Билли Мартин: Бейсбол мансабы мен даулары

Кіріспе

Америкалық бейсболшы және менеджер (1928–1989)

American baseball player and manager (1928–1989)
other people known by this name

Alfred Manuel Martin Jr. (May 16, 1928 – December 25, 1989), commonly called "Billy", was an American Major League Baseball second baseman and manager who, in addition to leading other teams, was five times the manager of the New York Yankees. First known as a scrappy infielder who made considerable contributions to the championship Yankee teams of the 1950s, he then built a reputation as a manager who would initially make bad teams good, before ultimately being fired amid dysfunction. In each of his stints with the Yankees he managed them to winning records before being fired by team owner George Steinbrenner or resigning under fire, usually amid a well publicized scandal such as Martin's involvement in an alcohol fueled fight. Martin was born in a working class section of Berkeley, California. His skill as a baseball player gave him a route out of his home town. Signed by the Pacific Coast League Oakland Oaks, Martin learned much from Casey Stengel, the man who would manage him both in Oakland and in New York, and enjoyed a close relationship with Stengel. Martin's spectacular catch of a wind blown Jackie Robinson popup late in Game Seven of the 1952 World Series saved that series for the Yankees, and he was the hitting star of the 1953 World Series, earning the Most Valuable Player award in the Yankee victory. He missed most of two seasons, 1954 and 1955, after being drafted into the Army, and his abilities never fully returned; the Yankees traded him after a brawl at the Copacabana club in New York during the 1957 season. Martin bitterly resented being traded, and did not speak to Stengel for years, a time during which Martin completed his playing career with various teams. The last team for whom Martin played, the Minnesota Twins, gave him a job as a scout, and he spent most of the 1960s with them, becoming a coach in 1965. After a successful managerial debut with the Twins' top minor league affiliate, the Denver Bears, Martin was made the Twins' manager in 1969. He led the club to the American League West title, but was fired after the season. He then was hired by a declining Detroit Tigers franchise in 1971, and led that team to an American League East title in 1972 before being fired by the Tigers late in the 1973 season. He was quickly hired by the Texas Rangers, and he turned them for a season (1974) into a winning team, but was fired amid conflict with ownership in 1975. He was almost immediately hired by the Yankees. As Yankee manager, Martin led the team to consecutive American League pennants in 1976 and 1977; the Yankees were swept in the 1976 World Series by the Cincinnati Reds but triumphed over the Los Angeles Dodgers in six games in the 1977 World Series. The 1977 season saw season long conflict between Martin and Steinbrenner, as well as between the manager and Yankee slugger Reggie Jackson, including a near brawl between the two in the dugout on national television; but the season culminated in Martin's only world championship as a manager. He was forced to resign midway through the 1978 season after saying of Jackson and Steinbrenner, "one's a born liar, and the other's convicted"; less than a week later, the news that he would return as manager in a future season was announced to a huge ovation from the Yankee Stadium crowd. He returned in 1979, but was fired at season's end by Steinbrenner. From 1980 to 1982, Martin managed the Oakland Athletics, earning a division title with an aggressive style of play known as "Billyball" that led them to the ALCS in 1981, but he was fired after the 1982 season. He was rehired by the Yankees, whom he managed three more times, each for a season or less, and each ending in his firing by Steinbrenner. Martin died in an automobile accident in upstate New York on Christmas night in 1989. He is fondly remembered by many Yankee fans.

Басқа адамдар осы есіммен белгілі.

Альфред Мануэль Мартин-кіші (16 мамыр 1928 – 25 желтоқсан 1989), көбінесе "Билли" деп аталады, американдық Бейсбол лигасының екінші базалық ойыншысы және менеджері болды. Ол басқа командаларды басқарғаннан өзге, бес рет "Нью-Йорк Янкиз" командасын басқарды. Алғашқыда 1950-жылдардағы чемпиондық "Янкиз" командаларына үлкен үлес қосқан, жауыжкерлік көрсететін инфильдер ретінде танымал болды, кейін нашар командаларды жақсартатын менеджер ретінде беделге ие болды, бірақ соңында ұйымдастырылмағандықтан жұмыстан шығарылды. "Янкиз" командасымен жұмыс істеген кездерінің әрқайсысында ол команда иесі Джордж Штайнбреннерден жұмыстан босатылғанға дейін немесе жанжал ортасында отставкаға кеткенге дейін жеңісті нәтижелерге жетті, мысалы, Мартиннің алкогольдік төбелесқақтыққа қатысуы сияқты кеңінен жарияланған оқиғалар. Мартин Калифорния штатының Беркли қаласындағы жұмысшы табының отбасында дүниеге келген. Бейсболдағы шеберлігі оған туған қаласынан қашып кетуге мүмкіндік берді. Тыныш мұхиты лигасының "Окленд Окс" клубымен келісімшартқа отырған Мартин Кейси Стенгелден көп нәрсе үйренді, ол оны Оклендте де, Нью-Йоркте де жаттықтырды және Стенгелмен жақын қарым-қатынаста болды. 1952 жылғы Әлем сериясінің жетінші ойынында желмен соққан Джеки Робинсонның добын тамаша ұстап алғаны "Янкиз" командасына жеңіс сыйлады, ал 1953 жылғы Әлем сериясіндегі үздік соққышы болды, "Янкиз" жеңісіндегі ең құнды ойыншы сыйлығын жеңіп алды. Армияға шақырылғаннан кейін 1954 және 1955 жылдары екі маусымның көп бөлігін өткізіп жіберді, ал оның қабілеттері толыққанды қалпына келмеді; 1957 жылғы маусымда Нью-Йорктегі "Копакабана" клубында болған төбелес салдарынан "Янкиз" оны басқа командаға сатты. Мартин сатылуына қатты наразы болды және жылдар бойы Стенгелмен сөйлеспеді, осы уақытта Мартин өзінің ойыншылық мансабын әртүрлі командалармен аяқтады. Мартин соңғы рет ойнаған "Миннесота Твинз" командасы оған скаут ретінде жұмыс берді және ол 1960-жылдардың көп бөлігін олармен өткізді, 1965 жылы жаттықтырушы болды. "Твинз" командасының кіші лигасындағы "Денвер Беарс" командасын сәтті жаттықтырғаннан кейін Мартин 1969 жылы "Твинз" командасының бас менеджері болды. Ол команданы Америка лигасының Батыс дивизионында жеңіске жеткізді, бірақ маусымнан кейін жұмыстан шығарылды. Содан кейін ол 1971 жылы құлдырап бара жатқан "Детройт Тайгерс" франшизасына жұмысқа қабылданды және 1972 жылы команданы Америка лигасының Шығыс дивизионында жеңіске жеткізді, бірақ 1973 жылғы маусымның соңында "Тайгерс" оны жұмыстан шығарды. Ол тез арада "Техас Рейнджерс" командасына жұмысқа қабылданды және оларды бір маусымға (1974) жеңімпаз командаға айналдырды, бірақ 1975 жылы меншік иелерімен келіспеушіліктерге байланысты жұмыстан шығарылды. Ол дерлік бірден "Янкиз" командасына жұмысқа қабылданды. "Янкиз" командасының бас менеджері ретінде Мартин 1976 және 1977 жылдары команданы Америка лигасының үздік командалары қатарына қосты; "Янкиз" 1976 жылғы Әлем сериясінде "Цинциннати Редс" командасынан жеңіліске ұшырады, бірақ 1977 жылғы Әлем сериясінде алты ойында "Лос-Анджелес Доджерс" командасын жеңді. 1977 жылғы маусымда Мартин мен Штайнбреннердің, сондай-ақ менеджер мен "Янкиз" командасының шабуылшысы Реджи Джексонның арасындағы қақтығыстар болды, тіпті екеуі ұлттық теледидарда төбелес жасауға жақын болды; бірақ маусым Мартиннің менеджер ретіндегі жалғыз әлем чемпионатымен аяқталды. 1978 жылғы маусымның ортасында Джексон мен Штайнбреннер туралы "біреуі - туылған өтірікші, ал екіншісі - сотталған" деген сөздерінен кейін ол отставкаға кетуге мәжбүр болды; бір аптадан кейін, ол болашақ маусымда менеджер ретінде қайта оралатындығы туралы хабар "Янки стадионындағы" көпшіліктің зор қолдауына ие болды. 1979 жылы ол қайта оралды, бірақ маусым соңында Штайнбреннер оны жұмыстан шығарды. 1980 жылдан 1982 жылға дейін Мартин "Окленд Атлетикс" командасын басқарды, 1981 жылы оларды ALCS-ке жеткізген "Биллибол" деп аталатын агрессивті ойын стилімен дивизиондық титул алды, бірақ 1982 жылғы маусымнан кейін жұмыстан шығарылды. Ол "Янкиз" командасына қайтадан жұмысқа қабылданды, оны тағы үш рет басқарды, әрқайсысы бір маусымға немесе одан аз уақытқа, ал әрқайсысы Штайнбреннердің жұмысынан босатуымен аяқталды. Мартин 1989 жылы Рождество күні түнде Нью-Йорк штатының солтүстігінде автокөлік апатынан қайтыс болды. Ол көптеген "Янкиз" жанкүйерлерінің естелігінде сақталған.

