Кіріспе
1968 жылғы АҚШ-тың кедейлікке қарсы науқаны
the 1968 US anti poverty campaign
The Poor People's Campaign, or Poor People's March on Washington, was a 1968 effort to gain economic justice for poor people in the United States. It was organized by Martin Luther King Jr. and the Southern Christian Leadership Conference (SCLC), and carried out under the leadership of Ralph Abernathy in the wake of King's assassination in April 1968. The campaign demanded economic and human rights for poor Americans of diverse backgrounds. After presenting an organized set of demands to Congress and executive agencies, participants set up a 3,000 person protest camp on the Washington Mall, where they stayed for six weeks in the spring of 1968. The Poor People's Campaign was motivated by a desire for economic justice: the idea that all people should have what they need to live. King and the SCLC shifted their focus to these issues after observing that gains in civil rights had not improved the material conditions of life for many African Americans. The Poor People's Campaign was a multiracial effort—including African Americans, European Americans, Asian Americans, Hispanic Americans, and Native Americans—aimed at alleviating poverty regardless of race. According to political historians such as Barbara Cruikshank, "the poor" did not particularly conceive of themselves as a unified group until President Lyndon Johnson's War on Poverty (declared in 1964) identified them as such. Figures from the 1960 census, Bureau of Labor Statistics, U. S. Commerce Department, and the Federal Reserve estimated anywhere from 40 to 60 million Americans—or 22 to 33 percent—lived below the poverty line. At the same time, the nature of poverty itself was changing as America's population increasingly lived in cities, not farms (and could not grow its own food). By 1968, the War on Poverty seemed like a failure, neglected by a Johnson administration (and Congress) that wanted to focus on the Vietnam War and increasingly saw anti poverty programs as primarily helping African Americans. The Poor People's Campaign sought to address poverty through income and housing. The campaign would help the poor by dramatizing their needs, uniting all races under the commonality of hardship and presenting a plan to start to a solution. Under the "economic bill of rights," the Poor People's Campaign asked for the federal government to prioritize helping the poor with a $30 billion anti poverty package that included, among other demands, a commitment to full employment, a guaranteed annual income measure and more low income housing. The Poor People's Campaign was part of the second phase of the civil rights movement. King said, "We believe the highest patriotism demands the ending of the war and the opening of a bloodless war to final victory over racism and poverty". King wanted to bring poor people to Washington, D. C., forcing politicians to see them and think about their needs: "We ought to come in mule carts, in old trucks, any kind of transportation people can get their hands on. People ought to come to Washington, sit down if necessary in the middle of the street and say, 'We are here; we are poor; we don't have any money; you have made us this way and we've come to stay until you do something about it.'" In May 1967 during a SCLC retreat in Frogmore, South Carolina, King told his aides that the SCLC would have to raise nonviolence to a new level to pressure Congress into passing an Economic Bill of Rights for the nation's poor. The SCLC resolved to expand its civil rights struggle to include demands for economic justice and to challenge the Vietnam War. In his concluding address to the conference, King announced a shift from "reform" to "revolution" and stated: "We have moved from the era of civil rights to an era of human rights." In response to the anger that led to riots in 1967 in Newark (July 12–17) and Detroit (July 23–28), King and his close confidante, Stanley Levison, wrote a report in August (titled "The Crisis in America's Cities") which called for disciplined urban disruption, particularly in Washington:
Also in August, Senator Robert F. Kennedy asked Marian Wright Edelman "to tell Dr. King to bring the poor people to Washington to make hunger and poverty visible since the country's attention had turned to the Vietnam War and put poverty and hunger on the back burner." At another SCLC retreat in September, Edelman transmitted Kennedy's message to King and suggested that King and a handful of poor people hold a sit in at the Department of Agriculture. Stanley Levison proposed an even more ambitious crusade that modeled itself on the Bonus Army of 1932. Not all members of the SCLC agreed with the idea of occupying Washington. Bayard Rustin opposed civil disobedience. Other members of the group (like Jesse Jackson) wanted to pursue other priorities. Dissent continued throughout the planning of the campaign. King traveled to Washington in February 1968 in order to meet with local activists and prepare the resources necessary to support the campaign. Marchers were scheduled to arrive in Washington on May 2. Some planners wanted to target specific politicians; others wanted to avoid "begging" and focus on movement building and mutual education.
