Анжело Бартолетт Джаматти: Бейсбол комиссары және ғалым
Bart Giamatti
Бартоломью "Барт" Джаматти – АҚШ бейсбол комиссары, Йель университетінің президенті. Пит Роуз ісін шешудегі рөлімен танылды. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейсбол комиссары және академиялық әкімші (1938-1989)
American baseball commissioner and academic administrator (1938 1989)
Анджело Бартлетт “Барт” Дьямати (/dʒ//iː//ə/'/m//ɑː//t//i/ JEEəMAHtee; 4 сәуір, 1938 – 1 қыркүйек, 1989) – ағылшын Ренессанс әдебиетінің американдық профессоры, Йель университетінің президенті және Басты Бейсбол Лигасының жетінші комиссары. Дьямати комиссар қызметін бес ай ғана атқарғаннан кейін жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол спорт тарихындағы ең аз уақыт қызмет еткен бейсбол комиссары және Басты Бейсбол Лигасының толық маусымына төрағалық етпеген жалғыз комиссар. Дьямати комиссар ретіндегі ең маңызды әрекеті – Пит Роуздың тікелей ставка жасауына қатысты дауды реттеу жөніндегі келісімді жүргізу болды, онда Роузға одан әрі жазадан қашу үшін спорттан өз еркімен кетуге рұқсат берілді.
Angelo Bartlett “Bart” Giamatti (,/dʒ//iː//ə/'/m//ɑː//t//i/ JEEəMAHtee; April 4, 1938 – September 1, 1989) was an American professor of English Renaissance literature, the president of Yale University, and the seventh Commissioner of Major League Baseball. Giamatti served as Commissioner for only five months before dying suddenly of a heart attack. He is the shortest tenured baseball commissioner in the sport's history and the only holder of the office not to preside over a full Major League Baseball season. Giamatti's most notable act as Commissioner was to negotiate the agreement resolving the Pete Rose betting scandal in which Rose was permitted to voluntarily withdraw from the sport to avoid further punishment.
Жеке өмір
Джайматти Бостонда дүниеге келді және Массачусетс штатының Оңтүстік Хэдли қаласында өсті, Мэри Клейбоу Уолтонның (Смит колледжі, 1935 жылғы түлек) және Валентин Джон Джайматтидің ұлы. Оның әкесі Маунт-Холиок колледжінде итальян тілі мен әдебиеті кафедрасының профессоры және төрағасы болды. Джайматтидің әкесі тарапынан бабалары итальяндық иммигранттар – Анджело Джамматтей мен Мария Лаворнья болды: оның әкесі Анджело шамамен 1900 жылы Италияның Беневенто қаласының жанындағы Телезеден АҚШ-қа көшіп келген. Джайматтидің анасы тарапынан бабалары, Массачусетс штатының Уэйкфилд қаласынан шыққан Хелен Буффум (Дэвидсон) және Бартлетт Уолтон болды, олар Phillips Academy Andover және Гарвард колледжін бітірген. Ол 1960 жылы magna cum laude (үлгілі бітіруші) атағымен бітірді. Олардың үш баласы болды: актерлер Пол мен Маркус және әшекей бұйымдарының дизайнері Елена.
Giamatti was born in Boston and grew up in South Hadley, Massachusetts, the son of Mary Claybaugh Walton (Smith College 1935) and Valentine John Giamatti. His father was professor and chairman of the Department of Italian Language and Literature at Mount Holyoke College. Giamatti's paternal grandparents were Italian immigrants Angelo Giammattei and Maria Lavorgna : his grandfather Angelo emigrated to the United States from Telese, near Benevento, Italy, around 1900. Giamatti's maternal grandparents, from Wakefield, Massachusetts, were Helen Buffum (Davidson) and Bartlett Walton, who graduated from Phillips Academy Andover and Harvard College. a senior secret society. He graduated magna cum laude in 1960. Together the couple had three children: actors Paul and Marcus and jewelry designer Elena.
Йель
Дьяматти 1964 жылы докторлық диссертациясын қорғау үшін Нью-Хейвенде қалды, сонымен қатар ол философия факультетінің аспиранты Т. К. Сюнгпен бірлесіп редакциялаған Томас Г. Бергиннің эсселер жинағын жариялады. Ол Йель университетінде салыстырмалы әдебиет профессоры, жазушы және Йельдегі Езра Стайлз колледжінің магистрі болды. Бұл лауазымға оны Йель университетінің бұрынғы президенті Кингман Брюстер кіші тағайындаған еді. Ол университет тарихындағы ең жас президент болды және 1984–1985 жылдары кеңсе қызметкерлері мен техникалық мамандардың өткір ереуілі кезінде университетке жетекшілік етті. Университет президенті ретінде ол студенттердің, оқытушылардың және қоғамның апартеидтік Оңтүстік Африкадан инвестицияларын кері тарту туралы талаптарын қабылдамады. 1982 жылы Дьяматти студенттерге кампуста Бладербол ойнауға тыйым салды, себебі жылдар бойы олардың әрекеттері көбейіп, бірнеше студент ауруханаға түсті. Ол сонымен қатар көп жыл бойы Маунт Холиок колледжінің қамқорлар кеңесінде қызмет етті. Дьяматти 1980 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі, ал 1982 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды.