Ерте өмір

Альфред Мануэль Мартин 16 мамыр 1928 жылы Калифорния штатының Беркли қаласында дүниеге келді. Ол әкесінің құрметіне аталған; үлкен Мартин, көбінесе Аль деп аталған, Беркли қаласының жүк тасымалдаушысы болған. Аль Мартин Гавайидегі Кауаи аралында португал иммигранттарының ұлы болып дүниеге келді және кейін Оклендке көшіп келді. Билли Мартиннің анасының туған аты Юван Сальвини, бірақ ол өмірінің көп бөлігінде Дженни деп танылды. 1906 жылғы жер сілкінісі шамасында Сан-Францискодан шығанақтың арғы жағына көшіп келген итальяндық иммигранттардың қызы, ол сондай-ақ өз тегін өзгертті. 1918 жылы Донато Пизаниге үйленген кезде оның Франк есімді ұлы болды, бірақ неке бұзылғаннан кейін (Дженни кейін Донатоның адал болмағанын мәлімдеді). Дженни мен Альдің некеде болғандығына күмән бар, бірақ олар Білли Мартиннің Батыс Берклидегі анасының әжесінің үйінде дүниеге келгенге дейін біраз уақыт некеде тұрғандай өмір сүрді. Мартин "Билли" есімін әжесінен алды, ол ағылшын тілін толық меңгермегендіктен, баланың үстінен қайта-қайта "белло" ("әдемі") деп айтты, ал бала мектепте мұғалімі оны атағанда ғана туған есімін білді. Мартиндер Білли туғаннан кейін көп ұзамай ажырасып, кейін бірін-бірі адалсыздық жасады деп айыптады. Мартин отыздан асқанға дейін әкесімен байланыс жасаған жоқ, ал ата-анасының арасындағы жанжал оның жанына ауыр жара қалдырды. Аль Мартин туған Гавайи аймағына оралғаннан кейін Дженни оның есімін әңгімелерде де, өзінің есімінің бір бөлігі ретінде де қолданбайды, ал Биллидің бірінші туған күніне дейін ол 1929 жылдың соңында үйленген Джон "Джек" Даунимен танысты, ол жұмысшы және шебер болды, ол өзінің атын алды, бірақ ұлдары үшін емес. Билли Мартин кейін асыраушысы туралы "жақсы жігіт" деді. Дженни ұлының аты Билли Мартин емес, Билли Дауни болып танылғанына өкінді. Мартин мектепке барғаннан бастап оқуға бейжай қарады және шамамен 12 жасынан бастап мұғалімдермен немесе директормен жиі қиындыққа тап болды. Оның ерекше үй жағдайы, кішкентай бойы мен үлкен мұрыны, сондай-ақ кедейлікпен күрескен Батыс Берклиде тұруы басқа балалардың оны мазақтауына себеп болды, бұл жанжалға әкелді. Өте жарысқа құмар және сезімтал болғандықтан, ол жеңіске жету үшін барлық нәрсені істеуге дайын көше төбелесі ретінде танымал болды. Спорт Мартиннің жарысқа құштарлығына арналған шығар жол болды. Ол әуесқой бокспен айналысты, бірақ бейсбол оның шақыруы екені дәлелденді. Оның ағасы, Тюдо, одан 10 жас үлкен, 1934 жылдан 1941 жылға дейін Чикаго Кабс командасының ойыншысы болған Ауги Галанмен бірге өсті, ол 1949 жылы зейнетке шыққанға дейін жоғары лигада ойнады. Галан, басқа да кәсіби бейсболшылар сияқты, Берклидегі Джеймс Кенни паркін маусымдық емес жаттығу алаңы ретінде пайдаланды, өйткені онда жақсы күтілген бейсбол алаңы болды. Тюдоның бейсбол шеберлігі соншалықты жақсы болды, оны жиі ойнауға шақырды, ал Билли де соған ілесіп жүретін. Бала өскен сайын көбірек ойнай бастады, Галан Мартинге бейсбол өнерін үйретуге ерекше қызығушылық танытты. Мартин 1942-1946 жылдары Беркли орта мектебінде оқыған кезде Сан-Пабло даңғылының шығысындағы жақсы тұрғын үйлердегі көптеген студенттерге қарағанда нашар киінген, бірақ спорт арқылы, әсіресе бейсбол арқылы танылды, екінші курстағы нашар .210-дық соққы орташасын асырып, аға сыныпта .450-ге жеткізді. Ол агрессивті ойыншы болды және бейсбол формасында да, бейсболдан тыс жерде де төбелеске қатысты. Оның соңғы жылындағы осындай оқиғалардың бірі оның командадан шығарылуына және оны қол қоюды қарастыратын кәсіби бейсбол командаларын алаңдатуына әкелді. Бруклин Доджерс оны сынақтан өткізді, бірақ олар Калифорнияның басқа ойыншысын таңдады, Джеки Робинсонды. Оукленд Оукс, Тынық мұхит жағалауы лигасының командасы, Мартинді бірнеше жыл бойы тыныш іздеп келді, оның мінез-құлқынан басқа барлық нәрсесіне таң қалды. Мартиннің орта мектепті бітіргеннен кейін көп ұзамай Оукстың жаттықтырушысы Ред Адамс команданың жаңа менеджері Кейси Стенгельді Мартинге сынақ өткізуге көндірді. Стенгель Мартиннің жоғары мектептегі жұлдыздар ойынында ойнағанын көрген, және Мартин жақсы ойнамаса да, Стенгель оған бейсболда болашағы бар екенін айтқан. Сынақтан бірнеше апта өткен соң, Оукстың D класындағы филиалы Айдахо Фоллс Рассеттінің ішкі ойыншысы жарақаттанып, Стенгель команда иесі Брик Лоуске Мартинді қолға алуды ұсынды. Лоус солай істеді, бірақ алдымен келісімшартқа Мартиннің мектептегі мансабын аяқтаған төбелеске ұқсас тәртіпсіздік жасаса, оны жоятын шартты енгізуге тырысты.

Alfred Manuel Martin Jr. was born on May 16, 1928, in Berkeley, California. He was given his father's name; the elder Martin, usually nicknamed Al, was a truck driver for the city of Berkeley. Al Martin had been born in Kauai, Hawaii, the son of Portuguese immigrants, and had moved to Oakland. Billy Martin's mother's birth name was Juvan Salvini, but she went by the first name Jenny for most of her life. The daughter of Italian immigrants who had lived in San Francisco, but who moved across the Bay about the time of the 1906 earthquake, she also changed her last name, first when she married Donato Pisani around 1918, by whom she had a son, Frank, nicknamed Tudo, before the marriage broke up (Jenny later claimed that Donato had been unfaithful). There is some doubt that Jenny and Al ever married, but they lived together as a wedded couple for a time, during which Billy Martin was born at his maternal grandmother's house in West Berkeley. Martin acquired the name "Billy" as a result of his grandmother, who never mastered English, saying bello ("beautiful") repeatedly over the baby, who learned his birth name only when a teacher used it at school. The Martin couple broke up soon after Billy was born, and each later accused the other of infidelity. Martin would have no further contact with his father until he was in his thirties, and the conflict between his parents likely left him with emotional wounds. With Al Martin having returned to his native Hawaii Territory, Jenny no longer used his name, either in conversation or as part of hers, and before Billy's first birthday, she had met John "Jack" Downey, a laborer and jack of all trades, whom she married in late 1929, and whose name she took for herself, but not for her sons. Billy Martin later called his stepfather a "great guy". Jenny always regretted that fame came to her son under the name Billy Martin, not Billy Downey. Martin was an indifferent student once he started school, and from the age of about 12 he was often in trouble with teachers or the principal. His unusual home situation, his small size and large nose, and his residence in poverty stricken West Berkeley caused other children to mock him, leading to conflict. Intensely competitive and thin skinned, he quickly gained a reputation as a street fighter who would do almost anything to win. Sports proved an outlet for Martin's competitiveness. He boxed at an amateur level, but it was baseball that proved to be his calling. His older brother Tudo, 10 years his senior, had grown up with Augie Galan, an outfielder for the Chicago Cubs from 1934 to 1941 who continued in the major leagues until his retirement in 1949. Galan, like other professional ballplayers, made James Kenney Park in Berkeley his off season training ground, for there was a well maintained baseball field there. Tudo was a good enough ballplayer that he was often invited to play, and Billy would follow along. As the boy got to play more and more as he grew, Galan took a special interest in tutoring Martin in the art of baseball. When Martin reached Berkeley High School, which he attended from 1942 to 1946, he was dressed worse than many students from the more upscale housing east of San Pablo Avenue, but gained acceptance through sports, especially baseball, raising his batting average from a poor .210 as a sophomore to an outstanding .450 as a senior. He was an aggressive player, and was involved in fights both in and out of baseball uniform. One such on field incident his senior year led to his dismissal from the team and concerned the professional baseball teams considering signing him. He was given a workout by the Brooklyn Dodgers, but they chose another California infielder, Jackie Robinson. The Oakland Oaks, a Pacific Coast League team, had been quietly scouting Martin for years, impressed with everything but his temper. Soon after Martin's high school graduation, Oaks trainer Red Adams persuaded the team's new manager, Casey Stengel, to give Martin a tryout. Stengel had seen Martin play in a high school all star game, and though Martin did not play well, Stengel had told him that he had a future in baseball. Within weeks of the tryout, an infielder for the Oaks' Class D affiliate, the Idaho Falls Russets, was injured, and Stengel recommended that team owner Brick Laws sign Martin. Laws did so but first attempted, without success, to put a clause in the contract that would have nullified it if Martin misbehaved in a way similar to the fight that had ended his high school career.

