Америка Тәуелсіздік Соғысы: Йорктаун Науқаны

Кіріспе

1781 жылғы американдық революциялық соғыстың әскери науқаны

Йорктаун науқаны, сондай-ақ Вирджиния науқаны деп те аталады, 1781 жылдың қазан айында Йорктаунды қоршаумен аяқталған американдық революциялық соғыс кезіндегі әскери маневрлер мен шайқастар сериясы болды. Науқанның нәтижесі генерал Чарльз Эрл Корнуоллистің британдық армиясының тапсыруы болды, бұл оқиға тікелей маңызды бейбіт келіссөздердің басталуына және соғыстың аяқталуына әкелді. Науқан британдық басшылардың келіспеушілігімен, шешім қабылдаудағы ұзақ үдеріспен және дұрыс емес байланыспен, сондай-ақ француз және американдықтардың кейде бұйрықтарға қарамастан жасаған ерекше бірлескен шешімдерімен ерекшеленді. Науқанға Ұлыбритания мен Францияның құрлық және теңіз күштері, сондай-ақ Америка Құрама Штаттарының құрлық күштері қатысты. Британдық әскерлер 1781 жылдың қаңтар және сәуір айлары аралығында Вирджинияға жіберілді және мамыр айында оңтүстік штаттар арқылы ұзақ науқаннан солтүстікке келген Корнуоллис әскерімен қосылды. Бұл күштерге бастапқыда Вирджиния жасақтары әлсіз қарсылық көрсетті, бірақ генерал Джордж Вашингтон британдықтардың шабуылдары мен экономикалық қиындықтарына қарсы тұру үшін алдымен Маркиз де Лафайетті, содан кейін "Жабайы" Энтони Уэйнды Континентальдық армия әскерлерімен жіберді. Алайда, біріктірілген американдық күштер біріктірілген британдық күштерге қарсы тұру үшін жеткіліксіз болды, және британдық бас қолбасшы генерал сэр Генри Клинтонның бірқатар даулы және шатастыратын бұйрықтарынан кейін ғана Корнуоллис шілдеде Йорктаунға көшіп, құрлықтағы күштерге қарсы күшті қорғаныс позициясын құрды, бірақ теңіз блокадасы мен қоршауға ұшырады. Солтүстік Америка және Батыс Үндістандағы британдық теңіз күштері Франция мен Испанияның біріктірілген флоттарынан нашар болды. Британдық теңіз командирлерінің кейбір маңызды шешімдері мен тактикалық қателіктерінен кейін Пол де Грастың француз флоты Чесапик шығанағын бақылауға алды, Корнуоллиске теңізден қолдау көрсетуге мүмкіндік бермей, оны құрлықта да қоршады. Корольдік теңіз күштері бұл бақылауға дауласуға тырысты, бірақ адмирал Томас Грейвс 5 қыркүйекте Чесапик шайқасында жеңілді. Нью-Йорк қаласының сыртында жиналған американдық және француз әскерлері тамыз айының соңында оңтүстікке қарай қозғала бастады және қыркүйек айының ортасында Йорктаунға жақын келді. Олардың қозғалысы туралы алдаулар Клинтонның Корнуоллиске қосымша әскер жіберу әрекеттерін сәтті кешіктірді. Йорктаунды қоршау 1781 жылдың 28 қыркүйегінде басталды. Қоршауды қысқарту үшін Корнуоллис сыртқы қорғанысының бір бөлігін тастап кетуге шешім қабылдады, ал қоршаушылар оның екі бекінісін сәтті басып алды. Оның ұстанымы берік бола алмайтыны анық болған кезде, Корнуоллис 17 қазанда келіссөздер бастады және екі күннен кейін тапсырды. Бұл жаңалық Лондонға жеткенде Лорд Норттың үкіметі құлады, ал Рокингемнің келесі үкіметі бейбіт келіссөздерге кірісті. 1783 жылы Париж шартында Джордж III тәуелсіз Америка Құрама Штаттарын мойындады. Клинтон мен Корнуоллис науқандағы өз рөлдерін қорғап, ашық пікір алмасты, ал британдық теңіз командасы жеңіліске әкелген теңіз күштерінің кемшіліктерін талқылады.

The Yorktown campaign, also known as the Virginia campaign, was a series of military maneuvers and battles during the American Revolutionary War that culminated in the siege of Yorktown in October 1781. The result of the campaign was the surrender of the British Army force of General Charles Earl Cornwallis, an event that led directly to the beginning of serious peace negotiations and the eventual end of the war. The campaign was marked by disagreements, indecision, and miscommunication on the part of British leaders, and by a remarkable set of cooperative decisions, at times in violation of orders, by the French and Americans. The campaign involved land and naval forces of Great Britain and France, and land forces of the United States. British forces were sent to Virginia between January and April 1781 and joined with Cornwallis's army in May, which came north from an extended campaign through the southern states. These forces were first opposed weakly by Virginia militia, but General George Washington sent first Marquis de Lafayette and then "Mad" Anthony Wayne with Continental Army troops to oppose the raiding and economic havoc the British were wreaking. The combined American forces, however, were insufficient in number to oppose the combined British forces, and it was only after a series of controversially confusing orders by General Sir Henry Clinton, the British commander in chief, that Cornwallis moved to Yorktown in July and built a defensive position that was strong against the land forces he then faced, but was vulnerable to naval blockade and siege. British naval forces in North America and the West Indies were weaker than the combined fleets of France and Spain, and, after some critical decisions and tactical missteps by British naval commanders, the French fleet of Paul de Grasse gained control over Chesapeake Bay, blockading Cornwallis from naval support and delivering additional land forces to blockade him on land. The Royal Navy attempted to dispute this control, but Admiral Thomas Graves was defeated in the key Battle of the Chesapeake on September 5. American and French armies that had massed outside New York City began moving south in late August, and arrived near Yorktown in mid September. Deceptions about their movement successfully delayed attempts by Clinton to send more troops to Cornwallis. The siege of Yorktown began on September 28, 1781. In a step that probably shortened the siege, Cornwallis decided to abandon parts of his outer defenses, and the besiegers successfully stormed two of his redoubts. When it became clear that his position was untenable, Cornwallis opened negotiations on October 17 and surrendered two days later. When the news reached London, the government of Lord North fell, and the following Rockingham ministry entered into peace negotiations. These culminated in the Treaty of Paris in 1783, in which King George III recognized the independent United States of America. Clinton and Cornwallis engaged in a public war of words defending their roles in the campaign, and British naval command also discussed the navy's shortcomings that led to the defeat.

Өмірбаян

1780 жылдың желтоқсанына қарай Америка революциялық соғысының Солтүстік Америкадағы майдандары шешуші кезеңге жетті. Континенттік армия осы жылдың басында ауыр жеңіліске ұшырады, оның оңтүстік әскерлері Чарльстонды жоғалтып, немесе Камден шайқасында талқандалып тарап кетті, ал Джордж Вашингтонның әскерлері мен Солтүстік Америкадағы британдық бас қолбасшысы сэр Генри Клинтон солтүстіктегі Нью-Йорк қаласы маңында бір-бірін қадағалап отырды. Ұлттық валюта дерлік құнсыз болды, соғысқа енгеніне бес жылға жуықтаған халықтың қолдауы азайды, әскерлердің жалақысы мен тұрмысы жайлы наразылығы көтеріліске ұласты. Американдықтар үшін оңтүстіктегі провинциялық әскер жинау қазан айында Кингс-Маунтин шайқасында ауыр соққыға ұшырап тоқтатылды.

