Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Геральдикалық қару-жарақ туралы заң, немесе геральдика заңдары қару-жараққа ие болу, пайдалану немесе көрсетуді реттейді. Бұл қолданысқа елтаңбалар, қару-жарақ немесе геральдикалық белгілер кіреді. Бастапқыда рыцарьлар шайқас алаңында бір-бірін тануы үшін ғана пайдаланған қару-жарақтар, көп ұзамай кеңірек, сәндік мақсаттарға қолданыла бастады. Бүгінде оларды елдер, мемлекеттік және жекеменшік мекемелер немесе жеке тұлғалар пайдаланады. Қару-жараққа қатысты алғашқы заңдарды Бартолус де Саксоферрато жазған, ал осы мәселелерді басқаратын шенеуніктерді бүгінде пұрсуиванттар, геральдистер немесе қару патшалары деп атайды. Геральдиканы реттейтін елдерде қару-жарақ туралы заң заңның бір бөлігі болып табылады, бірақ Англияда және ағылшын заңдарынан туындаған заңдары бар елдерде жалпы құқықтың бөлігі емес. Монархиясы жоқ көптеген Еуропа елдерінде, АҚШ сияқты, қару-жарақ қабылдауға қарсы заңдар жоқ, ал заңдық растаудың ең жақын механизмі – суреттік авторлық құқықпен қорғау.
The law of heraldic arms, sometimes simply laws of heraldry governs the possession, use or display of arms, called bearing of arms. That use includes the coats of arms, coat armour or armorial bearings. Originally with the sole function of enabling knights to identify each other on the battlefield, they soon acquired wider, more decorative uses. Today they are used by countries, public and private institutions or individuals. The first laws regarding arms were written by Bartolus de Saxoferrato and the officials who administer these matters today are called pursuivants, heralds, or kings of arms. The law of arms is part of the law in countries which regulate heraldry, although not part of common law in England and in countries whose laws derive from English law. In most European countries without monarchies, much like in the United States, there are no laws against assuming arms, with the closest legal authenticity mechanism being a pictorial copyright protection.
Қару ұстауға құқық
Герб туралы заңның дәстүрлі сипаттамасына сәйкес, гербтер, гербтік белгілер, тулар, штандарттар және басқа да осы сияқты құрмет белгілерін тек ата-тегі құқығы немесе тиісті өкілеттікпен пайдаланушыға берілген рұхсат арқылы ғана тағуға болады. Ата-тегі құқығы – заңмен рұхсат етілген гербті таққан атадан еркек желісі бойынша туыстық. Тиісті өкілеттік орта ғасырдың соңынан бері тәжге немесе мемлекетке тиесілі. Ұлыбритания мен Ұлтақтар достастығында герб беруге қатысты тәждің құқығы елге байланысты бірнеше органға жүктеледі. Англияда, Уэльсте және Солтүстік Ирландияда герб беру өкілеттігі граф-маршалдың басшылығымен Герб колледжінің Герб корольдеріне берілген. Шотландияда бұл өкілеттік Лорд Лион Герб корольіне оның өз қалауынша жүктеледі. Канадада оны Канаданың геральдикалық органы Канаданың генерал-губернаторының басшылығымен іске асырады. Ирландияда, Ұлыбританиядан айырмашылығы, гербті ресми орган бергені гербті пайдаланудың заңдық талабы емес. Мысалы, 1552 жылға дейін болған геральдикалық белгілер мен гербтер, сондай-ақ ресми негізі жоқ гербтер де қолданыста болуы мүмкін. Испанияда жаңа герб беру құқығы патшаға ғана тиесілі болса, Cronistas de Armas (Қоралдардың жазбашылары) өздері тағайындалған провинцияларда гербтерді куәландыруға құқылы. 2008 жылғы мәліметтер бойынша, қазіргі таңда тек Кастилия мен Леон провинцияларында өкілеттігі бар бір ғана орган бар.
