Кай Варнер: Неміс дирижері мен музыкантының өмірі мен шығармашылығы
Kai Warner
Kai Warner (Вернер Ласт) – неміс дирижері, James Last-тың ағасы. Radio Bremen оркестрінде жұмыс істеген, Last Becker Ensemble-дің құрамында болған музыкант.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кай Уорнер – Вернер Ласттың (27 қазан 1926 – 9 шілде 1982) сахналық есімі, неміс дирижері және музыканты, Джеймс Ласт пен Роберт Ласттың бауыры.
Kai Warner was the stage name of Werner Last (27 October 1926 – 9 July 1982), a German bandleader and musician, and the brother of James Last and Robert Last.
Өмірбаян
Бремен қаласында туған Уорнер Эрнст Веленнен фортепиано сабағын алып, Макс Регер мен Энгельберт Хампердинктің шәкірті Ричард Буллингтен музыка теориясы бойынша оқыды. Соғыстан кейін Вернер Ласт ағалары – Ханс (бассист, кейін Джеймс Ласт атымен танымал болған) және Роберт Ласт (барабаншы) – Бременнің концерт залдарында және Бремерхавен маңындағы американдық клубтарда тромбонист ретінде өнер көрсетті. Осы кезде ол композитор және менеджер Фридрих Мейердің назарына ілігіп, Радио Бременнің жаңа құрылған би оркестріне жұмысқа қабылданды. Ласт ағалары «The Last Becker Ensemble» тобының құрамында кеңінен танылды. Уорнер Ласт алғашқы табысын аранжировкашы ретінде тапты. 1948 жылы Бремен би оркестрі таратылғаннан кейін ол біраз уақыт 12 музыканттан тұратын ансамбльде ойнады, содан кейін АҚШ-та өзін сынап көруге кетті. Бұған дейін ол 18 жасар Хьордис Харлоуға үйленді, ол норвегия тегінен шыққан американдық болды. Осы некеден Стивен және Уорнер есімді екі ұл дүниеге келді. АҚШ-та Уорнер Нью-Йорк музыканттар одағына қабылданғанға дейін бірнеше ай уақытша жұмыстармен айналысты. Тромбонист ретінде ол бірнеше белгілі биг-бендтерге қатысты. Сонымен қатар, ол Нью-Йорк университетінде Шиллингер профессоры Рудольф Шраммтан музыка теориясын оқыды. 1958 жылы Уорнер Ласт Германияға оралып, көптеген фильмдерге музыка жазды. 1966 жылы ол Polydor компаниясымен продюсерлік келісімшартқа қол қойды, Ренате Кернді тауып, оның өндірісіне жетекшілік етті. Кай Уорнер ретінде ол өзінің оркестрін құрды, оған Джеймс Ластпен бірге ойнаған көптеген музыканттар кірді (соның ішінде оның інісі Роберт Ласт, Джеймс Ласттың алғашқы жазбаларында барабан ойнаған). 1975 жылы Кай Уорнер Polydor компаниясынан Philips компаниясына өтті. «Pops For Minis», «Happy Together», «Goldtimer 1» және «2» сияқты пластинкаларынан басқа, оның есімі «Go In» сериясымен тығыз байланысты, ол кейін Philips компаниясында «Go In Party» деген атпен жалғасты. Басқа альбомдары: «So In Love», «Love Songs», «Romantic Songs», «Wer recht in Freuden tanzen will», «Warner Plays Wagner», «Golden Violins», «Volkslieder Festival», «On The Road To Philadelphia», «Swingin' Johann», «Salsoul Explosion», «A Glass Of Champagne», «Dance To The Beatles», «Zum Tanz Marsch Marsch», «Polka wie noch nie», «Oriental Nights», «It's Country Time» және, әрине, Рождестволық «Christmas Party» альбомы. Ол сонымен қатар «Kai Warner Singers» тобымен бірнеше жазба жасады, ол алты әйел және алты ер адамнан тұратын аралас хор, көбінесе тек ырғақтык бөліммен сүйемелденетін, Рей Коннифф 70-ші жылдардағы альбомдарында істегендей. Ол Гамбургте 55 жасында қайтыс болды.
Born in Bremen, Warner took piano lessons from Ernst Weelen and received theory instruction from the Max Reger and Engelbert Humperdinck student Richard Bulling. After the war, Werner Last appeared as a trombonist along with his brothers Hans (bassist, later known as James Last) and Robert Last (drummer) in Bremen music halls and in the American clubs in the vicinity of Bremerhaven. At this point, he was discovered by the composer and manager Friedrich Meyer and hired for the newly formed dance orchestra of Radio Bremen. The Last brothers became well known as members of the Last Becker Ensemble. Warner Last found his first success as an arranger. After the disbandment of the Bremen dance orchestra in 1948, he played for a time in a 12 man band, then went to seek his fortune in the USA. Before this, he married the 18 year old Hjördis Harlow, an American of Norwegian descent. From this marriage came two sons, Steven and Warner. In the USA, Warner had to make his living as a casual labourer for several months before he was admitted into the New York musician's union. As a trombonist, he belonged to several renowned big bands. As well, he studied music theory at New York University with Schillinger professor Rudolf Schramm. In 1958, Warner Last returned to Germany and arranged numerous film scores. In 1966 he signed a contract as a producer with Polydor; he discovered and produced Renate Kern. As Kai Warner, he started his own orchestra, which included many musicians who played with James Last (such as his brother Robert Last, who had already played drums on the earliest James Last sessions). In 1975, Kai Warner switched from Polydor to Philips. Besides his LPs like Pops For Minis, Happy Together, Goldtimer 1 and 2, his name is forever linked with the Go In series, which continued later on Philips under the name Go In Party. Other albums: So In Love, Love Songs, Romantic Songs, Wer recht in Freuden tanzen will, Warner Plays Wagner, Golden Violins, Volkslieder Festival, On The Road To Philadelphia, Swingin' Johann, Salsoul Explosion, A Glass Of Champagne, Dance To The Beatles, Zum Tanz Marsch Marsch, Polka wie noch nie, Oriental Nights, It's Country Time, and naturally the Christmas album Christmas Party. He also made several recordings with his Kai Warner Singers, a mixed choir made up of six women and six men often accompanied only by a rhythm section, like Ray Conniff used to do it in his 70s albums. He died in Hamburg aged 55.