1968 жылғы АҚШ-тың кедейлікке қарсы науқаны – 1968 жылы АҚШ-тағы кедей адамдар үшін экономикалық әділдікке қол жеткізуге бағытталған күш-жігер. Оны Мартин Лютер Кинг және Оңтүстік Христиандық Көшбасшылық Конференциясы (SCLC) ұйымдастырды және 1968 жылдың сәуір айында Кингтің қазасынан кейін Ральф Абернатидің басшылығымен іске асырылды. Науқан түрлі әлеуметтік топтардан шыққан кедей американдықтардың экономикалық және адам құқықтарын қамтамасыз етуді талап етті. Конгресс пен атқарушы органдарға ұйымдастырылған талаптарды ұсынғаннан кейін, қатысушылар 1968 жылдың көктемінде алты апта бойы Вашингтон аллеясында 3000 адамдық наразылық лагерін құрды. Кедейлер науқаны экономикалық әділдікке деген ұмтылыспен туды: барлық адамның өмір сүруге қажетті жағдайларға ие болуы керек деген идея. Кинг және SCLC азаматтық құқықтардағы жетістіктер көптеген афроамерикандықтардың материалдық жағдайын жақсартпағанын байқағаннан кейін осы мәселелерге көшті. Кедейлер науқаны – афроамерикандықтарды, еуропалық американдықтарды, азиялық американдықтарды, испандық американдықтарды және американдық жергілікті тұрғындарды қамтитын, нәсілге қарамастан кедейлікті жеңілдетуге бағытталған көпұлттық күш-жігер. Саяси тарихшы Барбара Крюкшанктың айтуынша, президент Линдон Джонсонның 1964 жылы жариялаған кедейлікке қарсы соғысы оларды осылай анықтағанға дейін «кедейлер» өзін біртұтас топ ретінде қабылдамаған. 1960 жылғы халық санағы, Еңбек статистикасы бюросы, АҚШ Сауда департаменті және Федералды резервтік жүйе деректері бойынша 40 миллионнан 60 миллионға дейін америкалықтар – немесе жалпы халықтың 22-33 пайызы – кедейлік шегінен төмен өмір сүрген. Сонымен қатар, кедейліктің сипаты өзгеруде, өйткені Америка халқының басым бөлігі шаруашылықтарда емес, қалаларда тұрып, өзіне азық-түлік өндіре алмады. 1968 жылға қарай кедейлікке қарсы соғыс сәтсіздікке ұшыраған сияқты көрінді, оған Вьетнам соғысына назар аударуды қалаған Джонсон әкімшілігі (және Конгресс) немқұрайлылық танытты және кедейлікке қарсы бағдарламалардың негізгі мақсаты афроамерикандықтарға көмек көрсету деп есептеді. Кедейлер науқаны кедейлікті табыс пен баспана арқылы жоюға тырысты. Науқан кедейлердің қажеттіліктерін көрнекті ету арқылы, қиын жағдайдың ортақтығында барлық нәсілдерді біріктіру арқылы және шешімді бастау үшін жоспар ұсыну арқылы оларға көмектесуді көздеді. «Экономикалық құқықтар туралы заңға» сәйкес, Кедейлер науқаны федералды үкіметтен кедейлерге көмек көрсетуді басымдыққа қоюды және 30 миллиард долларлық кедейлікке қарсы пакетті ұсынды. Ол толық жұмыспен қамту, жылдық табысқа кепілдік беру және төмен кірісті тұрғын үйлерді көбейту сияқты талаптарды қамтыды. Кедейлер науқаны азаматтық құқықтар қозғалысының екінші кезеңінің бір бөлігі болды. Кинг: «Біз патриотизмнің ең жоғары деңгейі соғысты тоқтатуды және расизм мен кедейлікке қарсы соңғы жеңіске жету үшін қан төгілмейтін соғысты бастауды талап етеді деп санаймыз» деді. Кинг кедейлерді Вашингтонға әкеліп, саясаткерлерді оларды көруге және олардың қажеттіліктері туралы ойлануға мәжбүр етуді жоспарлады: «Біз қашыр арбалармен, ескі жүк көліктерінде, адамдар қол жеткізе алатын кез келген көлік түрінде келуіміз керек. Адамдар Вашингтонға келіп, қажет болса, көше ортасында отырып, «Біз мұндамыз, біз кедейміз, бізде ақша жоқ, сіз бізді осылай етіп жасадыңыз және сіз бұл туралы бірдеңе жасамайынша біз осында қаламыз» деуіміз керек». 1967 жылдың мамыр айында Оңтүстік Каролина штатының Фрогмор қаласында өткен SCLC жиынында Кинг өзінің көмекшілеріне SCLC зорлық-зомбылықсыздықты жаңа деңгейге көтеруі керектігін айтты, соның арқасында Конгрессті елдің кедейлері үшін Экономикалық құқықтар туралы заңды қабылдауға мәжбүрлеуге болады. SCLC азаматтық құқықтар үшін күресті кеңейтіп, экономикалық әділдік талаптарын қосуға және Вьетнам соғысына қарсы тұруға шешім қабылдады. Конференцияның қорытынды сөзінде Кинг «реформадан» «революцияға» ауысу туралы мәлімдеді және былай деді: «Біз азаматтық құқықтар дәуірінен адам құқықтары дәуіріне көштік». 1967 жылы Ньюаркта (12-17 шілде) және Детройтте (23-28 шілде) наразылықтарға әкелген ашуға жауап ретінде Кинг және оның жақын сенімді адамы Стэнли Левисон тамыз айында «Америка қалаларындағы дағдарыс» деп аталатын баяндама жазды. Онда әсіресе Вашингтон қаласында тәртіпті қалалық бұзушылықтарды ұйымдастыру туралы шақыру жасалды. Сондай-ақ тамыз айында сенатор Роберт Ф. Кеннеди Мариан Райт Эдельманнан «Др. Кингке кедейлерді Вашингтонға әкеліп, аштық пен кедейлікті көрнекті етуді сұрады, өйткені елдің назары Вьетнам соғысына ауысқан және кедейлік пен аштыққа екінші орын берілген» деді. Қыркүйек айында өткен SCLC жиынында Эдельман Кингке Кеннедидің хабарламасын жеткізіп, Кинг пен бірнеше кедей адамдардың Ауыл шаруашылығы департаменті алдында отырып наразылық көрсетуін ұсынды. Стэнли Левисон 1932 жылғы Бонус армиясы үлгісінде, одан да амбициялы науқан ұсынды. SCLC мүшелерінің барлығы Вашингтонды басып алу идеясымен келіспеді. Баярд Растин азаматтық наразылыққа қарсы болды. Топтың басқа мүшелері (мысалы, Джесси Джексон) басқа басымдықтарды іске асыруды қалады. Науқан жоспарлау кезеңі бойы наразылық жалғасты. Кинг 1968 жылдың ақпанында науқанды қолдау үшін қажетті ресурстарды дайындау және жергілікті белсенділермен кездесу үшін Вашингтонға сапар шекті. Вашингтонға шерушілердің 2 мамырда келуі жоспарланған. Кейбір жоспарлаушылар белгілі бір саясаткерлерді нысанаға алуды қалады, ал басқалары «тілеуге» қарсы болды және қозғалысты құру мен өзара білім беруге назар аударуды жөн көрді.