1781 жылға арналған француз және американдық жоспарлау

Вирджиния 1779 жылға дейін әскери назардан тыс қалған, сол кезде шабуыл мемлекеттің кеме жасау мүмкіндігінің көп бөлігін жойды және американдықтар үшін маңызды сауда тауары болған темекінің көп мөлшерін тартып алды немесе жойды. Вирджинияның жалғыз қорғанысы – жергілікті тұрғындардан құралған милициялық жасақтар және 1779 жылғы шабуылда дерлік жойылған теңіз күштері болды. Француз әскери жоспарлаушылары 1781 жылғы науқанға қатысты бәсекелес талаптарды теңестіруі керек еді. Америкалықтармен ынтымақтастыққа жасалған бірнеше сәтсіз әрекеттерден кейін (Ньюпорт, Род-Айленд және Саванна, Джорджия қалаларына жасалған сәтсіз шабуылдарға әкелді), олар Солтүстік Америкада белсенді қатысудың қажеттігіне көз жеткізді. Француз флоты наурыз айында Бресттен кетуге дайындалып жатқанда бірнеше маңызды шешім қабылданды. Жеңіл желдер аймағындағы операциялардан кейін граф де Грасс басқаратын Вест-Индия флотына испан операцияларына қандай ресурстар қажет екенін анықтау үшін Кап-Франсуаға (қазіргі Кап-Гаитиен) бару тапсырылды. Көлік құралдарының жетіспеуіне байланысты Франция қосымша әскерлерді жіберудің орнына американдық соғыс күшін қолдау үшін алты миллион ливрді уәделеді. Генерал Вашингтонмен әдейі толық бөліспеген бұйрықтарда де Грасс Кап-Франсуадан кейін Солтүстік Америка операцияларына көмектесуге міндеттелді. Француз генералы граф де Рошамбоға Вашингтонға де Грасс ешқандай міндеттемесіз көмек көрсете алатынын айту тапсырылды. (Вашингтон Парижде орналасқан Джон Лоуренстен де Грасс солтүстікке келуге дайын екенін білді.) Француз флоты 22 наурызда Брестен шықты. Британ флоты Гибралтарды қайта жабдықтауға дайындықпен айналысты және кетуге қарсылық көрсетуге тырыспады. Француз флоты кеткеннен кейін, пакет кемесі «Конкорд» Ньюпортқа граф де Баррасты, Рошамбоның бұйрықтарын және алты миллион ливрлік қаражатты алып барды. Кейінірек де Грасс екі маңызды өтінішпен бірге басқа хат жіберді. Біріншісі, ол Солтүстік Америкадағы жағдай туралы Кап-Франсуада хабардар етілуі керек еді, сонда ғана ол ондағы операцияларға қалай көмектесе алатынын шеше алатын еді. Оның қиындығының бір бөлігі Нью-Йорктегі теңдесі, қартайған вице-адмирал Мариот Арбутнотпен қарым-қатынасының қиындығында жатты. Екеуі де жалған мақтанға берілген, тез ашуға ұшырайтын және тікенді мінезді болды; қайталап туған қақтығыстардың нәтижесінде олардың жұмыс қарым-қатынасы толығымен бұзылды. 1780 жылдың күзінде Клинтон өзін немесе Арбутнотты қайта шақыруды сұрады; алайда Арбутнотты қайта шақыру туралы бұйрықтар маусымға дейін келмеді. Сол кезде тарихшы Джордж Биллиас: «Екеуі де жеке әрекет ете алмайды, және бірге әрекет етпейді», - деп жазды. Арбутнотты сэр Томас Грейвс алмастырды, ол Клинтонмен біршама жақсы қарым-қатынасқа ие болды. Оңтүстіктегі британдықтардың қатысуы Саванна, Джорджия және Чарльстон, Оңтүстік Каролина қалаларының мықты бекіністі порттарынан және осы екі штаттың ішкі аймақтарындағы форпосттардан тұрды. Ең мықты форпосттар сол штаттардағы олардың жалғыз ресми қарсыласы болған патриот милициясының шабуылына салыстырмалы түрде төзімді болғанымен, кіші форпосттар, сондай-ақ жабдықтау конвойлері мен хабаршылар Томас Самтер және Фрэнсис Марион сияқты милиция командирлерінің мақсаты болды. Портсмутты соңғы рет 1780 жылдың қазан айында генерал-майор Александр Лесли басқарған күш басып алды, бірақ британдық оңтүстік армиясына қолбасшылық ететін генерал-лейтенант Чарльз, граф Корнуоллис, оларды қарашада Оңтүстік Каролинаға жіберді. Портсмуттағы генерал Леслидің орнына генерал Клинтон желтоқсан айының соңында Вирджинияға генерал Бенедикт Арнольдтың (жақында британ армиясына бригадалық генерал ретінде қабылданып алынған) басқаруымен 1600 сарбазды жіберді.

Virginia had largely escaped military notice before 1779, when a raid destroyed much of the state's shipbuilding capacity and seized or destroyed large amounts of tobacco, which was a significant trade item for the Americans. Virginia's only defenses consisted of locally raised militia companies, and a naval force that had been virtually wiped out in the 1779 raid. French military planners had to balance competing demands for the 1781 campaign. After a series of unsuccessful attempts at cooperation with the Americans (leading to failed assaults on Newport, Rhode Island, and Savannah, Georgia), they realized more active participation in North America was needed. As the French fleet was preparing to depart Brest in March, several important decisions were made. The West Indies fleet, led by the Comte de Grasse, after operations in the Windward Islands, was directed to go to Cap Français (present day Cap Haïtien) to determine what resources would be required to assist Spanish operations. Due to a lack of transports, France also promised six million livres to support the American war effort instead of providing additional troops. In orders that were deliberately not fully shared with General Washington, De Grasse was instructed to assist in North American operations after his stop at Cap Français. The French general, the Comte de Rochambeau was instructed to tell Washington that de Grasse might be able to assist, without making any commitment. (Washington learned from John Laurens, stationed in Paris, that de Grasse had discretion to come north.) The French fleet sailed from Brest on March 22. The British fleet was busy with preparations to resupply Gibraltar, and did not attempt to oppose the departure. After the French fleet sailed, the packet ship Concorde sailed for Newport, carrying the Comte de Barras, Rochambeau's orders, and credits for the six million livres. In a separate dispatch sent later, de Grasse also made two important requests. The first was that he be notified at Cap Français of the situation in North America so that he could decide how he might be able to assist in operations there, Part of his problem lay in a difficult relationship with his naval counterpart in New York, the aging Vice Admiral Marriot Arbuthnot. Both men were stubborn, prone to temper, and had prickly personalities; due to repeated clashes, their working relationship had completely broken down. In the fall of 1780 Clinton had requested that either he or Arbuthnot be recalled; however, orders recalling Arbuthnot did not arrive until June. Until then, according to historian George Billias, "The two men could not act alone, and would not act together". Arbuthnot was replaced by Sir Thomas Graves, with whom Clinton had a somewhat better working relationship. The British presence in the south consisted of the strongly fortified ports of Savannah, Georgia and Charleston, South Carolina, and a string of outposts in the interior of those two states. Although the strongest outposts were relatively immune to attack from the Patriot militia that were their only formal opposition in those states, the smaller outposts, as well as supply convoys and messengers, were often the target of militia commanders like Thomas Sumter and Francis Marion. Portsmouth had most recently been occupied in October 1780 by a force under the command of Major General Alexander Leslie, but Lieutenant General Charles, Earl Cornwallis, commanding the British southern army, had ordered them to South Carolina in November. To replace General Leslie at Portsmouth, General Clinton sent 1,600 troops under General Benedict Arnold (recently commissioned into the British Army as a brigadier) to Virginia in late December.

Вирджиниядағы британдықтардың шабуылы

1780 жылдың 30 желтоқсанында генерал Арнольд пен оның әскерін тасымалдаған флоттың бір бөлігі Чесапик шығанағына келді. Арнольд қалған көліктердің келуін күтпей, Джеймс өзенімен жоғары қарай жүзіп, 4 қаңтарда Вирджиния штатының Вестовер қаласына 900 сарбазды түсірді. Бір түнгі жедел марштан кейін, ол келесі күні штаттың астанасы Ричмондқа шабуыл жасады, тек отаршыл әскерлерінің минималды қарсылығына тап болды. Екі күндік шабуылдан соң олар қайықтарына оралып, Портсмутқа қарай жүзіп кетті. Арнольд онда бекіністер салып, әскерлерін шабуыл жасауға және азық-түлік іздеуге жіберді. Жергілікті милиция шақырылды, бірақ олардың саны соншалықты аз болғандықтан, британдықтардың қатысуына ешқандай дау болмады. Бұл шабуыл жасаушы экспедициялардың қарсылыққа ұшырауына кедергі келтірмеді, мысалы, наурыз айында Уотерс-Крик шайқасында болғандай. Арнольдтың әрекеттері туралы хабар Джордж Вашингтонға жеткенде, ол жауап беру қажет деп шешті. Ол француздардың Ньюпорттағы базасынан теңіз экспедициясын жіберуін қалады, бірақ басқарушы адмирал Шевалье Дестуш, 22 қаңтарда британдық флоттың бір бөлігіне ауыр дауылдан зақым келгені туралы хабар алғанға дейін, кез келген көмек көрсетуден бас тартты. 9 ақпанда капитан Арно де Гардюр де Тилли Ньюпорттан үш кемемен (желілік кеме Eveille және фрегаттар Surveillante және Gentile) жолға шықты. Төрт күннен кейін Портсмутқа келгенде, Арнольд өз кемелерін, олардың сусыру тереңдігі француз кемелерінен кем болғандықтан, Елизавета өзенімен жоғары қарай шығарды, онда де Тилли олардың соңынан еріп келе алмады. Де Тилли, жергілікті милицияның Арнольдтың позициясына шабуыл жасауға «толыққанды жеткіліксіз» екенін анықтағаннан кейін, Ньюпортқа қайтып келді. Қайтар жолда ол HMS Romulus фрегатын тұтқынға алды, британдықтар оны Нью-Йорктен де Тиллидің қозғалысын бақылау үшін жіберген еді. Оның әскері, шамамен 1200 адамнан тұратын, Нью-Джерси мен Жаңа Англиядан континенттік полктарға бекітілген үш жеңіл полктан құралды; бұл полктарды Джозеф Возе, Фрэнсис Барбер және Жан-Жозеф Сурбадер де Гимат басқарды. Лафайеттің күштері 3 наурызда Елк Басына (қазіргі Элктон, Мэриленд, Чесапик шығанағының солтүстік кеме жүзу шегі) жетті. Анаполисте әскерін тасымалдауды күтіп тұрған Лафайет оңтүстікке қарай сапар шегіп, 14 наурызда Йорктаунға жетіп, жағдайды бағалады.