Кіші лигалар

18 жасар Мартин 1946 жылы «Айдахо-Фолс» командасында көзге түспеді, көбінесе үшінші базада ойнап, .254 соққы көрсетті және көптеген лақтыру қателіктері жасады. 1947 жылы «Оукс» командасымен жақсы жаттығудан өтті, бірақ Аризона-Техас лигасының C классындағы «Феникс Сенаторларына» жіберілді. Мартин «Оукс» командасында қалуы керек деп ойлады және Стенгелге айтты. Менеджердің жауабы: «Менің қателігімді дәлелде». Көптеген күндізгі ойындарды құрғақ Оңтүстік-Батыста, кең таралған кондиционерлердің жоқтығында ойнаған «Сенаторлар» қатал жағдайларда ойнап, тұрды, көптеген ойыншылар оң жақтағы қоршаудан тыс баракта орналасты. Дегенмен, Мартин сол жерде өркендеді. Ойнаған әр командада алуға тырысқан 1-ші нөмірлі форманы киіп, ол .393 соққы көрсетті – 1947 жылы ұйымдастырылған бейсболдағы ең жоғары көрсеткіш, 173 рет ұпай жинады және лиганың ең құнды ойыншысы атанды. Команданың тұрақты екінші базашысы қарсылас ұстап алушы Клинт Кортнимен төбелеске түсіп жарақат алғанда, Мартин үшінші базадан ауыстырылды және мансабының қалған бөлігінде екінші базашы болып ойнады. «Феникс» маусымын «Оукс» командасынан бұрын аяқтады, және Мартин бас клубқа шақырылды. Көп ойнамаса да, Мартин екі ойында дабылды соққылармен жеңіске жетті және «Оукс Парктегі» жанкүйерлердің сүйіктісіне айналды. Ойынға қатыспағанда, Мартин менеджердің шешімдерін түсіну үшін Стенгелді жақыннан бақылады. Бұл Стенгелге әсер етті, өйткені ол «Нью-Йорк Гигантс» командасының аутфилдері болған кезде олардың менеджері Джон МакГроудан үйренуге тырысқан. Стенгел мен Мартин кейде әке мен баланың қарым-қатынасы сияқты сипатталатын жақын қарым-қатынасқа ие болды, өйткені Стенгелдің балалары болмады, ал Мартин әкесі тастап кеткен еді. Мартиннің өмірбаянын жазған Питер Голенбоктың айтуынша, «екі жігіт, панк бала мен ескі бейсболшы он жыл бойы үзілмейтін байланыс орнатады. Оларды бейсболға деген терең махаббат біріктірді». Мартин 1948 жылы «Оукс» командасының құрамына енді, бірақ тұрақты ойын уақытын алу қиын болды, өйткені «Оукс» командасының әр позициясында бұрынғы жоғары лига ойыншылары болды және Стенгел жас ойыншы дайын болғанға дейін Мартинді пайдаланғысы келмеді. Оның орнына, менеджер Мартинге жанындағы орындыққа отырып, ойынның нюанстарын түсіндірді. Мартин командаластарынан алаңда да, одан тыс жерде де өмір туралы көп нәрсе білді. Стенгел Мартинмен жұмыс істеуі үшін тәжірибелі ойыншыларды тағайындады және жол саяхаттарында оның бөлмедесі болуын ұйымдастырды; алдымен Мел Дюэзабу, .300-ден астам өмір бойы кіші лиганың орташа көрсеткішімен соққы өнерін үйренген, ол Мартиннің соққысын жақсартты. Маусымның соңында Дюэзабу Куки Лавагеттомен ауыстырылды, ол Мартинге алаңда көмектесе алатын және жоғары лигада не күтуге болатыны туралы кеңес бере алатын бұрынғы «Доджерс» жұлдызы және басқа базашы болды. Жарақаттар «Оукс» командасының негізгі ойыншыларын азайтқанда, Мартин ойын уақытын көбейтіп, маусымды .277 соққы көрсеткішімен, 3 хоум-ранмен және 42 ұпаймен аяқтады. Ол команданың көшбасшысы болды, алаңдағы төбелеске қатысты және қарсыластың кабинасынан келген қорлаулармен күресуге мәжбүр болған кезеңде қатты және жалықтыратын орындық жокейі болды. «Оукс» командасы ПКЛ және Губернаторлар кубогының плей-оффтарын жеңіп алды. Мартиннің чемпионат үшін алған сыйлығы – Лоус сатып алған жаңа машина болды, бірақ оның өкінішіне орай, Стенгелдің сыйлығы – «Нью-Йорк Янкис» командасының менеджері қызметі болды, бұл Мартинге тасталып қалған сезімді тудырды. Ол өмір бойы армандаған нәрсесі – «Янки» командасының құрамында болу еді. Стенгелдің орнына «Оукс» командасына Чарли Дрессен келді. Ойын туралы жақсы білетін Дрессен бастапқыда Мартинді Стенгелдің сүйіктісі ретінде күдіктенді, бірақ екінші базашының ауыр еңбегі мен үйренуге құштарлығымен әсерленді. Мартиннің білімі Дрессенмен жалғасты, ол белгілерді ұрлау өнері сияқты нәрселерді үйренді және қарсыласты ойынды шешетін қателіктерге мәжбүр етуге тырысты. Команда 1948 жылы ойнағандай ойнамаса да, Мартин өзінің статистикасын жақсартты, .286 соқты, 12 хоум-ран соқты және 92 ұпай жинады. Сол уақытта 1949 жылы «Янкилерді» Американ лигасының жеңімпазы және Әлем сериясының жеңімпазы етіп отырған Стенгел Нью-Йорк баспасөзіне Мартин туралы айтты, бұл көптеген адамдардың оның жақын арада «Янки» командасының құрамына енетінін күтуіне себеп болды. 1949 жылдың 13 қазанында Мартин мен оның әріптесі «Оук» Джеки Дженсен «Янкилер» командасымен сатып алынды.

The 18 year old Martin was unimpressive with Idaho Falls in 1946, hitting .254 while playing mostly third base, and racking up many throwing errors. He had a good spring training with the Oaks in 1947, but was sent to the Class C Phoenix Senators of the Arizona Texas League. Martin felt he should have remained with the Oaks, and told Stengel so. The manager's response: "Prove me wrong". Playing mostly day games in the arid Southwest in the era before widespread air conditioning, the Senators endured harsh playing and living conditions, as many of them boarded in a barracks beyond the right field fence. Nevertheless, Martin thrived there. Wearing the uniform number 1, a number he tried to secure with each team he played for, he hit .393, the highest average in organized baseball in 1947, drove in 173 runs, and was named the league's most valuable player. When the team's regular second baseman was injured in a fight with opposing catcher Clint Courtney — with whom Martin would lock horns himself — Martin was moved from third base, and would remain as a second baseman for most of the remainder of his playing career. Phoenix's season ended before that of the Oaks, and Martin was called up to the parent club. Though he did not play much, Martin won two games with doubles, and was an instant hit with the fans at Oaks Park. When not playing, Martin closely shadowed Stengel, wanting to learn why the manager made the decisions he did. This impressed Stengel, who during his time as an outfielder for the New York Giants had sought to learn from their manager, John McGraw. Stengel and Martin grew closer in what has sometimes been described as a father son relationship, as Stengel had no children, and Martin had been abandoned by his father. According to Martin biographer Peter Golenbock, "the two men, the punk kid and the old time ballplayer, would develop a bond that would not be broken for a decade. Binding them was their deep love for the game of baseball." Martin made the Oaks' roster in 1948, but was slow to get regular playing time, as the Oaks had a former major leaguer at each position and Stengel did not want to use Martin until the young ballplayer was ready. Instead, the manager had Martin sit on the bench next to him as he pointed out nuances of the game. Martin also learned about life on and off the field from his teammates. Stengel assigned veteran players to work with Martin and be his roommate on road trips; at first Mel Duezabou, a student of the art of hitting with a lifetime minor league batting average over .300, who improved Martin at the plate. Later in the season, Duezabou was replaced with Cookie Lavagetto, a fellow infielder and former Dodgers star who was able to help Martin with fielding and advise him on what to expect in the major leagues. As injuries depleted the Oaks' regulars, Martin got increasing playing time, and finished the season with a .277 batting average, 3 home runs and 42 runs batted in. He became a team leader, active in brawls on the field and a loud and annoying bench jockey in an era when a player often had to contend with a stream of insults from the opposing team's dugout. The Oaks won the PCL pennant and the Governors' Cup playoffs. Martin's reward for the championship was a new car, bought by Laws, but to his distress, Stengel's reward was the manager's job with the New York Yankees, leaving Martin feeling abandoned. He was especially dispirited because his lifelong desire was to be a Yankee. Stengel's replacement with the Oaks was Charlie Dressen. Highly knowledgeable about the game, Dressen was initially wary of Martin as a Stengel favorite, but was won over by the second baseman's hard work and desire to learn. Martin's education continued under Dressen, as he learned such things as the art of stealing signs, and learned to try to force the other team into game deciding mistakes. Although the team did not play as well as it had in 1948, Martin improved his statistics, hitting .286 with 12 home runs and 92 runs batted in. At the same time, Stengel, who was managing the Yankees to the 1949 American League pennant and a World Series triumph, talked of Martin to the New York press, leading many to assume he would soon be a Yankee. On October 13, 1949, Martin and fellow Oak Jackie Jensen were acquired by the Yankees.