According to the usual description of the law of arms, coats of arms, armorial badges, flags and standards and other similar emblems of honour may only be borne by virtue of ancestral right, or of a grant made to the user under due authority. Ancestral right means descent in the male line from an ancestor who lawfully bore arms. Due authority has, since late medieval times, been the Crown or the State. In the United Kingdom and Commonwealth, the Crown's prerogative of granting arms is delegated to one of several authorities depending on the country. In England, Wales and Northern Ireland, the authority to grant arms is delegated to the Kings of Arms of the College of Arms, under the direction of the Earl Marshal. In Scotland, this authority is delegated to Lord Lyon King of Arms at his or her own discretion. In Canada, it is exercised by the Canadian Heraldic Authority under the direction of the Governor General of Canada. In Ireland, unlike the position in the United Kingdom, a grant of arms from an official authority is not a legal prerequisite to the use of arms. For example, heraldic symbols and coats of arms that existed pre 1552 and afterwards belonged to the Gaelic tradition may continue in use, as well as arms without any official basis. In Spain, whilst the power to grant new arms is restricted to the king, the Cronistas de Armas (Chroniclers of Arms) have the power to certify arms within the province(s) of their appointment. As of 2008, there is currently only one, with authority only in the provinces of Castile and León.
Жалпы құқықтың бөлігі ретінде қару-жарақ құқығы
Жалпы заң қаруды тану дәрежесі жағынан әртүрлі болғанымен, Англияда да, Шотландияда да қару беру гранты алушыға және оның мұрагерлеріне белгілі бір құқықтар береді, тіпті оларды қорғау қиынға түсуі мүмкін. Бірдей геральдикалық юрисдикцияда екі адамның бірдей гербі болуы заңмен рұқсат етілмейді. Алайда, Англияда ортақ геральдикалық ата-тегінен тараған ұрпақтардың ешқандай айырмашылық белгілерісіз бірдей герб тағуы кең таралған және Гербтер колледжі тарапынан көтерілген көзқараспен қабылданады. Жалпы құқық соттары гербтерді мүлік ретінде қарастырмаса немесе оларды сот арқылы қорғау мүмкіндігін мойындамаса да, геральдикалық белгілер мүлкінің бір түрі болып табылады және әдетте "tesserae gentilitatis" немесе әулеттік белгілер деп сипатталады. Геральдикалық белгілер материалдық емес және бөлінбейтін мұралық мүлік болып саналады, оларды иеліктен шығаруға болмайды және қару заңына сәйкес мұраға беріледі. Көбінесе (құжатта қару белгілі бір шектеумен мұраға берілуіне рұқсат етілген өте сирек жағдайлар болды), бұл олардың грант алушының еркек желісіндегі (ер және әйел) ұрпақтарына мұрагерлікке өтуін білдіреді. Бірақ геральдикалық мұрагердің ұлдарына, егер оның ұрпақтары өздерінің еркек желісінде қару тағу құқығына ие болса, төрттен бір бөлік ретінде мұрагерлікке өтуі мүмкін, егер еркек мұрагер болмаса.
While the degree to which the general law recognises arms differs, in both England and Scotland a grant of arms confers certain rights upon the grantee and his (or her) heirs, even if they may not be easily protected. No person may lawfully have the same coat of arms as another person in the same heraldic jurisdiction although in England the bearing of identical arms without differencing marks by descendants from a common armigerous ancestor has been widespread and tolerated by the College of Arms. Although the common law courts do not regard coats of arms as either property or as being defensible by action, armorial bearings are a form of property nevertheless, generally described as tesserae gentilitatis or insignia of gentility. Armorial bearings are incorporeal and impartible hereditaments, inalienable, and descendable according to the law of arms. Generally speaking (there have been very rare examples of patents in which the arms are granted to descend with some different limitation), this means they are inherited by the issue (male and female) in the male line of the grantee, though they can be inherited as quarterings by the sons of an heraldic heiress, where there is no surviving male heir, provided her issue also have a right to bear arms in their own male line.
Бельгия
Бельгияның қару-жарақ заңнамасы қазір елдің үш геральдикалық органымен реттеледі: Ақсүйектер кеңесі, Геральдика және маталар тану кеңесі, және Фламанд геральдикалық кеңесі.
The Belgian law of arms is now regulated by the country's three heraldic authorities: the Council of Nobility, the Council of Heraldry and Vexillology, and the Flemish Heraldic Council.
Канада
Канаданың қару-жарақ заңнамасын қазір Канада Геральдикалық органы реттейді.
The Canadian law of arms is now regulated by the Canadian Heraldic Authority.
