Милуоки Роуд ES-2 локомотивтері: Тарихы мен ерекшеліктері

Кіріспе

Милуоки жолының ES 2 класы төрт электрлік локомотивтен тұрады. Олардың екеуі 1916 жылы, ал қалған екеуі 1919 жылы салынған. Локомотивтер тік конструкциялы болып келді және Милуокидің 3000 В тұрақты тоқ желісіне қосылу үшін бір шатырға орнатылған пантографты пайдаланды. Алғашқыда 10050–10053 нөмірленген локомотивтер 1939 жылдың наурыз айында E80–E83 болып қайта нөмірленді. ES 2 – Милуоки жолының арнайы электрлік локомотивтерінің негізгі класы болды. Милуоки жолындағы электрлік локомотивтердің жұмысы Роки-Маунтин бөлімшесімен және оның орталық және шығыс бөліктерімен ғана шектелді. Эйвери станциясы локомотивтерді ауыстыру емес, қуат алмастыру орны болды. Харлоутон станциясының локомотивтерге қойған талаптары ES 2 мүмкіндіктерін арттырды, сондықтан 1951 жылы ол бір GE Freight Motor (кейін ES 3 класына жатқызылды) локомотивімен ауыстырылды. 1950 жылдардан 1970 жылдарға дейін ES 2 локомотивтері көбінесе үлкен Бутте аймағында, Deer Lodge шеберханалары орналасқан жерде пайдаланылды. Жағалау бөлімшесі электрлік локомотивтерді мүлдем пайдаланбады, себебі оның жұмыс ерекшеліктері мен экономикасы басқа жағдайда аз қолданылатын бу (кейін дизельдік) локомотивтерге артықшылық берді. Бұл локомотивтер Милуокидің электрленбеген тармақтарында да жұмыс істеді. Милуоки жолындағы ерекше мамандығына қарамастан, ES 2 локомотивтері персоналға ұнады. Инженерлер оларды газ педалінің жылдам реакциясына байланысты жақсы көріп, дизельдік локомотивтерге қарағанда оларды артық көрді, себебі дизельдік локомотивтерде жылдамдық пен үдеу баяу болды. Олардың қарапайым құрылысы оларды оңай күтуге мүмкіндік берді және локомотивтерге күрделі жөндеулер көбінесе қажет болмады. Локомотивтерге жылдар бойында аз өзгерістер енгізілді, ең маңыздысы – қосымша болат пластиналарды орнату болды, бұл салмақты арттырып, дөңгелектердің сырғануын азайтты. Пантографтан басқа, ES 2 локомотивтері серіпті және қолмен басқарылатын ағаш троллейбус бағанасымен жабдықталған, троллейбустардағыдай, бірақ ол қозғалыс кезінде қолданылмады. Оның жалғыз мақсаты – ауамен жұмыс істейтін пантографты көтеру үшін жеткілікті мөлшердегі бос ауа компрессорын зарядтау үшін сыммен тұрақты байланыс жасау, әдетте, ұзақ сақтаудан немесе жөндеуден кейін локомотивті іске қосу кезінде. Осы себепті, бағананың ұшы металл пластинамен жабдықталған, аяқ киім немесе троллейбус дөңгелегі емес. 1951 жылдан 1974 жылға дейін бір ES 2 локомотиві Deer Lodge станциясында локомотивтерді ауыстыруға, ал тағы біреуі Бутте станциясының ауласында локомотивтерді ауыстыруға қолданылды. Тағы бір локомотив Deer Lodge станциясында резервте сақталды, егер басқа екеуінің біреуі жұмыстан шықса, оның орнына қойылды. E83 локомотиві қажетсіз болып, 1952 жылы жойылды. Қалған үш локомотив Милуоки жолындағы электрлік локомотивтердің жұмысы 1974 жылдың 15 маусымында тоқтағанға дейін пайдалануға берілді. E82 соңғы күні жұмыс істеген соңғы Милуоки электр локомотиві болды, өйткені Кішкентай Джо локомотивтері Deer Lodge станциясына келгеннен кейін сақталды. Ешқайсысы сақталып қалған жоқ.

The Milwaukee Road's class ES 2 comprised four electric switcher locomotives. Two were built in 1916 and the final two in 1919. They were of steeplecab design, with a single roof mounted pantograph to access the Milwaukee's 3,000 V DC overhead line. Originally numbered 10050–10053, they were renumbered E80–E83 in March 1939. The ES 2 was the Milwaukee Road's primary class of dedicated electric switchers. Electric switching on the Milwaukee Road was always limited to the Rocky Mountain Division, and to the middle and east end only, Avery being merely a power change, rather than a switching, location. Harlowton's switching demands eventually exceeded the capabilities of the ES 2, which was replaced in 1951 by a single GE Freight Motor (later reclassed ES 3) instead; thus from the 1950s to the 1970s the ES 2s were normally used only in the greater Butte area, in which the Deer Lodge shops were also located. The Coast Division eschewed electric switchers entirely, as its operating characteristics and economics were more favorable to otherwise underutilized steam (later diesel) switchers which also served the Milwaukee's non electrified branches in the area. Despite their highly specialized niche on the Milwaukee Road, the ES 2s were well liked by personnel. Engineers liked them due to their rapid throttle response, preferring them over diesels which were slower to transition and accelerate. Their simple nature made them easy to service, and the units seldom needed major attention. Few changes were made to them over the years, the most important of which was the addition of extra steel plates, which added weight and reduced wheelslip. In addition to the pantograph, the ES 2s were equipped with a wooden trolley pole which was spring tensioned and manually operated, in the same manner as on a trolley car, though it was never meant for use while in motion. Its sole purpose was to make stationary contact with the wire to charge an empty air compressor enough to raise the air operated pantograph, usually when making a black start after dead storage or maintenance. For this reason, the pole was tipped with a metal plate rather than a shoe or trolley wheel. From 1951 to 1974, one ES 2 was the Deer Lodge switcher, while another unit served to switch the yard at Butte. One unit was held in reserve at Deer Lodge to substitute for either of the other two. The E83 became surplus and was scrapped in 1952. The other three continued in service until the end of electric operations on the Milwaukee Road on June 15, 1974. The E82 was also the last Milwaukee electric locomotive to operate on the final day, after the Little Joes were stored upon arrival at Deer Lodge. None survived into preservation.