Эдуард Холдсуорт Сагден: Королева колледжінің алғашқы директоры
Edward Sugden (Methodist)
Эдуард Сагден – Мельбурн университетінің Queen's College-тің тұңғыш директоры. Биографиясы, білімі, мансабы және музыка, психологиялық зерттеулердегі еңбектері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эдвард Холдсворт Сугден (19 маусым 1854 – 22 шілде 1935) – Мельбурн университетінің Королева колледжінің алғашқы магистрі. Сугден Woodhouse Grove School интернат мектебінде білім алды, 1870 жылы Лондондық емтиханды тапсырып, тізімде бірінші орынға ие болды, бұл оған үш жыл бойы Оуэнс колледжінде елу фунт стерлингтік Гилкрист стипендиясын алуға мүмкіндік берді. Сугден 1873 жылы Лондон университетінде классика пәні бойынша диплом алды, ал бір жылдан кейін методист дініне қабылданды және Лидстегі Хедингли теологиялық колледжінде көмекші оқытушы болып тағайындалды. Осы қызметте жүріп, ол 1876 жылы BSc дәрежесін алды. Ол жеті жыл Хедингли колледжінде оқыды, содан кейін кіші аудандық пастор болып тағайындалды және осы жұмыста алты сәтті жыл өткізді. Сугден музыкаға деген қызығушылығын жалғастырып, Лидс фестивальдік хорының мүшесі болды, сонымен қатар психикалық зерттеулер, әсіресе ойды оқу саласында тәжірибелік жұмыстар жүргізді. Сугден 1878 жылдың 22 тамызында Англияның Чешир графтығындағы Стокпорт қаласында Мэри Флоренс Брукпен (туған қызы) үйленді; Мэри 1883 жылы бала туғанда қайтыс болды. 1886 жылдың 27 қазанында Сугден Англияның Йоркшир графтығындағы Брэдфорд қаласында Рут Ханна Томпсонға (1932 жылы қайтыс болған) үйленді; Сугден кейін оны "Менің жұмысымның барлық саласындағы теңдесі жоқ серігім" деп сипаттады. 1887 жылы Сугден Мельбурндағы Королева колледжінің алғашқы магистрі болып тағайындалды және 1888 жылдың басында өзінің қызметтік міндеттерін атқара бастады.
Edward Holdsworth Sugden (19 June 1854 – 22 July 1935) was the first master of Queen's College (University of Melbourne). Sugden was educated at the boarding school Woodhouse Grove School, and in 1870 passed the London matriculation examination, gaining first place on the list, which entitled him to the Gilchrist scholarship of fifty pounds a year for three years at Owens College, Manchester. Sugden took his degree with honours in classics at University of London in 1873, and a year later was accepted for the Methodist ministry and appointed assistant tutor at Headingley theological college, Leeds. While in this position he took the degree of BSc (1876) He was seven years at Headingley college, was then appointed a junior circuit minister, and spent six successful years at this work. Sugden continued his interest in music and became a member of the Leeds Festival Chorus, and he also did some experimental work in psychical research and particularly in thought reading. Sugden married Mary Florence, née Brooke, at Stockport, Cheshire, England, on 22 August 1878; Mary died in childbirth in 1883. On 27 October 1886 Sugden married Ruth Hannah Thompson (d. 1932) at Bradford, Yorkshire, England; Sugden later described her as"my incomparable helpmate in every part of my work". In 1887 Sugden was appointed the first master of Queen's College, Melbourne, and began his duties early in 1888.