the 1968 US anti poverty campaign
The Poor People's Campaign, or Poor People's March on Washington, was a 1968 effort to gain economic justice for poor people in the United States. It was organized by Martin Luther King Jr. and the Southern Christian Leadership Conference (SCLC), and carried out under the leadership of Ralph Abernathy in the wake of King's assassination in April 1968. The campaign demanded economic and human rights for poor Americans of diverse backgrounds. After presenting an organized set of demands to Congress and executive agencies, participants set up a 3,000 person protest camp on the Washington Mall, where they stayed for six weeks in the spring of 1968. The Poor People's Campaign was motivated by a desire for economic justice: the idea that all people should have what they need to live. King and the SCLC shifted their focus to these issues after observing that gains in civil rights had not improved the material conditions of life for many African Americans. The Poor People's Campaign was a multiracial effort—including African Americans, European Americans, Asian Americans, Hispanic Americans, and Native Americans—aimed at alleviating poverty regardless of race. According to political historians such as Barbara Cruikshank, "the poor" did not particularly conceive of themselves as a unified group until President Lyndon Johnson's War on Poverty (declared in 1964) identified them as such. Figures from the 1960 census, Bureau of Labor Statistics, U. S. Commerce Department, and the Federal Reserve estimated anywhere from 40 to 60 million Americans—or 22 to 33 percent—lived below the poverty line. At the same time, the nature of poverty itself was changing as America's population increasingly lived in cities, not farms (and could not grow its own food). By 1968, the War on Poverty seemed like a failure, neglected by a Johnson administration (and Congress) that wanted to focus on the Vietnam War and increasingly saw anti poverty programs as primarily helping African Americans. The Poor People's Campaign sought to address poverty through income and housing. The campaign would help the poor by dramatizing their needs, uniting all races under the commonality of hardship and presenting a plan to start to a solution. Under the "economic bill of rights," the Poor People's Campaign asked for the federal government to prioritize helping the poor with a $30 billion anti poverty package that included, among other demands, a commitment to full employment, a guaranteed annual income measure and more low income housing. The Poor People's Campaign was part of the second phase of the civil rights movement. King said, "We believe the highest patriotism demands the ending of the war and the opening of a bloodless war to final victory over racism and poverty". King wanted to bring poor people to Washington, D. C., forcing politicians to see them and think about their needs: "We ought to come in mule carts, in old trucks, any kind of transportation people can get their hands on. People ought to come to Washington, sit down if necessary in the middle of the street and say, 'We are here; we are poor; we don't have any money; you have made us this way and we've come to stay until you do something about it.'" In May 1967 during a SCLC retreat in Frogmore, South Carolina, King told his aides that the SCLC would have to raise nonviolence to a new level to pressure Congress into passing an Economic Bill of Rights for the nation's poor. The SCLC resolved to expand its civil rights struggle to include demands for economic justice and to challenge the Vietnam War. In his concluding address to the conference, King announced a shift from "reform" to "revolution" and stated: "We have moved from the era of civil rights to an era of human rights." In response to the anger that led to riots in 1967 in Newark (July 12–17) and Detroit (July 23–28), King and his close confidante, Stanley Levison, wrote a report in August (titled "The Crisis in America's Cities") which called for disciplined urban disruption, particularly in Washington:
Also in August, Senator Robert F. Kennedy asked Marian Wright Edelman "to tell Dr. King to bring the poor people to Washington to make hunger and poverty visible since the country's attention had turned to the Vietnam War and put poverty and hunger on the back burner." At another SCLC retreat in September, Edelman transmitted Kennedy's message to King and suggested that King and a handful of poor people hold a sit in at the Department of Agriculture. Stanley Levison proposed an even more ambitious crusade that modeled itself on the Bonus Army of 1932. Not all members of the SCLC agreed with the idea of occupying Washington. Bayard Rustin opposed civil disobedience. Other members of the group (like Jesse Jackson) wanted to pursue other priorities. Dissent continued throughout the planning of the campaign. King traveled to Washington in February 1968 in order to meet with local activists and prepare the resources necessary to support the campaign. Marchers were scheduled to arrive in Washington on May 2. Some planners wanted to target specific politicians; others wanted to avoid "begging" and focus on movement building and mutual education.
