Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық опера әншісі (1908-1973)
British opera singer (1908 1973)
Оуэн Брэнниган OBE (10 наурыз 1908 – 9 мамыр 1973) – ағылшын бассы, операда буффо рөлдерімен және концерттерде Генри Перселлден Майкл Типпетке дейінгі музыкадағы түрлі соло партияларды орындауымен танымал. Ол Моцарт және Бриттен операларындағы рөлдерімен, Бриттен, Оффенбах және Гилберт пен Салливан операларындағы рөлдерін жазғандығымен, сондай-ақ ағылшын халық әндерін жазуымен есімдеріне қалды. Брэнниган әуесқой әнші ретінде бастап, музыка колледжінде жартылай оқыған, сонымен қатар ағаш шеберлігімен айналысқан, бірақ оның таланты танылып, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде стипендия алған. Ол халықаралық опера сахнасында өнер көрсеткенімен, көбінесе ағылшын опера компанияларымен, әсіресе Садлер Уэллс операсымен, кейін Глиндеборн және Ковент-Гарденде жұмыс істеген. Оның кең репертуарында Бенджамин Бриттеннің ерте операларында үш рөлді, ал кейінгі операларында оған арнап жазылған екі рөлді жасауы ерекше орын алады. Жазбаларында және «Промс» концерттерінде Гилберт пен Салливан операларындағы бас-баритон рөлдерін шебер орындаған. Брэнниганның ораториялық және концерттік репертуары өте кең, ол түрлі кезеңдердегі шығармаларды қамтиды.
Owen Brannigan OBE (10 March 19089 May 1973) was an English bass, known in opera for buffo roles and in concert for a wide range of solo parts in music ranging from Henry Purcell to Michael Tippett. He is best remembered for his roles in Mozart and Britten operas and for his recordings of roles in Britten, Offenbach and Gilbert and Sullivan operas, as well as recordings of English folk songs. Brannigan began as an amateur singer and attended music college part time, while working as a joiner, until his quality was recognised and he was awarded a scholarship during World War II. Although he had an international opera career, he performed most frequently with English opera companies, particularly Sadler's Wells opera, and later at Glyndebourne and Covent Garden. Highlights of his broad repertory included creating three roles in Benjamin Britten's early operas, and two more in later Britten operas that were written specifically for him. On record and in concert at the Proms he was a popular interpreter of the bass baritone roles in Gilbert and Sullivan operas. Brannigan's oratorio and concert repertory was extensive, covering works from many periods.
Алғашқы жылдар
Бранниган Ньюкасл маңындағы Солтүстік Тайнесайдтың Аннитсфорд қаласында туды. Ол жергілікті шіркеу органшысының (ирланд тегінен) ұлы, бала кезінде хорда ән айтқан. 1929 жылы жұмыс іздеп оңтүстікке көшті. Слауда ағаш ұстасы болып жұмыс істеді, ал бос уақытында Виндзор опералық қоғамында өнер көрсетті. 1934 жылы күндіз мемлекеттік қызметкер болып жұмыс істеп, Гилдхолл музыка мектебінде кешкі оқушы ретінде оқуға түсті, ал 1938 жылы Вестминстер соборында бас әнші болып тағайындалды. Гилберт пен Салливанның «Руддигор» операсының Гилдхоллдегі қойылымында, ол сурет галереясында бейнеленген әуестер хорының мүшесі рөлін орындағаннан кейін, сэр Лэндон Рональд оны ерекше атап өтті: «Мен сол жақтан үшінші суретті естігім келеді» деді және оған толық уақыт оқуын жалғастыру үшін стипендия ұсынды. 1942 жылы Гилдхоллдың алтын медалін жеңіп алды. 1939 жылы Ральф Вон Уильямстың «Хью Дровер» туындысының Би-би-си студиялық қойылымына қатысты. 1944 жылдан 1949 жылға дейін және 1952 жылдан 1958 жылға дейін Садлер Веллсте жұмыс істеді. Глиндеборнда, басқа Бриттеннің премьераларында, ол «Лукрецияның зорлануы» (1946) операсында Коллатин рөлін ойнады. Кейін Бриттен Бранниганды ойда ұстап, «Нойдың су тасқыны» (1958) операсында Ной рөлін және «Жазғы түнгі арман» (1960) операсында Боттом рөлін жазды. Ол Генри Перселлдің «Фейри королевасы» операсынан бастап, Бриттеннің ғана емес, сонымен қатар Малкольм Уильямсонның («Англиялық эксцентриктер», 1964 және «Сент-Жактың скрипкалары», 1966) және басқа композиторлардың заманауи операларында да өнер көрсетті. Ол Моцарттың «Серайльдегі ұрлау» операсындағы Осмин рөлімен де танымал болды, онда ол комедиялық және драмалық шеберлігін көрсетті.