Part of the fleet carrying General Arnold and his troops arrived in Chesapeake Bay on December 30, 1780. Without waiting for the rest of the transports to arrive, Arnold sailed up the James River and disembarked 900 troops at Westover, Virginia, on January 4. After an overnight forced march, he raided Richmond, the state capital, the next day, encountering only minimal militia resistance. After two more days of raiding in the area, they returned to their boats, and made sail for Portsmouth. Arnold established fortifications there, and sent his men out on raiding and foraging expeditions. The local militia were called out, but they were in such small numbers that the British presence could not be disputed. This did not prevent raiding expeditions from running into opposition, as some did in skirmishing at Waters Creek in March. When news of Arnold's activities reached George Washington, he decided that a response was necessary. He wanted the French to send a naval expedition from their base in Newport, but the commanding admiral, Chevalier Destouches, refused any assistance until he received reports of serious storm damage to part of the British fleet on January 22. On February 9, Captain Arnaud de Gardeur de Tilley sailed from Newport with three ships (ship of the line Eveille and frigates Surveillante and Gentile). When he arrived off Portsmouth four days later, Arnold withdrew his ships, which had shallower drafts than those of the French, up the Elizabeth River, where de Tilley could not follow. De Tilley, after determining that the local militia were "completely insufficient" to attack Arnold's position, returned to Newport. On the way he captured HMS Romulus, a frigate sent by the British from New York to investigate his movements. His troops, numbering about 1,200, were three light regiments drawn from troops assigned to Continental regiments from New Jersey and New England; these regiments were led by Joseph Vose, Francis Barber, and Jean Joseph Sourbader de Gimat. Lafayette's force reached Head of Elk (present day Elkton, Maryland, the northern navigable limit of Chesapeake Bay) on March 3. While awaiting transportation for his troops at Annapolis, Lafayette traveled south, reaching Yorktown on March 14, to assess the situation.

Американың қорғаныс әрекеттері

Де Тилли экспедициясы және істі алға жылжыту үшін Ньюпортқа келген генерал Вашингтонның ынтасы Дестушты үлкен міндеттемелерге келісуге көндірді. 8 наурызда ол өзінің барлық флотымен (7 желілік кеме және бірнеше фрегат, соның ішінде жақында қолға түскен Ромул) бірге жүзіп, француз әскерлерін Вирджиниядағы Лафайет әскерлерімен қосу үшін алып кетті. Лафайет британдық флотты көріп, бұйрыққа сәйкес, әскерлерін Нью-Йорк аймағына қайтаруға дайындық жасады. Сәуірдің басында ол Хед-оф-Элкке қайтып келді, онда Вашингтоннан Вирджинияда қалу туралы бұйрық алды. Дестуш флотының Ньюпорттан кетуі генерал Клинтонды Арнольдқа күш қосуға итермеледі. Арбутнот теңізге шыққаннан кейін ол генерал Уильям Филлипс басқаратын 2000 шамасындағы әскерді Чесапикке жеткізетін көліктерді жіберді. Олар 27 наурызда Портсмутқа Арнольдқа қосылды. Филипс, жоғары дәрежелі командир ретінде, күшті өз қолына алып, Петербург пен Ричмондты бағыттап шабуылдарды жаңартты. Осы кезде Вирджиниядағы милиция командирлері барон фон Штубен мен Питер Мюленберг, әскерлерінің нашарлығына қарамастан, моральды сақтау үшін қарсы тұру керек деп санады. Олар Петербургке жақын Бландфордта қорғаныс шебін құрды (Бландфорд қазір Петербург қаласының бір бөлігі) және 25 сәуірде тәртіпті, бірақ жеңіліспен аяқталған шайқас жасады. Фон Штубен мен Мюленберг Филипс Ричмондқа қайта шабуыл жасауды ниеттенгенін білді. Алайда, Лафайет бірнеше жылдам марштар жасап, 29 сәуірде Ричмондқа жетті, бұл Филипстен бірнеше сағат бұрын болды.

Корнуоллис пен Лафайет

Каролинадағы британдық қауіп-қатерге қарсы тұру үшін Вашингтон өзінің ең жақсы стратегияларының бірі – генерал-майор Натанаел Гринды Солтүстік Каролинадағы американдық армияны Камдендегі жеңілістен кейін қайта құруға жіберді. Оңтүстіктегі британ әскерлерін басқарған генерал Корнуоллис онымен күресіп, штатты бақылауға алуды көздеді. Грин өзінің аз санды әскерін бөліп, Дэниел Морганның басқаруындағы әскер тобының бір бөлігін Оңтүстік Каролинадағы 96 бекінісіне шабуыл жасау үшін жіберді. Корнуоллис Банастр Тарлтонды Морганның артынан жіберді, ол қаңтардағы Коупенс шайқасында Тарлтонның жасағын талқандап, Тарлтонды тұтқындауға жақын болды. Бұл оқиғадан кейін «Данға ұсақтап шабуыл» деп аталатын жарыс басталды, онда Корнуоллис Морган мен Гриннің күштерін біріктірмей тұрып, оларды қуып жете алмады. Грин Дан өзенін сәтті кесіп өтіп, Вирджинияға кіргенде, Корнуоллис, өзінің әскерінен көптеген жүкті алып тастағаннан кейін, қуып жете беруді тоқтатты. Бірақ Грин күш-қуат пен жабдықтар алып, Дан өзенін қайтадан кесіп, Солтүстік Каролина штатының Гринсборо қаласына Корнуоллиспен шайқасуға оралды. Граф шайқаста жеңіске жетті, бірақ Грин әскерін толықтай сақтап алып, британдықтар көп шығынға ұшырады, сондықтан Корнуоллис күш-қуат пен жабдықтау үшін Уилмингтонға шегінуге мәжбүр болды. Грин кейін Оңтүстік Каролина мен Джорджияның көп бөлігін қайтадан бақылауға алды. Корнуоллис бұйрықтарды бұза отырып, сонымен қатар генерал Клинтонның стратегиялық бағыты болмаған кезде, 25 сәуірде өзінің 1400 сарбазын Вирджинияға алып кіруге шешім қабылдады; сол күні Филипс пен фон Штубен Блэндфордта шайқасты. Филипс Лафайетті Ричмондқа ұтқаннан кейін, шығысқа қарай бұрылып, аймақтағы әскери және экономикалық нысандарды жоюды жалғастырды. 7 мамырда Филипс Корнуоллистен Петербургке барып, күштерін біріктіруді бұйырған хабарлама алды; үш күннен кейін Филипс Петербургке келді. Лафайет британдықтардың позицияларын қысқа уақытқа атқылап, шабуыл жасауға жеткілікті күші жоқ екенін түсінді. 13 мамырда Филипс қызбадан қайтыс болды, ал Арнольд әскерді қайтадан басқарды. Бұл ер адамдардың арасында наразылық тудырды, өйткені Арнольдты көп құрметтемеді. Корнуоллис 19 мамырда Петербургке келді, бұл Лафайетті 1000-нан астам континенттік әскер мен 2000-ға жуық ополченниктерді басқарып, Ричмондқа шегінуге итермеледі. Көп ұзамай Нью-Йорктен Ансбах полковнигі фон Войт бастаған британдық күшейтулер келді, Корнуоллис армиясының санын 7000-нан астамға дейін көтерді. Корнуоллис генерал Арнольдты Нью-Йоркке жібергеннен кейін генерал Клинтонның Филипске берген соңғы бұйрықтарын орындауға кірісті. Бұл нұсқаулар Вирджиниядағы бүлікшілердің әскери және экономикалық нысаналарына шабуыл жасау үшін бекіністі база құруға қатысты болды. Фон Штубен Форк нүктесіне (қазіргі Колумбия, Вирджиния) кері қайтқанда, отаршылдар мен Континенттік армияның оқушылары британдықтардың шабуылынан бұрын кері қайтқан азық-түлікпен жиналды. Корнуоллис 1 маусымда Ганновер округінің сотына жетті және Лафайетті қуып, бүкіл әскерін жіберместен, Банастр Тарлтон мен Джон Грейвс Симконы бөлек шабуылдық экспедицияларға жіберді. Тарлтон, оның британдық легионы Коупенстегі жеңілістен кейін, шағын күшпен Шарлоттсвиллге тез жетті, онда ол Вирджинияның бірнеше заң шығарушыларын тұтқынға алды. Ол губернатор Джефферсонды да тұтқындауға жақын болды, бірақ Джефферсонның Монтичеллодағы үйінен бірнеше бөтелке шарапқа қанағаттандыруға тура келді. Осы арада Лафайетт ұзақ күткен күш-қуаттың жақын арада келуін күтті. Бригадир генерал Энтони Уэйннің басшылығымен Пенсильвания континенттік әскерінің бірнеше батальондары Конгресспен ақпан айында Вирджинияда қызмет етуге рұқсат алды. Уэйн 19 мамырда шеруге дайын болғанымен, күштің кетуі бір күнге кешіктірілді, өйткені бірліктер құнсыздалған континенттік долларлармен төленгеннен кейін бүлік шығатын жаңа қауіп пайда болды. Лафайетт пен Уэйннің 800 адамы 10 маусымда Раппаханнок өзенінің жағасындағы Ракун Фордта күш-жігерін біріктірді. Бірнеше күннен кейін Лафайетті Уильям Кэмпбеллдің басшылығындағы 1000 ополченник күшейтті. Симко мен Тарлтонның сәтті шабуылдарынан кейін Корнуоллис шығысқа қарай Ричмонд пен Уильямсбургке қарай қозғала бастады, Лафайеттің қозғалыстарында елемеді. Лафайеттің күші 4500-ге дейін өсті, ол сенімділікке ие болды және графтың әскеріне жақындап қалды. Корнуоллис 25 маусымда Уильямсбургке жеткенде, Лафайетт 16 шақырым (10 миль) қашықтықта, Бердс Тавернасында болды. Сол күні Лафайетт Симконың Корольдік рейнджерлерінің бас күштен алшақтау орналасқанын білді, сондықтан Лафайетт оларды тоқтату үшін кавалерия мен жеңіл жаяу әскерді жіберді. Бұл Спенсерс Обычайында шайқасқа әкеп соқты, онда әр тарап өзінің бас әскеріне жақын екенін сенді.