Жарияланым
SCLC бұл науқанды 1967 жылғы 4 желтоқсанда жариялады. Кинг «ұлттық құлдырауға әкелуі мүмкін әлеуметтік ақылсыздықтың бір түрі» деп атап көрсеткен сөз сөйледі. 1968 жылғы қаңтарда SCLC науқанның қажеттілігін түсіндіретін статистикасы бар «Экономикалық фактілер парағын» жасап, таратып берді. Кинг науқан туралы нақты мәліметтер беруден жалтарды және бұқаралық ақпарат құралдарының назарын сақталынатын құндылықтарға аударуға тырысты. Кедейлер науқаны қозғалыстың зорлықсыздыққа берілгендігін сақтап қалды. «Біз зорлықсыздық философиясының сақтаушыларымыз», - деді Кинг баспасөз конференциясында. «Және ол нәтиже берді». Кинг науқанға қолдау көрсету үшін бірнеше қалаға сапар шекті. Кингтің сапарлары мұқият жоспарланды және БАҚ қатаң бақыланды; белсенді қара басшыларымен кездесулер жабық есіктердің артында өтті. 1968 жылғы 18 наурызда ол Миссисипи штатының Маркс қаласына барды. Ол мектеп оқушыларына тек алма кесегі мен печенье беріп жатқан мұғалімді көрді және көзіне жас келді. Сапардан кейін бірнеше күн өткен соң ол Вашингтондағы Ұлттық соборда сөйледі: «Біз кедейлер науқанымен Вашингтонға келеміз. Мен бір күні Маркс қаласында болдым, Миссисипи штаты, ол АҚШ-тың ең кедей Куитман округінде орналасқан. Мен жүздеген қара бала мен қызды аяқ киімсіз көшеде жүргенін көрдім». Ол Маркс қаласындағы кедейлер науқанын бастауды шешті, себебі ол ондағы қатал және айқын экономикалық теңсіздікті көрді.
Басшылар
Мартин Лютер Кинг 1968 жылғы 4 сәуірде қаза тауып, өлтірілгенге дейін науқанның жетекшісі болды. Пастор Джеймс Бевел Кингтің маңызды кеңесшісі және стратегиялық серіктесі болды, ол SCLC науқандарының көптеген бастамаларын ұйымдастырды, соның ішінде 1963 жылғы Бирмингемдегі балалар крест жорығы мен 1965 жылғы Сельмадан Монтгомериге дейінгі науқанды. Ральф Абернати SCLC президенті болып тағайындалды және Кингтің қазасынан кейін науқанды басқарды. Стенли Левисон Кингтің маңызды кеңесшісі болды, бірақ оның ықпалы қазадан кейін азайды. Бернард Лафайетт науқанның ұлттық үйлестірушісі болды. Родольфо "Корки" Гонзалес, Чикано қозғалысының белгілі жақтаушысы, Колорадодан керуен ұйымдастырды. Корнелиус "Корнбрейд" Гивенс, Нью-Йорк координаторы және Кедейлердің елшілігін ұйымдастырушылардың бірі. Нью-Мексикодан Рейес Тиджерина Чикано қозғалысындағы жер иелену құқықтары үшін күрестің жетекшісі болды. Стоуни Кукс студенттерді іздеу және жұмылдыру жұмыстарын жүргізді. Джорджия SCLC-нің Хосея Уильямс науқанның далалық директоры болды және Қайта тірілу қаласында логистикалық басшылықты жүзеге асырды. Пастор Фред Беннетт дін қызметкерлерімен байланыс жасады. SCLC вице-президенті Эндрю Янг маңызды көшбасшы және өкіл болды. Уолтер Фаунтрой SCLC-нің Вашингтон координаторы болды және 1969 жылы науқанның қалған бөлігінің директоры атанды. Пастор доктор Дэвид Картер жұмылдыру жөніндегі директордың көмекшісі болды. Пастор Джесси Джексон Вашингтон алаңындағы Қайта тірілу қаласының "әкімі" болып сайланды.
Жұмысқа қабылдау
SCLC наурыз айында Атлантада өткен оқу семинарына келген маршалдарды тартты, олар үйлеріне оралған соң қатысушыларды жинап, қаржы көтеріп, ұйымдық қолдау сұрады. Науқанға реакциялар әртүрлі болды, ал кейбіреулері Кинг пен SCLC туралы қалыптасқан көзқарастарына байланысты тікелей қарсылық танытты. Лидерлер мен ұйымдастырушылар әлеуетті наразыларды байлық деңгейі мен діни ұйымға қарамастан қызықтыру үшін өз бейнелерін сақтықпен құруға мәжбүр болды – олар өкілдік таныту үшін костюмдердің орнына джинсы киді. Олар радикалдар мен орташа көзқарасты жақтаушыларға (оның ішінде университет либералдарына) бірдей үндеудің қиын міндетімен бетпе-бет келді.
Маршылдар
Кампания жетекшілері елдің барлық аймағынан жандармалар жинады, бастапқыда шығыс және оңтүстік аймақтарында, содан кейін батысқа қарай кеңейді. Олар Техас және оңтүстік-батыстағы, сондай-ақ Калифорния мен Батыс жағалаудағы мұқтаж жандарға жетті. Елдің түкпір-түкпірінен әр түрлі адамдар келді. Көптеген еріктілер әйелдер болды, және олардың көпшілігі бұрын басқа да азаматтық құқықтарға байланысты наразылықтарға қатысқан. Қатысу себептерін айтқан адамдар, өз өміріне қатысты шешімдерге қатысуға және оларға көмектесу үшін жасалған федералдық бағдарламалардың кейде оларды толығымен назарынан тыс қалдыратынын түсіндіруге ниеттенгендерін жеткізді. Олар негізгі адам құқықтарынан айырылғанын, және өз жағдайларын ел астанасына жеткізуді қалайтындарын баса көрсетті. Көпшілігінің өз үйі болмады немесе тұрған жерлерінде қарапайым тұрмыстық жағдайлар да жарамайтын еді. Көптегендері мемлекеттік жәрдемақының ешқандай түрін алмады.
