Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық саясаткер
Australian politician
Джон Данмор Ланг (25 тамыз 1799 – 8 тамыз 1878) – Шотландияда туған австралиялық пресвитериандық пастор, жазушы, тарихшы, саясаткер және қоғамдық белсенді. Ол тәуелсіз Австралия мемлекетінің және Австралия республикалық идеясының алғашқы белгілі жақтаушысы болды.
John Dunmore Lang (25 August 1799 – 8 August 1878) was a Scottish born Australian Presbyterian minister, writer, historian, politician and activist. He was the first prominent advocate of an independent Australian nation and of Australian republicanism.
Түп-басқасы және отбасы
Лэнг Гринок қаласының жанында дүниеге келген. Стивенсон МакГилл оның ең әсерлі ұстазы болды; сонымен қатар ол Томас Чалмерсті де жоғары бағалады. Оның ағасы Джордж Жаңа Оңтүстік Уэльсте жұмыс тауып, Лэнг оған қосылуға шешім қабылдады. Ол 1822 жылдың 30 қыркүйегінде Ирвин пресвитериімен диплом алды. 1823 жылдың 23 мамырында Сидней шығанағына келген ол Жаңа Оңтүстік Уэльс колониясындағы алғашқы пресвитериан пасторы болды. (Ол «Андромеда» кемесімен Хобартқа келді, содан кейін «Брикстон» кемесімен Хобарттан Сиднейге сапарлады.) Ұлыбританияға жасаған тоғыз сапарының екіншісінен (1830–1831 жылдары) оралғанда, ол Кейптаунда 18 жастағы туысы Вильгельмина Маккиге үйленді. Олар 47 жыл бірге өмір сүрді және он балалары болды, олардың тек үшеуі ғана одан кейін тірі қалды. Немерелері болған жоқ.
Lang was born near Greenock, Renfrewshire Stevenson McGill was his most influential teacher; he also greatly admired Thomas Chalmers. His brother, George, had found employment in New South Wales and Lang decided to join him. He was ordained by the Presbytery of Irvine on 30 September 1822. Arriving in Sydney Cove on 23 May 1823, he became the first Presbyterian minister in the colony of New South Wales. (He had come out to Hobart on Andromeda , and then had sailed from Hobart to Sydney on Brixton.) On the way back from the second of his nine voyages to Britain (1830–31), he married his 18 year old cousin, Wilhelmina Mackie, in Cape Town. They were married for 47 years and had ten children, only three of whom survived him. There were no grandchildren.
Лэнг және Англия шіркеуінің талаптары
Ланг Нью-Саут-Уэльстегі пресвитериан шотландтарын азшылық деп тапты, оларға англикандық әкімшілік үстемдік етті және олардың саны ирландтық католиктерге қарағанда аз болды. Колонияда пресвитериан шіркеуі болмағандықтан, ол Жаңа Оңтүстік Уэльстің губернаторы сэр Томас Брисбенге мемлекеттік қаражат беру туралы өтініш берместен бұрын, оны салуды бастады. Брисбен губернаторы бұдан бас тартты. Ланг 1824 жылғы 1 шілдеде Шотландия шіркеуінің іргетасын қалады. Уильям мен Эндрю Ланг оны едәуір қарызбен аяқтап, 1826 жылғы 16 шілдеде Шотландия шіркеуіне байланысты сенімхатпен ашты. Лэнг 1824-25 жылдары Ұлыбританияға барып, колониялар жөніндегі хатшы лорд Батерстке Шотландия шіркеуінің заңды мәртебесін мойындауға игілік етті, соның нәтижесінде оған жылына 300 фунт стерлинг (қазіргі эквиваленті: £) жалақы берілді. Осы сапар кезінде ол Глазго университетімен діни ғылым докторы атанды және Джон Макгарвиді Портленд-Хедтегі қызметке алды. Ланг 1826 жылы Діндарлар және мектептер жер корпорациясын құруға қатысқан Англия шіркеуінің мемлекеттік тану мен қолдауды талап етуіне қарсылық көрсетті. Ол 1829 жылы тоқтатылып, 1833 жылы жойылды. Сондай-ақ 1826 жылы ол Шотландия шіркеуінің діни қызметкерлерін қорғаған Калькутта епархиясына қатысты 1818 жылғы британдық актінің негізінде некеге тұру құқығын алды және осылайша Англия шіркеуінің монополиясын бұзды, ал Жаңа Оңтүстік Уэльс сол епархияның бір бөлігі болды. 1836 жылғы Шіркеу заңы Англия шіркеуіне, Шотландия шіркеуіне және Рим католик шіркеуіне бірдей негізде мемлекеттік көмек берді. 1839 жылы методистер қосылды. Лэнгтің Англия шіркеуіне қатысты көзқарасы "Жаңа Зеландияның қазіргі еуропалық халқының сипаты мен ықпалы туралы, аборигендерге қатысты" деген пікірін төрт хатында жариялаған кезде анық байқалды, бұл хаттар Англияда жарық көрді. Лорд Дурхам Жаңа Зеландия компаниясының қолдаушысы болды. Екінші хат Жаңа Зеландия компаниясының отарлаушылық мақсаттарына қарсы шыққан Жаңа Зеландиядағы Шіркеу миссионерлік қоғамына қарсы күшті шабуыл жасады. Жаңа Зеландиядағы Шіркеу миссионерлік қоғамын архидиакон Генри Уильямс басқарды.