Нью-Йорк Янкиз (19501953, 19551957)

Мартиннің «Оукс» командасынан «Янкилерге» сатылуына қатысты баспасөз хабарлары оны «көп мамандылықты ойыншы» деп атады, оны «Альфред М. Мартин» деп атады, бұл оның ұнатпайтын есімі еді. Ол 1950 жылдың ақпанында Феникстегі жаттығу лагеріне келді, онда Стенгелдің бақылауымен негізгі қағидаларды үйренді, оған Уайти Форд, Йоги Берра және Микки Мантл сияқты жас «Янкилер» ойыншылары да қосылды. Мартин әлем чемпионы «Янкилер» командасының екінші базалық ойыншысы болуды үміттенеді, бірақ бұл позицияны бұрынғы ойыншы Джерри Коулман жаңадан Америка лигасының үздік ойыншысы атанғаннан кейін алған еді. Флорида штатының Сент-Петербург қаласындағы жаттығу лагеріне келгенде, ол өзінің қайраттылығымен көзге түсті, баспасөз өзін қалай атау керектігін түзеуге тырысты. Стенгелдің қорғауына сенімді болған Мартин кейде «Янкилер» командасының жаттықтырушыларына, мысалы Фрэнк Кросетти мен Джим Тернерге наразылық білдірді, бірақ оның үйренуге және жеңуге деген құлшынысы командаластарының көпшілігін баурап алды, бұл «Янкилер» жолының мақсатына сәйкес келеді, яғни жеке жетістіктер команданың жеңісімен салыстырғанда маңызсыз. Мартин 1950 жылдың 18 сәуірінде, «Янкилер» командасымен «Бостон Ред Сокс» командасына қарсы «Фенуэй Парк» стадионында өткен алғашқы ойында дебют жасады. Ол «Янкилер» 9:4 есебімен жеңіліп жатқанда сегізінші иннингте алаңға түсті, екі ойыншы базада тұрғанда, сол жақтағы «жасыл монстр» деп аталатын қоршаудан соққы беріп, екеуін де жүгірді. «Янкилер» командасы соққы беріп, сол иннингтегі екінші соққысында базадағы барлық ойыншылармен соққы беріп, тағы екі ұпай алды, бұл тарихындағы алғашқы рет ойыншы дебюттік ойынында бір иннингте екі соққы берді. Осы жетістігіне қарамастан, Мартин тұрақты ойыншы болған жоқ, бірақ Стенгелдің жанында отырып, тыңдап, үйренді. Ол алаңға шыққанда, «Янки» стадионының көрермендерінің сүйіктісіне айналды және өмірінің соңына дейін олар оған адал болды. Мартин 1950 және 1951 жылдары «Янкилер» командасы үшін аз пайдаланылды, өйткені Коулман екінші базалық ойыншы болып қалды. 1950 жылдың мамыр айында Мартин күнделікті ойнау тәжірибесін алу үшін кіші лигаға жіберілді, бұл шешіммен ол келіспеді және «Янкилер» командасының бас менеджері Джордж Вайске бұл туралы айтты, Мартиннің өзі мен команда басшылығы арасындағы қарым-қатынасты уландырды деп сендірді. Ол бір айдан кейін қайта шақырылды, бірақ көбінесе орындықта отырды, 1950 жылы «Янкилер» үшін барлығы 39 соққы жасады, соққының орташа көрсеткіші .250 болды. «Янкилер» тағы да чемпионатты жеңіп алды және 1950 жылғы әлем чемпионатында «Филадельфия Филлистерін» жеңді, онда Мартин ойнаған жоқ, ал Коулман ең құнды ойыншы атанды. Маусымнан кейін, Корея соғысы басталған кезде 22 жастағы Мартин әскерге шақырылды, бірақ екі айдан кейін қиын жағдайға байланысты босатылды, бұл оны Батыс Берклидегі кейіпкерден кем етті. Ол сәуірдің соңында босатылды және «Янкилер» командасына қайта қосылды, бірақ оны аз пайдаланды, «Жылдың жаңашылы» Гил Макдугальд Коулман пайдаланбаған екінші базадағы ойнау уақытын алды. Мартин «Янкилер» командасының формасында бірінші рет 1 нөмірлі киім киді және 51 ойында .259 соққысын соқты. Мартин жаңадан шыққан аутфильдер Микки Мантлдың өзіне сенуіне көмектесті, оны Нью-Йорк түнгі өмірімен таныстырды. 1951 жылғы әлем чемпионатында «Янкилер» «Гиганттарға» қарсы алты ойында жеңіске жетті, Мартин соққы жасамады, бірақ бірінші ойында жеңілгеннен кейін екінші ойында жеңіс көшбасшысы ретінде алаңға түсті. Мартин «Янкилер» жеңісінде маңызды ұпай алды, аулаушы Рой Ноблдың тегінен қашып, ойыннан кейін «Гиганттар» командасының бас жаттықтырушысы Лео Дюрочер оны мақтады. 1952 жылғы маусым алдында Коулманның қарулы күштерге шақырылуы Мартинге «Янкилер» командасының тұрақты екінші базалық ойыншысы болуға мүмкіндік берді. Оның дебюті наурыз айында телешоуда екінші базаға сырғанау техникасын көрсеткенде, оның аяғы сынғаннан кейін кешіктірілді, ал 12 мамырда ғана ол тұрақты маусымға дебют жасады. Ол 109 ойында .267 соққысын соқты, бұл оның күнделікті ойыншы ретінде ең жоғары көрсеткіші болды, ол Стенгелдің командасы үшін іздеген «қуаттандырғыш» болды, оны қуаттандырды. Стенгел ойынға соққы берген кез келген ойыншыға 100 доллар ұсынғанда, Мартин ойын үшін 300 доллар алды. 1952 жылғы «Доджерс» командасына қарсы әлем чемпионатында Мартин 23 соққыда 5 соққы алды, бірақ бұл екінші ойынды ашу және серияны теңеу үшін үш ұпайлық соққыны қамтыды. Төртінші ойында «Доджерс» командасы серияда екі ойынға бірге бастап, бесінші иннингте бір ұпайға тең ойнатумен қауіптенді, «Доджерс» командасының үшінші базасына жаттықтырушы Чарли Дрессен сығу ойынын шақырды. Мартин белгіні ұрлап, питчер Алли Рейнольдс шайбаны лақтырып, раллиді жойды. Дегенмен, ол екінші базалық ойыншылар арасында филдлинг пайызы бойынша лигада екінші орынды иеленді. «Янкилер» бесінші рет қатарынан чемпионатты жеңіп алды, ал 1953 жылғы әлем чемпионатында Мартин үстемдік танытты, 12 соққы жинады (сериялық рекордты теңеді), 23 жалпы базаны басып өтті (Бейб Руттың 19 рекордын бұзды), «Янкилер» «Доджерсті» алты ойында жеңді; Мартин алтыншы ойынның тоғызыншы иннингінде жеңіс ұпайын алды. Ол серияның ең құнды ойыншысы болып сайланды. 1969 жылғы Американ лигасының чемпионатында (ALCS) «Твинс» командасы 109 ойын жеңген (ал «Твинс» 97 ойын жеңген) және Эрл Уивер басқарған «Ориолс» командасына қарсы ойын өтті. «Балтимор» командасы бес ойыннан екеуінде жеңіске жетті, екі ойын да қосымша иннингке дейін созылды. Үшінші ойында «Твинс» командасы жұлдыз питчер Джим Каатты алаңға шығаруы керек болды, бірақ оның орнына Боб Миллерді таңдады, ол екінші иннингте алаңнан шығарылды, ал «Твинс» командасы жеңіліске ұшырады. Мартинге 1969 жылға бір жылдық келісімшарт берілген еді; ол 1970 және 1971 жылдарға екі жылдық келісімшарт сұрады. Гриффит Мартиннің Каатты (оның досы) алаңға шығармағанына және оның сұраған түсіндірмесі «Мен жаттықтырушымын» болғанына наразы болды. Мартиннің шешімі қорғалануы мүмкін, өйткені Каат жарақаттармен күресіп жатқан еді, ал Миллер чемпионатты жеңіп алған. Маусымдағы басқа да оқиғалар, мысалы Босвеллмен болған төбелес және «Твинс» командасы жеңілгеннен кейін бұрынғы АҚШ вице-президенті Хуберт Хамфриді жаттығу бөлмесінен шығарып тастауы команданы ұятқа қалдырды. «Твинс» командасының басшылары Мартиннің жол сапарларында көп ішетіні туралы көптеген шағымдар алды және Гриффит Миннеаполис Трибюн газетінің тілшісі Сид Хартманға жасырын түрде «Твинс» оны қызметтен босатуды қарастырып жатқанын айтқанға ашуланды. Мартин команданы дивизиялық титулға жеткізгеніне қарамастан, Фокс және басқа «Твинс» басшылары Мартинге қарағанда көбірек қиындықтар тудырады деп ойлады және оны қызметтен босатуға шақырды. Гриффит оны 1969 жылдың 13 қазанында қызметтен босатты. «Твинс» командасының жанкүйерлері арасында наразылық болды және Мартиннің қатысуымен және команданың табысымен артып кеткен көрермендер саны 1970 жылы төмендеді. «Твинс» командасы қатарынан екінші дивизиялық титулын жеңіп алды, бірақ осы жолы Каат питчер ретінде ойнады және үшінші ойында жеңіліске ұшырады.

