Кіріспе

Пенсильвания темір жолының Q1 класы, #6130, екі мақсаттағы қызмет үшін жобаланған бір ғана тәжірибелік бу локомотиві болды. Локомотив 1942 жылы пайдалануға берілді және салыстырмалы түрде аз – 165 000 шақырым жүріп, 1949 жылы қызметтен шығарылды. Q1 локомотиві 4-6-4-4 дөңгелек конфигурациясына ие болды, ол төрт дөңгелекті басқару жиынтығы, берік локомотив рамасындағы екі жетекші дөңгелек жиынтығы (алты және төрт) және төрт дөңгелекті із басу жиынтығынан тұрды. Жетекші алты дөңгелек жұбы алдыңғы екі цилиндрмен, ал артқы төрт жетекші дөңгелектің цилиндрлері оттық камерасының екі жағында орналастырылған. Жетекші дөңгелектер PRR-дің бұрынғы екі мақсаттағы локомотивтерінен үлкен болды. Q1 локомотивінің аэродинамикалық дизайны түтін камерасының алдындағы бұрыс мұрын бөлігінен, локомотивтің құбырларын жабатын созылған бүйірлік юбкалардан және PRR S1, S2 және T1 жолаушылар локомотивтеріне ұқсас тендердегі аэродинамикалық пішіннен тұрды. Кабина алдыңғы бөлігі тік бұрышпен орнатылған. Жалпы конструкциясы PRR-дің бұрынғы J1 класына қарағанда кедергіні азайтуға мүмкіндік берді, бірақ 1944 жылға қарай аэродинамикалық элементтер алынып тасталды, себебі төмен жүк жылдамдықтарында тиімділігі аз болды және техникалық қызмет көрсету шығындары артты. Q1 локомотиві PRR және кейінірек теміржол тарихшылары тарапынан сәтсіздікке ұшырады. Дизайндың кемшіліктері мен жоғары операциялық шығындар, әсіресе дизель локомотивтерін пайдалану кезінде, оны сериялық өндіріске жіберуге мүмкіндік бермеді. Екі мақсаттағы локомотив ретінде жобаланғанына қарамастан, оның жолаушылар тасымалында қолданылғанына аз ғана дәлелдер бар. Дегенмен, оның дизайны шамалы сәтті болған, бірақ қысқа ғұмырлы PRR Q2 класына әсер етті.