Дания
Данияда Дания және шетел мемлекеттік органдарының елтаңбаларын және басқа да айырым белгілерін заңсыз пайдалану қылмыстық құқық бұзушылық болып табылады (Данияның Қылмыстық кодексінің 132-133-баптары). Ресми емес елтаңбалар қорғалмайды. Елтаңбаның нақты бейнесі авторлық құқықпен қорғалады және елтаңба тауар таңбасы ретінде пайдаланылуы мүмкін, осылайша тауар таңбасы заңдарымен қорғалады. Данияда жеке елтаңбалар үшін ресми геральдикалық орган жоқ. Көптеген муниципалитеттерде қолданылатын белгілер Дания мемлекетінің геральдикалық кеңесшісі (Дания Ұлттық архивінің құрамындағы кеңсе) тарапынан реттеледі. Дания мемлекетінің геральдикалық кеңесшісінде тіркеу – Қылмыстық кодекстің 132-133-баптарына сәйкес Данияның ресми белгілерін қорғаудың алғы шарты болып табылады. Тауар таңбасы заңнамасы бойынша белгіні тауар таңбасы ретінде қорғау үшін тауар таңбасы органдарында тіркеу қажет. Егер белгі Геральдикалық кеңесшіде тіркелсе, тауар таңбасы құқықтары да автоматты түрде алынады. Абсолютизм дәуірінде дворяндық елтаңбалары корольдің геральдисі арқылы берілген, бірақ бұл кеңсе 1849 жылы абсолютизм дәуірі аяқталғанда таратылды. Содан бері Данияда елтаңба алудың жалғыз жолы – оны қабылдау (assumption) арқылы. Дания мемлекеті ешқашан елтаңба беруге ерекше құқық талап етпеген, ал отбасылар мен жеке тұлғалар әрқашан елтаңба қабылдауға еркіндікке ие болған.
In Denmark the unlawful use of coats of arms and other insignia of Danish and foreign authorities is a criminal offence (Danish Criminal Code §§ 132–133). Non official coats of arms are not protected. A specific rendition of a coat of arms is protected through copyright law and a coat of arms can be used as a trademark and will thus be protected by trademark law. There is no official heraldic authority for private arms in Denmark. Most insignia used by municipalities are regulated by the Heraldic Consultant to the Danish State (an office under the Danish National Archives). Registration by the Heraldic Consultant to the Danish State is a prerequisite for protection of official Danish insignia under the Criminal Code's §§ 132–133. Protection of an insignia in terms of trademark law requires registration by the trademark authorities. If an insignia is registered by the Heraldic Consultant, trademark rights are automatically acquired as well. During the Absolutist era, arms of nobility were granted by the King's herald, but this office was dissolved in 1849 when the absolutist era ended. Since then, the only way to acquire coats of arms in Denmark is through assumption. The Danish state has never claimed any exclusive right to grant arms and families and individuals has always had the freedom to assume arms.
Англия мен Уэльс
Англияда қару-жараққа құқықтарды және шежіре таластарын шешудің толық құзыреті Рыцарлық сотқа берілген. Дәстүрлі құқықтың мәні жалпы құқық соттарының үкімдерінде табылғандай, қару-жарақ заңының мәні тек Рыцарлық соттың әдет-ғұрыптары мен тәжірибесінде ғана кездеседі. Дегенмен, мұндай жазбалар өте сирек, себебі сот ешқашан негізделген үкім шығарған емес (1954 жылы Лорд-бас судья бұл ережеден жалғыз рет бас тартып, өзінің дәстүрлі құқық судьясы ретіндегі тәжірибесіне байланысты осыған мүмкіндік берді). Сот процесі азаматтық құқыққа негізделген, бірақ мазмұндық құқық ағылшындық деп танылды және Рыцарлық сотқа ғана тән еді. 1945 жылға дейін қару-жарақтардың бейнелері (басылымдар, қоғамдық суреттер және т.б.) салығы салынып келді, мұндайда Арм Коллегиясы берген қару-жарақтар мен өздігінен қолданылған қару-жарақтар арасында ешқандай айырмашылық жасалған жоқ.
In England the exclusive jurisdiction of deciding rights to arms, and claims of descent, is vested in the Court of Chivalry. As the substance of the common law is found in the judgments of the common law courts, so the substance of the Law of Arms can only be found in the customs and usages of the Court of Chivalry. However, the records of this are sparse, not least because the court never gave reasoned judgments (the Lord Chief Justice who sat in 1954 offering the sole exception to this, no doubt because of his professional background as a common law Judge). The procedure was based on that of the civil law, but the substantive law was recognised to be English, and peculiar to the Court of Chivalry. Until 1945 the display of coats of arms (engravings, public paintings, etc.) were taxed, with no distinction made in the statute between arms granted by the College of Arms or those which were self assumed.
