ол 1993 жылғы Санденс кинофестивалінде көрсетілді және бас жүлде (Grand Jury Prize) иегері атанды. Сыншылар Public Access фильмінің техникалық жағын жоғары бағаласа, фильмнің сюжеті мен кейіпкерлеріне осы деңгейдегі мақтау айтпады.

Сюжет

Бір күні Брюстер деген шағын қалаға белгісіз біреу келіп түседі. Қалалық телеарнаның кабельдік теледидар станциясы туралы естіп, ол "Біздің қаламыз" деп аталатын жеке бағдарлама жүргізуге шешім қабылдайды. Бұл бағдарлама қала тұрғындарына анонимді түрде қоңырау шалып, өздерінің мәселелерін білдіруге орталық құралады. Бірақ жағдай нашарлай бастайды, шоудағы шиеленіс күшейеді, және бұл адамның "Брюстердің несі кем?" деген сөздері Брюстер тұрғындары үшін жаңа тақырыпқа айналады. Қала өзінің тудырған дау-дамазының ортасында қалып қойғанда, оның артында сырттай көрінетіннен әлдеқайда зұлым ниеті бар адам тұрғызып алады.

Өндіріс

Брайан Сингер, Кристофер МакКварри және Майкл Фейт Дуган «Public Access» фильмінің сценарийін жазды. Сингер 1992 жылы $250,000 бюджетімен және 18 күндік кестемен сценарийді түсірді. Съемочная группа Брам Стокердің «Дракула» және «Хоффа» фильмдерінен қалған пленканы пайдаланды. Режиссер түсірілім туралы еске алды: «Крис екеуміз сол фильмді көріп, сәл жиреніп қаламыз. Біздің реакциямыздың бір бөлігі: «Уау, сонда не істедік. Ол өте шағын және дамымаған еді». Екінші жағынан, әрбір сахнаны түсірген күндерімізді қайта басып өту сияқты. Бұл қойылым «Әдеттегі күдіктілерден» 100 есе көп дау-дамағалға толы болды – әр күні дағдарыс болды. Содан кейін біз оған өте ностальгиямен қараймыз». Сингер «Public Access» тақырыбын өзінің «The Usual Suspects» фильмімен салыстырды: «Екі фильм де нәрселердің әрқашан көрінетіндей болмайтыны туралы ұғымда ұқсас. Олар сондай-ақ бейтаныс адамға көрермендердің проекциясы туралы. Көп жағдайда, «Әдеттегі күдіктілердегі» Вербаль – Уайлиге қарсы тұрып, біздің проекцияларымызға арналған нәрсе болып табылады. Екі фильм де әңгіме айту және қоздыру туралы, бұл менің стилім – шиеленіс тудыру үшін дыбыс, бейне және музыканы пайдалану». Сондай-ақ, ол 1993 жылы Флорида кинофестивалінде көрсетіліп, ең жақсы көркем фильм үшін көрермендер жүлдесін жеңіп алды. Танымал болғанына қарамастан, фильм прокатқа шығарушыны таба алмады. «Variety» журналы «Public Access» фильмін шағын бюджеті мен кестесін ескере отырып, «техникалық тұрғыдан жақсы» фильм деп атады. Басылым атап өтті: «Сингер және оның сценарийшілері Рейган дәуіріндегі ашкөздік, екіжүзділік және адамгершілікке қарсылықты сынап, сондай-ақ бұқаралық ақпарат құралдарының күші және оның жұртшылықтың назарын тартымды сыртқы жағымен маңызды мәселелерден аудару қабілеті туралы пікір білдіреді». Ол былай қорытындылады: «Типикалық американдық қаланың тыныш бетінің астында жатқан мазасыздықты зерттейтін бұл өте төмен бюджеттік туынды маңызды мәселелерге, мысалы, оқиғаның негізгі тұстары, мотивациясы және басты тақырыбына қатысты түсініксіз». «Newsweek» журналы: «27 жастағы Сингер – шынымен талантты, бірақ көңіл-күйі төмен «Public Access»-ке күшті сценарий қажет еді. Қызықты бастамадан кейін, кішкентай қалаға құпия бейтаныс кіріп, қоғамдық теледидарда қырқыстар тудырады, оқиға өзін-өзі жояды». «Time Out Film Guide» «Public Access» фильмін «ортаамерикандық психиканың уытты бұлақтарына енген салқын кішкентай мысал» деп сипаттады. Журнал жазды: «Фильм тым өлшенген, көптеген баяу жақындаулар мен баяу қозғалыстар бар (тіпті актерлер де баяу ойнағандай көрінеді), бірақ ол қызықты, ал Маркетт [Уайли Притчерді ойнайды] шын мәнінде қорқынышты, тазаланған американдық психопат». Ал «The Hollywood Reporter» газетінің Генри Шихан «Public Access» фильмін «мағынасыз сияқты, сән-салтанатқа толы, сәнді тәуелсіз фильм» деп атады. Шихан фильмді «көрнекі жағынан тапқыр» деп тапты және саундтрек «жасампаздықпен күрделі» болды. Ол басты оқиғаларға қарамастан, «Public Access» кейіпкерлері «жалғыз қажеттілік» екенін және фильм «біркелкі немесе нақты әңгімеге қызмет ете алады» деп ойлады.