Lang found the Presbyterian Scots in New South Wales to be a small minority, dominated by an Anglican administration and outnumbered by Irish Roman Catholics. There was no Presbyterian church in the colony and he commenced building one before he had applied to the Governor of New South Wales, Sir Thomas Brisbane, to provide public funds for it. Governor Brisbane refused. Lang had laid the foundation stone for the Scots Church on 1 July 1824 and it was completed with significant debt by William and Andrew Lang and opened on 16 July 1826, with a trust deed that tied it to the Church of Scotland. Lang visited Britain during 1824–25, where he successfully lobbied the Secretary for the Colonies, Lord Bathurst, to recognise the legal status of the Church of Scotland to the extent that he was allowed a stipend of £300 per annum (current equivalent: £). During this visit, he was made a Doctor of Divinity by Glasgow University and recruited the John McGarvie for ministry at Portland Head. Lang resisted the claim to exclusive state recognition and support by the Church of England involved in the establishment of the Clergy and School Lands Corporation in 1826. It was suspended in 1829 and abolished in 1833. Also in 1826, he claimed the right to perform marriages by virtue of a British act of 1818 relating to the Diocese of Calcutta which protected Church of Scotland ministers there and thus broke the Church of England monopoly, with New South Wales then being part of that diocese. The Church Act of 1836 gave state aid to the Church of England, the Church of Scotland and the Roman Catholic Church on the same basis. The Methodists were added in 1839. Lang's views on the Church of England were evident when he published his opinions in "On the Character and Influence of the Present European Population of New Zealand, as Regards the Aborigines" in four Letters To the Right Hon. Earl Durham that were published in England. Lord Durham was a supporter of the New Zealand Company. The second letter was a virulent attack on the Church Missionary Society in New Zealand, which opposed the colonial aspirations of the New Zealand Company. The Church Missionary Society in New Zealand was led by Archdeacon Henry Williams.
Білім беру іс-шаралары
Лэнг 1826 жылы Каледония академиясын құрды, бірақ ол көп ұзамай таратылды. Ол 1830–31 жылдары Ұлыбританияға екінші рет сапар жасап, бірнеше мұғалім шақырып алды, сондай-ақ «Австралия колледжі» деп аталатын мектеп үшін кітапхана мен жабдықтар жинады. Дегенмен, оның портреті әлі де колледждің аға ортақ бөлмесінде ілінген.
Lang founded the Caledonian Academy in 1826, but it soon folded. He made a second visit to Britain in 1830–31 and recruited several teachers, as well as acquiring a library and equipment for a school he was to call the Australian College. His portrait does, however, continue to hang in the college's Senior Common Room.
Лэнг және журналистика
Ланг өзінің үшінші Ұлыбритания сапарынан (1833–34) көбірек дін қызметкерлері мен мұғалімдермен, сондай-ақ баспа машинасымен және оны іске қосуға арналған саудагерлермен оралды. Ол 1835 жылдың қаңтарында "Колонист" газетін шығара бастады, оны өзінің жоспарларын насихаттау және өзімен келіспейтіндерге шабуыл жасау үшін пайдаланды. Ол 1839–41 жылдары Ұлыбританияда болмаған кезде, газет 1840 жылы жабылатынша, Уильям МакИнтайр пастор газеттің редакторы болды және ол Пресвитериан шіркеуін толғандырған мәселелер туралы бейтарап түрде хабарлады. Лэнг 1841 жылдың қазан айында "The Colonial Observer" атты жаңа газет шығара бастады, ол 1844 жылға дейін жарық көрді. Ол сондай-ақ 1851 жылы бір кезеңде "The Press" газетін басқарды.