Германия
Германияда елтаңба отбасымен, яғни тегімен байланысты, жеке тұлғамен емес. Елтаңбаға құқық бастапқы иесінен оның заңды, тікелей ұрпақтарына әкелік желі арқылы беріледі. 1918 жылдан бері геральдикалық мәселелер Азаматтық заң бойынша реттеледі. Елтаңбаға құқық қазір Bürgerliches Gesetzbuch § 12-де баяндалған есімге құқыққа ұқсас деп есептеледі; бұл түсіндірме 1992 жылы Германияның Федералдық Әділет соты растады. Осылайша, егер біреудің белгілі бір елтаңбаға құқығы болса, онда бұл құқық соттармен қорғалады. Ресми тіркелген және жарияланған жеке елтаңба есімнің бір бөлігі ретінде қорғалады.
In Germany the arms relate to a family, and so a name, and not to an individual. The right to the arms passes from the original bearer to those of his legitimate direct descendants by a male line. Since 1918 heraldic affairs are handled under the Civil Law. The right to arms is now considered analogous to the right to names, expressed in the Bürgerliches Gesetzbuch § 12; this interpretation was confirmed in 1992 by the Federal Court of Justice of Germany. Thus, if one has the right to certain arms, that right is protected by the courts. Personal arms are protected as a part of the name if the arms are officially recorded and published.
Ирландия
Ирландияда ирланд азаматтарына немесе ирландтық тегін дәлелдей алатындарға қару беру, Ирландияның Бас геральды кеңсесі арқылы рұқсат етілген мәдени дәстүр саналады. Бұл кеңсе 1552 жылы Англия коронасының қол астында Ольстер қарулы королі ретінде құрылған, ал 1937 жылғы Ирландия Конституциясынан кейін Бас геральды кеңсесіне айналдырылды. Бас геральді кеңсеге 1997 жылғы Ұлттық мәдени институттар заңымен заңдық күш берілді. Дегенмен, 1997 жылғы заңның тиімділігіне қатысты күмәндер қалды және жекелеген мемлекеттік өкілдер одан әрі заңнамалық түзетулер енгізу туралы ұсыныстар жасады. Мысалы, 2006 жылдың 8 мамырында сенатор Брендан Райан осы мақсатта Шонád Éireann (Ирландия Сенаты) -нда 2006 жылғы «Генеалогия және геральдика туралы» заң жобасын ұсынды.
In Ireland the granting of arms to Irish citizens or to those who can prove Irish ancestry is considered to be a cultural tradition which is allowed through the Office of the Chief Herald of Ireland. This office was established under the English Crown in 1552 as the Ulster King of Arms and was converted to the Chief Herald's Office after the 1937 Constitution of Ireland. The Office of Chief Herald was given statutory force in the National Cultural Institutions Act 1997. However some doubts remained as to the effectiveness of the 1997 Act and proposals for further legislative amendment have been made by individual public representatives. For example, on 8 May 2006 Senator Brendan Ryan introduced the Genealogy & Heraldry Bill, 2006, in Seanad Éireann (Irish Senate) to this end.
Италия
Жалпы алғанда, итальяндық елтаңбаларды жеке емес, отбасылық деп санауға болады. Савой үйінен тыс жерлерде каденцияны көрсетудің ресми жүйесі белгісіз. Италияда 1948 жылы Consulta Araldica таратылғаннан бері отбасылық елтаңбалар мен дворяндық титулдарды ресми түрде реттеу болған жоқ, және бұл орган негізінен атағы жоқ қарулы адамдардың (armigers) геральдикасына емес, әулеттік атақтарды мойындауға бағытталған. 1870 жылға дейінгі онжылдықта елдің бірігуіне дейін отбасылық елтаңбаларды беру және пайдалану итальян мемлекеттерінде еркін жүзеге асырылды, әр аймақ өз заңдарын қолданды, ал басты назар дворяндық титулдары немесе (шамамен 1800 жылға дейін) феодалдық құқықтар болды. Шындығында, дворяндық титул алған граф немесе барон, егер оның отбасы қарулы болмаса, кез келген билікке жүгінбей-ақ өзінің бастапқы елтаңбасын қабылдауы мүмкін еді. Осы себепті, елтаңба беру өте сирек кездесетін жағдай болды. Италиялық елтаңбалардың толық тізімі жоқ, бірақ белгілі бір авторлар, ең бастысы Джанбатиста Кроллаланза, шамамен толыққанды көрінетін сілтемелерді жинақтады. Республика құрылғанға дейін (1946) және оның екі жылдан кейін қабылданған конституциясына дейін Италиядағы көптеген елтаңбалар дворяндық отбасыларға тиесілі болды, титулы бар немесе жоқ екеніне қарамастан, бірақ бірқатар елтаңбалар бір ғасыр немесе одан да көп уақыт бойы қолданған қалалықтармен (burghers) байланысты болды. Consulta Araldica жоспарлаған Blasonario елтаңбалардың ресми тізімі (яғни қару-жарақ қоймасы) болуы керек еді, бірақ 1946 жылы монархия жойылған кезде ол әлі дамудың бастапқы сатысында болды. 1967 жылы Конституциялық сот дворяндық және геральдикалық мәселелердің «заң шеңберінен тыс» екенін мәлімдеді. Италияның 1984 жылы Ватиканмен жасасқан конкордаты, Латеран келісімдерін қайта қарастырып, Италияның Папаның титулдарын мойындауы туралы бапты жойды.
