Диафон – күшті дыбыс шығаратын құрылғы, көбінесе тұман бұлдырығы ретінде қолданылады. Өнертапқыш Роберт Хоуп Джонс жасаған, органда қолданылатын технология негізінде құрылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Диафон – дыбыс шығаратын құрылғы, ең көп тұман мүйізі ретінде қолданылуымен танымал: Ол терең, қуатты дыбыстарды шығара алады, олардың жеткізілу қашықтығы шамалы емес. Қазір бұрынғысынша кең қолданылмаса да, диафондар кейбір өрт сөндіру станцияларында және күшті, естілетін сигнал қажет болған басқа да жағдайларда пайдаланылған.
The diaphone is a noisemaking device best known for its use as a foghorn: It can produce deep, powerful tones, able to carry a long distance. Although they have fallen out of favor, diaphones were also used at some fire stations and in other situations where a loud, audible signal was required.
Тарих
Диафон мүйізі Роберт Хоуп Джонс жасаған, Wurlitzer органын құрастырушының осы аттас орган топырағына тікелей негізделген. Хоуп Джонстың дизайны тек төменгі жағы ғана жабылатын, ал бүйірлерінде оның осіне перпендикуляр кесілген тесіктері бар поршеньге негізделген; тесікті поршень ұқсас тесікті цилиндрдің ішінде жылжыды. Цилиндрдің сыртында жоғары қысымды ауа сақталатын резервуар орналасқан. Алғашқыда жоғары қысымды ауа поршеньнің артына жіберіліп, оны алға итеріп жіберетін. Поршеньдегі тесіктер цилиндрдегі тесіктермен сәйкес келгенде ауа поршеньге өтіп, дыбыс тудырып, поршеньді бастапқы қалпына қайтаратын, содан кейін цикл қайталанатын. Джон Пелл Норти, Канаданың Онтарио штатындағы Торонто қаласында орналасқан Норти Ко. Ltd. компаниясының басшысы, Хоуп Джонстың дизайнының өңделген нұсқасын патенттеді. Норти поршеньге қосымша қысылған ауа көзін қосты, оның алға және артқа жылжуы кезінде қуат беру үшін, соның нәтижесінде одан да күшті дыбыс жасады. Бұл құрылғыны компрессормен іске қосты. Жаңа жабдықты өндіру үшін Норти 1903 жылы Торонтода Diaphone Signal Co. компаниясын құрды. Ол диафон модельдерінің бірнешеуін өндірді: шамамен 250 Гц жиілікті дыбыс шығаратын үлкен "F типі", әсіресе маяктарда тұман сигналы ретінде бүкіл әлемде қолданылды. Диафонның механизмі ауамен жабдықтау тоқтатылғанда поршеньдің баяулауынан туындаған әрбір нотаның соңында естілетін төмен жиілікті "ысқырық" дыбысын жасады. Бұл төмен жиілікті дыбыс қашыққа жақсы жеткізілетіндіктен, Нортидің ұлы Родни "F типі" моделін екінші төмен дыбыстың ұзақтығын арттыру үшін қайта жасады, нәтижесінде таныс екі тонды тұман сигналы пайда болды, ол әдетте АҚШ және Канададағы маяктар мен жарық кемелерінде қолданылды (сондай-ақ Lifebuoy сабынының әйгілі радио жарнамаларында). Бұл нұсқа "Жақсартылған F типі" немесе кейіннен "F2T" деп аталды және АҚШ-тың батыс жағалауындағы және жарық кемелеріндегі орналымдарда кеңінен таралған. Родни Норти 1932 жылы Diaphone Signal Co. компаниясын сатты, оны Буффало, Нью-Йорк компаниясы Deck Brothers сатып алды, ол АҚШ маяк қызметімен келісімшарт бойынша жұмыс істеді. Бұл компания әлі де жұмыс істеп тұр, бірақ диафондарды өндірмейді. Еуропалық өндіріс құқықтарын Біріккен Корольдіктегі Бирмингемдегі Chance Brothers компаниясы алды, ол бұрыннан-ақ маяк органдарына Френель линзаларын және басқа да жабдықтарды жеткізуші болып табылды. Қолданылу кезінде диафон сенімді және тозуға төзімді болды, өйткені жеңіл поршень тербеліс кезінде ауа төсегінде жүзіп отырды. Тозудың пайда болуы поршеньнің босануына байланысты болды: поршеньдер жеке жасалғандықтан және дизайн сигналдың дыбыстық ерекшеліктеріне әсер еткендіктен, өндірушілер әр диафонмен екі қосалқы поршеньді қоса берді. 1983 жылы АҚШ-та толық жұмыс істеп тұрған соңғы екі тонды "F2T" типі Мартаның жүзім бағындағы Эдгартаунда орналасқан. Gamewell диафонының тиімділігі оңтайлы жағдайда шамамен 10 шақырымды құрайды.
The diaphone horn was based directly on the organ stop of the same name invented by Robert Hope Jones, creator of the Wurlitzer organ. Hope Jones' design was based on a piston that was closed only at its bottom end and had slots, perpendicular to its axis, cut through its sides; the slotted piston moved within a similarly slotted cylinder. Outside of the cylinder was a reservoir of high pressure air. Initially, high pressure air would be admitted behind the piston, pushing it forward. When the slots of the piston aligned with those of the cylinder, air passed into the piston, making a sound and pushing the piston back to its starting position, whence the cycle would repeat. A modification of Hope Jones' design was patented by John Pell Northey, head of the Northey Co. Ltd. of Toronto, Ontario, Canada, which manufactured pumps and small gasoline engines. Northey added a secondary compressed air supply to the piston in order to power it during both its forward and reverse strokes and thus create an even more powerful sound. The entire horn apparatus was driven by a compressor. To manufacture the new equipment, Northey set up the Diaphone Signal Co. at Toronto in 1903. It manufactured a range of diaphone models: the large "Type F", which created a tone of about 250 Hz, found worldwide use as a fog signal, especially in lighthouses. The mechanism of the diaphone created a noticeable low frequency "grunt" at the end of each note produced, caused by the piston decelerating as the air supply was cut. As this low frequency sound could carry farther, Northey's son Rodney redesigned the "Type F" model to sustain the second low tone, creating the familiar two tone fog signal, commonly used in lighthouses and lightvessels in the United States and Canada (as well as in a famous series of radio commercials for Lifebuoy soap). This version, known as the "Improved Type F" or later as the "F2T", was particularly common in installations on the West Coast of the United States and in lightvessels. Rodney Northey sold the Diaphone Signal Co. in 1932, when it was bought by a Buffalo, New York company, Deck Brothers, working under contract for the United States Lighthouse Service. This company still exists, although it no longer manufactures diaphones. The European manufacturing rights were obtained by Chance Brothers of Birmingham in the United Kingdom, already a major supplier of Fresnel lenses and other equipment to lighthouse authorities. In use, the diaphone was generally found to be reliable and suffered little from wear, as the lightweight piston floated on a cushion of air during oscillation. Such wear as did occur tended to happen as a result of the piston becoming loose: as the pistons were custom made and the design to some degree affected the individual sound characteristics of the signal, the manufacturers supplied two spare pistons with each diaphone. By 1983, the last two tone "F2T" type in full time operation in the United States was at Edgartown, Martha's Vineyard. The Gamewell diaphone has a range of about six miles (6 mile (10 km)) under optimum conditions.