Brannigan was born in Annitsford, North Tyneside, near Newcastle, the son of the local church organist (of Irish descent), in whose choir he sang as a boy. In 1929, he moved south to look for work. He worked as a joiner in Slough, and in his spare time he appeared with the Windsor Operatic Society. In 1934 he enrolled as a night student at the Guildhall School of Music while working days as a government clerk, and in 1938 was appointed as a bass singer at Westminster Cathedral. After a Guildhall performance of Ruddigore, by Gilbert and Sullivan, in which he played a member of the chorus of ghosts depicted in a picture gallery, he was singled out by Sir Landon Ronald: "I want to hear the third portrait from the left", and was offered a scholarship to continue his studies full time. He won the Guildhall's Gold Medal in 1942. In 1939 he participated in a BBC studio production of Ralph Vaughan Williams's Hugh the Drover. He was with Sadler's Wells from 1944 to 1949 and from 1952 to 1958. At Glyndebourne, in other Britten premières, he created the roles of Collatinus in The Rape of Lucretia (1946), Later, Britten wrote the parts of Noye in Noye's Fludde (1958), and Bottom in A Midsummer Night's Dream (1960), with Brannigan in mind. and The Fairy Queen by Henry Purcell, to modern operas, not only by Britten but other composers including Malcolm Williamson (English Eccentrics, 1964 and The Violins of Saint Jacques, 1966). He was also admired for his Osmin in Mozart's Die Entführung aus dem Serail, in which he displayed both his buffo and his dramatic skills.
Концерт мансабы
"Таймс" газеті Бранниганді "опера әншісінен гөрі оратория орындаушысы ретінде әлдеқайда танымал" деп бағалаған. Ол Кодалының "Te Deum" және Эльгардың "Апостолдары" сияқты, қалыпты репертуардан тыс туындыларды орындады. Үш хор фестивалінде ол Вердидің "Реквиемін" және Эльгардың "Геронтийдің арманы" шығармаларын орындады, онда оның "шынайы көкейтестілігі" жоғары бағаланды. Оның осы ерекшелігі сынға түспеді: Эдвард Саквилл Уэст оны "бірқалыпты қуатты" деп сипаттаса, оның әріптесі Эндрю Портер оны "керемет және ашық" деп есептеді. Бранниган бас солистік партияларды орындаған тағы бір хор туындыларының ішінде Хайднның "Жаратылысы" және Генделдің "Мессиясы" мен "Ацис және Галатеясы" бар.
The Times considered Brannigan to be "perhaps even better known as an oratorio than as an opera singer." It included works outside the general repertory such as Kodály's Te Deum and Elgar's The Apostles. At the Three Choirs Festival, he sang in Verdi's Requiem and Elgar's The Dream of Gerontius, in which he was praised for his "forthright nobility". This aspect of his singing was not without its critics: Edward Sackville West called it "monotonously hearty", while his colleague Andrew Porter thought it "fine and forthright." Among the other choral works in which Brannigan sang the bass solo parts were Haydn's Creation and Handel's Messiah and Acis and Galatea.