To counter the British threat in the Carolinas, Washington had sent Major General Nathanael Greene, one of his best strategists, to rebuild the American army in North Carolina after the defeat at Camden. General Cornwallis, leading the British troops in the south, wanted to deal with him and gain control over the state. Greene divided his inferior force, sending part of his army under Daniel Morgan to threaten the British post at Ninety Six, South Carolina. Cornwallis sent Banastre Tarleton after Morgan, who almost wiped out Tarleton's command in the January Battle of Cowpens, and almost captured Tarleton in the process. This action was followed by what has been called the "race to the Dan," in which Cornwallis gave chase to Morgan and Greene in an attempt to catch them before they reunited their forces. When Greene successfully crossed the Dan River and entered Virginia, Cornwallis, who had stripped his army of most of its baggage, gave up the pursuit. However, Greene received reinforcements and supplies, recrossed the Dan, and returned to Greensboro, North Carolina to do battle with Cornwallis. The earl won the battle, but Greene was able to withdraw with his army intact, and the British suffered enough casualties that Cornwallis was forced to retreat to Wilmington for reinforcement and resupply. Greene then went on to regain control over most of South Carolina and Georgia. Cornwallis, in violation of orders but also in the absence of significant strategic direction by General Clinton, decided to take his army, now numbering just 1,400 men, into Virginia on April 25; it was the same day that Phillips and von Steuben fought at Blandford. Phillips, after Lafayette beat him to Richmond, turned back east, continuing to destroy military and economic targets in the area. On May 7, Phillips received a dispatch from Cornwallis, ordering him to Petersburg to effect a junction of their forces; three days later, Phillips arrived in Petersburg. Lafayette briefly cannonaded the British position there, but did not feel strong enough to actually make an attack. On May 13, Phillips died of a fever, and Arnold retook control of the force. This caused some grumbling amongst the men, since Arnold was not particularly well respected. Cornwallis arrived in Petersburg on May 19, prompting Lafayette, who commanded under 1,000 Continentals and about 2,000 militia, to retreat to Richmond. Further British reinforcements led by the Ansbacher Colonel von Voigt arrived from New York shortly after, raising the size of Cornwallis's army to more than 7,000. Cornwallis, after dispatching General Arnold back to New York, set out to follow General Clinton's most recent orders to Phillips. These instructions were to establish a fortified base and raid rebel military and economic targets in Virginia. while von Steuben retreated to Point of Fork (present day Columbia, Virginia), where militia and Continental Army trainees had gathered with supplies pulled back before the raiding British. Cornwallis reached the Hanover County courthouse on June 1, and, rather than send his whole army after Lafayette, detached Banastre Tarleton and John Graves Simcoe on separate raiding expeditions. Tarleton, his British Legion reduced by the debacle at Cowpens, rode rapidly with a small force to Charlottesville, where he captured several members of the Virginia legislature. He almost captured Governor Jefferson as well, but had to content himself with several bottles of wine from Jefferson's estate at Monticello. Lafayette, in the meantime, was expecting the imminent arrival of long delayed reinforcements. Several battalions of Pennsylvania Continentals under Brigadier General Anthony Wayne had also been authorised by Congress for service in Virginia in February. Although Wayne was ready to march on May 19, the force's departure was delayed by a day because of a renewed threat of mutiny after the units were paid with devalued Continental dollars. Lafayette and Wayne's 800 men joined forces at Raccoon Ford on the Rappahannock River on June 10. A few days later, Lafayette was further reinforced by 1,000 militia under the command of William Campbell. After the successful raids of Simcoe and Tarleton, Cornwallis began to make his way east toward Richmond and Williamsburg, almost contemptuously ignoring Lafayette in his movements. Lafayette, his force grown to about 4,500, was buoyed in confidence, and began to edge closer to the earl's army. By the time Cornwallis reached Williamsburg on June 25, Lafayette was 10 mile (16 km) away, at Bird's Tavern. That day, Lafayette learned that Simcoe's Queen's Rangers were at some remove from the main British force, so Lafayette sent some cavalry and light infantry to intercept them. This precipitated a skirmish at Spencer's Ordinary where each side believed the other to be within range of its main army.

Достасқан шешімдер

Лафайет, Арнольд және Филипс Вирджинияда маневр жасағанда, одақтас басшылар Вашингтон мен Рошембо өз мүмкіндіктерін қарастырды. 6 мамырда «Конкорд» Бостонға келді, ал екі күннен кейін Вашингтон мен Рошембо де Баррастың келгені туралы, сондай-ақ маңызды хабарламалар мен қаржыландыру туралы хабардар болды. 23 және 24 мамырда Вашингтон мен Рошембо Коннектикут штатының Уэтерсфилд қаласында конференция өткізді, онда олар келесі қадамдарды талқылады. Олар Рошембоның бұйрығына сәйкес әскерін Ньюпорттан Нью-Йорк штатындағы Уайт-Плейнс қаласындағы Континентальдық армия лагеріне көшіретіндігіне келісті. Олар де Грассқа екі мүмкін әрекетті баяндайтын хабарламалар жіберуге шешім қабылдады. Вашингтон Нью-Йоркқа шабуыл жасау идеясын жақтады, ал Рошембо Вирджинияда әрекет етуді жақтады, онда британдықтар нашар бекініпті. Вашингтонның де Грассқа жазған хатында осы екі нұсқаның тұжырымдары келтірілген; Рошембо жеке хатта де Грассқа өзінің таңдауын білдірді. Соңында Рошембо де Баррасты өз флотын екі операцияның біріне де көмектесуге дайын тұруға, ал бұйрық берілгендей, солтүстікке экспедицияларға шығуға емес, оған көмектесуге көндірді. «Конкорд» 20 маусымда Ньюпорттан Вашингтон, Рошембо және де Баррасқа, сондай-ақ де Грасс сұраған ұшқыштарға хабарламалар алып кетті. Француз армиясы маусым айында Ньюпорттан шығып, 7 шілдеде Нью-Йорктегі Доббс-Ферриде Вашингтон армиясына қосылды. Одан Вашингтон мен Рошембо Нью-Йорк маңындағы британдық қорғанысты тексеруге кірісті, де Грасс жауабын күтіп. Де Грас Вест-Индияда біршама сәтті шайқасты. Оның әскерлері маусым айында британдық флотпен шағын қақтығыстан кейін Тобагоны жаулап алды. Одан бөлек, ол және британдық адмирал Джордж Брайджес Родни маңызды шайқастардан аулақ болды. Де Грас 16 шілдеде Кап-Франсуаға келді, онда оны «Конкорд» күтіп тұрды. Ол бірден испандықтармен келіссөздерге кірісті. Ол оларға солтүстікке қарай саяхаттау ниеті туралы хабарлады, бірақ қараша айына дейін испандық операцияларына көмектесу үшін, солтүстікке саяхаттайтын кезде испандықтардан қорғау алуға уәде берді. Ол өзінің флотына қоса, Маркиз де Сент-Симон басқаратын 3500 әскерді қабылдады және Гаванадағы испандардан Рошембо әскерлеріне жалақы төлеуге қажетті қаражат сұрады. 28 шілдеде ол «Конкордты» Ньюпортқа қайтарды, Вашингтонға, Рошембоға және де Баррасқа тамыз айының соңында Чесапикке келетінін және қазан айының ортасына дейін кетуге тура келетінін хабарлады.

While Lafayette, Arnold, and Phillips manoeuvred in Virginia, the allied leaders, Washington and Rochambeau, considered their options. On May 6 the Concorde arrived in Boston, and two days later Washington and Rochambeau were informed of the arrival of de Barras as well as the vital dispatches and funding. On May 23 and 24, Washington and Rochambeau held a conference at Wethersfield, Connecticut where they discussed what steps to take next. They agreed that, pursuant to his orders, Rochambeau would move his army from Newport to the Continental Army camp at White Plains, New York. They also decided to send dispatches to de Grasse outlining two possible courses of action. Washington favored the idea of attacking New York, while Rochambeau favored action in Virginia, where the British were less well established. Washington's letter to de Grasse outlined these two options; Rochambeau, in a private note, informed de Grasse of his preference. Lastly, Rochambeau convinced de Barras to hold his fleet in readiness to assist in either operation, rather than taking it out on expeditions to the north as he had been ordered. The Concorde sailed from Newport on June 20, carrying dispatches from Washington, Rochambeau, and de Barras, as well as the pilots de Grasse had requested. The French army left Newport in June, and joined Washington's army at Dobb's Ferry, New York on July 7. From there, Washington and Rochambeau embarked on an inspection tour of the British defenses around New York while they awaited word from de Grasse. De Grasse had a somewhat successful campaign in the West Indies. His forces successfully captured Tobago in June after a minor engagement with the British fleet. Beyond that, he and British Admiral George Brydges Rodney avoided significant engagement. De Grasse arrived at Cap Français on July 16, where the Concorde awaited him. He immediately engaged in negotiations with the Spanish. He informed them of his intent to sail north, but promised to return by November to assist in Spanish operations in exchange for critical Spanish cover while he sailed north. In addition to his fleet, he took on 3,500 troops under the command of the Marquis de St. Simon, and appealed to the Spanish in Havana for funds needed to pay Rochambeau's troops. On July 28, he sent the Concorde back to Newport, informing Washington, Rochambeau, and de Barras that he expected to arrive in the Chesapeake at the end of August, and would need to leave by mid October.