Lang returned from his third visit to Britain (1833–34) with more ministers and teachers, as well as a printing press and tradesmen to operate it. He commenced The Colonist in January 1835, which he used to promote his schemes, and attack those with whom he disagreed. While he was absent in Britain 1839–41, until it ceased in 1840, Rev William McIntyre edited the paper and it reported impartially on matters then agitating the Presbyterian Church. Lang commenced a new paper, The Colonial Observer, in October 1841, which ran until 1844. He also conducted The Press for a period in 1851.
Лэнгтің теологиясы
Лэнг, әрине, толқулы шотланд еді, бірақ кейбір адамдар айтқандай, барлық басқа діни ағымдарды жек көретін жалынды фундаменталист емес еді. Оның уағыз қолжазбаларын зерттеу, олардың Шотландия шіркеуінің Вестминстерлік сенім қағидалары стандартына сәйкес дәстүрлі екенін көрсетеді. Ол д-р Томас Чалмерстің ықпалында болды және болашаққа қатысты мыңжылдықтан бұрынғы көзқарастың бір түрін ұстанды. Ол евангелистік протестанттардың басқа ағымдарымен, әсіресе конгрегационалистермен, лютерандармен және методистермен жақсы қарым-қатынаста болды. Ол 1850–64 жылдары басқарған Синодқа конгрегационалистер мен баптистерді қабылдады, ал 1856 жылы ол екі лютеранды дін қызметкері етіп тағайындады, сол кезде қолданған лютерандық сұрақтары мен мойындауын британдық пресвитериандықтардың сұрақтарымен және мойындауымен мазмұны жағынан бірдей деп есептеді. Оның шіркеулік даулары эксклюзивистік англикандықтармен, басқа пресвитериандықтармен және католиктермен болды.
Lang was certainly a turbulent Scot but was not quite the fiery fundamentalist who hated all other denominations that some have claimed. Examination of his sermon manuscripts indicate they were orthodox by the standard of the Westminster Confession of Faith as adhered to by the Church of Scotland. He was influenced by Rev Dr Thomas Chalmers and held a form of the premillennial view of the future. He related quite positively to other denominations of evangelical Protestants, particularly Congregationalists, Lutherans and Methodists. He admitted Congregationalists and Baptists to the Synod which he operated 1850–64, and in 1856 ordained two Lutherans, regarding the Lutheran questions and Confession, which he used on the occasion, as the same in substance with those of the British Presbyterians. His ecclesiastical fights were with exclusivist Anglicans, other Presbyterians and the Catholics.
Рим католиктеріне деген көзқарасы
Евангелистік протестанттардың 2 Салоникалықтарға 2-ші жазбадағы алдын ала айтылған Антихрист немесе Күнәкар Адам туралы дәстүрлі сенімі мынадай болды: Күнәкар Адам жеке тұлға емес, Мәсіхке достықпен жамылған тарихтағы қателіктердің қозғалысы еді. Ланг осы сеніммен келісіп, Паптық билікті Күнәкар Адамның бейнесі ретінде қарастырды. Кедей ирландтық католиктердің қоныс аударуы кеңінен тараған кезде, ол ирландтықтардың көшіп келуіне қарсы күресті. Оның қорқынышы – колония осындай адамдармен толып, протестанттық және британдық бостандықтар жойылып кетеді деген еді. 1841 жылы ол «Сұрақтар сұрағы!», яки «Осы колония Папалық провинцияға айнала ма?» атты еңбегін жариялады. Жаңа Оңтүстік Уэльстің протестанттық жер иелеріне жолданған хат, ал 1847 жылы «Австралия мен Оңтүстік жарты шардағы Папство: және оны қалай тиімді тоқтатуға болады?» – Ұлыбритания мен Ирландиядағы барлық конфессиялардың евангелистік және ықпалды протестанттарына арналған үндеу жариялады. Ол Каролина Чишолмның жалғыз ирландтық католик әйелдердің Австралияға көшіп келуін демеушілік ету науқанына қарсы күресті. Бірақ Бриджес былай деп мәлімдейді: «Ланг католицизмнің зиянды қателіктеріне қарсы тұруды өзінің міндеті деп есептеді, бірақ ирландтық және католиктердің азаматтық құқықтарын үнемі қорғады және протестанттық-католиктік немесе англо-кельттік бүліктерге ұлтау салуды айыптады». Ол Рим-католик шіркеуінің басшысы 1877 жылы қайтыс болған кезде архиепископ Полдингтің қасына барды. Оның католицизмге қарсы ұстанымына қарамастан, оның саяси идеялары ағылшын және англикандық үстемдікке наразылық білдірген ирландтық католик халқының арасында кең қолдау тапты. Ол Ирландияның өзін-өзі басқаруын қолдады, өйткені бұл британдық үкіметіндегі ирландтық католиктердің ықпалын азайтады деп ойлады.
