Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия композиторы Маэстро Пьеро (Magister Piero немесе Piero) (1300 жылға дейін туылған, 1350 жылдан кейін аз уақыттан соң қайтыс болған) – кейінгі орта ғасыр дәуірінде өмір сүрген итальян композиторы. Ол Тречентоның атымен белгілі болған ең алғашқы композиторлардың бірі, және бәлкім, ең ескілерінің бірі. Ол көбінесе мадригалдарымен танымал.
Italian composer
Maestro Piero (Magister Piero or Piero) (born before 1300, died shortly after 1350) was an Italian composer of the late medieval era. He was one of the first composers of the Trecento who is known by name, and probably one of the oldest. He is mainly known for his madrigals.
Өмір
Оның өмірі туралы оның музыкасынан және суреті сақталған суреттен басқа ешқандай мәлімет жоқ. Ол 14 ғасырдың бірінші жартысындағы Болоньялық суретте 50-60 жастағы адам ретінде бейнеленген, сондықтан ол 1300 жылға дейін туған болуы мүмкін. Треченто композиторларының көпшілігінен айырмашылығы, ол флоренциялық емес, өйткені ол Филиппо Вилланидің жылнамасында кездеспейді, онда 14 ғасырда белсенді болған барлық музыканттар тізілген. Пьеро, мүмкін, Ассизиден шыққан, және Висконти мен делла Скала отбасыларының қызметінде болған, тиісінше Милан мен Веронада жұмыс істеген; сонымен қатар, ол Веронаға бармас бұрын Антонио делла Скаламен және композитор Джованни да Кассиямен (Джованни да Флоренция) бірге Падуада болған болуы мүмкін. Ол сонымен қатар осы кезеңде композитор Жакопо да Болоньямен байланыста болды, ал үш композитор бірдей мадригал мәтінін жазуға қатысты, нәтижесінде мадригал циклі құрылды: бұл жарыс 1349 жылы немесе одан кейін, Пьероның өмірінің соңына таяу уақытта өтті. 1351 жылдан кейін Пьероның немесе Джованни да Кассияның қызметі туралы ешқандай мәлімет жоқ; композиторлардың бірі немесе екеуі де сол кезде Солтүстік Италияны шарпыған Қара өлім кезінде қайтыс болған болуы мүмкін.
No details are known of his life other than what can be inferred from his music, and from an illustration which probably contains his picture. He is depicted as a man of 50–60 years old in a Bolognese illustration from the first half of the 14th century, so he was probably born before 1300. Unlike many of the Trecento composers, he was not a Florentine, since he does not appear in the chronicle by Filippo Villani, which includes all of the musicians active there throughout the 14th century. Piero was possibly from Assisi, and is known to have been in Milan and Verona, employed by the Visconti and della Scala families, respectively; in addition, he may have been in Padua with Antonio della Scala before going to Verona, along with composer Giovanni da Cascia (Giovanni da Firenze). He was also associated with composer Jacopo da Bologna during this period, and the three composers appear to have engaged in a contest to set the same madrigal text, effectively forming a madrigal cycle: the date of this contest was in or after 1349, very near the end of Piero's life. There is no trace of any activity by Piero, or Giovanni da Cascia, after 1351; one or both composers may have died in the Black Death which swept through northern Italy during this time.
Музыка және әсер
Пьероның сегіз композициясы толығымен сақталған, сондай-ақ стильдік ұқсастықтарға сүйене отырып, оған тағы екі качче жатқызылған. Олардың барлығы сегізі де діни емес шығармалар: алты мадригал және екі качче. Аталған сегіз композицияның бәрі Флоренциядағы Ұлттық кітапханада сақтаулы. Оның екі туындысы Росси кодексіне енген. Пьероның мадригалдары – осы формадағы канондық жұмыстардың ең ерте сақталған үлгілері. Мадригалдар екі дауысқа, ал екі качче үш дауысқа арналған; оның туындыларын замандастарынан ерекшелендіретін нәрсе – оның канонды жиі пайдалануы, әсіресе мадригалдардағы риторнелло бөлімдерінде. Пьероның шығармалары үш дауысты канондық качче формасының мадригалдан дамуын нақты көрсетеді, онда мадригалдың канондық бөлігі каччеге тән тенормен екі дауысты канонға айналады.
A total of eight compositions by Piero have survived, plus two more cacce which have been attributed to him based on stylistic similarities. All eight are secular pieces: six madrigals, and two cacce. All eight of the attributed compositions are preserved in the Biblioteca Nazionale in Florence. Two of his works are preserved in the Rossi Codex. Piero's madrigals are the earliest surviving works in that form which are canonic. The madrigals are for two voices, and the two cacce are for three; what distinguishes his work from that of his contemporaries is his frequent use of canon, especially in the ritornello passages in his madrigals. Piero's works clearly show the evolution of the three voice canonic caccia form from the madrigal, in which the canonic portion of the madrigal became a two voice canon, over a tenor, characteristic of the caccia.