Азшылық топтарының конференциясы
Үгіт-насихат жұмысының маңызды бағыттарының бірі ретінде, SCLC Атлантада басқа кедей, көбінесе азшылық топтарының 80-ге жуық өкілдерін қабылдады, олармен азаматтық құқықтар ұйымы осыған дейін тым жақын қарым-қатынаста болған жоқ. 1968 жылдың 14 наурызында делегаттар «Азшылық топтары конференциясы» деп аталған жиынға қатысып, алдағы науқан және олардың нақты мәселелері қарастырыла ма, жоқ па деген сұрақтарды талқылады. Делегаттардың арасында Чикано қозғалысының лидерлері Рейес Тихерина, Корки Гонсалес, Хосе Анхель Гутьеррес және Берт Корона; Кентукки мен Батыс Вирджиниядан келген ақ көмір шахтерлері; Американың жергілікті халықтары мен Пуэрто-Риколық белсенділер; сондай-ақ Хайлендр халық мектебінің ұйымдастырушысы және негізін қалаушы Майлс Хортон болды. Фермерлердің аштық ереуіліне қатысқан, күмәнді және денсаулығы нашарлаған Сезар Чавеспен салыстырғанда, Рейес Тихерина ең белгілі Чикано лидері еді. Ұзақ күннің соңында көптеген делегаттар науқанға қатысуға келісті, өйткені ұйымдастырушылар жер және келісім-шарттарға қатысты талаптарды орындайтынына сенімді болды.
Бекітулер
Ұлттық әл-ауқат құқықтарының ұйымы және Американдық достар қызмет комитеті науқанды ұйымдастыруда, оның ішінде талаптарды әзірлеуде, қаржы жинауда және қатысушыларды тартуда маңызды серіктестер болды. Америка мұғалімдер федерациясы лагерьдегі балалар үшін "еркіндік мектептерін" ашуға уәде берді; Ұлттық әлеуметтік қызметкерлер қауымдастығы да балаларға күтім көрсетуге көмектесетінін мәлімдеді. Жастар халықаралық партиясы өз тарапынан науқанды қолдау митингілерін өткізді. YMCA науқанға қолдау білдірді. Бейбітшілік корпусы мен VISTA еріктілері спикерлер бюросын құрды, ол науқанды жариялауға және сыртқы адамдарды хабардар етуге көмектесті. Науқанға бұдан бұрын қатысқан адамдар ынталы болды, 1968 жылдың наурыз айына қарай 75-тен астам адам науқанға дайындық үшін комитеттерде жиналды. Науқанға түрлі жергілікті ұйымдар, әсіресе діни қауымдар қолдау көрсетті. SNCC, Студенттік зорлық-зомбылықсыз үйлестіру комитеті науқанға шектеулі қолдау көрсетті және қаржылай көмек берді. SNCC (жақын арада өзінің атын Студенттік ұлттық үйлестіру комитеті деп өзгертетін) DC-де Кедейлер науқанымен бірге жүрмейтінін хабарлады, себебі ол зорлық-зомбылықсыздыққа қатаң мойынсұнуды қабылдамайды. SCLC сонымен қатар науқан үшін орта тапқа жататын ақ нәсілді адамдардан ірі қаржылық қолдау алғанын мәлімдеді. Репрессияға қарсы басқару комитеті (SCAR) – SNCC және басқа да түрлі топтардың мүшелерінен құралған – SCLC-ге науқанды мемлекеттік репрессияға, бақылауға, қуғын-сүргінге және саяси тұтқындарға бағыттауға шақырды. Науқан ұйымдасқан еңбек қозғалысы тарапынан қолдау алды, соның ішінде The Daily Worker, United Steelworkers және Уолтер Рётер де қолдау білдірді. Алайда, AFL–CIO ресми басшылығы, әсіресе президент Джордж Мини Вьетнам соғысы мәселесіндегі келіспеушіліктерге байланысты науқанды қолдамады.
Джонсонның басқаруы
Джонсон әкімшілігі елдің астанасын күшпен басып алуға ұмтылуы мүмкін деген оймен науқанға дайындалды.
Конгресс
Кейбір Конгресс мүшелері науқанға деген қорқыныштарын ашық білдірді. Демократ сенатор Рассел Б. Лонг науқанға "мойынұсынып" жатқан деп айыптаған конгрессмендерді жазалауды талап етті, сондай-ақ: "Осы шерушілер келгенде, олар бүкіл орынды өртеп жіберсе, біз астананы заңды сақтайтын жерге көшіруіміз мүмкін" деді. Тағы бір демократ сенатор Джон Л. Макклеллан SCLC ұйымын тәртіпсіздік тудыруға тырысқан деп айыптады және оның пікірінше, шерушілердің "бір түні Вашингтонға барып, ертесі күні әлеуметтік жәрдем алуына мүмкіндік беретін" жақындағы сот шешімін сынады, соның салдарынан астананы "көшпенділердің Меккесіне" айналдырды.
Ричард Никсон
Ричард Никсон 1968 жылғы президенттік сайлау кампаниясы кезінде Конгреске үгілшілердің талаптарына бағынуды сұрамады.