The traditional evangelical Protestant belief concerning the predicted Antichrist, or Man of Sin in 2 Thessalonians 2, was that: the Man of Sin was not an individual as such but a movement of error in history under the guise of friendship to Christ. Lang shared this belief and saw the Man of Sin as illustrated in the Papacy. When the immigration of poor Irish Catholics was running at a massive level, he campaigned against Irish migration. His fear was that the colony would be swamped by such persons and that Protestant and British liberties would be lost. In 1841 he published The Question of Questions! or, Is this Colony to be transformed into a Province of Popedom? A Letter to the Protestant Landholders of New South Wales, and in 1847 he followed up with, Popery in Australia and the Southern Hemisphere: and How to Check it Effectually: An Address to Evangelical and Influential Protestants of all Denominations in Great Britain and Ireland. He strongly opposed Caroline Chisholm's campaign to sponsor the immigration of single Irish Catholic women to Australia. But, as Bridges states: "Lang considered opposition to harmful errors of Catholicism part of his duty as a minister but he consistently championed the cause of Irish and Catholic civil liberties and deprecated any incitement to Protestant Catholic or Anglo Celtic disturbances." He visited Archbishop Polding when the Roman Catholic leader was dying in 1877. Despite his bitter anti Catholicism, his political ideas won him wide support among the Irish Catholic population, who shared his dislike of English and Anglican dominance. In return, he supported Home Rule for Ireland – partly because he thought this would reduce the Irish Catholic influence in British government.
Лэнг пен пресвитериан шіркеуі
Жаңа Оңтүстік Уэльс пресвитериі (сонда қазіргі Виктория және Квинсленд аймақтары кірді) 1832 жылдың 14 желтоқсанында екі министрдің шектен тыс мінез-құлқына және Джон Макгарвидің қарсылығына қарамастан құрылды, ол шотландық модерат болып шықты. Осы пресвитериум Лаунсестон үшін пастор тағайындады, ал 1835 жылдың 6 қарашасында Ван Димен жерінің пресвитериі Лэнг пен тағы екеуі тарапынан құрылды. Жаңа Оңтүстік Уэльстегі пресвитериумда бірнеше лайықсыз пасторлар болды. Лэнг 1836 жылы Шотландия шіркеуінен және Ольстер синодынан 20-ға жуық адамды әкеліп, Ұлыбританияға тағы бір сапарға шығуға бел буды. Лэнгтің пресвитериумға қарсы шіркеу сотын құруға бұрыннан жоспарланған ниеті болды. 1837 жылы ол қайтып келгенде, пресвитериумның уақытша істерін реттеу туралы заң үкіметтен алынғанын анықтады, оның шарттары пресвитериумды отардағы Шотландия шіркеуінің жалғыз заңды өкілі етті. Пресвитериум модераторының куәлігі шіркеу заңына сәйкес жалақы төлеу үшін қажет болды. Лэнг содан кейін уақытша заңды «өте қорқынышты және ұятты» деп сипаттап, оны және оның жақтастарын жұмыстан шығаруға бағытталғандықпен түсіндірді. Бұл толығымен жалған болды, бірақ Лэнг пен жаңадан келген бесеуі 1837 жылдың 11 желтоқсанында синод құруға бірікті. Лэнг пресвитериум пасторларымен бірге жергілікті жерлерде адамдарды орналастырды, олардың жақтастарын тартып, ішкілікке берілгендерді қуғынға түсіру үшін. 1840 жылы бірігуге қол жеткенге дейін толыққанды алауыздық болды. 1838 жылдың 18 қаңтарында пресвитериум Лэнгті алауыздық үшін қуғынға түсірді. Лэнг «Колонист» газетін алауыздық тарату үшін пайдаланды. Джеймс Форбс айтқандай, «апта сайын ол Лондонның жексенбілік газеттерінің ең жаманынан асып түсетін, шайтандық ашкөздік пен қарапайым тілмен Пресвитериумға қарсы айыптаулар айтты». Лэнг 1839–1841 жылдары Ұлыбритания мен Америкаға тағы бір сапарға шықты, ал ол болмағанда бірігу шарттары келісілді және 1840 жылдың 5 қазанында «Шотландияның құрылған шіркеуімен байланысты Австралия синоды» деген атпен бірігу аяқталды. Бұл негіз Шотландия шіркеуіне ешқандай заң шығару немесе сот билігін бермеді, бірақ синод Шотландия шіркеуінің ілімдік негіздеріне берілді. Синодқа бағынышты пресвитериумдар құрылды. Лэнг 1841 жылдың наурыз айында оралғаннан кейін қабылданды. 