Press coverage of Martin's sale by the Oaks to the Yankees dismissed him as a "utility infielder", calling him "Alfred M. Martin", a name he detested. He was among those younger Yankees players, including Whitey Ford, Yogi Berra and Mickey Mantle, who reported in February 1950 to a pre spring training instructional camp in Phoenix to work on fundamentals under Stengel's eye. Martin hoped to become the starting second baseman for the defending world champion Yankees, but the incumbent, Jerry Coleman, had just won the American League Rookie of the League award. On reporting to spring training in St. Petersburg, Florida, he stood out for his brashness if nothing else, taking care to correct the press on how to refer to him. Confident of Stengel's protection, Martin sometimes defied Yankee coaches such as Frank Crosetti and Jim Turner, but won over most of his teammates as he showed his desire to learn and win, goals consistent with the "Yankee Way", that individual achievement was insignificant compared to team victory. Martin made his major league debut on April 18, 1950, Opening Day, for the Yankees as they visited the Boston Red Sox at Fenway Park, as a pinch hitter inserted in the eighth inning with the Yankees down, 9–4, with two men on base. Martin doubled off the Green Monster in left field to drive in the runners. The Yankees batted around and in his second at bat of the inning, he singled with the bases loaded to drive in two more runs, the first time in major league history that a player got two hits in an inning in his debut game. Despite the feat, Martin was not made an everyday player, but sat next to Stengel in the dugout, listening and learning. When he did play, he quickly became a favorite of the Yankee Stadium crowd, and they would remain loyal to him for the rest of his life. Despite his stellar start, Martin was little used by the Yankees in 1950 and 1951, as Coleman remained the starting second baseman. Martin was sent to the minor leagues in May 1950 to give him everyday playing experience, a decision with which he vociferously disagreed, and so stated to Yankee general manager George Weiss, an outburst that Martin always believed poisoned the relationship between himself and the team front office. He was recalled after a month, but remained mostly on the bench, with only 39 plate appearances for the Yankees in 1950, batting .250. The Yankees won the pennant again, and swept the Philadelphia Phillies in the 1950 World Series, in which Martin did not play and Coleman was the Most Valuable Player. After the season, with the Korean War raging, the 22 year old was drafted into the army, but gained a hardship discharge after two months, something that made him less of a hero in West Berkeley. He was discharged in late April, and rejoined the Yankees, but was used sparingly, Rookie of the Year Gil McDougald absorbing what playing time at second base was not used by Coleman. Martin, wearing uniform number 1 for the Yankees for the first time, hit .259 in 51 games. Martin helped bring rookie outfielder Mickey Mantle out of his shell, introducing him to New York nightlife. In the 1951 World Series, which the Yankees won in six games over the Giants, Martin did not bat, but was inserted as a pinch runner in Game Two with the Yankees leading by a run after losing Game One. Martin scored a crucial insurance run in the Yankee victory, evading the tag from the catcher, Roy Noble, and after the game was singled out for praise by Giants manager Leo Durocher. Coleman's induction into the armed forces before the 1952 season opened the way for Martin to be the regular Yankee second baseman. His debut as such was delayed when he broke his ankle demonstrating the technique of sliding into second base on a television show in March, and it was not until May 12 that he made his regular season debut. Once he did, he hit .267 in 109 games, his highest as an everyday player, becoming the "sparkplug" that Stengel had sought for his team, energizing it. When Stengel offered $100 to any player who let himself be hit by a pitch, Martin earned $300 for the game. In the 1952 World Series against the Dodgers, Martin got 5 hits in 23 at bats, but that included a three run home run to break open Game Two and tie the series. In Game Four, with the Dodgers leading the Series two games to one and threatening to tie the one run game in the fifth inning, Charlie Dressen, who was coaching third base for the Dodgers, called for the squeeze play. Martin stole the sign and the runner was out when pitcher Allie Reynolds threw a pitchout, killing the rally. Nevertheless, he finished second in the league in fielding percentage among second basemen. The Yankees won their fifth consecutive pennant, and in the 1953 World Series, Martin dominated, collecting 12 hits (tying a series record) with 23 total bases (breaking Babe Ruth's record of 19) as the Yankees beat the Dodgers in six games; Martin's hit in the ninth inning of Game Six scored the winning run. He was elected the Series' Most Valuable Player. The Twins played the Orioles, who had won 109 games during the regular season (the Twins had won 97) and who were managed by Earl Weaver in the 1969 American League Championship Series (ALCS). Baltimore won the first two games of the best of five series at home, with both games going extra innings. At home for Game Three, Martin was expected to start star pitcher Jim Kaat but instead chose Bob Miller, who was knocked out of the box in the second inning, and the Twins were eliminated. Martin had been given a one year contract for 1969; he asked for a two year deal for 1970 and 1971. Griffith was unhappy both that Martin had not pitched Kaat (a friend of his) and that the explanation he had asked Martin for had been "Because I'm the manager". Martin's decision was defensible, as Kaat had been struggling with injuries, and Miller had won during the pennant race. Other events during the season, such as the fight with Boswell and Martin kicking former US vice president Hubert Humphrey out of the locker room when he tried to visit after a Twins loss also embarrassed the team. Twins executives had also received numerous complaints about Martin drinking heavily during road trips, and were angered when Griffith told Minneapolis Tribune columnist Sid Hartman off the record that the Twins were thinking of firing him. Although Martin had led the team to a division title, Fox and other Twins executives felt Martin was more trouble than he was worth and urged his dismissal. Griffith fired him on October 13, 1969. There was outrage among Twins fans, and attendance, which had been boosted by Martin's presence and the team's success, sank in 1970. The Twins won their second straight division title but again lost the ALCS to Baltimore in three games, this time with Kaat pitching—and losing—Game Three.

Детройт Тайгерлері (1971-1973)

1970 жылғы маусымда Мартин 1946 жылдан бері алғаш рет бейсболдан тыс қалды, бірақ Миннеаполис станциясы KDWB үшін сұхбат алушы ретінде Твин-Ситиде қалды. 30 тамызда төрешілер «Индианс» командасының питчері Гейлорд Перридің спитболын ескермегеніне ашуланған Мартин өз питчерлеріне де солай істеуге бұйрық берді және ойыннан кейін бұл туралы бұқаралық ақпарат құралдарына хабарлады. Ол лига ережелерін бұзғаны үшін АЛ президенті Джо Кронинмен тоқтатылды. Бұл Кэмпбелл үшін шегіне келді, ол Мартинді тоқтату мерзімі аяқталғанға дейін жұмыстан босатып жіберді. Келесі күні, 1978 жылдың 24 шілдесінде, Мартиннің ойын алаңынан тыс әрекеттеріне қатысты шара қабылдау үшін комиссар кеңсесінен қысым көрген Штайнбреннер Мартинді бес күннен кейін жұмыстан шығарды.