Speaking very generally, Italian coats of arms may be said to be familial rather than personal. A formal system for indicating cadency is unknown outside the House of Savoy. In Italy there has been no official regulation of familial coats of arms or titles of nobility since abolition of the Consulta Araldica in 1948, and that body addressed itself primarily to state recognition of titles of nobility rather than the heraldry of untitled armigers such as nobili (untitled nobles) and patrizi (of the patriciates in the former city states). Until the unification of the country in the decade leading to 1870, the issuance and use of familial coats of arms was exercised rather loosely in the various Italian states, with each region applying its own laws, and the principal focus was titles of nobility or (before c. 1800) feudal rights. Indeed, upon ennoblement, a count or baron not from an armigerous family might actually assume his own, original coat of arms without recourse to any authority. For this reason, actual grants of arms were very rare. There is no complete armory of Italian coats of arms, though certain authors, most importantly Giambattista Crollalanza, compiled references which appear to be nearly complete. Until the establishment of the republic (1946) and its constitution two years later, most coats of arms in Italy appertained to noble families, whether titled or not, although a number of blazons were identified with cittadini (burghers) whose families had used these for a century or more. The Blasonario contemplated by the Consulta Araldica would have been an official compilation of blazons (i. e. an armory), but it was still in a very early draft stage when the monarchy was abolished in 1946. In 1967 the Constitutional Court ruled that nobiliary and heraldic matters were "outside the scope of the law". Italy's concordat with the Vatican in 1984, revising the Lateran Treaties, abrogated the article whereby Italy recognises papal titles.
Норвегия
Ұлттық және корольдік қару-жарақтар Сыртқы істер министрлігіне қарасты, ал әскери қару-жарақтар Норвегия Қарулы күштерінің әрбір тармағы басшыларының қарауында. Норвегияның Ұлттық мұрағаты – муниципалитеттердің гербтерін патшалық бекітуге қатысты геральдикалық орган. Норвегияның қылмыстық кодексінің 328-бабы мемлекеттік гербтерді қорғайды. Осы бап шетелдік мемлекеттік гербтерді және халықаралық ұйымдардың кейбір ерекше белгілерін рұқсатсыз пайдалануды да тыйымдайды. Жеке гербтерге қатысты ресми орган жоқ және жеке гербтерді құқықтық қорғау мәселесі Норвегия сотына жүгінген емес. Норвегияда орта ғасырлардан бері жеке гербтер, отбасылық гербтер және басқа да жеке гербтер мемлекеттік биліктің ешқандай рұқсаты, араласуы немесе қарсылығызсыз өздігінен қабылданып келген.
The national arms and the royal arms sort under the Ministry of Foreign Affairs, and military arms are a matter of the heads of each branch of the Norwegian Armed Forces. The National Archives of Norway are the heraldic authority for the royal approbation of municipal arms. Public arms are protected by the Norwegian Penal Code, article 328. The same article prohibits as well unauthorised use of foreign public arms and some distinctive signs of international organizations. There exists no official authority for private arms and the question of legal protection of private arms has not been asked to a Norwegian legal court. Personal arms, family arms and other private arms have been self assumed in Norway since the Middle Ages, without any grants, interference or protests from the public authorities.
