Кіріспе

Девондағы ауыл, Англия. Эггсфорд (/'//ɛ//g//ɪ//s//f//ər//d/) – Девонның орталық бөлігіндегі, дербес ауылы жоқ қауым. Оған Эксетерден Барнстаплға қарай созылған, сондай-ақ Тарка желісі деп белгілі Эггсфорд теміржол станциясы қызмет көрсетеді.

де Рейньи

Эггсфорд поместьесі 1086 жылғы "Домсдей кітабында" тіркелмеген. 1233 жылы оны сэр Джон де Рейни иеленді, оның отбасы – еркек мұрагерлерінің көпшілігі Джон немесе Ричард деп аталды – көптеген буын бойы иелігінде болды. 15 ғасырда Джон Рейнидің жесірі Ибота, приход шегінде қайырымдылық үйі салдырды, ол 1547 жылы жылына 4 фунт 10 шиллинг 6 пенниге бағаланды. Бұл ғимараттың қалдықтары жоқ, оның орналасқан жері белгісіз.

Коплстон

16 ғасырда Рейни әулетінің еркек ұрпағы таусылып, Анна Рейни (Ричард Рейнидің қызы және жалғыз мұрагері) күйеуі Чарльз Коплстонның отбасына осы меншікті әкелді. Олардың ұлы Джон I Коплстон (1586 жылы қайтыс болды), 1571 жылы шіркеудің басшысы ретінде тіркелген. Эггсфорд шіркеуіндегі қабырғалық тақташада жазылғандай, оның ұлы Джон II Коплстон (1606 жылы қайтыс болды), 1589 жылы Винклидегі жерді бөлісу келісіміне куә болды және Дороти Бистонға (1601 жылы қайтыс болды) үйленді. Ол 1588 жылы испандық Армадаға қарсы HMS Dreadnought кемесіне қолбасшылық еткен теңіз капитаны болды және 1588 жылы Лорд-Адмирал Эффингемнің Ховард лорды Ark Royal кемесінде теңізде рыцарь атағын алды. Ол 1589 жылы Чеширден парламент депутаты болды. Оның әйелі және Доротидің анасы Элис Дэвенпорт (1591 жылы қайтыс болды), Хенберидегі Томас Дэвенпорттың қызы. Сэр Джорджтың мүсіні және әсем ескерткіші Бунберидегі Сент-Бонифаций шіркеуіндегі киелі орынның солтүстік қабырғасында орналасқан. Эггсфорд шіркеуіндегі тақташада былай деп жазылған: "Бұл жерде Джон Коплстон мырзаның және оның әйелі Доротидің денелері жатыр, ол Чеширдегі Бистон қамалының сәрі Джордж Бистонның қызы, рыцарь. Олардың жалғыз қызы Анна болды & # 91; ... & # 93; & # 91; ... & # 93; & # 91; ... & # 93; & # 93; & # 91; ... & # 93; & # 91; ... & # 93; & # 91; ... & # 93; & # 91; ... & # 93; & # 91; ... & # 93; & # 93; & # 91; ... & # 93; & # 91; ... & # 93; & # 91; ... & # 93; & # 93; & # 91; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 93; ... & # 93; ... & # 91; ... & # 93; ... & # 93; ... ол 1601 жылдың 22 шілдесінде қайтыс болды, ал ол 1606 жылдың 11 шілдесінде қайтыс болды. Олар 30 жыл бойы Құдаймен және бір-бірін жақсы көретін жарасыммен өмір сүрді".