Giamatti stayed in New Haven to receive his doctorate in 1964, when he also published a volume of essays by Thomas G. Bergin he had co edited with a philosophy graduate student, T. K. Seung. He became a professor of comparative literature at Yale University, an author, and master of Ezra Stiles College at Yale, a post to which he was appointed by his predecessor as Yale president, Kingman Brewster Jr. He was the youngest president of the university in its history and presided over the university during a bitter strike by its clerical and technical workers in 1984–1985. As university president, he refused student, faculty, and community demands to divest from apartheid South Africa. Giamatti prohibited students from playing Bladderball on campus after years of increasingly strange pranks and several student hospitalizations in 1982. He also served on the board of trustees of Mount Holyoke College for many years. Giamatti was elected a fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1980 and a member of the American Philosophical Society in 1982.
Бейсбол
Дьяматти өмір бойы бейсболға қызығушылық танытып, Бостонның Red Sox жанкүйері болды. 1978 жылы ол Йель университетінің президенттігіне үміткер болатыны туралы қауесет тарағанда, "Мен президенттікке үміткер болғым келген жалғыз нәрсе – Америка лигасы" деп мәлімдеме жасап, сұрақтардан жалтарды. Ол сонымен қатар бейсбол туралы бірнеше маңызды эсселер жазды, оның ішінде 1977 жылдың қараша айында Йель түлектері журналында жарияланған "Айдың жасыл алаптары"; 1977 жылдың қыркүйегінде Харпер журналында жарияланған "Том Сивердің қоштасуы"; және 1986 жылдың қазан айында Харпер журналында жарияланған "Бейсбол және американдық мінез". Ол қызмет еткен кезеңде, стадиондарда жанкүйерлерге қолайлы жағдай жасау қажеттігіне баса назар аударды. Сондай-ақ, төрешілерді қалыс ережесін қатаң түрде сақтауға мәжбүрлеуді шешті және негізгі лигаларда азшылық өкілдерінен менеджерлердің, жаттықтырушылардың немесе басшылардың жетіспеушілігін жою үшін бекітілген іс-қимылдарды қолдануды ұсынды. Ұлттық лиганың президенті қызметін атқарып жүрген кезінде Дьяматти Пит Роузды 30 ойынға шеттетуге мәжбүр болды, себебі Роуз 1988 жылдың 30 сәуірінде төреші Дэйв Паллонеге шабуыл жасаған. Сонымен қатар, сол жылы Дьяматти Лос-Анджелес Доджерс тармағының ойыншысы Джей Хауэллді Ұлттық лига чемпионатында қарағай шайырын қолданғаны үшін үш күнге шеттетуге мәжбүр болды. Йельдің кәсіби одағымен қатал ақылдасқандығы Бас лига иелеріне ұнаған Дьяматти 8 қыркүйекте Питер Уэберротты алмастырып, бірауыздан комиссар болып сайланды. Ол 1 сәуірде ресми түрде қызметке кірісті. Ойынның адалдығын сақтауға бейілді Дьяматти 1989 жылдың 24 тамызында Пит Роузды бейсбол ойнаудан мәңгі шеттетілуге ерікті түрде келісуге көндірді. Ол Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласындағы Гроув-стрит зиратында жерленді. Ол 1944 жылы қайтыс болған Кенесау Маунтин Лэндистен кейін, қызмет бабында қайтыс болған екінші бейсбол комиссары атанды. Дьяматтидің жақын досы және бейсболдың бірінші вице-комиссары Фэй Винсент Дьяматтидің өлімінен кейін комиссар міндетін атқарды және MLB иелері оны жаңа комиссар ретінде сайлады. 1989 жылдың 14 қазанында Әлем сериясының бірінші ойыны алдында Дьяматти – осы Әлем сериясына арналған – бір минуттық үнсіздікпен еске алынды. Оның ұлы Маркус Дьяматти ойын алдында бірінші допты лақтырды. Бас лиганың бейсболға көмек көрсету бағдарламасы жыл сайын табыстайтын үш жүлделің бірі "Барт Дьяматти жүлдесі" деп аталады. 1992 жылы Дьяматти Ұлттық итальяндық-американдық спорттық даңқ залына енгізілді. Джеймс Рестон кіші өзінің "Үйдегі соқтығысу: Пит Роуз бен Барт Дьяматтидің өмірі" атты кітабында Дьяматтидің Шарко-Мари-Тіс ауруынан зардап шеккенін, бұл перифериялық жүйкелерге әсер ететін тұқым қуалайтын нейромыскулярлық ауру екенін атап өтті. Нил Томас Прото өзінің "Қорқынышсыз: А. Бартлетт Дьяматти және әділдік үшін күрес" атты кітабында Дьяматтидің Нью-Хейвендегі ата-анасы мен отбасымен өткен ерте өмірінің әділдік туралы мінез-құлық кодексін қалыптастырғанын, бұл оның Пит Роуз туралы шешіміне әсер еткенін айтады. Прото сонымен қатар Дьяматти Йельдің президенті ретінде Йельдің Нью-Хейвенмен бұрынғы зиянды қарым-қатынасын өзгертуге, оның алдыңғылары тоқтатқан Нью-Хейвен орта мектептерінің студенттері үшін Стерлинг стипендияларын қайта енгізуге, Йельдегі евгеника мәдениетіне қарсы тұруға, ол бүкіл елге таралып, Йельдің қалалық жаңаруға деген көзқарасына әсер еткеніне, және нәсіл мен дін негізінде үміткерлерді шеттетуші қабылдау жүйесіне қарсы тұруға ықпал еткенін мәлімдеді. Протоның сөзіне сүйенсек, Дьяматти университет студенттерді жақсы азаматтық жауапкершілікке тәрбиелеуге міндетті деп санайды, элиталық "лидерлер" құруға емес.