Ұлыбритания шешімдері

Француз армиясының Нью-Йорк аймағына жылжуы генерал Клинтонды қатты алаңдатты; Клинтонның Вашингтонға жазған хаттары одақтастардың Нью-Йоркке шабуыл жоспарлап отырғанын көрсетті. Маусым айынан бастап ол Корнуоллиске бірқатар хаттар жазды, онда дүмбіл және қайшылықты ойлар, ұсыныстар мен кеңестер болды, кейде нақты және тікелей бұйрықтар да кездесетін. Осы хаттардың кейбіреулері Корнуоллиске жеткенде үлкен кешігуге ұшырады, бұл екеуінің арасындағы хабар алмасуды қиындатты. Корнуоллис бұл хаттарды 26 маусымда Уильямсбургте алды. 4 шілдеде Корнуоллис әскерін Джеймстаун паромына қарай жылжыта бастады, кең Джеймс өзенінен өтіп, Портсмутқа қарай жол тартты. Лафайеттің барлаушылары осы қозғалысты байқады және британдық күштер өткелде осал болатынын түсінді. Ол әскерін Грин Спринг плантациясына жылжытты және барлау мәліметтеріне сүйене отырып, британдық артқы күзет қана өткелде қалғанын білді, 6 шілдеде генерал Уэйнды оларға шабуыл жасауға жіберді. Бірақ граф ақылға қонымды тұзақ құрған еді. Ол тек жүгін және оны күзетуге бірнеше әскерді ғана жіберіп, Лафайеттің алдына жағдай туралы жалған ақпарат жеткізу үшін "дезертирлерді" жіберді. Грин Спринг шайқасында генерал Уэйн тұзақтан құтылуға үлгерді, бірақ ауыр шығынға ұшырады және екі далалық зеңбірегін жоғалтты. Содан кейін Корнуоллис өзеннен өтіп, әскерін Саффолкке аттандырды. Корнуоллис Тарлтонды Вирджинияның орталық бөлігіне тағы бір шабуылға жіберді. Тарлтонның шабуылы генерал Гринге бара жатқан жабдықты ұстау мүмкіндігі туралы барлау мәліметтеріне негізделген. Тарлтонның күштері төрт күнде 120 миль (193 км) жол жүргенімен, шабуыл сәтсіз аяқталды, себебі жабдықтар бұрыннан жылжытылған еді. (Осы шабуыл кезінде Тарлтонның бірнеше әскері Гилфордтағы шайқастың американдық батыры Питер Франсискомен шайқасқан деген аңыз бар.) Корнуоллис Саффолкке келгенде генерал Клинтоннан 20 маусымда тағы бір хат алды, онда қолға алынатын күштер Филадельфияға шабуыл жасауға пайдаланылатыны айтылған. Корнуоллис Портсмутқа жеткенде Клинтонның бұйрығына сәйкес әскерлерді кемеге мінгізді. 20 шілдеде кейбір кемелер теңізге шығуға дайын болғанда, бұрынғы бұйрықтарды жоққа шығаратын жаңа бұйрықтар келді. Клинтон оған өз әскерінің қажеттілігін ескере отырып, терең судағы қорғалған порт құруды тапсырды. Клинтон бұл шешімді теңіз флотының Нью-Йоркке әскери-теңіз базасы ретінде ұзақ уақыт бойы қанағаттанбауына байланысты қабылдады, біріншіден, құмдар Гудзон өзеніне кіруге кедергі келтіріп, үлкен кемелердің корпусына зақым келтірді; екіншіден, өзен қыста жиі мұздап, кемелерді портта тұтқындап қойды. Арбутноттың орны жақында ауыстырылды және осы жағдайға қанағаттануын көрсету үшін Клинтон Корнуоллистің ескертуіне қарамастан, теңіз флотының өтінішіне келісті. Чесапик шығанағының ашық шығанақтары мен кеме жүретін өзендері сол жердегі кез келген база "әрқашан француз шабуылына ұшырайды" дегенді білдірді. Бұл Клинтонның қателігіне айналды, себебі жаңа нысанды қорғау қажеттілігі Корнуоллиске еркіндік қозғалысын шектеді. Дегенмен, Портсмутты тексеріп, оны Йорктауннан нашар деп тапқаннан кейін, Корнуоллис Клинтонға Йорктаунды нығайтатынын хабарлады. Лафайетті 26 шілдеде Корнуоллис әскерін кемеге мінгізіп жатқаны туралы хабардар етті, бірақ олардың соңғы бағыты туралы ақпарат болмады, сондықтан ол әскерін мүмкін болатын қону орындарын жабу үшін маневрледі. 6 тамызда ол Корнуоллис Йорктаунға қонғанын және оны, сондай-ақ Йорк өзенінің арғы жағындағы Глостер нүктесін нығайтып жатқанын білді. Ол бүкіл флотын ала алатынын білді (мысалы, де Грасс сұраған ұшқыштардың санын білген), бірақ де Грасс француз конвойын Кап-Франсуадан қалдырмайды және оның флотының бір бөлігі оны Францияға сүйемелдейді деп болжады. Родни сол себепті Солтүстік Америкадағы флоттың қажеттіліктерін Британияның сауда конвойын қорғау қажеттілігімен теңестіріп, өз шешімін қабылдады. Сондықтан оның 21 линкорынан 16-сы Худпен бірге де Грассды іздеп, Чесапикке дейін Нью-Йоркке қарай бағытталды. Родни, ауруға шалдыққандықтан, үш басқа соғыс кемесін Англияға қайтарды, екеуі саудагерлерді сүйемелдеу үшін, қалған екеуі жөндеуге қалдырылды. Худ бұл шараларға қанағаттанды, ол әріптесіне өзінің флоты "жаудың кез келген жоспарына қарсы тұруға жеткілікті" екенін айтты. Бірақ Родни мен Худтың ешқайсысы де Грасс соңғы сәтте бүкіл флотын Солтүстік Америкаға әкелгенін білмеді, осылайша линкорлардың күшінде француздық басымдыққа қол жеткізді. Бұл жаңалықтан бейхабар Худ 10 тамызда Антигуадан шықты, де Грасстың шығуынан бес күн кейін. Сапар барысында оның кішкентай кемесінің бірі, американдық барлау туралы ақпаратты алып жүрген кеме, жеке қарақшыларға түсіп, Нью-Йорктегі британдықтарды құнды ақпараттан айырды. Худ тікелей бағытты ұстанды және 25 тамызда Чесапикке жетті, шығанақтың кіреберісі бос болды. Содан кейін ол Нью-Йоркке Әскери-теңіз күштерінің командирі Арбутноттың кеткеннен кейін, адмирал сэр Томас Грейвсті кездесу үшін бағытталды. Біріккен франко-американдық армия 19 тамызда оңтүстіске қарай жылжуды бастады, Клинтонды олардың ниеттері туралы жаңылыстыруға бағытталған бірнеше тактикалық амалдарды қолданды. Кейбір күштер Нью-Джерси жағалауымен бағытталды және Статен-аралға шабуылға дайындалып жатқандай лагерь құруға бұйрық берді. Армия сонымен қатар идеяны ықпалдастыру үшін десанттық кемелерді алып жүрді. Екі күннен кейін армия Филадельфиядан өтті; сол жерде төлем ала алмағандықтан қалып қоятын әскерлерге қарсы тағы бір бүлік болды. Әскери-теңіз күштерінің адмиралы де Баррас 25 тамызда Ньюпорттан француз қоршау жабдықтарын тасымалдап, флотымен шықты. Ол британдықтармен кездеспеу үшін жағалаудан қасақана алыс бағытты ұстанды. Де Грасс 30 тамызда Чесапикке Худтан бес күн кейін жетті. Ол дереу флотынан әскерлерді түсіріп, Лафайеттің Корнуоллисті қоршаулауына көмектесті және Йорк және Джеймс өзендерін блокадалау үшін кемелерін орналастырды. Де Баррас шығуы туралы жаңалық 28 тамызда Нью-Йоркке жетті, онда Грейвс, Клинтон және Худ Ньюпорттағы француз флотына шабуыл жасау мүмкіндігін талқылады, себебі француз армиясы оны қорғау үшін онда болмады. Клинтон Вашингтон оңтүстіске қарай жылжып бара жатқанын әлі түсінбеді, бұл туралы ол 2 қыркүйекке дейін растамады. Де Баррас кеткенін білгеннен кейін олар де Грасс Чесапикке бағытталғанын бірден түсінді (бірақ оның күші туралы әлі білмеді). Грейвс 31 тамызда 19 желілік кемемен Нью-Йорктан шықты; Клинтон Корнуоллиске Вашингтонның келе жатқанын ескертіп хат жазды және 4000 күшті күшейтуді жіберді. 5 қыркүйекте британдық флот Чесапиктің аузына жетті және француз флоты онда бекініп тұрғанын көрді. Де Грасс, жағалауда әскерлері болғандықтан, кабельдерін кесіп, британдықтармен кездесу үшін флотын жылдам шығаруға мәжбүр болды. Чесапик шайқасында де Грасс тар тактикалық жеңіске жетті. Шайқастан кейін екі флот бірнеше күн бойы оңтүстік-шығысқа қарай итерілді, британдықтар шайқастан жалтарды және екі флот жөндеу жұмыстарын жүргізді. Бұл, әдетте, де Грасс британдықтардың де Баррас келгенін кешіктіруі үшін жасаған әрекеті болды. 9 қыркүйекте алыс жерде шығанаққа қарай бет алған флот көрінді; де Грасс ертесіне оны ұстанды. Грейвс бір кемесін құлатып, жөндеуге Нью-Йоркке қайтты. Француз флотының кішкентай кемелері содан кейін франко-американдық армияны Йорктаунға жеткізуге көмектесті, Корнуоллисті толық қоршауды аяқтады.