1840 жылы Лэнг «Америкадағы дін және білім» атты үлкен кітап жариялады, онда ол шіркеулерді мемлекет емес, ерікті түрде беру арқылы қолдауды жақтады және тіпті шіркеу мен мемлекет арасындағы байланысты жоқ деп есептеді. Бұл Шотландия шіркеуінің сенімін мойындауда көрсетілген ресми көзқарастарына қайшы келді, оны былай қорытындылауға болады: 1) шіркеу мен мемлекет екі бөлек институт, екеуі де барлық билікті Әкеден алған Иеміз Иса Мәсіхке есеп береді; 2) шіркеу мен мемлекет арасындағы өзара көмекші қарым-қатынас олардың бірін екіншісіне бағынышты етуді білдірмейді; және әсіресе, азаматтық билік иелерінің Мәсіх шіркеуінің рухани істерінде юрисдикциясы немесе өкілетті бақылауы жоқ. 3) Киелі кітап принциптерін және бір христиан елінде біріккен мәсіхшілер шіркеуінің идеалын ұстануда, шіркеу мемлекеттің дінге қатысты мәселелерге араласуын ар-ождан бостандығына қайшы деп қарамайды. Керісінше, ол төзімсіздік пен қуғын-сүргінді Құдайдың Патшалығын ілгерілету әдістері ретінде қабылдамайды және адамның ар-ождан бостандығы мен жеке үкім шығару құқығын мойындайды. Лэнгтің көзқарастары көптеген адамдардың, оның ішінде бұрын оны қолдағандардың қарсылығына ұшырады. Лэнгтің беделі Шотландияда бұрыннан төмендеген еді. Ол синодтан бас тартқан конгрегациялық пасторды Шотландия шіркеуінде уағыздауға рұқсат бергені үшін сынға алынғанда, ол теріс жауап берді. 1842 жылдың 6 ақпанында ол қауымға Жаңа Зеландияға баратынын және ерікті түрде берілген садақамен қамтамасыз етілетінін айтты. Ол Ешуа 6:20 және одан кейінгі жазбаларға сілтеме жасап, Австралия шіркеуі діннің беймәлім дінінің бабылдық киімінен ашуланып, оны қосқандардың бәрін бүлдіретін алтын кенеден бас тартқанша өркендемейді деді. Ақыры ол қауымдағы 500 ересектің басым көпшілігі синод пен мемлекетпен байланысын үзуге келіскенде, ол қала беруге келісті. 1842 жылдың 8 қазанында синод Лэнгті жамандау үшін орнынан алды. Синодты шайтанның мәжілісханасы деп атау бауырластарды әсіресе ренжітті. 1851 жылдың 9 қыркүйегінде Шотландиядағы Ирвин пресвитериі Лэнгті Шотландия шіркеуінің пасторы емес деп жариялады, бірақ Лэнгке не болып жатқанын айтпады және өзін қорғауға мүмкіндік бермеді. Лэнг жаңа ұйым құруға аз ғана сәттілікпен тырысты. 1846 жылдың шілдесінде ол тағы Ұлыбританияға кетіп, 1850 жылдың наурызында қайтып келді. Ол және тағы екі пастор 1850 жылдың 3 сәуірінде Жаңа Оңтүстік Уэльс синодын (осы аттас екіншісі) құрды, бірақ хаттама оны Австралия пресвитериан шіркеуі деп атайды. Оның 14 жылға жуық өмірінде 31 пастор оның құрамында болды, оның ішінде 1850 жылы Лэнг әкелген 20 пастордың 8-і болды. Ол өте еркін болды. Кейбір адамдар оны жан-жақты евангелиялық протестанттық ұйым құруға жасалған әрекет деп қарады, бірақ ол көбінесе Лэнгтің пайдалы билік базасын сақтап, өзінің эгосын қанағаттандыруға жасалған әрекет сияқты көрінеді. 1858 жылы Лэнг болашақ премьер-министр Джордж Рейдтің әкесі Джон Рейдті Мельбурн қауымынан өзінің серігі ретінде тартты. Олар уағыз айту міндеттерін бөлісті және пасторлық міндеттерді бөлісті, бірақ Лэнг шіркеудің жалғыз жетекшісі болып қалды. Ақырында олар ұрысып, Рейд басқа қауымға көшті. 1864 жылдың қарашасына қарай шіркеумен байланысты төрт пастор болды (Лэнгті қоса). Лэнг 1842 жылдан бастап бағыттан шықты, бірақ оның саяси ықпалы соншалықты зор болғандықтан, үш пресвитериан ағынының бірігуіне қол жеткізу үшін оны ескеруге тура келді. Бастапқы Австралия синоды Лэнгті мойындағысы келмеді, бірақ 1863 жылы (бір дауыспен) орнынан алуды қайтаруға мәжбүр болды, Лэнг 1861 жылы Ирвин пресвитериінің үкімін күштен шығаруға қол жеткізгеннен кейін. Лэнгтің синоды 1864 жылдың 15 қарашасында Шығыс Австралия пресвитериан шіркеуінің көпшілігімен бірігіп, Жаңа Оңтүстік Уэльс пресвитериан шіркеуін құру үшін бірікті, онда 47 пастор болды. 1872 жылы ол Ассамблея модераторы болып сайланды, бірақ оның сөйлеуінде оны ертерек таңдамағаны үшін бауырларын қатты сынады. Ол қартайған сайын тым жұмсармады. Шіркеуші ретінде Лэнг еркіндікке бой ұсынды, эгоистікке бой ұсынды, беделді емес (екі рет қылмыстық жаза алды). Біреу айтқандай, «ол жақсылықты уағыздағаннан гөрі, оны іске асырды». Пресвитериандық көзқарас бойынша Лэнгтің кейіпкері күмәнді. Джеймс Форбс 1846 жылы 1837 жылғы кезең туралы жазғанда: «біз үшін әрқашан құдайлық мәмілелердің ең жұмбақтысы, жас шіркеудің жас колонияда құрылуы осындай қолдарға түскеніне таң қалдық».