Чичестер

Энн Коплстон (1588–1616), Эггсфордтың мұрагері, 1605 жылы Эдвард Чичестермен (1568–1648) үйленді, кейін Белфаст бароны және Карикфергус виконты атанды. Ол сэр Джон Чичестердің (1569 жылы қайтыс болған) екінші ұлы, Ралиде, Пилтон приходында, Барнстапл орталығынан солтүстік-шығысқа қарай шамамен 3/4 миль жерде тұрған. Оның әйелі Гертруда Куртенэй (1521–1566) – Поудерхамнан шыққан, Девонның 1529 жылғы парламент депутаты, 1522, 1525–1526, 1533–1534 жылдары Девон шерифі және король Генрих VIII-нің жеке күзетшісі сэр Уильям III Куртенэйдің (1477–1535) қызы (екінші некесінен). Ол Девон графының алыс туысы болды. Дереккөздің сенімділігі күмәнді: ол Артур Чичестердің (1563–1624/5) кіші інісі еді. Энн Коплстон 1616 жылы, небәрі 28 жасында қайтыс болды, Чичестер әулетін жалғастыру үшін кем дегенде үш ұл тастап кетті. Эдвард екінші рет Мэри Денхамға үйленді, осы неке Эггсфорд Бартон қабырғасына орнатылған «E. C. M. 1626» жазуы бар тасқа тіркелген. Бұл Эдвард Чичестердің бұрынғы ортағасырлық Эггсфорд үйін қайта құруды аяқтаған күні болуы мүмкін. Уильям Пол (1635 жылы қайтыс болған) өзінің «Девон сипаттамасында» былай деп жазған: «Эдвард VI, Чичестер, Карикфергустан, Eggesford-та жаңа үй салған». 1620 жылы Тристрем Рисдонның «Девонширді зерттеуі» Эдвард Чичестер лордының «оның әдемі үйін салғанын» хабарлады. Азамат соғысы кезінде Чичестер лорды бұл үйді Тивертонда штабы орналасқан лорд Горинг басқаратын роялистердің гарнизонына айналдырды. 18 желтоқсан 1645 жылы полковник Джон Оки бастаған парламенттік әскерлер драгун полкімен үйді шабуылдады. Бұл 1646 жылдың ақпанында Торрингтон шайқасындағы соңғы жеңіске дейін Эксетерден солтүстікке қарай парламенттік әскерлердің соңғы шабуылының бір бөлігі болды. Шамамен он екі тұтқын ұсталды және Дунсфорд маңындағы Фулфорд үйіндегі Окинің базасына қайтарылды. Чичестер үйінен ешқандай із қалмаған, бірақ ол приход шіркеуінен солтүстік-батысқа қарай 50 метрдей жерде тұрған деп есептеледі. Кейін 1718 жылы Уильям Феллоуз сол жерде қайтадан салдырды, бірақ оның ғимараты 1824 жылы қиратылды, бүгінгі таңда бар үлкен далада тегіс жер қалды. Эдвард пен Энннің үлкен ұлы және мұрагері – Артур Чичестер, 1-ші Доннегалл графы (1606–1674/5), ол Эггсфорд шіркеуінде өзінің алғашқы екі әйеліне арналған әсем алабастр ескерткіш орнатты. Екінші әйелі Мэри Дигбиден (1612–1648) алты ұл туса да, Бристольдің 1-ші графы Джон Дигбидің қызы, алғашқы әйелі Доркас Хиллден (1630 жылы қайтыс болған) туған қызы Мэри Эггсфордты мұраға алды. Бұл неке шартындағы талаптарға байланысты болған сияқты, ол жазбаларда сақталмаған, онда Джон Хилл өзінің қызы мен күйеуінің ұл немесе қыз балаларына мүлік өтуі керек деп талап еткен. Мұндай талаптар неке шартында жиі кездесетін. Осылайша графтың ұлдары Чичестер жерінің осы бөлігінен мұрагерлік құқығынан айырылды.

Сент-Леджер

Леди Мэри Чичестер 1655 жылы Ирландияның Корк округіне қарасты Донерайлдегі Джон Сент-Леджерге (1696 жылы қайтыс болған) бірінші әйелі болып үйленді. Ол сэр Уильям Сент-Леджердің (1642 жылы қайтыс болған) ұлы, 1627 жылы Мюнстердің лорд-президенті, 1639 жылы Корк округінен парламент депутаты және оның әйелі Гертруда де Вриспен жеке кеңесші болған. Олардың үлкен ұлы Артур Сент-Леджер, 1-ші Донерайл виконты, 1692-1693 жылдары Донерайлден парламент депутаты, құпия кеңесші және 1703 жылы ирланд аристократиясына көтерілді. Ол 1690 жылы Джон Хейздің қызы Элизабет Хейзге үйленді және олардан ұрпақтары болды. Оның Девондағы Эггсфорд поместьесіне қызығушылығы шамалы болғандықтан, 1718 жылы оны Уильям Феллоуске сатты.