Окленд Атлетикасы (1980-1982)

Мартин «Янкилерден» жұмыстан босатылғаннан кейін бірден қызығушылық танытпады, бірақ 1980 жылдың ақпан айында «Оклендтің» иесі Чарли Финли оны жұмысқа алуға тырысты. «А» командасының чемпионаттық дәуірі 1970 жылдардың басында болған, себебі Финли еркін агенттердің өсетін жалақысына келіспеген. 1979 жылы команда 0.333 көрсеткішпен бейсболдағы екінші нашар нәтиже көрсетті және үйіндегі ойындарға 4000-нан аз көрермен жиналды. Франшизаны жаңғырту үмітімен Финли Мартинге жүгінді. Бұл жұмыс Мартинді Шығыс аймағындағы тамырларына қайтарды, бірақ ол бұл қызметтің оның соңғы мүмкіндігі болуы мүмкін екенін жақсы білді, себебі оны қоршаған дау-дамай мен 1979 жылғы «Янкилермен» сәттіліксіздігі. «А» командасының келісімшартындағы ойыншылардың бірі Гленн Берк болды, ол 1982 жылы өзінің гомосексуал екенін ашқан алғашқы MLB ойыншысы болды. Кейін Клоделл Вашингтон Мартин Беркті таныстырғанын айтты: «Ой, бұл Гленн Берк, ол…». Берк 1980 жылғы жаттығу кезінде тізесіне жарақат алды; Берктің бөлмедесі Майк Норрис Мартин оны кіші лигаға жіберу үшін осы жарақатты сылтау ретінде пайдаланды, оны командада қалағысы келмеді. Норристің айтуынша, Мартин Дерек Брайантты босатты, өйткені менеджер оны Берк деп жаңылыстырып, «сол гомосексуалдыны шығарып тастаңыз» деді; Берк де, Брайант та енді MLB-да ойнаған жоқ. 1980 жылғы «А» командасында ерекше көзге түсетін ойыншылар аз болды, көптеген жас ойыншылар Мартинге құрметпен қарады: кейінірек жұлдызға айналғандары Мартиннің оларды дамытуына риза болды. Ол Рикки Хендерсонға тек белгі бойынша ұрлауға рұқсат берді, содан кейін Хендерсон питчерлердің қимылын оқуды үйренгеннен кейін оны босатып жіберді. Пеннингтонның сөзіне сүйенсек, «Биллидің жетекшілігімен Хендерсон Бас лига тарихындағы ең үздік бастамашы және ұрлау шеберіне айналды». Бейсбол әлемінде көптеген адамдар мамыр айының соңында «А» командасының Kansas City Royals командасынан жартылай ойынға ғана қалып қойғанын көріп таң қалды. «А» командасы 83–79 есебімен Батыс дивизионында екінші орынды иеленді. Олар «Роялз» командасынан 14 ойынға қалып қойғанмен, 29 ойынның жақсаруы Мартинге «Жылдың жаттықтырышы» сыйлығын жеңіп алуға жеткілікті болды. «Окленд–Аламеда округі» стадионына келушілер саны 500 000-нан астамға өсті, бұл 175% өсімді құрады, бұл Финлиге команданы қымбатқа сатуға мүмкіндік берді. Жаңа иелері, Хаас отбасы, «Леви Стросс» компаниясының иелері, бейсболдан бейтаныс болды. Олар Мартинге ойыншыларды дамыту директорының қосымша лауазымын берді, операцияның бейсболдық жағына толық билікпен – оны өзінің бас менеджері етіп қойды. Мартин 1981 жылдың басында спорт журналисі «Биллибол» деп атаған агрессивті ойын стилін енгізді. Атау қалып қойды, кейін «А» командасы оны сауда белгісі ретінде тіркеді. «А» командасы мамыр айының басында 0.870 көрсеткішпен, Мартин «Time» журналының мұқабасында болды, ал бес питчерден тұратын топ «Sports Illustrated» журналының мұқабасында болды. Майк Норрис, Рик Лэнгфорд, Мэтт Кью, Стив МакКэти және Брайан Кингменнің жиынтық ERA-сы 1.42 болды. 1980 жылы питчерлер 94 толық ойын ойнады – Американ лигасының ең көп көрсеткіші, себебі Мартин өзінің сынақтан өтпеген резервтік питчерлеріне сенбеді. Ол бүкіл елдегі бейсбол жанкүйерлерінің алғысына бөленді, тіпті ол ойыннан қуылғанда және төрешіге лас сөз айтқаны үшін лигадан бір аптаға шеттетілді. Оуклендтің қарқыны 1981 жылғы MLB ереуілімен тоқтатылды, ол маусымның ортасында бейсболды екі айға жуық уақытқа тоқтатты. Маусым екі бөлікке бөлінді, дивизион жетекшілері ереуіл кезінде («АЛ Батыс», «А») екінші жартыдағы жеңімпаздармен («Роялз») арнайы дивизиондық серияда ойнады. «А» командасы үш ойынды қатарынан жеңіп, Лига чемпионатында «Янкилермен» кездесті. Мартин үшін «Янкилерді» жеңу мүмкіндігі үлкен мәнге ие болды, ал Штайнбреннер Оуклендтің табысын көргеннен кейін, ол маршмелло сатушысынан кейін Мартинді тым тез жұмыстан босатқанын жеке түрде мойындады. Бірақ «Янкилердің» тәжірибелі ойыншылары мен питчерлері «А» командасын жеңіп, серияны үш ойында жеңіп алды. кейін суып қалды. Шілде айының ортасында «Жұлдыздар» ойынына дейін 0.432 көрсеткішпен, алтыншы орында, плей-оффқа өтуден алыс болды. «А» командасы 0.420 көрсеткішпен Батыс дивизионында бесінші орынды иеленді, бұл Мартиннің бас бапкерлік мансабындағы ең нашар маусымдық көрсеткіш болды. «Янкилер» 97 ойын жеңіп, қалпына келді, бірақ «Blue Jays» командасынан екі ойынға қалып қойды, маусымның соңғы күнінде ереуілге ұшырады. 1985 жылдың 27 қазанында Мартин тағы да «Янкилер» командасының бас жаттықтырышы лауазымынан босатылды, оның орнына ұзақ жылдар бойы «Янкилер» ойыншысы болған Лу Пиниелла келді. Дегенмен, Штайнбреннер Мартиннің «Янкилерге» тағы да чемпиондық әкеле алатынына сенді және ол басқа жерде де осыны істей алатынынан қорқып, Мартиннің жалақысын арттырды; төрт мәрте «Янкилердің» бас жаттықтырышы «White Sox» және «Indians» командаларынан жомарт ұсыныстарды қабылдамады. Штайнбреннер Мартинді 1986 жылы жақын кеңесші ретінде сақтап қалды; ол өзінің жеке қызмет шарты бойынша хабар тарату қызметкерлерінің құрамында ресми түрде болды, ал иесі осы шартты ұзартты, соның салдарынан Мартин жылына 300 000 доллардан астам табыс тапты, бұл оның басқа командаларда бас жаттықтырушы ретінде таба алмайтын сома болды. Штайнбреннер Мартинге деген сыйлы сезімін сақтап, оның қаржылық қиындықтардан құтылуын қалады. Мартин өзінің 1 нөмірінің «Янкилер» командасынан зейінге алынуын армандады. Өткен және болашақ жаттықтырышын бақытты ету үшін Штайнбреннер келісім берді, ал 1986 жылдың 10 тамызында «Янки» стадионында «Билли Мартин күні» өтті. Салтанат кезінде, нөмір зейінге алынып, Мартинге «Монумент паркінде» тақта орнатылды, ол: «Мен «Янкилер» формасын киген ең ұлы ойыншы болмаған шығармын, бірақ мен ең мақтанды ойыншы болдым» деді.

Martin did not get any immediate interest after being dismissed by the Yankees, but in February 1980, Oakland owner Charlie Finley sought to hire him. The A's had fallen far from their championship heyday of the early 1970s as Finley had refused to go along with the escalating salaries of free agency. In 1979, the team was 0.333, the second worst record in baseball, and drew less than 4,000 per home game. In hopes of reviving the franchise, Finley turned to Martin. While the job brought Martin back to his East Bay roots, he was well aware that it might be his last chance, both because of the conflict that surrounded him and his lack of success with the 1979 Yankees. One of the players under contract to the A's was Glenn Burke, who in 1982 would become the first MLB former player to reveal he was gay. Claudell Washington later stated that Martin introduced Burke, "Oh, by the way, this is Glenn Burke and he's a f— t.'" Burke suffered a knee injury during 1980 spring training; Burke's roommate Mike Norris stated that Martin used this as cover to send him to the minor leagues, not wanting him on the team. According to Norris, Martin cut Derek Bryant because the manager mistook him for Burke, stating "get that m ing homosexual out of there"; neither Burke nor Bryant ever played in MLB again. The 1980 A's had few standouts, and many of the young players were in awe of Martin: some who later became stars credited Martin with developing them. He had Rickey Henderson steal only on signs until Henderson learned how to read pitchers in their windup; then Martin turned Henderson loose. According to Pennington, "under Billy's tutelage, Henderson became the best leadoff hitter and base stealer in the history of Major League Baseball." Many in baseball were surprised to find the A's only 2½ games behind the heavily favored Kansas City Royals at the end of May. The A's finished second in the AL West with an 83–79 record. Although they were 14 games behind the Royals, the 29 game improvement was enough to garner Martin a Manager of the Year award. Attendance at the Oakland–Alameda County Coliseum rose by over 500,000, a 175% increase, enabling Finley to sell the team at a better price. The new owners, the Haas family, owners of Levi Strauss, were inexperienced in baseball. They gave Martin the additional title of player development director, with complete authority over the baseball side of the operation–effectively making him his own general manager. Martin brought his aggressive style of play, which was dubbed "Billyball" by a sportswriter early in the 1981 season. The name stuck; the A's later trademarked it. The A's were at 0.870 in early May, Martin appeared on the cover of Time magazine, and the five man rotation was on the cover of Sports Illustrated. Mike Norris, Rick Langford, Matt Keough, Steve McCatty, and Brian Kingman had a cumulative ERA of 1.42. In 1980 the pitching staff threw 94 complete games–far and away the most in the American League–in part because Martin did not trust his untested bullpen. He was applauded by baseball fans across the country even when he was kicked out of a game and suspended by the league for a week for kicking dirt on the umpire. The Oakland momentum was finally checked by the 1981 Major League Baseball strike, which shut down baseball for nearly two months midseason. The season was split into two halves, the division leaders at the time of the strike (in the AL West, the A's) to play the second half winners (the Royals) in a special division series. The A's won in three straight games to face the Yankees in the League Championship Series. The opportunity to beat the Yankees meant much to Martin, and Steinbrenner, seeing the Oakland success, was privately stating that he might have been too quick to fire Martin after the marshmallow salesman incident. But the veteran New York lineup and pitching staff was able to dominate the A's as the Yankees swept the series in three games. then cooled down. By the All Star break in mid July, they were 0.432, twelve games back in sixth place, well out of the pennant race. The A's finished at 0.420, fifth in the AL West, easily the worst full season record of Martin's managerial career. The Yankees recovered to win 97 games, but finished two games back of the Blue Jays, eliminated on the second to last day of the season. On October 27, 1985, Martin was fired again as Yankee manager, replaced by longtime Yankee player Lou Piniella. Nevertheless, Steinbrenner, believing that Martin could again bring a championship to the Yankees and, fearing he might do so elsewhere, increased Martin's salary; the four time manager of the Yankees turned down lucrative offers from the White Sox and Indians. Steinbrenner kept Martin as a close advisor in 1986; he was formally part of the broadcasting staff under his personal services contract, which the owner extended so that Martin was now earning over $300,000 per year, a sum he was unlikely to match as manager elsewhere. Steinbrenner had considerable affection for Martin and wanted him to be without financial worries. Martin had long wanted to see his number 1 retired by the Yankees. Seeking to keep his past and future manager happy, Steinbrenner agreed, and Billy Martin Day took place at Yankee Stadium on August 10, 1986. At the ceremony, during which the number was retired and Martin given a plaque in Monument Park, he stated, "I may not have been the greatest Yankee to ever put on the uniform but I was the proudest."