Корольдік колледж
1878 жылы методист шіркеуі Король колледжін құруға шешім қабылдады, бірақ құрылысты бастауға жеткілікті қаржы табуға шамамен 10 жыл уақыт кетті. 1887 жылдың 19 маусымында негізгі тас қаланды, ал 1888 жылдың 14 наурызында колледж ресми түрде ашылды. Бірінші курста бар болғаны 12 студент оқыды; көп жыл бойы ғимаратқа үлкен қарыз болды және колледжді ұстау жыл сайын шығынға соқты. Бірақ уақыт өте келе сыйлықтар мен мұралар түсе бастады, және Сугден колледж директоры қызметін атқарып тұрған кезінде ғимаратқа төрт қосымша салынды, алайда ол оны қарыздан тазалап кетті. Сугденнің әдістері оның жақын досы және ұстазы Бенджамин Хельердің әдістеріне негізделген – әрбір адамда құрметке лайық нәрсені тауып, оны дамыту үшін бастау ретінде пайдалану. Студенттердің жан-жақты дамуына оқу үйірмелері мен колледжде қойылатын пьесалар көмектесті. Музыканттар Сугденнің үйінде құрметпен қарсы алынды, онда Сугден өзі квартетте виолончельде ойнайтын. Сугден даңқты ғалымдарды жинап, оларды Король колледжінің өміріне белсенді қатыстырды. Алғашқы құрметті стипендиаттардың арасында әлемдік деңгейдегі үш антрополог – Лоример Фисон, Уильям Хоуит және сэр Болдуин Спенсер болды. Сугден шетелден келген және колледждің тұрақты мүшесі ретінде қабылдаған жаңа профессорлардың ішінде Уильям Ральф Бойс Гибсон, Гарольд Вудруфф, сэр Роберт Уоллес және сэр Сэмюэл Уадхэм болды. 1890 жылы колледж ғимаратына асхана мен бірнеше студенттік бөлмелер қосылды, ал 20 жылдан кейін ғимараттың шығыс жағы аяқталды. 1919 жылы Король колледжінің басты мұнарасы, ішінде кітапхана орналасқан, және жаңа алдыңғы қанаты (капелланы қоса алғанда) салынды. 1927 жылы Сугден Англияда жылдық Фернли лекциясын оқуға шақырылды, ал 1928 жылдың басында оған жыл соңында зейнетке шығу шартымен демалыс берілді. Англиядағы уақыты Мельбурннен келген досының сыйлаған машинасының арқасында жағымды болды, ол оны әуежайда күтіп алды. Ол қарашада елге оралды, Рождествоға дейін Король колледжін тастап кетті және зейнеткерлік шағын Мельбурн маңындағы Хоторн қаласында өткізді. Король колледжінде студенттердің әдеті бойынша, оның туған күні кешінде шебердің үйінің алдында жиналып, оған серенада оқып берген. Сугденді жеке танымаған жаңа буын студенттер келсе де, бұл дәстүр оның жаңа үйінде де жалғасты.
In 1878 the Methodist Church decided to found the Queen's College, but nearly 10 years elapsed before funding allowed building to begin. The foundation stone was laid on 19 June 1887, and on 14 March 1888 the college was formally opened. There were only 12 students in the first year; for many years there was a heavy debt on the building and an annual loss on the working of the college. Gifts and bequests came in over time however, and although four additions were made to the building during Sugden's term as master, he left it free of debt. Sugden's methods were based on those of his close friend and mentor, Benjamin Hellier—to find something in every person he could respect to use as a basis to build upon. The overall development of the students was encouraged by reading circles and the performance of plays in the college. Musicians were welcomed in Sugden's home circle where Sugden himself would play the cello in a quartette. Sugden gathered distinguished scholars and involved them in the life of Queen's College. Among the first honorary fellows were three world renowned anthropologists, Lorimer Fison, William Howitt, and Sir Baldwin Spencer. Among the newly appointed professors to the University from overseas who Sugden welcomed as resident members were William Ralph Boyce Gibson, Harold Woodruff, Sir Robert Wallace and Sir Samuel Wadham. In 1890 the dining hall and several students' rooms were added to the college building, and 20 years later the eastern façade was completed. In 1919 Queen's College main tower, which houses the library, and a new front wing (including the chapel) were built. In 1927 Sugden was invited to deliver the annual Fernley lecture in England, and early in 1928 he was given leave of absence with the understanding that he would retire at the end of the year. His stay in England was made pleasant by the gift of a motor car from a Melbourne friend which met him when he landed. He returned in November, left Queen's just before Christmas, and spent his retirement at Hawthorn, a suburb of Melbourne. At Queen's College it had been the custom of the students to meet outside the master's residence on the evening of his birthday, and serenade him. Though new generations of students came who had not known Sugden, this custom was continued at his new home.