Шотландия
Шотландияда түсінілген қару-жарақ заңы екі негізгі бөлімнен тұрады: геральдика ережелері (мысалы, суреттеме жасау) және геральдика заңы. Англиядағы жағдайдан өзгеше, қару-жарақ заңы азаматтық құқықтың бір саласы болып табылады. Елтаңба – белгілі бір ерекшеліктерді ескере отырып, осыған қолданылатын жалпы заңмен реттелетін, мұраға берілетін материалдық емес мүлік. Сондықтан елтаңбаны иелену мүлік құқығы мәселесі болып табылады. Елтаңбаны рұқсатсыз қолдану – Шотландияның жалпы құқығы бойынша сотқа шағымдануға болатын нақты зиян келтіреді.
The law of arms as understood in Scotland consists of two principal parts, the rules of heraldry (such as blazoning), and the law of heraldry. In contrast to the position in England, the Law of Arms is a branch of the civil law. A coat of arms is incorporeal heritable property, governed, subject to certain specialities, by the general law applicable to such property. The possession of armorial bearings is therefore unquestionably a question of property. The misappropriation of arms is a real injury, actionable under the common law of Scotland.
Оңтүстік Африка
Оңтүстік Африканың римдік-голландиялық құқығына сәйкес, барлық азаматтар басқалардың құқықтарын бұзбаса, өздері қалаған қаруды алып жүруге және пайдалануға құқылы (мысалы, сол қарудың өзін алып жүру арқылы). Геральдика бюросы гербтерді тіркеу арқылы олардың дұрыс пайдаланылуын қамтамасыз етеді, бірақ гербті тіркеу міндетті емес, ерікті болып табылады.
Under South African law, which is Roman–Dutch, all citizens have the right to assume and bear arms as they please, provided they do not infringe the rights of others (e. g. by bearing the same arms). The Bureau of Heraldry has the power to register coats of arms to protect against misuse, but registration of arms is voluntary.
Америка Құрама Штаттары
Америка Құрама Штаттарында елтаңбаларды қорғау көбінесе қарулы күштердің нақты бір бөлімшелерімен шектеледі, бірақ кейбір ерекшеліктер бар. Джордж Вашингтон жеке хаттарында ұлттық геральдикалық орган құруға қарсылығын білдірген, бірақ өзінің әулеттік елтаңбасын пайдаланған. Жеке елтаңбаларды кез келген адам еркін қабылдай алады, бірақ мұндай елтаңбаларға құқық қандай да бір жолмен қорғалмайды. Елтаңбаны тауар немесе қызмет таңбасы ретінде сәтті қорғауға болады, бірақ көбінесе мұндай қорғау тауарға немесе қызметке байланысты таңба ретінде коммерциялық қолдану үшін сақталады, геральдикалық елтаңба ретінде емес. Мысалы, Остин қаласындағы Техас университеті жоғары білім беру мекемесі ретінде пайдалану үшін өзінің эмблемасын және елтаңбасын тіркеген. Бұған қоса, мұндай қорғау нақты графикалық дизайнды немесе өнер туындысын талап етеді, ал елтаңба – бұл суретшілермен кең түрде интерпретациялануы мүмкін сипаттама. Нақты бір елтаңба сурет, графикалық жұмыс немесе мүсін ретінде авторлық құқықпен қорғалуы мүмкін. Оригинальдылық және көркемдік шығармашылыққа қатысты қалыпты талаптар орындалуы керек; ескерту де, тіркеу де міндетті емес, бірақ ұсынуға болады.
In the United States protection of coats of arms is for the most part limited to specific units of the armed forces, with a few exceptions. George Washington, in personal correspondence, expressed opposition to establishment of a national heraldic authority, though he made use of his own ancestral arms. Personal coats of arms may be freely assumed but the right to these blazons is not protected in any way. It is possible that a coat of arms could be successfully protected as a trademark or service mark, but, in general, such protection is reserved for commercial use as a mark connected with a good or service, and not as a heraldic coat of arms. For example, the University of Texas at Austin has registered its emblem and coat of arms for use in its capacity as an institution of higher education. Moreover, such protection presumes a specific graphic design or work of art, while blazon is a description which may be widely interpreted artistically. A specific coat of arms could be protected by copyright as a pictorial, graphic or sculptural work. The usual requirements of originality and artistic creativity would need to be met; neither notice nor registration is required but may be advisable.