The Presbytery of New South Wales (which then included what is now Victoria and Queensland) was formed on 14 December 1832, despite the intemperate habits of two of the ministers, and the opposition of John McGarvie, who had turned out to be a Scottish Moderate. This Presbytery ordained a minister for Launceston and in turn the Presbytery of Van Diemen's Land was constituted on 6 November 1835 by Lang and two others. The Presbytery in New South Wales had a number of unsuitable ministers. Lang determined on a further visit to Britain in 1836, securing about 20 men from the Church of Scotland and from the Synod of Ulster. Lang had a pre arranged plan to set up a rival church court to the Presbytery. When he returned in 1837 he found that an Act to regulate the temporal affairs of the Presbytery had been secured from the Government, the terms of which made the Presbytery the only legal representative of the Church of Scotland in the colony. The Presbytery Moderator's certificate was necessary for payment of stipends under the Church Act. Lang thereupon represented the Temporalities Act as 'monstrous and disgraceful in the highest degree' and having the effect of forcing him and his supporters out. This was complete fabrication, but Lang and five of the new recruits joined in constituting a Synod on 11 December 1837. Lang placed men in the same localities as Presbytery ministers to draw off adherents and drive out the drunkards. A full blown schism operated until union was effected in 1840. The Presbytery expelled Lang for schism on 18 January 1838. Lang used The Colonist to spread contention. As James Forbes put it, 'week after week he poured forth vollies of abuse against the Presbytery, unequalled for satanic bitterness and vulgar scurrility, by the worst of the London Sunday papers.' Lang was on a further trip to Britain and America 1839–41, and in his absence terms of union were agreed and the union consummated on 5 October 1840 under the name 'Synod of Australia in connection with the Established Church of Scotland.' The Basis did not give the Church of Scotland any legislative or judicial jurisdiction, but the Synod was committed to the same doctrinal basis as the Church of Scotland. Presbyteries were created subject to the Synod. Lang was admitted on his return in March 1841. In 1840 Lang published a substantial volume entitled Religion and Education in America in which he advocated support of churches by voluntary givings rather than the State, and went so far as to advocate no connection between Church and State. This conflicted with the official views of the Church of Scotland as set out in the Confession of Faith, which can be summarised thus: (1) Church and State are distinct and separate institutions, both being accountable to the Lord Jesus Christ who has received all authority in heaven and earth from the Father; (2) the mutually helpful relationship between Church and State does not imply subordination of one to the other in its own sphere; and, in particular, the civil authorities have no jurisdiction or authoritative control in the spiritual affairs of Christ's Church. (3) In maintaining these Scriptural principles, and the ideal of a united Christian Church in a Christian nation, the Church does not regard the involvement of the State in matters concerning religion as ipso facto contrary to liberty of