Басқарушылық жазба

Команда Жыл Маусым (Регулярлық) Плей-оффОйындарЖеңісЖеңіліс%ЖеңісОрынЖеңісЖеңіліс%НәтижеMIN 162 Батыс лигасының 1-ші орны 0 3 .000 ALCS-та жеңіліс (BAL)MIN жалпы 162 DET 162 Шығыс лигасының 2-ші орны – – – –DET 156 Шығыс лигасының 1-ші орны 2 3 .400 ALCS-та жеңіліс (OAK)DET 134 Қызметтен босатылды – – – –DET жалпы 452 TEX 23 Батыс лигасының 6-шы орны – – – –TEX 160 Батыс лигасының 2-ші орны – – – –TEX 95 Қызметтен босатылды – – – –TEX жалпы 278 NYY 56 Шығыс лигасының 3-ші орны – – – –NYY 159 Шығыс лигасының 1-ші орны Әлем сериясында жеңіліс (CIN)NYY 162 Шығыс лигасының 1-ші орны Әлем сериясында жеңіс (LAD)NYY 94 Қызметтен босатылды – – – –NYY 95 Шығыс лигасының 4-ші орны – – – –OAK 162 Батыс лигасының 2-ші орны – – – –OAK 60 Батыс лигасының 1-ші орны 3 3 .500 ALCS-та жеңіліс (NYY)49 Батыс лигасының 2-ші орныOAK 162 Батыс лигасының 5-ші орны – – – –OAK жалпы 433 NYY 162 Шығыс лигасының 3-ші орны – – – –NYY 145 Шығыс лигасының 2-ші орны – – – –NYY 68 Қызметтен босатылды – – – –NYY жалпы 941 Жалпы 2266

Басқарушылық әдістер

Билл Джеймс атап өткендей, "Билли Мартин, әрине, өзі басқарған барлық команданы алғашқы жылы жақсартты, көбінесе үлкен маржамен. Бір-екі жылдың ішінде барлық командалар одан құтылуға дайын болды". Крис Джаффе бейсбол менеджерлерін бағалау кітабында: "Мартин бірден жақсартуды қаласа жалдауға болатын мінсіз менеджер, ал тұрақты табысқа ұмтылған команда үшін ең нашар менеджер болды". Джаффе бұл себепті Мартиннің "ол күні жеңіске жету үшін қажеттінің бәрін істейтін, болашақтағы жағымсыз салдар туралы уайымдамайтындығынан" туындайды деді, тіпті бұл оның ойыншыларының мансабын қысқартқанмен де. 1981 жылғы "А" командасының жас бастаушы питчерлерінің кейіннен тиімсіздігі Джаффемен осыған мысал ретінде келтіріледі; басқаларының ішінде Кэтфиш Хантер, ол Мартиннің 1975 жылғы "Янкиспен" жартылай маусымында бір ойынды қоспағанда, барлық ойындарын аяқтады, және сол жылдан кейін ешқашан бұрынғыдай болған жоқ, сондай-ақ 1974 жылы "Техаспен" Фергюсон Дженкинс, ол "Рейнджерс" үшін 29 толық ойын өткізді, және одан кейін нашарлап қалды. Оның рельефтік питчерлерді пайдалануында да осындай көзқарас байқалды: "Ол оларды жақсы демалдырмай, қалаған уақытта қалаған питчерін қалаған". 1988 жылы "Элиас Спорт Бюросы" Мартинді ірі лига тарихындағы ең үздік менеджер деп жариялады, себебі модельдеу көрсеткендей, Мартиннің командалары статистикалық болжамдарға қарағанда жылына 7,45 ойынмен көп жеңіске жеткен, бұл кез келген басқа менеджерден жоғары. Ол төрт түрлі команданы постсезонға жеткізген алғашқы менеджер болды, бұл жетістік 2012 жылға дейін қайталанбады және 2020 жылға дейін жақсартылмады, сол кезде постсезон Мартиннің заманынан күрт кеңейді. Мартин қарсы команданы күтпеген жағдайға түсіруге тырысты, мысалы, үйге ұрлау сияқты тәсілдерді қолданды – бір рет екі "Твинс" ойыншысы бір шайқаста екі алаңға үйге ұрлады, ал шайқаста Хармон Киллебрю тұрды. Үйге ұрлау – сәттілік әкелмейтін тактика, бірақ Мартин оны іске асырып, командаларын жақсартты. Джаффе 1969 жылы "Миннесотамен" Мартиннің осындай тәуекелді тактиканы маусым соңына дейін тоқтатқанын атап өтті, сол кезде ол командасымен де, қарсыластарымен де қалаған тонын орнатты. Джимми Кинан мен Фрэнк Руссоның Америка бейсбол зерттеулер қоғамы (SABR) үшін Мартиннің өмірбаянында жазғандай, "Ол ойынды қатал ойнады және алаңда да, одан тыс жерде де өзін қалай ұстағаны үшін ешқандай ақталу жасамады. Көптеген адамдар, оның ішінде оның басшысы Джордж Штайнбренер, Мартинді командаларын басқарудың интуитивті тәсілі үшін бейсбол генийі деп санайды". Ол 1961 жылы Гретчен Винклерге үйленді. Сол некеден Билли Джо дүниеге келді; оның ата-анасы 1979 жылы ажырасты. 1986 жылы Хизер Эрволио Мартинді бес жыл бойы бірге тұрған сәнді үйден шығарылуын тоқтату үшін 500 000 доллар талап етті. Ол Мартин оны 16 жасында көріп, екінші әйелі Гретчен Винклерге үйленген күйінде болғанын, содан кейін кенеттен тастап кеткенін мәлімдеді. Ол бұл Мартиннің мінез-құлқының үлгісі екенін айтты, ол бұрынғы әйелі Джиллді 1982 жылы Хизерге үйлену үшін барда тастап кеткен. Мартиннің өлімінен кейін оның балалары мен жесірі Джилл арасындағы жанжал Нью-Йорк газеттерінде басты тақырыпқа айналды. Биллидің балалары мен басқа туыстары Джилл олардың мұрасын жасырып отыр деп мәлімдеді және наразылық ретінде бірнеше отбасы мүшелері оның жерлеу рәсіміне қатысудан бас тартты. Мартин мен Штайнбренер "Тамаша! Азырақ толтырылған!" Miller Lite сырасының жарнамаларында бірге түсті. 1978 жылы түсірілген бір жарнамада, Мартиннің "Янкиспен" алғашқы кездесуінің соңғы күндері, Штайнбренер Мартинді жұмыстан шығарады, ол: "Ой, тағы емес" дейді. Бірнеше аптадан кейін Мартин "бір өтірікші, екіншісі сотталған" деген мәлімдемесіне байланысты отставкаға кетуге мәжбүр болды. Жарнама 1979 жылдың маусымында қайтадан көрсетілді, Мартин екінші рет "Янкисті" басқаруға оралғаннан кейін, бірақ Штайнбренер "Сізді жалдадым" деді. 1978 жылы Мартин CBS телеарнасының "One in a Million: The Ron LeFlore Story" фильмінде өзін ойнады. Мартин 1985 жылдың наурыз айында WrestleMania-ның алғашқы жарысында қонақ диктор болды. 1986 жылдың 24 мамырында "Saturday Night Live" бағдарламасының финалында жүргізуші Мартин атқарушы продюсер Лорн Майклз оны "маскүнем" болғаны үшін "жұмыстан шығарды", ол сөздерін шатастырды. Жауап ретінде Мартин киім кию бөлмесін өртеп жіберді, бұл келесі маусым үшін жасалған клиффхангер көрінісі болды. 1978 жылы Мартин спорт агенті Дуг Ньютонмен бірге Нью-Йоркте батыс киімдерінің дүкенін "Billy Martin's" ашты. Ньютон 1982 жылы Мартинді сатып алды; дүкен 2010 жылға дейін ашық болды.