Тарих

PRR Басқармасы осы тәжірибелік модельдегі екі мақсаттағы локомотивтің құрылысы үшін 9 қазан 1940 жылы 595 000 доллар бекітті. Ол 1942 жылдың наурыз айында салынды. Джон В. Эпштейннің сұхбатына сәйкес, арнайы жобалар менеджері және вице-президент, Raymond Loewy & Assoc., Раймонд Лоуви жасаған оның аэродинамикалық қаптамасы, бірақ Екінші дүниежүзілік соғысқа байланысты бұл туралы жарияланбады. Q1 – екі жүзді локомотив; оның дөңгелек конфигурациясы 4-6-4-4, яғни төрт дөңгелекті бас дөңгелектері, екі жиынтығы жетек дөңгелектері (алтысы, содан кейін төртеуі) қатаң локомотив рамасында және төрт дөңгелекті құйрық дөңгелектері болды. Алты жетек дөңгелегінің бірінші тобы олардың алдында орналасқан дәстүрлі цилиндрлер жұбымен, ал артқы төрт жетек дөңгелегі оттық камерасының екі жағында орналасқан цилиндрлермен қозғалды. PRR M1 сияқты екі мақсаттағы локомотив ретінде, оған Grand Trunk Western U 4b 4-8-4 "Солтүстік" типімен салыстырылатын үлкен жетек дөңгелектері берілді. Q1-дің аэродинамикалық қаптамасы түтін камерасының алдыңғы жағындағы тік мұрындық және локомотивтің құбырларын жабатын созылған бүйірлік юбкалар түрінде болды. Кабина алдыңғы бөлігі тік бұрышпен орналастырылған. Жүк вагонының артқы палубасындағы "ит үйі" бас тежеушіге берілгенімен, тендер S1, S2 және T1 жолаушылар локомотивтерінде қолданылған жүйелді конструкцияға ұқсас болды. Q1 – Пенсильвания темір жолы жасаған соңғы екі мақсаттағы локомотив, бірақ оның жолаушылар қызметіне тағайындалғанын көрсететін нақты дәлел жоқ. Q1 конструкциясы J1 класына қарағанда 70 миль/сағ жылдамдықтан жоғары жылдамдықтарда динамикалық күштерді 60%-ға азайта алды, бірақ жүк пойызы үшін теміржолдың 50 миль/сағ жылдамдық шегінен асып кетті. 1942 жылдың 10 сәуірінде Мотив күшінің бастығы Х.В. Джонс Алтунаға Q1, #6130, жолақтар мен әріптер бойынша жолаушылар локомотиві ретінде қаралатынын хабарлады. Қызмет ету мерзімі ішінде ол жұмыс істегеннен гөрі мастерлік шеберханаларда немесе локомотив депосында көбірек уақыт өткізді, өмірінде (1942–1949) шамамен 165 000 шақырым жүріп шықты. Оның алғашқы коммерциялық рейсі 1942 жылдың 31 мамырында Шығыс Алтунадан Энолаға 125 вагон және 10 000 тонна жүкпен жасалды; тегіс учаскеде 40% кесілген күшпен 64 км/сағ жылдамдыққа жетілді. 1943 жылдың қазан айында ол Огайо штатының Колумбус қаласындағы Сент-Клэр локомотив депосына тағайындалды және негізінен Огайо аймағында және Чикагоға қатынайтын. 1944 жылдың желтоқсан айында ол Чикаго Юнион вокзалында өткен PRR көрмесінде "Заманауи көмірмен жұмыс істейтін бу локомотивтерінің галереясын ұсыну" атты көрмеге қатысты. Келесі жылы ол аэродинамикалық қаптамасының бір бөлігін жоғалтты, мұрындығы алынып, орнына дәстүрлі PRR түтін камерасының алдыңғы бөлігі орнатылды, соның ішінде кішкентай түтін камерасының есігіне орналасқан кілт тасты нөмірлік тақтасы. Есіктің үстіне орнатылған фара шамдарынан локомотивтің қоңырауы да ілінді. Тұруға қолайлы болу үшін бүйірлік юбкалар қысқартылды, құбырлар мен арматуралар ашық қалды. Қазанның үстіндегі аспан сызығы сақталды. Q1 1949 жылдың шілдесіне дейін қызмет етті, содан кейін сақтауға қойылды. Ол 1949 жылы демонтаждалды және 1952 жылдың қаңтарында компанияның балансынан алынып тасталды. PRR Q1 дизайнын сериялық өндіріске жарамсыз деп санады, ал теміржол тарихшылары оны көбінесе сәтсіздік деп есептейді. Артқы цилиндрлердің кері орналасуы дұрыс емес таңдау болды; оттық камераның жанында орналасқан, әрқайсысы екіншісінің көлемін шектеді, ал оттық камераның маңындағы аумақ шаңды және ыстық болды, бұл цилиндрлердің тозуын күшейтті. Бұған дейін осындай мәселелер B&O-ның N 1 дуплексінде кездескен. Бу құбырларының ұзындығы да қуаттың жоғалуына себеп болды. Сонымен қатар, жолаушылар локомотивтерінің жетек дөңгелектері жүк тасымалы үшін тиімді таңдау болмады. Осы локомотивпен алған тәжірибесінен кейін PRR Q2 дизайнын жасады. Ол кішірек жетек дөңгелектеріне, дөңгелектерді қозғалтатын цилиндрлерге ие болды, көбінесе аэродинамикалық қаптамасыз жасалды және тек жүк тасымалы үшін арналды.