The movement of the French army to the New York area caused General Clinton a great deal of concern; letters written by Washington that Clinton had intercepted suggested that the allies were planning an attack on New York. Beginning in June he wrote a series of letters to Cornwallis containing a confusing and controversial set of ruminations, suggestions, and recommendations, that only sometimes contained concrete and direct orders. Some of these letters were significantly delayed in reaching Cornwallis, complicating the exchange between the two. Cornwallis received these letters at Williamsburg on June 26. On July 4 Cornwallis began moving his army toward the Jamestown ferry, to cross the broad James River and march to Portsmouth. Lafayette's scouts observed the motion, and he realised the British force would be vulnerable during the crossing. He advanced his army to the Green Spring Plantation, and, based on intelligence that only the British rear guard was left at the crossing, sent General Wayne forward to attack them on July 6. In reality, the earl had laid a clever trap. Crossing only his baggage and some troops to guard them, he sent "deserters" to falsely inform Lafayette of the situation. In the Battle of Green Spring, General Wayne managed to escape the trap, but with significant casualties and the loss of two field pieces. Cornwallis then crossed the river, and marched his army to Suffolk. Cornwallis again detached Tarleton on a raid into central Virginia. Tarleton's raid was based on intelligence that supplies might be intercepted that were en route to General Greene. The raid, in which Tarleton's force rode 120 mile (193 km) in four days, was a failure, since supplies had already been moved. (During this raid, some of Tarleton's men were supposedly in a minor skirmish with Peter Francisco, one of the American heroes of Guilford Court House.) Cornwallis received another letter from General Clinton while at Suffolk, dated June 20, stating that the forces to be embarked were to be used for an attack against Philadelphia. When Cornwallis reached Portsmouth, he began embarking troops pursuant to Clinton's orders. On July 20, with some transports almost ready to sail, new orders arrived that countermanded the previous ones. In the most direct terms, Clinton ordered him to establish a fortified deep water port, using as much of his army as he thought necessary. Clinton took this decision because the navy had long been dissatisfied with New York as a naval base, firstly because sand bars obstructed the entrance to the Hudson River, damaging the hulls of the larger ships; and secondly because the river often froze in winter, imprisoning vessels inside the harbour. Arbuthnot had recently been replaced and to show his satisfaction at this development, Clinton now acceded to the Navy's request, despite Cornwallis's warning that the Chesapeake's open bays and navigable rivers meant that any base there "will always be exposed to sudden French attack." It was to prove a fatal error of judgement by Clinton, since the need to defend the new facility denied Cornwallis any freedom of movement. Nevertheless, having inspected Portsmouth and found it less favourable than Yorktown, Cornwallis wrote to Clinton informing him that he would fortify Yorktown. Lafayette was alerted on July 26 that Cornwallis was embarking his troops, but lacked intelligence about their eventual destination, and began manoeuvring his troops to cover some possible landing points. On August 6 he learned that Cornwallis had landed at Yorktown and was fortifying it and Gloucester Point just across the York River. Although he had some clues that he might take his whole fleet (he was aware of the number of pilots de Grasse had requested, for example), he assumed that de Grasse would not leave the French convoy at Cap Français, and that part of his fleet would escort it to France as Admiral Guichen had done the previous year. Rodney made his dispositions accordingly, balancing the likely requirements of the fleet in North America with the need to protect Britain's own trade convoys. Sixteen of his twenty one battleships, therefore, were to sail with Hood in pursuit of de Grasse to the Chesapeake before proceeding to New York. Rodney, who was ill, meanwhile took three other battleships back to England, two as merchant escorts, leaving his remaining two in dock for repairs. Hood was well satisfied with these arrangements, telling a colleague that his fleet was "equal fully to defeat any designs of the enemy, let de Grasse bring or send what number of ships he might in aid of Barras." What neither Rodney or Hood knew was de Grasse's last minute decision to take his entire fleet to North America, thus ensuring a French superiority of three to two in battleship strength. Blissfully unaware of this development, Hood eventually sailed from Antigua on August 10, five days after de Grasse. During the voyage, one of his smaller ships carrying intelligence about the American pilots was captured by a privateer, thus further depriving the British in New York of valuable information. Hood himself, following the direct route, reached the Chesapeake on August 25, and found the entrance to the bay empty. He then sailed on to New York to meet with Admiral Sir Thomas Graves, in command of the New York station following Arbuthnot's departure. The combined Franco American army began moving south on August 19, engaging in several tactics designed to fool Clinton about their intentions. Some forces were sent on a route along the New Jersey shore, and ordered to make camp preparations as if preparing for an attack on Staten Island. The army also carried landing craft to lend verisimilitude to the idea. Two days later the army was passing through Philadelphia; another mutiny was averted there when funds were procured for troops that threatened to stay until they were paid. Admiral de Barras sailed with his fleet from Newport, carrying the French siege equipment, on August 25. He sailed a route that deliberately took him away from the coast to avoid encounters with the British. De Grasse reached the Chesapeake on August 30, five days after Hood. He immediately debarked the troops from his fleet to assist Lafayette in blockading Cornwallis, and stationed some his ships to blockade the York and James Rivers. News of de Barras' sailing reached New York on August 28, where Graves, Clinton, and Hood were meeting to discuss the possibility of making an attack on the French fleet in Newport, since the French army was no longer there to defend it. Clinton had still not realized that Washington was marching south, something he did not have confirmed until September 2. When they learned of de Barras' departure they immediately concluded that de Grasse must be headed for the Chesapeake (but still did not know of his strength). Graves sailed from New York on August 31 with 19 ships of the line; Clinton wrote Cornwallis to warn him that Washington was coming, and that he would send 4,000 reinforcements. On September 5, the British fleet arrived at the mouth of the Chesapeake to see the French fleet anchored there. De Grasse, who had men ashore, was forced to cut his cables and scramble to get his fleet out to meet the British. In the Battle of the Chesapeake, de Grasse won a narrow tactical victory. After the battle, the two fleets drifted to the southeast for several days, with the British avoiding battle and both fleets making repairs. This was apparently in part a ploy by de Grasse to ensure the British would not interfere with de Barras' arrival. A fleet was spotted off in the distance on September 9 making for the bay; de Grasse followed the next day. Graves, forced to scuttle one of his ships, returned to New York for repairs. Smaller ships from the French fleet then assisted in transporting the Franco American army down the Chesapeake to Yorktown, completing the encirclement of Cornwallis.

