Уильям III және Анна тұсындағы вигтік топтар

Кіріспе

Уильям III және Аннаның билік ету кезеңіндегі ағылшын вигтерінің қастандық тобы.

Виг-жунто – Уильям III және Аннаның билік ету кезеңінде Виг партиясының басқаруын және көбінесе үкіметті бағыттайтын жетекші вигтердің тобы деп аталады. Виг-жунтоның негізгі құрамына Джон Сомерс, кейіннен Сомерс бароны; Чарльз Монтегю, кейіннен Галифакс графы; Томас Уортон, кейіннен Уортон маркизі және Эдвард Рассел, кейіннен Орфорд графы кірді. Олар Роберт Спенсердің, 2-ші Сандерленд графының қолдауына ие болды, ал Анна патшайымның билік кезінде Сандерлендтің ұлы, 3-ші граф әкесінің орнына келді. Оппозиция оларды "бес тирандық билеуші" деп атады. Виг-жунто төңірегіндегі басқа да маңызды тұлғаларға сэр Джон Тренчард және Томас Толлемах кіреді.

Тарих

Сомерс, Уортон, Расселл және Монтегю 1689 жылы Парламентке сайланды және оларға ең төменгі лауазымдар берілді. Парламенттегі тиімділігі Сандерлендтің назарын аударды. 1693 жылы Тори үкіметінің хатшысы лорд Ноттингем отставкаға кеткеннен бастап Хунто министрлікке үстемдік ете бастады, және Виг үкіметінің хатшысы, Шрусбери герцогы арқылы корольге және Сандерлендке хабарласты. Сомерс 1693 жылы Лорд-сақшы болып тағайындалды және төрт жылдан кейін барондыққа көтерілді, Уортон 1696 жылы әкесінен Барон Уортон титулын мұрагерлік етті, Расселл 1697 жылы Орфорд графы, ал Монтегю 1700 жылы Барон Галифакс атанды. 1701 жылы Сомерс, Орфорд және Галифакс импичментке ұшырады, бірақ шабуылдан аман қалды, ал жыл соңында Хунто Испания мұрагерлік соғысына қолдау көрсету үшін билікке оралуға дайын болды. Бірақ 1702 жылдың наурыз айында король Уильямның қайтыс болуы олардың оралуын кешіктірді: королева Анна оларды жек көріп, министрлікке қосудан бас тартты, оның орнына оның көңіліне жақын жоғары торилер билікке келді. Үлкен Сандерленд қайтыс болғаннан кейін, Хунтоның королеваның сүйікті жұбы, Марлборо герцогы мен герцогинясының күйеу баласы болған ұлымен байланысы пайдалы болды, сондай-ақ Хунтоның соғысты қолдауы, торилердің бейтараптығына қарсы болды. 1705 жылы Сомерстің шәкірті лорд Коупер, королева жақсы көріп, сенген адам, Лорд-сақшы болып тағайындалды, ал 1706 жылы Сандерленд Мемлекеттік хатшы болды, тіпті королева оны қалған Хунтодан да аз ұнатты. 1708 жылы Харли отставкаға кеткеннен кейін Марлборо және оның одақтасы, Лорд-казначей Годольфин Хунтоға көбірек тәуелді болды, олар Сомерс Лорд-президент, Уортон Ирландия Лорд-лейтенант және Орфорд Адмиралтействоның бірінші лоры ретінде кеңсеге оралды. Министрліктің Хунто вигтеріне тәуелділігінің артуы королеваның Марлборолармен және Годольфинмен қарым-қатынасын нашарлатты. 1710 жылы Годольфин мен Хунто вигтері биліктен қуылды. Хунто Лордтар палатасынан жаңа министрліктің бейбітшілік саясатына қарсылық көрсетті, бұл қарсылық бейбітшілік шартын дауысқа салудан алдын алу үшін жаңа пэрлердің құрылуына әкелді. Солтүстік Америкада вигтердің Хунтосы 1727 жылы Лондоннан оралған Бенджамин Франклиннің Филадельфиядағы Хунтосына үлгі болды. "Хунто" термині алғаш рет 1641 жылы тіркелген, ол "хунта" сөзінен шыққан, испан және португал тілінде азаматтық кеңес немесе басқару кеңесін білдіреді, ал 18 ғасырдағы ағылшын тілінде әскери диктатура үкіметтерімен қазіргі байланысы болмаған. "Джункто" (латынша junctum) түрі де шамамен 1700 жылға дейін қолданылды.