Шотландия: Лорд Лионның соты
Шотландияда Лорд Лион қару-жарақтар королі Лион сотының судьясы болып табылады, және ол барлық геральдикалық мәселелер бойынша құзырға ие. 1592 жылы Шотландия парламенті қару-жарақтарды рұхсатсыз пайдалануды қылмыстық құқық бұзушылық деп жариялады және Лионға осындай дұрыс емес пайдалануды қудалау міндетін жүктеді, бірақ іс жүзінде қазіргі таңда мұндай шара заңды болмауы мүмкін. Шығармашылық сотынан (Court of Chivalry) өзгеше, Лорд Лион соты әлі де жұмыс істеп тұр және Шотландияның заң жүйесіне толыққанды енген.
In Scotland, Lord Lyon King of Arms is the judge of the Lyon Court, which has jurisdiction over all heraldic matters. An act of the Scottish parliament in 1592 made the unauthorised use of arms a criminal offence and gave Lyon the responsibility to prosecute such misuse, though in practice this might not be legal today. Unlike the Court of Chivalry, the Court of the Lord Lyon is very much alive, and is fully integrated into the Scottish legal system.
Асылдыққа иелік ету белгілері
Англияда қару-жарақ беру гранты алушыны өзінен абыройландырмайды, бірақ оның дәрежесін немесе мәртебесін мойындау және, демек, оны ресми растау болып табылады. Армигер (қару-жарақ тасуға құқығы бар адам) джентльмен мәртебесінде саналады, ал Англиядағы Жоғарғы соттағы көптеген сот істері осы принцип бойынша шешілді. Әрине, ол жоғарырақ дәрежеде де болуы мүмкін, мысалы, эсквайр, рыцарь, пэр немесе принц. Керісінше, Шотландиядағы қару-жарақ көбінесе, дау тудыратын жағдайлар да болатынымен, шотландтық жерлік пэрлік немесе баронияға ұқсас, феодалдық құқық беру құралы ретінде қарастырылады. Сэр Томас Иннес Лерни (1945–1969 жылдары Қару Королі Лорд Лион) кезінде, барлық шотландтық қару-жарақ патенттеріне «грант алушы және оның мұрагерлері барлық ақсүйектер арасында және барлық құрметті орындарда Шотландия ақсүйектері ретінде танылып, есептеліп, қабылданады» деген сөз тіркесі енгізілді. Бұл талаптарды Инес Лернидің өзі және басқа авторлар ынталы түрде қолдады, қазір олар Шотландиядағы қару-жарақ заңын дұрыс бейнелейтін заңгерлер арасында кеңінен қабылдауға ие (мысалы, «Шотландия заңдарының энциклопедиясы» (11-том, 548-бет, 1613-тармақ)), бірақ оған қарсы шығушылар да бар, олардың кейбіреулері қару-жарақ беруді феодалдық барония немесе пэрлікпен бірдей құқықтық жазылымға қоюға дайын емес. 2008 жылы Лорд Лион Иннес Лерни заманынан бері шотландтық қару-жарақ гранттарында кездесетін «ақсүйектік тармақ» алынып тасталды және енді жаңа қару-жарақ гранттарына енгізілмейді. Еуропалық континентте ақсүйектердің және қала тұрғындарының қару-жарағы арасында нақты айырмашылық бар. Көптеген елдерде ғалымдар гербтің ақсүйектердіктің белгісі екеніне келіседі, бірақ (өткен уақытта) жай ғана гербті қабылдау армигерді ақсүйек етпеді. Кейбір елдерде (әсіресе, 1860 жылға дейінгі итальян мемлекеттерінде) геральдика қатаң реттелмеген, ал дворяндық атақтары реттелді. Жалпы алғанда, дворяндардың көпшілігі, атағы болсын болмасын, гербтерге ие, сондықтан геральдика аристократиялық атрибут ретінде кеңінен танылады.
In England a grant of arms does not ennoble a grantee in itself, but is a recognition of rank or status and, therefore, an authoritative confirmation of it. An armiger (one who has the right to bear arms) is deemed to be of the status of a gentleman, and in England, many of the suits in the Court of Chivalry were decided on that basis. He may of course be of higher rank, as esquire, knight, peer, or prince. In contrast, a coat of arms in Scotland is often, not without controversy, said to be a fief annoblissant, similar to a Scottish territorial peerage or barony. Under Sir Thomas Innes of Learney (Lord Lyon King of Arms 1945–1969), wording was introduced into every Scottish patent of arms which states that the grantee "and his successors in the same are, amongst all Nobles and in all Places of Honour to be taken, numbered, accounted and received as Nobles in the Noblesse of Scotland". These claims, strongly championed by Innes of Learney himself and by other writers, have now found broad acceptance amongst legal commentators as correctly representing the Law of Arms in Scotland (for example, The Stair Encyclopaedia of Scots Law (vol. 11, p. 548, para. 1613)), but are challenged by others, some of whom are reluctant to place a grant of arms on the same legal plane as a feudal barony or peerage. In 2008, the so called nobility clause seen in Scottish grants of arms since the days of Lord Lyon Innes of Learney was dropped and is no longer included in new grants of arms. On the European continent, there is a clear difference between noble arms and burgher arms. In most countries, scholars agree that a coat of arms is an indication of nobility, but that (in times past) simply assuming a coat of arms did not ennoble the armiger. In certain countries (viz. the Italian states pre 1860), armorial heraldry was not strictly regulated, while titles of nobility were. As a generality, most nobles, whether titled or not, have coats of arms, hence the widely held perception of heraldry as an aristocratic trapping.