conscience. Rather, she rejects intolerance or persecution as methods of advancing the kingdom of God, and recognises the individual's liberty of conscience and the right of private judgement. Lang's views brought opposition from many including some who had previously supported him. Lang's repute had already declined in Scotland. When he was censured for allowing to preach in Scot's Church a Congregational minister who had been rejected by the Synod, he reacted negatively. On 6 February 1842 he told his congregation that he would go to New Zealand and be supported by voluntary givings. In an extraordinary blast of invective, and alluding to the narrative of Joshua 6:20ff, he said that the Australian church could not prosper until she renounced with indignant scorn the Babylonish garment of an infidel establishment of religion and abandoned the wedge of gold that corrupted all who touched it. At length he consented to remain when the bulk of the 500 adults in his congregation agreed to sever all connection with the Synod and with the State. On 8 October 1842 the Synod deposed Lang for slander – calling the Synod a synagogue of Satan particularly displeased the brethren – divisive courses and contumacy by an 8–4 vote. Ultimately, on 9 September 1851, the Presbytery of Irvine in Scotland declared Lang no longer a minister of the Church of Scotland, but did not tell Lang what was afoot nor give him an opportunity to defend himself. Lang tried with minimal success to start a new body. In July 1846 he set off again for Britain returning in March 1850. He and two other ministers set up the Synod of New South Wales (the second of this name) on 3 April 1850, although the minutes term it The Australian Presbyterian Church. During its life of some 14 years, 31 ministers were connected with it at one time or another, including 8 of the 20 brought out by Lang in 1850. It was very loose in approach. Some have regarded it as an attempt to establish a comprehensive evangelical Protestant body, but it appears more an attempt by Lang to maintain a useful power base and maintain his own ego. In 1858, Lang recruited John Reid (the father of future prime minister George Reid) from a Melbourne congregation to serve as his associate. They shared the preaching duties and divided the pastoral duties between them, although Lang remained the church's sole leader. They eventually fell out and Reid moved on to another congregation. By November 1864, there were four ministers (including Lang) connected with the church. Lang was out of the mainstream from 1842, but his political influence was such that he had to be accommodated if union of the three Presbyterian streams was to be achieved. The original Synod of Australia did not wish to recognise Lang, despite having to recall the deposition in 1863 (which was done by a majority of one vote), following Lang securing the reversal of the Presbytery of Irvine's sentence in 1861. Lang's Synod lost its identity by being merged on 15 November 1864 with the majority of the Presbyterian Church of Eastern Australia, to form a General Synod which then merged with the original Synod of Australia to form the Presbyterian Church of New South Wales on 8 September 1865 with 47 ministers. In 1872 he was chosen Moderator of the Assembly but used his speech to seriously criticise his brethren for not choosing him earlier. There wasn't too much mellowing as he grew older. As a churchman Lang was wilful, egotistical, not respectable (twice jailed for libel). He 'preached more of the Gospel than he practised', someone quipped. From the Presbyterian viewpoint Lang is therefore something of an ambiguous figure. James Forbes, writing in 1846 about the 1837 period, stated: ' it has ever appeared to us one of the most mysterious permissions of Divine Providence, that the founding of an infant church in an infant colony should have fallen into such hands.'