Әскери дайындық
20,000 әскери сарбаз шақырылып, егер Кедейлер науқаны қауіп тудырса, астананы әскери оккупациялауға дайындалды.
POCAM операциясы
Федералдық тергеу бюросы (ФБР) «POCAM» деп аталған науқанды бақылауға және бұзуға тырысты. 1962 жылдан бері Кингті COINTELPRO бағдарламасы арқылы қадағалап келген ФБР, Кингтің 1967 жылғы 4 сәуірде жариялаған «Вьетнамнан тыс» деген сөйлемінен кейін күшін арттырды. Сондай-ақ, ФБР үкімет шенеуніктеріне Кингтің коммунист екені, «ұлтты құлдыратуға тырысатын бүлікші күштердің құралы» екені және «елдегі ең берілген және қауіпті екі коммунистпен» (Стэнли Левисон және Гарри Вахтел) байланысы бар екені туралы қарсылық білдірді. «Вьетнамнан тыс» сөйлемінен кейін бұл әрекеттер заң шығарушылар мен әкімшілік қызметкерлерін Кингке, SCLC-ге және азаматтық құқықтар қозғалысына қарсы қайтаруда сәтті болды. Кинг қаза болғаннан және шерулер басталғаннан кейін, хабарламалар коммунизмге қарағанда қара нәсілділердің радикализміне қатысты қауіп туралы баса назар аудара бастады. «POCAM» операциясы ФБР-дің Ghetto Informant Program (GIP) бағдарламасының алғашқы маңызды жобасы болды, ол кедей қара қауымдар туралы ақпарат беру үшін мыңдаған адамды жұмысқа алды. GIP арқылы ФБР АҚШ-тың қалаларындағы SCLC рекрутерлері туралы жылдам түрде мәліметтер жинады. ФБР агенттері журналист ретінде танысты, телефондарды тыңдады және тіпті кейбір рекрутерлерді құпия хабаршы ретінде тартты. ФБР науқанды бұзу үшін оның банкротқа ұшырағаны, қауіпсіз емес екені және қатысушылар үйге оралғаннан кейін әлеуметтік жәрдемақысын жоятыны туралы қауесет таратуға тырысты. Жергілікті бюролар Бирмингем (Алабама), Саванна (Джорджия) және Кливленд (Огайо) қалаларындағы қорқыту науқанының ерекше табысқа ие болғанын хабарлады. Вирджиния штатының Ричмонд қаласында ФБР Джон Бирч қоғамымен бірлесіп «Азаматтық тәртіпсіздік туралы шындық» (TACT) деп аталатын ұйым құрды. TACT шараларына Джулия Браун есімді қара нәсілді әйел қатысты, ол азаматтық құқықтар қозғалысына кіріп, оның коммунистік басшылығын әшкерелегенін мәлімдеді.
Мемфис санитарлық ереуілі
1968 жылдың ақпан-наурызында Кинг өзінің назарын Мемфис қаласындағы қоқыс жинаушылардың ереуіліне бұрды. Кинг Вашингтонға шерулерге қолдау көрсету үшін саяхаттарын жалғастырғанымен, Мемфис ереуілін науқанның маңызды бөлігі деп мәлімдеді. 28 наурызда Мемфисте болған ерекше зорлық-зомбылық оқиғалары "Кедейлер науқаны" туралы жағымсыз жаңалықтарды таратты. ФБР газеттерде жариялану үшін теріс мақалалар шығарды, Мемфистегі оқиғалар Вашингтондағы "Кедейлер науқанының" жаппай зорлық-зомбылығының алғы көрінісі екенін айтады. SCLC бұған қарсы мақалалар жариялады, онда "Мәселе зорлық-зомбылыққа қарсы зорлық-зомбылық емес, кедейлік пен нәсілшілдік" делінген еді.
Құрлық
3 сәуірде Кинг Мемфиске қайтып оралды және келесі күні кешке қаза тапты. Кингтің өлтірілуі науқанға ауыр соққы болды, нәтижесінде оның соңғы кітабындағы негізгі кіріс туралы ұсынысы сияқты нәсілге қарамастан жүргізілетін саясаттардан гөрі, оң әрекеттерге көбірек назар аударылды. 1968 жылғы 9 сәуірде Кингтің қосылу рәсімінде ондаған мың адам Атланта қаласынан шерумен өтті, Коретта Скотт Кингтің табынымен бірге. Ралф Абернати басқаратын SCLC 16-17 сәуірде Атлантада жиын өткізді. Мемфис жұмысшыларының ереуілі салыстырмалы түрде сәтті аяқталғанын білгеннен кейін, олар науқанды жалғастыруға келісті. SCLC Вашингтон алаңында лагерь құруға рұқсат сұрады және науқанды бейбіт наразылықтан ауыстырып, шатыр қала құру мен оны сақтауға бағытталды. 16 сәуірдегі Look журналында Кингтің "Зорлықсыздық үшін соңғы күрес" атты, өлімінен кейін жарық көрген мақаласы жарияланды – кедейлер науқаны бойынша оның соңғы ойлары. Мақалада әлеуметтік құлдыраудың алда екені ескертіліп, науқан үкіметке экономикалық құқықтар туралы заң арқылы бейбіт өзгерістерге жетудің соңғы мүмкіндігін ұсынады делінген.
Қайта тірілу қаласы
1968 жылғы 21 мамырда мыңдаған кедей адамдар "Қайта тірілу қаласы" деп белгілі шатырлар қаласын құрды, ол алты апта бойы болды. Қаланың өзіндік пошталық коды 20013 болды.