Giamatti had a lifelong interest in baseball and was a noted Boston Red Sox fan. In 1978, when he was first rumored to be a candidate for the presidency of Yale, he had deflected questions by observing that "The only thing I ever wanted to be president of was the American League." He also wrote several noteworthy essays about baseball, including "The Green Fields of the Mind", published in the Yale Alumni Magazine in November 1977; "Tom Seaver's Farewell", published in Harper's Magazine in September 1977; and "Baseball and the American Character," published in Harper's in October 1986. Giamatti was named president of the National League in During his stint in that position, he placed an emphasis on the need to improve the environment for the fan in the ballparks. He also decided to make umpires strictly enforce the balk rule and cited affirmative action as a remedy for the lack of minority managers, coaches, or executives in the major leagues. While still serving as National League president, Giamatti suspended Pete Rose for 30 games after Rose shoved umpire Dave Pallone on April 30, 1988. Later that year, Giamatti also suspended Los Angeles Dodgers pitcher Jay Howell for three days, after Howell was caught using pine tar during the National League Championship Series. Giamatti, whose tough dealing with Yale's union favorably impressed Major League Baseball owners, was unanimously elected to succeed Peter Ueberroth as commissioner on September 8, He formally took office on April 1, Determined to maintain the integrity of the game, on August 24, 1989, Giamatti prevailed upon Pete Rose to agree voluntarily to remain permanently ineligible to play baseball. He was interred at Grove Street Cemetery in New Haven, Connecticut. He became the second baseball commissioner to die in office, the first being Kenesaw Mountain Landis in 1944. Fay Vincent, Giamatti's close friend and baseball's first deputy commissioner, became acting commissioner upon Giamatti's death, and was quickly elected by MLB owners to succeed Giamatti as the new commissioner. On October 14, 1989, before Game 1 at the World Series, Giamatti—to whom this World Series was dedicated—was memorialized with a moment of silence. Son Marcus Giamatti threw out the first pitch before the game. One of the three awards given annually by Major League Baseball's Baseball Assistance Program is named the "Bart Giamatti Award". Giamatti was inducted into the National Italian American Sports Hall of Fame in 1992. James Reston Jr. notes in his book Collision at Home Plate: The Lives of Pete Rose and Bart Giamatti that Giamatti suffered from Charcot Marie Tooth disease, an inherited neuromuscular disease affecting peripheral nerves. Neil Thomas Proto argues in his book Fearless: A. Bartlett Giamatti and the Battle for Fairness that Giamatti's early life with his parents and family in New Haven established the code of conduct about fairness that tempered his decision about Pete Rose. Proto also states that as president of Yale, Giamatti was a consequential force in changing Yale's once harmful relationship with New Haven; in reintroducing Sterling Scholarships for New Haven high school students, which had been discontinued by his predecessors; in challenging the eugenics culture at Yale, which had spread nationally and affected Yale's view of urban renewal; and in challenging an admissions system that excluded applicants on the basis of race and religion. According to Proto, Giamatti believed the university's duty was to educate students in the civic responsibility of good citizenship, not the elitist imperative of creating "leaders."