Басқа жетістіктер
Либералды империалист болған Сугден Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда өз қызметін ұсынды және капитан шенімен, соғыс бойына капеллан болып тағайындалды. Ол әр жұмыс күнінің жартысын Корольдік саябақтағы жаттығудағы әскерлерге рухани көмек көрсетуге арнады. Сугден методистік мәселелерге де қызығушылық танытты, жиі уағыз айтты, 1906 жылы Виктория және Тасмания конференциясының президенті болып сайланды. 1923 жылы Сугден Австралияның методистік шіркеуінің бас президенті болды. Ол 1899 жылы университет кеңесіне сайланды және 1925 жылы қайта құрылғанға дейін оның құнды мүшесі болды. Сугден сондай-ақ Университет консерваториясы комитетінің мүшесі, кейін төрағасы болды, әуесқой оркестрлерде виолончель ойнады. Палмерстон көшесіндегі шіркеудің хор жетекшісі ретінде Сугден Флоренс Аустрал әншісін, сол кезде Флоренс Фавазды ашты. 1904 жылдан 1912 жылға дейін ол The Argus және The Australasian газеттерінде музыка туралы сыншы болды. Сугден 1914–1915 жылдары Мельбурн Шекспир қоғамының президенті болды. Сугден 1902 жылы Викторияның мемлекеттік кітапханасының, мұражайларының және Ұлттық галереясының қамқоршылар кеңесіне кірді, 1928 жылы вице-президент болып сайланды, ал 1933–1935 жылдары президент болды. Сугден өнер туралы көп білмегенімен, кітаптар комитетінің жұмысына үлкен қызығушылық танытты. Сугден 1922–1925 жылдары Мельбурн университеті баспасының алғашқы төрағасы болды. Сугден өмірі бойында көптеген жазбалар қалдырды. Англиядан кеткенге дейін Оксфорд ағылшын тілінің сөздігінің І томына ерікті түрде қызмет еткен. 1893 жылы Т. Макций Плавттың комедиялары жарық көрді, ал одан кейін Т. Макций Плавттың «Miles Gloriosus» (1912) түпнұсқа өлеңдерге аударылды, «Дәуіт псалмдары» (1924) ағылшын өлеңіне аударылды, «Шекспир және оның әріптес драматургтерінің туындыларына топографиялық сөздік» (1925), «Израильдің Мысырға қарызы», Фернли лекциясы (1928), «Джон Уэслидің Лондон қаласы» (1932) жарық көрді. Ол «I бөлім. Жеке өмір» атты Джордж Суинберннің өмірбаянына (1931), «Тасмания мен Викторияның қоныстануы» тарауын «Тынық мұхитындағы ғасыр» (1914) және «Австралияда» тарауын «Методизмнің жаңа тарихы» (1909) үшін жазды. Сугден сонымен қатар бес серияда жексенбілік мектеп мерекелеріне арналған «Festal Songs» әндерін дайындады және 1921 жылы екі томдық Веслидің үлгілік уағыздарын түсіндірмелермен редакциялады. Таратылған бірнеше зерттеулер мен мәлімдемелер де болды.
