Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын аристократы, саудагер, банкир, саясаткер
English aristocrat, merchant, banker, politician
Сэр Джон Любок, 1-ші баронет (20 тамыз 1744 ж. – 24 ақпан 1816 ж.) – көрнекті ағылшын банкирі. Любок сонымен қатар саудагер және Парламент мүшесі болды. Ол Кембридж доны, Норфолк штатының Ламмас қаласынан Уильям Любок пастордың, Норфолк штатының Солтүстік Уолшем қаласынан Томас Купердің қызы Элизабеттің тұңғыш ұлы еді. Ол 1771 жылғы 12 қазанда Лондондағы Сент-Дунстан шіркеуінде өзінің бизнес серіктесі Фредерик Коммерлдің қызы Элизабет Кристиана Коммерлге және оның әйелі Кэтрин Элтонға үйленді. Олардың балалары болмады. 1806 жылы ол Ламмас баронеті титулына ие болды, ал одан кейін оның туған інісі Джон Уильям Любок, екінші баронет болды.
Sir John Lubbock, 1st Baronet (bapt 20 August 1744 – 24 February 1816) was an eminent English banker. Lubbock was also a merchant and Member of Parliament. He was the first son of a Cambridge don, the Reverend William Lubbock of Lammas, Norfolk, by Elizabeth, daughter of Thomas Cooper of North Walsham, Norfolk. He married Elizabeth Christiana Commerell, daughter of his business partner, Frederick Commerell of Hanwell, Middlesex and his wife Catherine Elton on 12 Oct 1771 at St Dunstan's in the East, London. They had no children. In 1806 he was created a baronet, of Lammas, with remainder to his nephew John William Lubbock, who succeeded him as second baronet.
Бизнес
Ол Лондонға, Bishopsgate Street көшесіндегі Commerell үйіне бизнес үйрену үшін жіберілді, кейіннен үйленгеннен соң ол серіктес атанды. Джон өзінің жүрегі туысы Джон Уильям Лаббокты асырап алды және оны Charterhouse мектебінде оқытты. Соңынан Джон Уильямға өзінің бизнесі туралы үйретті. 1772 жылы Лаббок 15 Abchurch Lane мекенжайындағы және кейін Mansion House Street көшесіндегі Lemon, Buller, Finlay және Lubbock лондондық банкінің серіктесі болды. 1785 жылы серіктестік Forster, Lubbock және Bosanquet болып өзгерді, ал 1801 жылы Forster, Lubbock, Forster және Clarke болып өзгерді. Соңында, 1814 жылы бұл Sir John Lubbock, Lubbock & Co аталды, екінші серіктес Джонның жүрегі туысы және мұрагері Джон Уильям Лаббок болды. Банк құрылғаннан кейін көп ұзамай, Лаббок 1776 жылы Фредерик Коммерлмен саудагер ретінде бизнес ашты. Соңғысы 1787 жылы жартылай зейнеткерлікке шықты, 1796 жылға дейін серіктес ретінде қалуды жөн көрді. Джон Лаббок содан кейін жүрегі туысы Джон Уильям Лаббок, Ричард Такер және Оливер Колтпен екінші бизнес бастады. Фирма Lubbock, Colt & Co деп аталды. Ол шарап импорттаудан бастап, шетелдегі жылжымайтын мүлікті сатып алуға дейін түрлі салалармен айналысты. Джон Лаббок 1812 жылы бұл фирмадан зейнеткерлікке шығып, басқаруды жүрегі туысына тапсырды.
He was sent to London to learn business in the house of Commerell in Bishopsgate Street, London, of which he became a partner after his marriage. John adopted his nephew, John William Lubbock and had him educated at Charterhouse. After, he taught John William about his business. In 1772, Lubbock became a partner in the London bank of Lemon, Buller, Finlay and Lubbock of 15 Abchurch Lane and later Mansion House Street. In 1785, the partnership changed to Forster, Lubbock and Bosanquet and in 1801 to Forster, Lubbock, Forster and Clarke. Finally, in 1814, it was Sir John Lubbock, Lubbock & Co, the second partner being John William Lubbock, John's nephew and heir. Shortly after establishing the Bank, Lubbock entered into business as a merchant with Frederick Commerell in 1776. The latter semi retired in 1787, choosing to stay on as a sleeping partner until 1796. John Lubbock then started up a second business with his nephew, John William Lubbock, Richard Tucker and Oliver Colt. The firm was called Lubbock, Colt and Co. It was involved in all sorts of ventures from importation of wines to overseas property acquisition. John Lubbock retired from this firm in 1812, handing over control to his nephew.