Лагерьдің құрылысы
Қала бастапқыда 3000 тұрғынының негізгі қажеттіліктерін қанағаттандыру және баспана салуға асықты. Көптеген адамдар Мэриленд университетінің сәулетшісі Джон Уибенсон төрағалық ететін науқанның Құрылыс және нысандар комитетіне баспана салуға көмектесуге ерікті болып тіркелді. Топ атау мен демонстрация өткізілетін орынды таңдауда қиындықтарға тап болды және маршылаушылар келгенге екі күн бұрын ғана "Қайта тірілу қаласы" және Ұлттық алаңды таңдады. АҚШ-тың ең танымал шөп алаңында лагерь құруға рұқсат алу үшін науқан 3000 адамға және 36 күнге шектелуге келісті. Уолтер Рётердің жетекшілігімен Біріккен автожұмысшылар "Қайта тірілу қаласын" құруға 55 000 доллар қаржы бөлді. Қалаға оқиғаны жариялауға шақырылған ақ журналистерді, әсіресе оларды жас маршалдардың қорлап жүргені туралы хабарлар жылдам тарады. Сондай-ақ, Бернард Лафайеттің "Қайта тірілу қаласына" 3 миллион доллар қажет екенін айтқанда, оның себебін нақты түсіндіре алмауы да шатастыру мен сынға ұшырады.
Белсенділік
SCLC басшылары Конгресс мүшелерімен кездесуге тырысып, тұрғындар топтарын шерулерге және шағын саяхаттамаларға шығарды. Бұл іс-әрекеттердің көпшілігі көзге түспеді. Қала Кинг болжағандай, Вашингтонда кең ауқымды азаматтық наразылық акцияларын өткізбеді. ФБР науқанды қадағалауын жалғастырды, агенттер журналистер болып белгіленді және қаладағы қара нәсілді дереккөздерге ақы төленді. Әскери барлау да қаланы бақылап, науқанға сым қойып, баспасөз өкілі болып көрініп, ФБР-дің жұмысын көшірді.
Күнделікті өмір
Мыңдаған адамдар Қайта тірілу қаласында тұрды және ол белгілі бір жағынан басқа қалаларға ұқсады. Гордон Мантлер былай деп жазады:
Қайта тірілу қаласы да кез келген қоғамда болатын барлық шиеленістерге ие қоғамдық ортаға айналды: қажырлы еңбек пен жалқаулық, тәртіп пен аласапыран, жаза мен кешірім. Шатыр қаласының ішінде бизнес гүлденді, көшедегі қылмыс та көбейді. Егде жастағы ерлер шашка ойнағанда немесе шаштарын қырқып жатқанда саясат туралы әңгімелеседі, ал басқалары ресми курстар мен семинарларда пікір таластырады. Ерекше мәселелер болды, бірақ сонымен қатар ерекше қадір-қасиет те болды. Тұрғындар оны "салық төлемейтін, полицияның зорлық-зомбылық жасамайтын және түрмеге түспейтін қала" деп атады. Қайта тірілу қаласында университет, "Рух шатыры", психиатр және қалалық әкімдік болды. Әрі, әрқашан қиын тұру жағдайлары. Басқыншылық созылған сайын тұрақты тұрғындар азайды. Адамдар тәртіптік мәселелер туралы хабарлады, оларды көршілерін үнемі мазалап, зорлық-зомбылық көрсеткен бірнеше проблемалы тұрғындармен байланыстырды. Абернати қонақүйге орналасқаны үшін сынға ілікті.
5 маусымда Роберт Ф. Кеннединің қазасы туралы хабар Қайта тірілу қаласын дүрліктірді; көптеген адамдар бұл екінші өлтіруді болашақтағы жаман оқиғалардың белгісі деп қабылдады.
Хоторн мектебі
Кейбір шерушілер, оның ішінде чикано белсенділерінің көп бөлігі, Воскресение қаласынан бірнеше шақырым қашықтықтағы Вашингтондағы Хоторн мектебінде – альтернативті жоғары мектепте тұруды жөн көрді. Бұл мектепте ғана емес құрғақ жағдай болды, сонымен қатар, Воскресение қаласынан өзгеше, түрлі әлеуметтік топтардың өкілдері арасында қызықты әрекеттесулер орын алды. Мұндағы тұрғындар оны тығыз байланысты қауымдастық деп атады, онда чиканолар, кедей Аппалач ақ адамдары және жаман ауа-райынан қашқан басқа да адамдар арасында мәдени алмасу гүлденді. Сонымен қатар, Хоторн мектебінен наразылықшылар Жоғарғы Сотқа қарай шеру ұйымдастырып, науқанның ең тартымды акцияларының бірін өткізді. Жақындағы сот шешіміне, оның мәнінде жергілікті халықтың балық аулау құқығына қатысты, қарсылық білдірген, негізінен афроамерикалықтар, чиканолар және америкалық түпкі халық өкілдері сот ғимаратының есігін қағып, көптеген БАҚ назарына ілікті.