Уоллоп/Феллоуз

Өзінің өсиеттері бойынша Генри Феллоустың мұрагері ретінде Ньютон Уоллопты (1772–1854) тағайындады, бірақ ол Феллоустың аты мен елтаңбасын қабылдауы шарт болды. Ньютон – оның әпкесінің екінші ұлы. Ньютонның ағасы Джон Уоллоп (1767–1853) Портсмуттың 3-графы болуға және Гэмпширдегі кең отбасылық иеліктерді мұра етуге тиіс болды; ол бала кезінен ақыл-есінен жаңылып жүргені де мәлім болды. Генри Феллоуз Эггсфорд иелігінің Портсмут иелігімен біріктірілмеуін, сондай-ақ Феллоустың аты мен елтаңбасының жоғалып кетпеуін қалады. Сондықтан Ньютон Уоллоп өз отбасылық мұрасы болмағандықтан, идеалды мұрагер болып көрінді. Мұрагерлік мәселесі заңдық дауға ұласты, Ханттингдондағы Кембриджшир округінің мұрағат кеңсесіндегі мына жазба осыны көрсетеді: «Ньютон Уоллоп және Coulson Wallop, кәмілетке толмағандар, оларды әкесі және қамқоршысы Портсмут графы Джон, сондай-ақ Роберт Феллоуз (Шоттишем, Норфолк) Эггсфордтағы (Девон), және Хилл-стрит (Беркли скверіне жақын, Мидлсекс) тұрған Генри Артур Феллоустың соңғы өсиеті бойынша тағайындалған мүрагерлер, қайтыс болған Уильям Феллоустың қарсылығына қатысты. Дау марқұм Х. А. Феллоустың өсиеттеріне байланысты туындады. Сұрақ мынада: H. A. Феллоуз Девон, Сомерсет, Эссекс және Миддлсекс аймақтарындағы жерлерін және ақшасын Марта Браунның балаларына қалдырғандықтан, өсиеттің қалған бөлігі жарамды ма? Егер қалған бөлігі жарамды болса, оның жүйесі Ньютон Уоллоп мұрагер болады: егер жарамсыз болса, оның ағасы Уильям Феллоуз заң бойынша мұрагер болады». Уильям Феллоуз өзінің қарындасы Мэри әкесі мен ағасын өзіне пайдалы емес өсиеттер жасауға ықпал еткенін мәлімдеді. Өсиет жарамды деп танылды, ал бақытсыз ханым Браун Флит түрмесіне қамалды, ол жерден іспен күресу үшін қаржылық көмек сұрап, мұрасын және жылдық төлемдерін қамтамасыз етуге тырысты. Сотта оның бұрыннан үйленгені, шамасы Браунға, сондай-ақ оның жаман мінезі және соңғы 12 жылда жүкті болмағаны туралы куәліктер ұсынылды. Ньютон Уоллоп өсиет бойынша заңды мұрагер деп танылды, осылайша Эггсфордты мұра етті және 1794 жылы патшалық рұқсатымен өзі және оның ұрпақтары үшін Феллоустың атын және елтаңбасын қабылдады. Феллоустың екінші әйелі, Леди Катерина Фортескью, Касл-Хиллдегі Хью Фортескьюдің (1753–1841), 1-ші Фортескью графының қызы, Филей шіркеуінің батысында орналасқан ескі Эггсфорд үйін бұзу және жаңа Эггсфорд үйін салудың бастамашысы болды. Жаңа үй бұрынғыдан шамалы шығысқа қарай, төбесінде салынды. Бұл орын Уембуорти шіркеуіне қарасты Хейвуд үйінің орны болған, ол Спик отбасының ежелгі иелігі еді және жобаның бір бөлігі ретінде бұзылды. Катерина бастапқыда ескі үйді кеңейтуді және қайта жаңартуды жоспарлаған, ал оның суреттерін әкесінің архитекторы Барнстаплдан Томас Ли (1834 жылы қайтыс болған) дайындаған.

Ескі Эггсфорд үйі, Эггсфорд

Девон топографы, пастор Джон Свэте 1797 жылы Эггсфорд үйіне сапар шегіп, күнделігіне былай деп жазды: "Эггсфордтың сұлулығын, Хон. Феллоустың жерешесін көру үшін бардым. Алдымен мені қазіргі иесінің анасының ағасы бірнеше кедей отбасылар үшін салған коттедждерге алып барды: олар әрқайсысы арасында тар көшесі бар үш жұп үйден тұратын және соған ілесіп ұзын бақшасы болды. Бұл үйлер жеке-жеке алты шіркеу отбасына жылына 2 фунт стерлингке жалға берілді. Жалғасы арзан болғанымен, мен бұл коттедждердің орналасқан жерінің – биік төбедегі жердің – ақылға қонымды екеніне келіспедім, сондай-ақ жоспары да тиімді болмады". Осы сыннан кейін, осы жолы сарайдың орнына сын бағытталды, оның орнын былай сипаттады: "Сол жақта үй тұрды, ал оның артында шіркеу мұнарасының жоғарғы бөлігі көрінді". Бұл шіркеудің жанындағы ескі үйді анықтауға көмектесетін маңызды мәлімет. Ол орнын жоғары бағалап, бірақ былай деп атап өтті: "Менің көзіме жарқырап көзге түскен кемшілік – қызыл түс еді: кірпіш үйлер дала мен орман арасында орналасқанда әдемі болмайды, олар әрқашан халық көп қоныстанушы қалаларда болуы керек; көркем түс – ақылға қонымды сұр немесе жұмсақ қызыл қоңыр түс. Ал қысқасы, Портленд тасының қарапайым түсі, орманның арасында немесе үлкен ағаштармен көтерілгенде ең жақсы әсер береді. Егер Эггсфорд менікі болса, мен оны сылап немесе Портленд түсін еліктейтін патенттік плиткамен жабатын едім".