Барондық атақ
1797 жылы ол банкке қарсы қойылған барлық талаптарды өтеуге толыққанды қабілетті екенін мәлімдеді және директорларға коммерциялық салаға қажетті сомада жеңілдіктер беруге мүмкіндік беру үшін капиталға 3 000 000 фунт стерлинг қосуды ұсынды. Ол Гревилл үкіметіне ыңғайлы болды, осының нәтижесінде 9 сәуірде 1806 жылы баронеттік шен берілді. Джон бұл шенді немере інісі Джон Уильямға беруге рұқсат беру шартымен қабылдады. Оған рұқсат берілді, ал Джон Уильям алғысы ретінде отбасылық ұранды таңдады: "Auctor pretiosa facit" ("Сый маңызды етеді"). Ол сол кезде құл саудасын жоюды қолдаған адал достардың қатарында болды. Оның немере інісі оның туралы былай деп жазды: "Ол өте жақсы кәсіпкер және мейірімді, жақсы дос болды. Ол жылқы мен аң аулауды ұнататын, 1802 жылы ақын Сэмюэл Роджерспен бірге сатып алған Сент-Джеймс-плейстегі үйінен қалаға төрт сұр жылқымен келетін". Сэр Джон үштен екі бөлігін, ал мырза Роджерс үштен бірін алды.
In 1797, he insisted that the bank was fully competent to liquidate all the demands that could be brought against it, and recommended that £3,000,000 should be added to the capital, to enable the directors to discount to such an amount as would accommodate the commercial world. He was well disposed to the Greville ministry, which made him a baronet on 9 Apr 1806. John accepted this on the condition that he might pass it on to his nephew John William. This was granted and John William in gratitude chose the family motto to go with it "Auctor pretiosa facit" (the giver makes the gift precious). He was listed amongst the "staunch friends" of the abolition of the slave trade at around the same time. His nephew wrote of him "he was an excellent man of business and a genial, kind friend. He was fond of horses and hunting and used to drive 4 Greys into the City from his house in St James Place, which he had purchased in 1802 with Samuel Rogers the poet; Sir John taking two thirds and Mr Rogers one third.
Тұрғын үйлер
Сент-Джеймс-плейске қоса, сэр Джон 1787 жылғы 25 мамырда Исаак Акерманнан Клэпхам-Коммонның батыс жағындағы үлкен үйді сатып алды және қысқа ғана уақыт тұрғаннан кейін оны У. Г. Гамильтонға, парламент депутатына (қарапайым халық арасында "Бір сөзді Гамильтон" деп танылған) жалға берді. Бұл үй сол кезде Бэттерси Райс деп аталатын, 1792 жылдың тамыз айында құлдыққа қарсы күрескен Генри Торнтонға сатылды. Ол бірнеше жыл бойы оны өзінің туысы және саяси одақтасы Уильям Уилберфорспен бірге пайдаланды. Лаббоктың осы мырзалармен танысуы оның құлдыққа қарсы көзқарасын түсіндіруге көмектеседі. Кейін ол 1792 жылдан бастап Ричмонд маңындағы Марбл Хилл коттеджін сэр Чарльз Хотэмнің қызы, Барт Хотемнен жалға алды (бұл екі отбасы арасындағы алғашқы белгілі байланыс еді; оның мұрагері мен жүрегі жақын туысының ұлы кейін Харриет Хотэмге үйленді). Ол оны 1807 жылы сатып алып, 1812 жылға дейін тұрды. Басқа да тұрған жерлеріне Норфолк графтығындағы Ламмас (өмірінің соңына дейін), Норфолк графтығындағы Хонингэм Холл (1811 жылдан Хон Чарльз Тауншендтен жалға алған, ол қайтыс болғанға дейін), Лондондағы 13 Токен Хаус Ярд (1765 жылғы қаңтардан 1768 жылғы шілдеге дейін), Стратфорд Плейс (1794 жылғы маусымнан) және 1802 жылы сатылған Норфолк графтығындағы Горлестон қаласындағы үй кірді. Жоғарыда аталған банк үй-жайларынан өзге, ол Broad Street, Walthamstow (1771–1774), St Mildred's Court, Poultry, Лондон қаласы (1783 жылдан бастап), Оксфорд көшесіндегі ғимарат (1794 жылдан бастап) және 8 Bishopsgate Street (1778 мен 1782 жылдар аралығында пайдаланылғандығы белгілі) сияқты бірнеше жалпы сауда фирмаларына да бірлесіп иелік етті.