Бірлік күні
Бастапқыда 30 мамырға жоспарланған Ынтымақтастық күні митингін Абернати кейінге шегерді және қайта жоспарланған шараны ұйымдастыруды Бейард Растиннің өтінішімен тапсырды. Бірақ 8 маусымда Ральф Абернатидің Растиннің Экономикалық құқық туралы ұсынысы SCLC-нің серіктес ұйымдары үшін маңызды мәселелерді, соның ішінде Вьетнам соғысына қарсылықты ескермегеніне байланысты Растинмен араздасқаннан кейін, оның Кедейлер науқанынан алынғаны жарияланды. Растин кеткеннен кейін SCLC басшылары Вашингтон қалалық лигасының директоры Стерлинг Таккерді тағайындауға келісті, ол Вашингтон аймағынан тыс жерлерде көп танылмаған еді. Митингте SCLC басшылары – Абернати және Коретта Скотт Кинг (Вьетнам соғысына қарсы сөз сөйлеген), сондай-ақ Тиджерина, американдық белсенді Марта Грасс және Юджин Маккарти (оны қолдады) және Хьюберт Хамфри (оны ыңыршықтады) сияқты саясаткерлер сөз сөйледі. Бұған қоса, Біріккен автожұмысшылар кәсіподағының президенті Уолтер Рётер жиналған көпшілік алдында сөз сөйледі. Рётердің басшылығымен UAW шараға 80 автобуспен кәсіподақ мүшелерін әкелді, бұл кез келген ұйымнан келген ең ірі делегация болды.
Құтқару
Бейсенбі күні, 20 маусымда полиция қалаға бірнеше газ баллондарымен көз жасылтатын газ атты – хабарлауынша, бұл Милуокидегі NAACP мүшелері тас лақтырып полицияны ашуландырғаннан кейін болған. Лагерьдегі жағдай өте шатастыққа толы болды. Психикалық ауруларынан қашқан адамдардың вандализм жасағаны туралы хабарлар келді. Көптеген адамдар ауруханаға жатқызылды, бірақ ешкім ауыр жарақат алмады. 23 маусымда лагерьге келген ақ түсті адамды ұрып-соғып, тізесіне оқ атқан және тонаған. Абернати полицияны "барлық зорлық-зомбылықты" "жалдамалы адамдар" және көз жасылтатын газ баллондары мен Молотов коктейльдерін қолдану арқылы қаузады деп айыптап, "Қайта тірілу қаласының халқына қарсы полицияның жаппай қатыгездігін" тергеуді талап етті. Демонстрацияға Ұлттық парктік қызметтен берілген рұқсат 1968 жылдың 23 маусымында аяқталғанда, Өкілдер палатасының бірнеше мүшесі дереу лагерьті таратуды талап етті. 24 маусымда мыңнан астам полицей лагерьті және оның қалған 500 тұрғынын тазалауға келді. Абернати кейбіреулерін алдын ала келісілген тұтқындау үшін басқа жерге алып кеткен. 24 маусым күні түстен кейін полиция 14-ші көше мен U көшесінің жанында таспен шабуылға ұшырағанын хабарлады – бұл жер сәуір айындағы тәртіпсіздіктердің ортасы болған, ол Кингтің қазасынан кейін болған. Сондай-ақ, терезелердің сынуы және өрт сөндіру бомбасы туралы да хабарлар түсті.
Соңынан және әсері
Экономикалық құқық туралы заң ешқашан қабылданбады, ал басшылар оккупацияны өкінішпен еске алды. SCLC директоры Билл Рутерфорд бұл науқанды қозғалыстың "Шағын Үлкен Мүйіз" деп сипаттады. Дегенмен, науқанның нәтижесінде шамалы да болса өзгерістер болды. Оларға мектеп оқушыларына тегін және жеңілдетілген түскі асқа, сондай-ақ Миссисипи және Алабама штаттарындағы Head Start бағдарламаларына қаражат көбейтілді. АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігі елдегі ең кедей мың округке артық өнімдерді жіберді, тағамдық купондар кеңейтілді және кейбір федералдық әлеуметтік көмек ережелері оңайлатылды. Мариан Райт Эдельман кедейлік мәселелерімен айналысатын агенттік бюрократтарының желісін құрды. Ұлттық әл-ауқатты қорғау ұйымының белсенділері де астанада маңызды байланыстар орнатты. Осы уақытта, басқа шерушілер, әсіресе Чикано белсенділері, батысқа қайтқанда кедейлік туралы ойлау және бір-бірімен қарым-қатынас жағынан жаңа көзқарасқа ие болды. SCLC тамыз айының басында Флорида штатының Майами-Бич қаласында өткен Республикалық Ұлттық конвенцияға дейін есек күшімен жүргізілген шеру ұйымдастырды. Никсон науқанында тәртіпсіздікті маңызды мәселе етіп, "қайқайратпаушылардың, демонстрация жасамайтындардың" – қала шетіндегі ақтардың дауысын алуға тырысты, полиция күштерін арттыруға, тәртіпсіздерге қарсы күрес жүргізуге және білім беру саласындағы интеграцияны тоқтатуға уәде берді. Есек керуені Чикагоға Демократиялық конвенцияға жетті, онда демонстрацияшылар конвенция алаңының маңындағы көшелердегі зорлық-зомбылықтың ортасында қалды. 1969 жылы кедейлер науқанының делегациясы, Абернатитің ішінде, президент Никсонмен кездесіп, аштық пен нашар тамақтану мәселесін шешуді сұрады. 2017 жылы "Кедейлер науқаны: Моральдық жаңаруға ұлттық шақыру" атты жаңа науқан басталды, оның мақсаты – кедейлер науқанының бастапқы жұмысын жаңа деңгейге көтеру болды.