Йорктау

6 қыркүйекте генерал Клинтон Корнуоллиске хат жазып, күш-жабдық күтуді тапсырды. 14 қыркүйекте Корнуоллис алған бұл хат, Корнуоллистің Йорктаунда қалуға және Банастре Тарлтонның салыстырмалы түрде әлсіз Лафайетке қарсы шабуыл жасауға шақыруына қарамастан, қашуға тырыспау шешіміне ықпал еткен болуы мүмкін. Генерал Вашингтон бірнеше күн Маунт-Вернонда болғаннан кейін, 17 қыркүйекте Йорктауннан тыс лагерьлерге келді. Сол күні Нью-Йорктегі британдық әскери басшылар кеңес өткізді, онда олар Чесапик шығанағын қайта бақылауға алғанға дейін Корнуоллиске күш-жабдық жіберілмейтініне келісті. Тарихшы Ричард Кетчем кеңестің шешімін «Корнуоллисті ауада қалдырды» деп сипаттады. Бір күн бұрын Корнуоллис көмек сұрап былай жазды: «Менің ойымша, сіз маған тікелей осы жерге келіп көмектесуден басқа ешқандай тиімді көмек көрсете алмайсыз». 17-сі күні хатты жібермес бұрын Корнуоллис: «Егер сіз маған жақын арада көмектесе алмасаңыз, ең жаман жағдайға дайын болыңыз» деп қосты. Кеңес барысында де Грасс өзінің (бастапқыда қазан айының ортасына жоспарланған) кетуін қазан айының соңына дейін кейінге қалдыруға көндірілді. Генералдар Уильямсбургке оралғаннан кейін, Нью-Йоркке британдық теңіз күштерінің келгені және француз флотына тағы да қауіп төнуі мүмкін деген хабарларды естіді. Де Грасс флотын шығанақтан шығарып алуды қалаған, бірақ Вашингтон мен Рошамбоның өтінішімен, Лафайет арқылы жеткізілген, ол қалды. Қоршау ресми түрде 28 қыркүйекте басталды. Корнуоллис Глостер Пойнт арқылы қашуға тырысқанына қарамастан, қоршау сызықтары оның позицияларын жақындатты және одақтас артиллериясы британдық лагерьлерде қиратушылық тудырды. 17 қазанда ол капитуляцияласу туралы келіссөздер бастады. Сол күні британдық флот тағы да Нью-Йорктен 6000 әскермен теңізге шықты. Француз флотынан әлі де кем болғандықтан, олар ақырында кері қайтты. Француз теңіз офицері британдық флоттың 29 қазанда кететінін байқап, былай деп жазды: «Олар кеш келді. Құс жеп қойған екен».

On September 6, General Clinton wrote a letter to Cornwallis, telling him to expect reinforcements. Received by Cornwallis on September 14, this letter may have been instrumental in the decision by Cornwallis to remain at Yorktown and not try to fight his way out, despite the urging of Banastre Tarleton to break out against the comparatively weak Lafayette. General Washington, after spending a few days at Mount Vernon for the first time in years, arrived in the camps outside Yorktown on September 17. That same day, the British military leadership in New York held a council, in which they agreed that Cornwallis could not be reinforced until they had regained control of the Chesapeake. Historian Richard Ketchum describes the decision of the council as leaving Cornwallis "dangling in the wind." One day earlier, Cornwallis wrote a desperate plea for help: "I am of the opinion that you can do me no effectual service but by coming directly to this place." Before dispatching the letter on the 17th, Cornwallis added, "If you cannot relieve me very soon, you must prepare to hear the worst." During the meeting, de Grasse was convinced to delay his departure (originally planned for mid October) until the end of October. Upon the return of the generals to Williamsburg, they heard rumors that British naval reinforcements had arrived at New York, and the French fleet might again be threatened. De Grasse wanted to pull his fleet out of the bay as a precaution, and it took the pleas of Washington and Rochambeau, delivered to de Grasse by Lafayette, to convince him to remain. The siege formally got underway on September 28. Despite a late attempt by Cornwallis to escape via Gloucester Point, the siege lines closed in on his positions and the allied cannons wrought havoc in the British camps, and on October 17 he opened negotiations to surrender. On that very day, the British fleet again sailed from New York, carrying 6,000 troops. Still outnumbered by the combined French fleets, they eventually turned back. A French naval officer, noting the British fleet's departure on October 29, wrote, "They were too late. The fowl had been eaten."

Британ әскерінің орналасуы

Бас тарту туралы келіссөздер екі мәселемен қиындатылды. 1780 жылы Чарльстон қаласында американдық әскерлер басылғанда, оларға әдеттегідей капитуляция шарттары, яғни туларын көтеріп, жау әуенін орындау мүмкіндігі берілмеді. Вашингтон бұл шарттардың Йорктаундағы британдық әскердің басылуына да қолданылуын талап етті, оның келіссөзшілері қорғаушылардың екі жағдайда да батылдық танытқанын көрсетті. Екінші мәселе британдық лагерьдегі провинциялықтардың тағдырымен байланысты болды. Бұл мәселе британдық «Бонетта» шлюпына Корнуоллистен Нью-Йоркке ешқандай тексерусіз хабарлама жіберуге рұқсат беретін қосымша тармақ арқылы шешілді; американдықтар, кемеде қашқан құлдар немесе провинциялықтар болуы мүмкін деп күдіктенгендіктен, оны тексеруге тыйым салынды. 19 қазанда британдық гарнизон өз бекіністерінен шығып, басылғанда, түстері түсірілген күйде, мүмкін «Әлем айналып кетті» деген британдық әуен орындалды. Корнуоллис ауруға шалдыққандықтан, рәсімге қатыспады және өзінің орынбасары генерал О’Хараны семсерін тапсыруға жіберді. О’Хара бастапқыда оны француз офицеріне тапсыруға тырысты, бірақ ақырында Чарльстонда жеңілген командир Бенджамин Линкольнге тапсыруға мәжбүр болды. Келесі апталарда әскер күзетпен Вирджиния және Мэриленд штатындағы лагерьлерге жеткізілді. Корнуоллис және басқа офицерлер Нью-Йоркке қайтарылды және шарт бойынша Англияға оралуға рұқсат алды. 1781 жылдың желтоқсан айында Корнуоллис жүзіп кеткен кемеде Бенедикт Арнольд пен оның отбасы да болды.

Достастардың орналасуы

Қамауға көмектескен жергілікті жасақтар қызметтен босатылды. Америка континенттік әскерлерінің бір бөлігі Нью-Йорк аймағына қайтарылды, онда Вашингтон соғыс аяқталғанға дейін британдықтарға қарсы тұруын жалғастырды; ал қалғандары генерал Гриннің Каролинадағы әрекеттеріне көмектесу үшін оңтүстікке жіберілді. Ақы төлеу және жағдай мәселелері соғыс біткенге дейін үнемі туындап отырды, бірақ Вашингтон енді ешқандай шайқасқа қатыспады. Де Грасспен бірге келген француз әскерлері қайтадан кемеге мінгізіліп, қараша айының басында де Баррастың флотымен бірге Батыс Индияға аттанды. Британдықтар бақылауындағы бірнеше нысандарды қайта басып алғаннан кейін, де Грасс испандықтармен бірігіп Ямайкаға шабуылға дайындалып жатқанда, адмирал Родни 1782 жылғы сәуірде Сент-Сайс шайқасында оны жеңіп, оның флагмандық кемесін де тұтқынға алды.

Құлдардың орналасуы

Йорктаун шайқасы кезінде көптеген африкалық американдық құлдар азаттық үмітімен өз еңбек иелерінен қашып, британдықтардың қатарына өтті. 25 қазанда Вашингтон бұйрық шығарды, онда британдықтарға қосылған барлық қашқан құлдарды Континенттік армия ұстап, Йорк өзенінің екі жағындағы бекінілген орындарда қарулы күзетшілердің бақылауына алу керектігі айтылды. Олар "қайта еңбек иелеріне қайтару шаралары қолданылғанша" сол жерде болады. Тарихшы Грегори Уруин Вашингтонның бұл әрекетін "Америка тәуелсіздігін жеңіп алған адал Континенттік армияны құл аулаушылар әскеріне айналдыру" деп сипаттайды.

Реакциялар

Генерал Вашингтонның көмекшісі, лейтенант Тенч Тилгман, Конгресске жаңалықты жеткізу үшін жіберілді. 22 қазанда Филадельфияға келген ол, Бальтимордан алдын ала хабарланған капитуляция туралы алғашқы жаңалықтан екі күн кейін келді. Бұл жаңалық Конгресс пен халықты қоздырды. Шіркеу қоңыраулары соғып, "Еркіндік қоңырауы" дабыл қақты, бұл оқиға колониялар бойынша жаңалық тараған сайын қайталанды. Кейбір конгрессмендер генерал Вашингтонды генерал Корнуоллисті тұтқындап, дарға асуға шақыратын резолюция ұсынды; "пікірталас бірнеше күнге созылғаннан кейін" резолюция қабылданбады. Бұл жаңалық британдықтар басып алған Нью-Йорк қаласын күйретіп жіберді. Бастапқыда күмәнмен қаралған жаңалық 27 қазанда расталды, бірақ қала әлі де Клинтонның көмек көрсету әрекетінің нәтижесін күтіп тұрды. Клинтон Лондонға шақырылып, 1782 жылдың наурыз айында қаладан кетіп қалды. Оның орнына генерал Гай Карлтон тағайындалды, оған шабуылдық операцияларды тоқтату бұйрығы берілді. 25 қарашада Лондонға жаңалық жеткенде, Лорд Жермен Лорд Норттың реакциясын былай сипаттады: "Ол кеудесіне оқ алғысы келді. Ол бірнеше минут бойы пәтерде жоғары-төмен жүріп, қолдарын жайып, дауыстап айқайлады: "О, Құдай! Бәрі аяқталды!" Патша Георг жаңалықты тыныш пен қадір-қасиетпен қабылдады, бірақ кейіннен жаңалыққа көңілі толып, тіпті тақтан бас тартуды ойлады. Парламентте патшаны қолдағандар күйзеліске ұшырады, ал оппозиция қуанды. 12 желтоқсанда соғысты аяқтауға шақыратын резолюция ұсынылды, бірақ бір дауыс айырмасымен қабылданбады. Лорд Жермен 1782 жылдың басында қызметінен босатылды, ал Норт үкіметі көп ұзамай құлады. Одан кейін бейбіт келіссөздер басталды және соғыс 1783 жылдың 3 қыркүйегінде Париж шартына қол қойылып ресми түрде аяқталды. Генерал Клинтон өмірінің қалған бөлігін өзінің абыройын қорғауға жұмсады; оны "кәпірлер күлдірді, британдықтар жек көріп, адалдар қарғады". Адмирал Грейвс де Грассқа жеңілгені үшін жазаланбады; ол ақырында толық адмирал дәрежесіне көтеріліп, жұртшылыққа құрметті атақ алды. Дегенмен, Чесапик шайқасының көптеген аспектілері заманауи және тарихи пікірталастардың нысаны болды, бұл пікірталас шайқастан кейін басталды. 6 қыркүйекте адмирал Грейвс сигналдарды шатастыратын пайдалануын ақтау үшін меморандум жариялады, онда "желілік сигнал және шайқас сигналы бір уақытта берілген жағдайда, соңғы сигналдың бұрынғысына тым қатаң бағыну арқасында күшін жоймайтыны түсінілуі керек" делінген. Худ өзінің көшірмесінің артына жазған түсініктемесінде, бұл британдықтардың да тәртіпсіздікке түсуін қажет ететіндіктен, жаудың тәртіпсіздігін пайдалану мүмкіндігін жойғанын атап өтті. Оның орнына, ол "британдық флот мүмкіндігінше жинақы болуы керек, сонда ғана артықшылық пайда болатын сәтті пайдалануға болады" деді.