Қаруларды қабылдау
Еуропа құрлығында қару-жарақ қабылдау көбінесе еркін болғанмен, кейбір елдерде қару-жарақ қабылдау немесе өзгерту еркі шектелуі мүмкін. Атап айтқанда, Англия мен Уэльсте Корольдік рұхсатысыз қару-жарақ қабылдау заңсыз деп есептелуіне негіз бар. Бұл пікірді Қару колледжі жақтайды және In re Berens, [1926] Ch. 596, 605–06, және Manchester Corporation v Manchester Palace of Varieties Ltd, [1955] P. 133 (Шығармашылық сотының қазіргі заманғы жалғыз шешімі) сияқты сот істеріндегі кейбір тұжырымдармен қолдалады. Дегенмен, қазіргі заманғы соттарда осы мәселе бойынша тікелей шешім қабылданған жоқ, және жоғарыда айтылғандай, Қаруды өздігінен қабылдаған жағдайда Шығармашылық соты іс тыңдау үшін жиналмайды. Осы мәселені қарастырған, бірақ шешпеген істерге мысалдар: Austen v. Collins, 54 L. T. R. 903 (Ch. 1886); In re Croxon, [1904] Ch. 252. Алайда, қару-жарақ қабылдау әр дәуірде кең таралған, әсіресе Қару колледжі қару-жарақтардың заңсыз қолданылуын анықтау үшін «Визитация» деп аталатын тексерулер жүргізуге рұхсат алуды тоқтатқаннан кейін, соңғысы он жетінші ғасырдың соңында өткен. Қазіргі заманғы құқықтық принциптерді (мысалы, сөз бостандығы) түсіндіру және қолдану да осыған әсер етті, сондай-ақ 1945 жылы гербтерге салынатын жылдық салық алынып тасталды. Burke's General Armory (соңғы басылымы 1884 жыл) 60 000 отбасыға тиесілі қару-жарақтарды қамтиды деп мәлімделеді. Бірақ 1798 жылы 9 458 қарулы отбасы болған және 19 ғасырда барлығы 8 320 қару-жарақ берілген деп есептелді, бұл шамамен 40 000 қару-жарақ қабылданғанын көрсетеді, әрине бұл өте жуан есептеу.
While in the continent of Europe assumption of arms has mostly remained free, in some countries arms may not be assumed or changed at will. In particular, there is some basis for the claim that it is unlawful to assume arms in England and Wales without the authority of the Crown. This is the view of the College of Arms and is supported by some dicta in court cases, including In re Berens, [1926] Ch. 596, 605–06, and Manchester Corporation v Manchester Palace of Varieties Ltd, [1955] P. 133 (the only modern decision of the Court of Chivalry). However, there is no holding by a modern court directly on point and, as suggested above, the Court of Chivalry is very unlikely to be convened to hear a case where arms are self assumed. For cases considering the question but not deciding it, see Austen v. Collins, 54 L. T. R. 903 (Ch. 1886); In re Croxon, [1904] Ch. 252. However, the assumption of arms has in every age been common, and became particularly so after the College of Arms ceased to obtain warrants to search out the illegal use of armory by roving enquiries known as the Visitations, the last of which took place at the end of the seventeenth century. The interpretation and application of modern legal principles (such as freedom of expression) have also influenced this, and the annual tax on coats of arms was repealed in 1945. Burke's General Armory (last edition 1884) is said to contain arms attributed to 60,000 families. But it has been calculated that there were only 9,458 armigerous families in 1798 and a total of 8,320 grants of arms made in the 19th century, which implies, albeit on an extremely rough and ready basis, about 40,000 assumptions of arms.