Somers, Wharton, Russell and Montagu were elected to the House of Commons in 1689 and were granted minor office. Their effectiveness in the Commons brought them Sunderland's attention. The Junto began to dominate the ministry from the time of the resignation of the Tory Secretary of State Lord Nottingham in 1693, communicating to the King and Sunderland through the Whig Secretary of State, the Duke of Shrewsbury. As the members of the Junto entered the Lords — Somers was made Lord Keeper in 1693 and was promoted to a barony four years later, Wharton succeeded his father as Baron Wharton in 1696, Russell was created Earl of Orford in 1697 and Montagu(e) was created Baron Halifax in 1700 — their hold on the Commons weakened and by 1700 the Junto was largely out of power. In 1701 Somers, Orford and Halifax were impeached but survived the attack and late in the year the Junto seemed set to return to power in order to help the king rally support for the War of the Spanish Succession. However, King William's death in March 1702 delayed their return: Queen Anne detested them and refused to include them in the ministry, which was instead dominated by High Tories, with whom her sympathies lay. With the elder Sunderland dead, the Junto's connection to his son — who was the son in law of the Queen's favourite couple, the Duke and Duchess of Marlborough — proved useful, as did the Junto's support of the war, which contrasted with Tory ambivalence to it. In 1705 Somers's protégé Lord Cowper, whom the Queen liked and trusted, was made Lord Keeper and in 1706 Sunderland became a Secretary of State, even though the Queen disliked him even more than she did the rest of the Junto. After the resignation of Harley in 1708, Marlborough and his ally the Lord Treasurer Godolphin became more and more dependent on the Junto, who returned to office with Somers as Lord President, Wharton as Lord Lieutenant of Ireland and Orford as First Lord of the Admiralty. The ministry's increasing dependence on the Junto Whigs caused the Queen's relationship with the Marlboroughs and Godolphin to sour. In 1710 Godolphin and the Junto Whigs were forced from power. The Junto led opposition to the new ministry's peace policy from the House of Lords, leading to the creation of new peers to prevent this opposition from voting down the peace treaty. In North America, the Whig Junto was the inspiration for Benjamin Franklin's Junto in 1727 Philadelphia upon his return from London. The term "Junto", first attested in 1641, is derived from "junta", a Hispano Portuguese term for a civil deliberative or administrative council, which in 18th century English had not yet gained its present association with the governments of a military dictatorship. The form "juncto" (after Latin junctum) was also used until about 1700.

Кейінгі виг-жунто және виг- үкіметтері

1714 жылы Георг I Ханновердің курфюрстігінен патшалық таққа отырғаннан кейін бір жыл ішінде Юнто қайта билікке келді, бірақ оның көптеген мүшелері жаңа тәжімде қайтыс болды: Уортон мен Галифакс 1715 жылы, Сомерс келесі жылы, ал Орфорд пен Сандерленд тез арада келіспей кетіп, Орфорд 1717 жылдан кейін қайтадан қызметке кірген жоқ. Алайда, вигтер 1715 жылы үкіметті толық бақылауға алды және қысқа уақытқа ішкі дауға түскенімен, толыққанды үстемдікке ие болды, ал Роберт Уолполдың алғаш ресми премьер-министр болып тағайындалуымен жаңа деңгейге көтерілді. Бірақ бұл 1760 жылы таққа отырған Георг III патшаға дейін болды, ол торилер үшін көбірек пэрлік тағайындауды қамтамасыз етті. Олар осы ұзақ қайта жаңғыру кезеңінен туындаған саяси ықпалға негізделген экономикалық жағдайды жоюға тырысты және монархтың одан да көп жеңілдіктер беруіне уәде берді.