General Washington's aide, Lieutenant Tench Tilghman, was dispatched to deliver the news to Congress. Arriving in Philadelphia on October 22, he was two days behind the first notice of the surrender, which had been expressed from Baltimore ahead of him. The news electrified Congress and the populace. Church bells pealed, and the Liberty Bell was reportedly rung, actions that were repeated as the news traveled through the colonies. Some Congressmen introduced a resolution calling on General Washington to arrest and hang General Cornwallis; after "[t]he debate continue'd several Day's", the resolution was voted down. The news put British occupied New York City into mourning. At first met with some skepticism, the news was finally confirmed on October 27, although the city still awaited news of Clinton's abortive relief effort. Clinton was recalled to London, and left the city in March 1782. He was replaced by General Guy Carleton, who was under orders to suspend offensive operations. When the news reached London on November 25, Lord Germain described the reaction of Lord North to the news: "he would have taken a ball on his breast. For he opened his arms exclaiming wildly as he paced up and down the apartment, during the few minutes, 'Oh God! It is all over!'" King George was reported to receive the news with calmness and dignity, although he later became depressed as the news sank in, and even considered abdication. The king's supporters in Parliament were depressed, and the opposition elated. A resolution calling for an end to the war was introduced on December 12, and failed to pass by a single vote. Lord Germain was dismissed in early 1782, and the North administration fell shortly afterward. Peace negotiations followed, and the war was formally ended with the signing of the Treaty of Paris on September 3, 1783. General Clinton spent the rest of his life defending his own reputation; he was "laughed at by the rebels, despised by the British, and cursed by the loyalists." Admiral Graves also did not suffer due to his defeat by de Grasse; he was eventually promoted to full admiral and given a peerage. However, many aspects of the Battle of the Chesapeake have been the subject of both contemporary and historical debate, beginning right after the battle. On 6 September, Admiral Graves issued a memorandum justifying a confusing use of signals, indicating that "[when] the signal for the line of battle ahead is out at the same time with the signal for battle, it is not to be understood that the latter signal shall be rendered ineffectual by a too strict adherence to the former." Hood, in commentary written on the reverse of his copy, observed that this eliminated any possibility of engaging an enemy who was disordered, since it would require the British line to also be disordered. Instead, he maintained, "the British fleet should be as compact as possible, in order to take the critical moment of an advantage opening "

Рошамбо графы екі елшіні Парижге жаңалық жеткізу үшін жіберді, бұл француз әскери саясатында ерекше салдарға әкелді. Дю Лазун герцогы мен Дю Пон графтары, екеуі де қоршауда ерекше көзге түскендер, жаңалықты жеткізу үшін жеке кемелермен жіберілді. Дю Пон графын француз теңіз министрінің сүйіктісі, Шарлюс графы, Рошамбодан саяси себептермен оның орнына жіберуге шақырған. Людовик XVI патшасы мен оның министрлері жаңалықты жылы қабылдады, бірақ Кастрис және Шарлюс Лазун мен Рошамбоның табысқа ие болғандары үшін сыйлық алуын немесе кешіктіруін қамтамасыз етті. Дю Пон граф Сент-Луи орденімен марапатталды және полкке командир болып тағайындалды.

Талдау

Тарихшы Джон Панкейк жорықтың соңғы кезеңдерін «британдықтардың жаңылысуы» деп сипаттап, «одақтас әскерлердің операциялары сағаттай дәлдікпен өтті» дейді. Теңіз тарихшысы Джонатан Далл 1781 жылғы де Грасс жүргізген теңіз науқанын, оған Йорктауннан басқа, Тобагоны француздардың басып алуы мен Пенсакола қаласын испандықтардың қоршауына сәтті үлес қосу кірді, «кеме жүзу дәуіріндегі ең жақсы орындалған теңіз науқаны» деп атады. Ол сондай-ақ, кейде бұйрықтарға немесе бұрынғы келісімдерге қайшы келетін көптеген жеке шешімдер науқанның табысына үлкен үлес қосып, оның сәтті аяқталуына себеп болғанын атап өтті: француз министрлері Монморин мен Верженн француз билігін Солтүстік Америкада соғысты аяқтау үшін шешуші қадам қажет деп сендірді. Француз теңіз министрі Кастри де Грассқа осы науқанға көмектесу үшін жеткілікті икемділік беретін бұйрықтарды жазды. Испанияның Луизиана губернаторы Бернардо де Гальвес француз территорияларын қорғау үшін кемелер мен әскерлерді жіберді, ал де Грасс Батыс Индиядағы француз әскери күштерінің көп бөлігімен солтүстікке бет алды. Испаниялық Кубалық колониялық шенеунік Франсиско Сааведра де Грастың солтүстікке жасаған экспедициясын іске асыруға қатысты шешімдерді қабылдауда ынтымақтастық танытты. Генерал Рошамбо мен Шевалье Лузерн де Грассты Чесапикке шешім қабылдауға шақырды. Адмирал де Баррас Ньюфаундленд маңында жұмыс істеу туралы бұйрығын бұзып, француз қоршау құралдарын Йорктаунға уақтылы жеткізуге мүмкіндік жасады. Джордж Вашингтон Нью-Йоркқа шабуыл жасамай, Вирджинияға қауіпті сапарға шықты. Адмирал Де Грасс Чесапикте жоспарланған мерзімінен артық уақыт болуға келісті, себебі ол ондағы міндеттің маңыздылығын түсінді. Де Грасс испандықтармен келіссөздер жүргізіп, флотын пайдалану құқығын алды және экономикалық флотқа Батыс Индияда қалуға бұйрық берді. Корольдік теңіз күштерінің капитаны Томас Уайт 1830 жылғы 1781 жылғы науқанды талдағанда былай деп жазды: «Егер британ үкіметі мұндай шараны мақұлдаған немесе британ адмиралы осыны қабылдаған болса, [ ] біреуі қызметтен алынар еді, ал екіншісі дарға асылар еді: олардың сәттілікке жеткеніне таң қалмаңыз, ал біз сәтсіздікке ұшырадық». Паркте де Грастың француз теңіз жеңісін еске алатын Кейп Генри ескерткіші орналасқан.

Historian John Pancake describes the later stages of the campaign as "British blundering" and that the "allied operations proceeded with clockwork precision." Naval historian Jonathan Dull has described de Grasse's 1781 naval campaign, which encompassed, in addition to Yorktown, successful contributions to the French capture of Tobago and the Spanish siege of Pensacola, as the "most perfectly executed naval campaign of the age of sail", He also observes that a significant number of individual decisions, at times against orders or previous agreements, contributed to the success of the campaign:

French ministers Montmorin and Vergennes convinced the French establishment that decisive action was needed in North America in order to end the war. The French naval minister Castries wrote orders for de Grasse that gave the latter sufficient flexibility to assist in the campaign. Spanish Louisiana Governor Bernardo de Gálvez released ships and troops to cover French territories while de Grasse sailed north with most of the French military establishment in the West Indies. Spanish Cuban colonial official Francisco Saavedra cooperated in the decision making that enabled de Grasse's northward expedition. General Rochambeau and Chevalier Luzerne both urged de Grasse to decide on the Chesapeake. Admiral de Barras violated his orders to operate off Newfoundland, making possible the timely delivery of the French siege train to Yorktown. George Washington decided against an attack on New York and instead embarked on a risky march to Virginia. Admiral De Grasse agreed to overstay his planned time in the Chesapeake, understanding the importance of the undertaking there. Of de Grasse's negotiations with the Spanish that secured the use of his fleet and his order to the economic fleet to remain in the West Indies, Royal Navy Captain Thomas White, in his 1830 analysis of the 1781 campaign, wrote that "[i]f the British government had sanctioned, or a British admiral had adopted such a measure, [ ] the one would have been turned out, and the other would have been hung: no wonder they succeeded and we failed." the park includes the Cape Henry Memorial, where the French naval victory by de Grasse is remembered.