Bill James noted that "Billy Martin, of course, improved every team he ever managed in his first year in control, usually by huge margins. Within a year or two, all of those teams were ready to get rid of him." According to Chris Jaffe in his book evaluating baseball managers, "Martin was the perfect manager to hire if you wanted an immediate improvement and the worst manager for a team seeking sustained success." Part of this, Jaffe argued, was because Martin "would do whatever it took to win that day, and not worry about any negative side effects in the future", even if it meant a shortened career for his players. The subsequent ineffectiveness of the young starting pitchers on the 1981 A's is cited by Jaffe as one example of this; others include pitcher Catfish Hunter, who completed every game he started but one during Martin's partial season with the 1975 Yankees, and who was never the same pitcher after that year, and Ferguson Jenkins with Texas in 1974, who pitched 29 complete games for the Rangers, and who declined thereafter. A similar attitude permeated his use of relief pitchers: "he wanted who he wanted when he wanted without concern towards keeping their arms well rested." In 1988, the Elias Sports Bureau proclaimed Martin the best manager in major league history, based on modeling that found that Martin's teams won 7.45 more games per year than they should have as predicted by statistics, higher than any other manager. He was the first manager to have led four different teams to the postseason, a feat that would not be matched until 2012 nor bettered until 2020, by which time the postseason had expanded greatly from Martin's day. Martin sought to catch the other team by surprise, using such techniques as stealing home—once having two Twins steal home on different pitches of the same at bat, with the slugger Harmon Killebrew at the plate. Stealing home is a tactic unlikely to succeed, yet Martin made it work, and his teams got better. Jaffe noted that with Minnesota in 1969, Martin ended such risky tactics well before the end of the season, by which time he had set the tone he wanted both with his team, and with opponents. According to Jimmy Keenan and Frank Russo in their biography of Martin for the Society for American Baseball Research (SABR), "He played the game hard and made no excuses for the way he handled himself on or off the field. Many people, including his off and on boss, George Steinbrenner, considered Martin a baseball genius for the intuitive way he managed his teams." He married Gretchen Winkler in 1961. Billy Joe was born of that marriage; his parents divorced in 1979. Heather Ervolio sued Martin in 1986 for $500,000, aimed at halting her eviction from the luxury home they had shared for five years. She alleged that Martin began seeing her when she was 16 and was still married to his second wife, Gretchen Winkler, and then abruptly abandoned her. She alleged this was a pattern of behavior for Martin, that he had abandoned his previous wife Jill at a bar to marry Heather in 1982. After his death the feud between Martin's children and his widow Jill became a prominent story in the New York newspapers. Billy's children and other relatives alleged that Jill was hiding their inheritance and in protest several family members refused to attend his funeral. Martin and Steinbrenner appeared together in the series of "Tastes Great! Less Filling!" commercials for Miller Lite beer. In one, filmed in 1978, during the final days of Martin's first stint with the Yankees, Steinbrenner fires Martin, who says, "Oh, not again". Within weeks, Martin was forced to resign over the "one's a born liar, and the other's convicted" statement. The commercial aired again in June 1979, following Martin's return to manage the Yankees a second time, but with Steinbrenner saying "You're hired." In 1978, Martin played himself in the CBS TV movie One in a Million: The Ron LeFlore Story. Martin was a guest ring announcer at the inaugural WrestleMania in March 1985. On May 24, 1986, on the season finale of Saturday Night Live, co host Martin was "fired" by executive producer Lorne Michaels for being "drunk" in a skit, slurring his lines. In retaliation, Martin set the dressing room on fire, a staged scene set as a cliffhanger for the following season. In 1978, Martin and sports agent Doug Newton opened Billy Martin's, a western wear boutique in New York City. Newton bought out Martin in 1982; the store remained open until 2010.

Бағалау

Мартиннің қазасынан кейін 20 жылдан астам уақыт өткен соң Пеннингтон былай деп түсіндірді: «Биллиді жақсы көретін, себебі ол дәстүрлі американ арманын білдірді: еркіндік. Ол ережелерге тәуелсіз өмір сүрді. Ол жүйеге қарсы шықты, тіпті басшысына «сенің орныңды білеймін» деді. Көбінесе». Мартиннің өмірбаянын жазған автор видеоклиптер мен ESPN дәуірінде Мартиннің карикатураға айналып кеткеніне наразылық білдірді: төрешілерге топырақ лақтырған, Реджи Джексонмен дугутта төбелес жасаған және үнемі жұмысқа алынып, жұмыстан шығарылған адам. Бұл оның ойыншы және менеджер ретіндегі жетістіктерін ескермеу. Апел былай деп жазды: «Ондай мақтанышпен янки болған ешкім жоқ. Немесе одан да күрделі тұлға». Джеймс былай деді: «Бірде Білли Мартин, бірде Ричард Никсон туралы да осыны айтуға болады. Егер ол соншалықты әлсіз болмаса, өзін-өзі жойған зиянды әрекеттерге қарсы тұрар еді, олар оны бірте-бірте құртты». 1985 жылдан 1989 жылға дейін «Янкилер» командасын газет тілшісі ретінде жамылған Пеннингтон Мартинді «сөзсіз, ең тартымды, қызықты, сезімтал, адамгершілік, зерек, жомарт, қауіпсіз емес, параноик, қауіпті, ақылға сыймайтын және өте тұрақсыз адамдардың бірі» деп сипаттады. Мартиннің өмірбаянын бірге жазған Голенбок оның жайлы былай деді: «Бірақ Билли ішімдікке құмар болғандықтан, көпшілық алдында ұрысқандықтан және оның жұмыс берушісі оның беделін үнемі жария түрде түсіргендіктен және жұмыстан шығарғандықтан, ол өз орынына лайықты, ұстазы Кейси Стенгелдің қасындағы қасиетті залға ешқашан кірмейтін шығар». Daily News газетінен Майк Лупика былай деп жазды: «Янки жанкүйерлері оны мас, жаман мінезді немесе Стейнбреннердің құлы ретінде ешқашан көрмеген сияқты. Олар қайта-қайта, қайта-қайта басқа жаққа қарады. Олар оны әрқашан Билли Кид ретінде көретін». Пеннингтон Мартиннің фермасының жаңа иелері кейде оның қайда қаза болғанын көруге келген жанкүйерлерді немесе апат болған жердегі уақытша ескерткіштерді табатынын айтты. Мартиннің қабірі «Янкилер» жанкүйерлері үшін әрқашан маңызды орын болды, кейде үй матчын көру үшін Бронкске барар алдында сонда тоқтап тұрады. Зиратты бақылаған Эндрю Нагл былай деді: «Адамдар оның өзіне қаншалықты маңызды екенін білдіргісі келеді. Біз өзімізге тиген адамдарды ешқашан ұмытпаймыз. Билли Мартинге де осы жағдай. Адамдар оны жібермейді. Оны ешқашан ұмытпайды».

Pennington, writing over 20 years after Martin's death, explained, "Billy was beloved because he represented a traditional American dream: freedom. He lived independent from rules. He bucked the system He told his boss to shove it. Often." The biographer complained that Martin, in the era of video clips and ESPN, has been reduced to a caricature: the man who kicked dirt on umpires, battled with Reggie Jackson in a dugout and who was forever being hired and fired, something that ignores a record of achievement both as player and manager. Appel noted, "There was never a more prideful Yankee. Or a more complicated one." James wrote, "I suppose one could say the same about Billy Martin or about Richard Nixon had he not been so insecure, he could have resisted the self destructive excesses which gradually destroyed him". Pennington, who covered the Yankees as a newspaper reporter from 1985 to 1989, described Martin as "without question one of the most magnetic, entertaining, sensitive, humane, brilliant, generous, insecure, paranoid, dangerous, irrational, and unhinged people I had ever met". Golenbock, who co wrote Martin's autobiography, said of him, "but because Billy was an alcoholic who drank and fought publicly, and because the man for whom he worked destroyed his reputation through constant public denigrations and firings, he may never join the hallowed hall where he should rightfully be placed next to his mentor, Casey Stengel." Mike Lupica of the Daily News wrote that "Yankee fans never seemed to see him drunk, or nasty, or as Steinbrenner's toady, the way others did. They looked the other way, again and again and again. They always saw him as Billy the Kid." Pennington noted that the new owners of Martin's farm sometimes find fans wanting to see where he died, or makeshift memorials by the roadside where the accident occurred. Martin's grave has remained well visited by Yankee fans, sometimes before driving to the Bronx to take in a home game. Andrew Nagle, who oversaw the cemetery, stated "people want to leave some acknowledgement of what he meant to them we don't let go of the people that touched us It's the same with Billy Martin. People won't let him go. They won't forget him."