Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейлік шарап жазушысы және кәсіпкер 1946 жылы графиня Рене де Вильнёв, 1956 жылы Гизэль Эденбург, 1965 жылы Арлен Даль.
Russian wine writer and entrepreneur
Countess Renée de Villeneuve on 1946
Gisèle Edenbourgh on 1956
Arlene Dahl on 1965
Соғыстан оралғаннан кейін Лишене компанияда толық серіктестікке сұрады. Шонмейкер бас тартты, Личин кетіп қалды. 1946 жылы ол Американың Біріккен дистилляторларының импорттық шарап бөлімінде жұмыс істеді. 1947 жылы Сент-Круадағы Джекс-Бейде мақта шаруашылығын сатып алды. Сол жылы Нью-Йоркте графиня Рене де Вильнёвке үйленді. 1948 жылдың шілдесінде Нью-Йорктегі "Волдорф Астория" қонақ үйінің Клод Филлип оны Еуропадан шарап сатып алу үшін жалдады. Сол жылы ол графинядан ажырасты. 1949 жылы Личин Пьер де Вайлдті (Шато-дю-Тертрден) көмекшісі ретінде жұмысқа алды. 1950 жылы Личин Шато-Хут-Брионның экспорт менеджері болды. 1955 жылы Личин Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд қаласында "Алексис Личин Negociants" компаниясын құрды. Ол Маргоға көшіп, "Lichine & Cie." атты кемелік ұйым құрды, ол жоғары сапалы шараптардың жетекші экспорттаушысы болды. 1951 жылы Личин Шато Прийере Лишинге ие болды, ал 1952 жылы Шато Ласкомбтың да бір бөлігіне ие болып, басқарушысы болды. Сол жылы ол "Прийередегі" шараптарды дәмдеу залының жарнамалық плакатын шығара бастады. Бұл шарап индустриясында алғаш рет кәсіби шарап дәмдеу залдарының жалпы жұртшылыққа ашылуы болды. 1953 жылы ол Чембертендегі Латрисьер және Шамболь-Мусиньидегі Бонн-Марста жер участаларын сатып алды. 1956 жылы Личин Гизэль Эденбургке үйленді. 1957 жылы олардың тұңғыш баласы Александра дүниеге келді. 1960 жылы екінші баласы Алексис Эндрю Серж (Саша) дүниеге келді. Саша өзінің "Шыбырлаған періште" шарабының авторы ретінде табысты шарапшы болды. 1959 жылы Личин 1855 жылғы Бордо шараптарының ресми жіктелімін қайта қарау үшін жасалған сәтсіз ұсынысты бастаған комиссия мүшесі болды. Личин 1962 жылы өзінің "Classification des Grands Crus Rouges de Bordeaux" атты жіктемесін жариялады және келесі жылдары бірнеше рет қайта қарады, бұл жіктеме ескіргенін айтып, өзгерістер енгізуді талап етті. Оның күш-жігері оны "ресми емес жіктемелерді құрастырушылардың көшбасшысы" деп атауға әкелді. Личин 1973 жылғы Нью-Йорк шараптарын дәмдеуде сарапшы ретінде қызмет етті. 1987 жылы "Декантер" шарап журналы Личинды "Жыл адамы" деп таныды.
