1981 жылғы ашаршылықтағы ирландиялық ерлік – Мартин Хёрсонның өмірі мен күресі
Martin Hurson
Эдвард Мартин Херсон (1956-1981) – Ирландский республиканец, участник IRA, погиб во время голодовки 1981 года. Биография, роль в конфликте, Северная Ирландия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық республикашыл (1956–1981)
Irish Republican (1956–1981)
Эдвард Мартин Хёрсон (13 қыркүйек 1956 – 13 шілде 1981) – ирландтық республикашыл аштықшы және Уақытша Ирландиялық Республикалық Армиясының (IRA) Шығыс Тирон бригадасының ерікті жауынгері. Ол 1981 жылғы Ирландиялық аштық ереуілінде аштықтан қайтыс болған алтыншы ирландтық республикашыл болды.
Edward Martin Hurson (13 September 1956 – 13 July 1981) was an Irish Republican hunger striker and a Volunteer in the East Tyrone Brigade of the Provisional Irish Republican Army (IRA). He was the sixth Irish Republican to die from starvation during the 1981 Irish Hunger Strike.
Өмірбаян
Мартин Хёрсон, Солтүстік Ирландияның Тайрон графтығындағы Каппаг елді мекенінен, Джонни мен Мэри Энн Хёрсонның тоғыз баласының бірі болған. Мектепті бітіргеннен кейін, ол Англияға аттанатынша біраз уақыт дәнекерлеуші болып жұмыс істеді, онда ағасы Фрэнсиспен он сегіз ай тұрып, құрылыс саласында еңбек етті. 1974 жылдың соңында Тайрон графтығына оралғаннан кейін, ол және оның ағасы Ирландияның Донегал графтығындағы Бундоран қаласында демалыспен болды.
Martin Hurson, from Cappagh, County Tyrone, Northern Ireland, was one of nine children born to Johnny and Mary Ann Hurson. After leaving school, he worked as a welder for a while before going to England where he stayed for eighteen months with his brother Francis and worked in the building trade. Returning to County Tyrone at the end of 1974, both he and his brother spent time in Bundoran, County Donegal.
IRA қызметі
1976 жылдың қарашасында Хёрсон Кевин О’Брайен, Дермот Бойл, Питер Кейн және Пэт О’Ниллмен бірге тұтқындалды. Хёрсонды Омах және Армаг полиция бөлімшелерінде тергеушілер ұрып-соқты, ал 1977 жылдың қарашасында сотқа дейін Лонг Кештің H блогында (HM Prison Maze) ұстады. Бес адамның ешқайсысына қарсы сот-медициналық сараптама ұсынылмады, ал жазбаша мәлімдемелер азаптау арқылы алынды. Хёрсон үш ІРА тоған минасының ісіне қатысы бар деп айыпталды: біреуі қыркүйекте Каппагта, біреуі 1975 жылдың қарашасында Галбаллиде, Тайрон округінде, және үшіншісі 1976 жылдың ақпанында Реклайнде (Дунганнонның жанында). Соңғысы кезінде Корольдік Ольстер полициясының (RUC) және Ольстер қорғаныс полкінің бірнеше қызметкері қаза болмай құтылды. Осы істер бойынша ол жиыны жиырма, он бес және бес жылға сотталды. Хёрсонды полиция және түрме күзетшілері бірнеше рет ұрып-соқты, ал 1978 жылдың желтоқсанында күштеп жуғаннан кейін қатты ұрып-соққаннан соң бір ай түрме ауруханасында жатты.
In November 1976, Hurson, together with Kevin O’Brien, Dermot Boyle, Peter Kane and Pat O’Neill were arrested. Hurson was beaten by interrogators in the Omagh and Armagh police barracks and held in the H Blocks of Long Kesh (HM Prison Maze) until his trial in November 1977. No forensic evidence was submitted against any of the five men, and signed statements were extracted by torture. Hurson was convicted of involvement in three IRA landmine incidents, one at Cappagh in September, one at Galbally, County Tyrone in November 1975 and a third at Reclain (near Dungannon) in February 1976, when several members of the Royal Ulster Constabulary (RUC) and Ulster Defence Regiment narrowly escaped being killed. He received concurrent sentences of twenty, fifteen and five years for these convictions. Hurson was beaten multiple times by police and prison guards and in December 1978 spent a month in the prison hospital after being forcibly washed and badly beaten.
Аштық ереуілі мен өлім
Хёрсон түрмеде болғанда ұзақ жылдар бойы сүйіктісі Бернадетт Доннелимен никелесті. Ол жамылғы наразылығына қатысып, 1981 жылдың 28 мамырында аштыққа отырды, асқазан жарасынан кейін бас тартқан Брендан Маклафлинды алмастырды. Аштық ұстаған 40 шамамен күннен кейін ол су ішуге төзе алмай қалды және 46 күннен кейін дегидратациядан қайтыс болды, бұл өзгелерге қарағанда едәуір қысқа болды (содан кейін ең аз күндік Фрэнсис Хьюз – 59 күн). Соңғы күндері оның отбасы оның өмірін сақтап қалу үшін араласу мүмкіндігін қарастырды, бірақ оған миының қанағаттанбас зақымдануы мүмкін екені айтылды. Мартин Хёрсонның қайтысынан кейін көп ұзамай (отбасымен кеңеспей) оның денесі Maze түрмесінен RUC қызметкерлерімен алынып, Омаг ауруханасына жеткізілді. 100-ден астам көлік Хёрсонның табыны бар көлігін Омагтан Тайрон графтығындағы Каппагтағы үйіне дейін сүйреп әкелді. 1981 жылғы Ирландияның жалпы сайлауында Хёрсон Лонгфорд-Вестмиф сайлау округінде 4,573 (10,1%) бірінші дауыс алып, жеңіліске ұшырады.
Hurson became engaged to his long term girlfriend, Bernadette Donnelly, while in prison. He was part of the blanket protest and joined the 1981 hunger strike on 28 May, replacing Brendan McLaughlin who withdrew following a perforated stomach ulcer. He lost the ability to hold down water after around 40 days on hunger strike, and died of dehydration after only 46 days, considerably shorter than the others (the next shortest was Francis Hughes at 59 days). Near the end, his family considered the possibility of intervening to save his life, but they were told that he would probably have permanent brain damage. Shortly after his death (and without consulting his family) the body of Martin Hurson was removed from the Maze prison by the RUC and moved to Omagh Hospital. Over 100 cars followed Hurson's hearse from Omagh to his family home in Cappagh, County Tyrone. At the 1981 Irish general election, Hurson was an unsuccessful candidate in the Longford–Westmeath constituency, receiving 4,573 (10.1%) first preference votes.