Sugden, a Liberal Imperialist, offered his services on the outbreak of World War I and was appointed chaplain with the rank of captain and throughout the war. He spent half each working day ministering to the troops in training at Royal Park. Sugden also took interest in Methodist affairs, frequently preached, in 1906 was elected president of the Victoria and Tasmania conference. In 1923 Sugden was president general of the Methodist Church of Australia. He was elected to the council of the University in 1899, and was a valuable member of it until its re constitution in 1925. Sugden was also a member of the committee of the University Conservatorium of Music and later its chairman, played the cello in amateur orchestras. As choir master of the Palmerston Street Church, Sugden discovered the singer, Florence Austral, then Florence Fawaz. From 1904 to 1912 he was musical critic for The Argus and The Australasian. Sugden was president of the Melbourne Shakespeare Society in 1914–1915. Sugden was a trustee of the Public Library, museums, and National Gallery of Victoria in 1902, was elected vice president in 1928, and president in 1933–35. Sugden had little knowledge of art, but took much interest in the books committee work. Sugden was first chairman of Melbourne University Press, 1922–25. Sugden did a considerable amount of writing during his life. Before leaving England he had done voluntary work for volume I of the Oxford English Dictionary. In 1893 appeared Comedies of T. Maccius Plautus, translated in the original metres. This was followed by Miles Gloriosus, by T. Maccius Plautus, translated in the original metres (1912), The Psalms of David, translated into English verse (1924), A Topographical Dictionary to the Works of Shakespeare and his Fellow Dramatists (1925), Israel's Debt to Egypt, Fernley lecture (1928), John Wesley's London (1932). He wrote "Part I. The Private Life" in George Swinburne, A Biography (1931), contributed a chapter on the "Settlement of Tasmania and Victoria" in A Century in the Pacific (1914), and one "In Australasia" for A New History of Methodism, 1909. Sugden also prepared Festal Songs for Sunday School Anniversaries in five series, and in 1921 edited with notes Wesley's Standard Sermons in two volumes. There were several other studies and addresses published as pamphlets.
Өмірінің соңғы жылдары және мұрасы
Сугден 1933 жылы соңғы уағызын айтты, бірақ соңына дейін бірнеше апта бұрын қоғамдық кітапхананың қамқоршыларының көптеген отырыстарына қатыса алды. 1934 жылы қамқоршылар Мейсфилдті қабылдағанда, ақын қонағына тұруға көмектесті, ал Сугден өзіне тән еспіммен: «Бұл Джон Мейсфилдтен алған бірінші көтерілісім емес» деді. Сугден сексен бірінші туған күніне орай, студенттер соңғы рет серенада орындағанда бөлмесіне қамалды. Ол бір айдан кейін, 1935 жылдың 22 шілдесінде Хоторндағы үйінде қайтыс болды. Сугден 1918 жылы Мельбурн университетінен диссертация қорғап, Litt.D. ғылыми дәрежесін алды. Куинс колледжінің шіркеуінде доктор және миссис Сугденге арналған ескерткіш терезесі бар, ал Сугденнің Чарльз Уилер салған портреті Виктория Ұлттық галереясында сақталуда. Оның әр некеден үш қызы қалды. Сугден денелі, сүйкімді күлкісі бар адам еді. Сугден басылымдарының бірімен шіркеулерді ренжіткен Маршалл Холлды қолдап, баспасөзге хат жазуда үлкен батылдық танытты.
Sugden preached his last sermon in 1933, but until a few weeks before the end, was able to attend most meetings of the trustees of the public library. When in 1934 the trustees were entertaining Masefield, the poet assisted his host to his feet, and Sugden with characteristic wit remarked, "Well, that is not the first uplift I have received from John Masefield." Sugden was confined to his room when the Queen's College students serenaded him for the last time on his eighty first birthday, and he died about a month later on 22 July 1935 at his home in Hawthorn. Sugden received the degree of Litt. D. from the University of Melbourne by thesis in 1918. There is a memorial window to Dr. and Mrs. Sugden in Queen's College chapel, and a portrait of Sugden by Charles Wheeler is in the National Gallery of Victoria. He was survived by three daughters of each marriage. Sugden was a large man who had a charming smile. Sugden showed great courage in writing to the press taking the side of Marshall Hall who had offended the churches with one of his publications.