On his return from the war, Lichine asked for full partnership in the company. Schoonmaker declined and Lichine left. In 1946 he went to work for the import wine division of United Distillers of America. In 1947 he purchased a cotton farm in Jacks Bay in St. Croix. In the same year he married the Countess Renee de Villeneuve in New York. In July 1948 he was hired by Claude Phillipe of the Waldorf Astoria New York hotel to buy wines in Europe for them. The same year he was divorced from the Countess. In 1949 Lechine hired Pierre de Wilde (from Château du Tertre) as his assistant wine buyer. In 1950 Lichine became the export manager for Château Haut Brion. In 1955 Lichine founded Alexis Lichine Negociants in Long Island City, New York. He moved to Margaux to set up a shipping organization, Lichine & Cie., which became a leading exporter of first quality wines. In 1951 Lichine purchased Château Prieuré Lichine and in 1952 also became part owner and manager of Château Lascombes. In the same year he started billboard advertising of his wine tasting room at the Prieure. This was the first time in the wine industry that professional wine tasting rooms were set up for the general public. In 1953 he purchased parcels in Latricieres in Chambertin and Bonnes Mares in Chambolle Musigny. In 1956 Lichine married Gisèle Edenbourgh. Their first child Alexandra was born in 1957. Their second child Alexis Andrew Serge (Sacha) was born in 1960. Sacha went on to be a successful winemaker in his own right, as the creator of Whispering Angel. In 1959 Lichine was a member of a committee that unsuccessfully launched a bid to revise the Bordeaux Wine Official Classification of 1855. Undeterred, Lichine published his own Classification des Grands Crus Rouges de Bordeaux in 1962 and made several revisions in the following years while campaigning for changes to a classification he contended was outdated. His efforts led him to be referred to as "the doyen of unofficial classification compilers". Lichine served as an expert taster in the New York Wine Tasting of 1973. In 1987, Lichine was chosen the "Man of the Year" by the wine magazine Decanter.
Сортты таңбалау
1940 жылдардың басынан бастап Личин мен Шонмейкер Калифорниялық шарап өндірушілері өз шараптарын қандай жүзім сорттарынан жасалғанын көрсететін этикеткалармен белгілеуі керек деген идеяны ұсынды. Жаңа әлемнің шарап өндірушілері арасындағы қалыпты тәжірибе – шараптарына жартылай атаулар беру еді. Яғни, олар шараптарының ұқсас аймақтардың аттарымен атады. Мысалы, толық денелі қызыл сорттар "Бургундия" деп, ал жақсырақ ақ сорттар "Шаблис" деп белгіленуі мүмкін еді. Калифорниядағы "Вэнте" жүзім шарап зауыты бұл тәжірибені алғаш рет қолданды. "Грейвс" деп атаудың орнына "Совиньон Блан" сортының атын жазғаннан кейін, Личин мен Шонмейкер оның сатылымы бірнеше есе артқанын байқады. Одан да маңыздысы, олар оны АҚШ-тың шығыс жағалауындағы маңызды нарықта сата алды. Роберт Мондави сияқты басқалар да бұл тәжірибені тез арада қабылдады, ол Жаңа әлемнің (және, көбінесе, кейбір Ескі әлемнің) шараптары үшін стандартқа айналды.
Starting around 1940, Lichine and Schoonmaker promoted the idea that California producers should label their wines by the grape variety or varieties from which they were made. The standard practice among New World producers was to give their wines semi generic labels. That is, they named them after the regions whose wines they resembled. For example, full bodied red varieties might be labeled "Burgundy", whereas crisp whites might be labeled "Chablis". California's Wente Vineyards was the first winery to adopt the practice. After calling its Sauvignon blanc by its varietal name rather than labeling it "Graves," Lichine and Schoonmaker found its sales volume to increase several fold. More importantly, they were able to sell it in the important east coast U. S. market. Others, such as Robert Mondavi, soon adopted the practice, which has become the standard for New World (and, increasingly, some Old World) wines.
Өлім
Лишени 1 маусым 1989 жылы 75 жасында Château Prieuré Lichine-де қатерлі ісіктен қайтыс болды. Оның орнын ұлы Саша (онда 28 жаста) басқарды, ол кейін Швейцарияға көшіп, 1999 жылдың тамызында Prieure Lichine-ді сатты.
Lichine died of cancer at Château Prieuré Lichine on June 1, 1989, aged 75. He was succeeded by his son Sacha (then aged 28), who later moved to Switzerland and sold Prieure Lichine in August 1999.
Мұра
2008 жылы ол Нью-Йорктегі Wine Media Guild ұйымының Wine Writers' Hall of Fame-ге қаза болғаннан кейін қосылды.
In 2008, he was posthumously inducted into the Wine Writers' Hall of Fame by the Wine Media Guild of New York.