In addition to St James' Place, Sir John bought a large house on the west side of Clapham Common on 25 May 1787 from Isaac Akerman, and after a short period of residence there let it to W. G. Hamilton MP (known as "Single Speech" Hamilton). By then known as Battersea Rise, this house was sold in August 1792 to the abolitionist Henry Thornton, who for some years shared it with his cousin and political ally William Wilberforce. Lubbock's acquaintance with these gentlemen helps to explain his anti slavery stance. Afterwards he rented Marble Hill Cottage near Richmond from a Miss Hotham, daughter of Sir Charles Hotham, Bart. (this being the first known link between those two families; the son of his heir and nephew was later to marry Harriet Hotham) from 1792. He then purchased it in 1807 and kept it as a residence until 1812. Other residences included Lammas in Norfolk (all his life), Honingham Hall in Norfolk (let from Hon Charles Townshend 1811 his death), 13 Token House Yard in London (Jan 1765 – Jul 1768), Stratford Place (from Jun 1794) and a house in Gorleston, Norfolk which he sold in Mar 1802. In addition to the Bank premises mentioned above, he also part owned several general merchant houses including Broad Street, Walthamstow (1771–1774), St Mildred's Court, Poultry in the City of London (from 1783), a building in Oxford Street (from 1794) and 8 Bishopsgate Street (known to be occupied between 1778 and 1782).
Портреттер
Жоханның екі портреті белгілі. Біріншісі – шамамен 18 жасқа толған кезіндегі толық бой портреті (жоғарыда қараңыз), ол 19 және 20 ғасырларда отбасының Кенттегі Хай-Элмс үйінде сақталған. Екіншісі – оның кейінгі жылдарында креслода отырған, денелі нұсқасы. 1774 жылы Джон Даунмен салған, оның жас әйелінің суреті Country Life журналында сатылымға қойылған. 1967 жылы Хай-Элмстегі отбасылық үй өртенген кезде көрсетілген портрет жоғалып кетті. Қарлы шаққа жеткен адамның портреті Клэфэм кітапханасында сақтаулы.
Two portraits of John are known. The first is a full length portrait of him as a young man aged about 18 (see above), which used to be at High Elms in Kent, the family home during the 19th and 20th centuries. The second is of a more rotund version of him in much later life seated in a chair. There is also a picture of his young wife dated 1774 by John Downman, which appeared for sale advertised in Country Life magazine. The portrait shown was lost when the family home at High Elms burned down in 1967. The portrait of the elderly man is held at Clapham Library.
Өлім
1816 жылы 24 ақпанда 23 St James Place мекенжайында қайтыс болды. Ол Пикадиллидегі Сент-Джеймс шіркеуіне жерленген, онда оның және әйелінің естелігіне арналған тақталар болған, олар шіркеудің қоңырау мұнарасында орналасқан. Қазір олардан ешқандай із жоқ, және ескерткіштер соғыс кезінде қираған болуы мүмкін деп есептеледі. Оның әйелі күйеуінен көп жыл өмір сүрді, күйеуінің қайтысынан кейін Сассекс округындағы Сент-Леонардс қаласына көшіп кетті. Ол 1845 жылы 94 жасында сол жерде қайтыс болды.
He died on 24 Feb 1816 at 23 St James Place. He is buried at St James's Church, Piccadilly where there were tablets to his memory, and that of his wife, in the belltower. There is no sign of them now and it is thought that the memorials may have been destroyed in the blitz. His wife outlived him by many years, moving to St Leonards in Sussex after her husband's death. She eventually died there in 1845 at the age of 94.