Жазбалар
Бранниган өзінің барлық маңызды Бриттен рөлдерін композитордың жетекшілігімен жаздырды. Ол 1970 жылы Де Бриттеннің жетекшілігімен Purcell-дің «The Fairy Queen» операсын «Decca» компаниясы үшін жазды. Сэр Адриан Болт үшін «Мессия» операсынан бас солистік бөлімін және «Ацис пен Галатея» операсынан Полифем рөлін жаздырды. Сэр Малкольм Сарджент үшін Гилберт пен Салливан рөлдерін жаздырды: «Микадо» операсынан атау рөлі (1957), «Гондолиерлер» операсынан Дон Альгамбра (1957), «Гвардияның ер азаматтары» операсынан Уилфред Шадболт (1958), «Х.М.С. Пинафор» операсынан Дик Дедиай (1958), «Иоланте» операсынан рядовой Уиллис (1959), «Пензанс пираттары» операсынан полиция сержанты (1961), «Жюри алдындағы сот» операсынан Ушер (1961) және «Руддигор» операсынан сэр Деспард (1963). Ол сондай-ақ 1966 жылы BBC жазған «Иоланте» операсында Уиллис рөлін орындады. «Пензанс пираттары» операсынан полиция сержанты рөлін осы деңгейде орындағандықтан, 1968 жылы «Д’Ойли Карт» опера компаниясы үшін оны қайта жаздыруға шақырды. «Пингвин» опералық нұсқаулығында: «Бұл жазбаның ең үлкен қуанышы, әлдебір Оуэн Бранниганның полиция сержанты болуы мүмкін, өйткені бұл суретші осы рөлді ойнау үшін туған сияқты – оны алғаш рет естігендей» делінген. Бранниганның сүйікті Солтүстік елдерінің әндерінің көптегені дискке жазылды; ол сондай-ақ 1962 жылы жазылған Сэр Чарльз Маккеррас басқарған Pro Arte оркестрімен «A Little Nonsense» (күлкілі опералық стильде орындалған балалар өлеңдері) сияқты жеңіл музыкалық комедиялық жазбалар жасады.
Brannigan recorded all his major Britten roles under the baton of the composer. He recorded Purcell's The Fairy Queen in 1970 for Decca, also under Britten's baton. For Sir Adrian Boult he recorded the bass solo part in Messiah and the role of Polyphemus in Acis and Galatea. For Sir Malcolm Sargent, he recorded the following Gilbert and Sullivan roles: the title role in The Mikado (1957), Don Alhambra in The Gondoliers (1957), Wilfred Shadbolt in The Yeomen of the Guard (1958), Dick Deadeye in H. M. S. Pinafore (1958), Private Willis in Iolanthe (1959), the Sergeant of Police in The Pirates of Penzance (1961), the Usher in Trial by Jury (1961) and Sir Despard in Ruddigore (1963). He also sang Willis in the BBC recording of Iolanthe in 1966. His interpretation of the Sergeant of Police in The Pirates of Penzance was so admired that he was invited to make a second recording of it, for the D'Oyly Carte Opera Company, in 1968. The Penguin Guide to Opera said, "perhaps the greatest joy of this recording is Owen Brannigan's Sergeant of Police, a part this artist was surely born to play it is almost like hearing it for the first time." Many of Brannigan's favourite North Country songs were recorded on disc; he also made light music comedy recordings such as A Little Nonsense (nursery rhymes sung in humorously operatic style) with the Pro Arte Orchestra conducted by Sir Charles Mackerras, which was recorded in 1962.
Кейінгі жылдары және мұрасы
1964 жылы Елизавета II Бранниганды Британ империясының офицері деп атады. 1972 жылы Бранниган қатысты ауыр жол апатынан толыққан толық айығуға мүмкін болмады. Ол 1973 жылы 65 жасында пневмониядан қайтыс болды және Аннитсфордтағы Әулие Жан Креститель рим-католик шіркеуінің қорымында жерленді. Бранниган Мэри Эшлиге үйленді. Олардың қызы Морин бала кезінде дифтериядан қайтыс болды, ал ұлы, Оуэн есімді де, 1981 жылы (40 жасында) апатта электр тогына соғылып қайтыс болды. Опера әншісі Грейм Дэнби 2008 жылы Бранниганның туғанына 100 жыл толуын мерекелеу үшін телеарнада және концерттерде Бранниганға арналған бірнеше құрмет көрсетулер ұсынды. Оның құрмет көрсетуі, Бранниганның жазбаларымен қатар, Дэнбидің орындауы және Бранниганды білген адамдармен сұхбаттары DVD деректі фильмі ретінде жарық көрді.
In 1964, Queen Elizabeth II named Brannigan an Officer of the Order of the British Empire. Brannigan was in a serious car crash in 1972, from which he never fully recovered. He died of pneumonia in 1973, aged 65, and is buried in the churchyard of St John the Baptist Roman Catholic Church at Annitsford. Brannigan married Mary née Ashley. Their daughter Maureen died in childhood from diphtheria, and their son, also called Owen, died in 1981 (aged 40) after being electrocuted in an accident. The opera singer Graeme Danby presented a series of tributes to Brannigan on television and in concert in 2008 to celebrate the 100th anniversary of Brannigan's birth. His tribute, including recordings of Brannigan, as well as singing by Danby and interviews of people who knew Brannigan, was published as a DVD documentary.