Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манхэттен жобасының бөлімі, 1945 жылы белсенді.
Section of the Manhattan Project, active 1945
Альберта жобасы, сондай-ақ А жобасы деп те аталады, Манхэттен жобасының бөлімі болды және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Хиросима мен Нагасаки қалаларына атом бомбасын тастауда алғашқы ядролық қаруды жеткізуге көмектесті. Альберта жобасы 1945 жылдың наурыз айында құрылды және 51 АҚШ армиясы, теңіз күштері және азаматтық қызметкерлерден, соның ішінде бір британдық ғалымнан тұрды. Оның міндеттері үш түрлі болды. Біріншіден, ол әуе арқылы жеткізуге қолайлы бомба пішінін жобалау керек болды, содан кейін оны сатып алып, құрастыру қажеттігі туды. Бұл жоба Юта штатындағы Уэндовер армиялық әуе алаңында 216-шы армиялық әуе күштері базалық бөлімі (W 47 жобасы) жүргізген баллистикалық сынақ жұмыстарын, сондай-ақ бомбаларды тасымалдау үшін B-29 ұшақтарын (Silverplate жобасы) модификациялауды қолдады. Даму және оқу миссияларын аяқтағаннан кейін Альберта жобасы Тиньян аралындағы Солтүстік майданшадағы 509-шы біріктірілген топқа қосылды, онда ол жабдықты дайындады, қаруды жинады және жүктеді, сондай-ақ оларды қолдануға қатысты.
Project Alberta, also known as Project A, was a section of the Manhattan Project which assisted in delivering the first nuclear weapons in the atomic bombing of Hiroshima and Nagasaki during World War II. Project Alberta was formed in March 1945, and consisted of 51 United States Army, Navy, and civilian personnel, including one British scientist. Its mission was three fold. It first had to design a bomb shape for delivery by air, then procure and assemble it. It supported the ballistic testing work at Wendover Army Air Field, Utah, conducted by the 216th Army Air Forces Base Unit (Project W 47), and the modification of B 29s to carry the bombs (Project Silverplate). After completion of its development and training missions, Project Alberta was attached to the 509th Composite Group at North Field, Tinian, where it prepared facilities, assembled and loaded the weapons, and participated in their use.
Шығу тегі
Манхэттен жобасы 1941 жылдың қазан айында, АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуынан аз бұрын басталды. Жобаның көп бөлігі қажетті бөлінетін материалдарды өндіруге бағытталған, бірақ 1943 жылдың басында жоба директоры, бригадир генерал Лесли Р. Гроувз-младший, Роберт Оппенгеймер басшылығымен атом бомбаларын жобалау және құрастыру үшін Лос-Аламос зертханасын құрды. Лос-Аламос зертханасында жеткізуге жауапкершілік капитан Уильям С. Парсонс басқарған Арсеналдық бөлімде болды. Арсеналдық бөліммен бірге E 7 тобы құрылды, ол жобалау және жеткізуді интеграциялауға жауапты болды. Физик Норман Ф. Рэмси басшылығымен, оның құрамында өзі, Шелдон Дайк және Бернард Уолдман болды. 1943 жылы Лос-Аламоста әзірленіп жатқан 5 метрлік (17 фут) Thin Man бомбасының мөлшері британдық Avro Lancaster және американдық Boeing B 29 Superfortress ұшақтарымен бомбаны жеткізе алатын одақтас әскерлерінің ұшақтарының санын азайтты, бірақ соңғысына маңызды модификациялар қажет болды. Кез келген басқа ұшақ корпусын толығымен қайта жобалау және қайта құрастыру қажет болар еді, немесе бомбаны сырттан тасымалдау қажет еді. Парсонс 1943 жылдың тамызында Вирджиния штатының Дальгрен қаласындағы Теңіз күштерінің сынақ полигонында сынақтар өткізуді ұйымдастырды. B 29 немесе Lancaster қолда болмағандықтан, 3 метрлік (9 фут) Thin Man масштабындағы моделі пайдаланылды және Grumman TBF Avenger ұшағынан тасталды. Нәтижелер көңіл көншітпеді, бомба тік бұрылып құлады. Бұл жан-жақты сынақ бағдарламасы қажет екенін көрсетті. 1944 жылдың наурыз және маусым айларында Мурок армиялық әуе алаңында Silverplate B 29 ұшақтарымен және Thin Man және Fat Man бомбаларының пішіндерімен қосымша сынақтар жүргізілді. Сынақтар қазан айында Уэндовер армиялық әуе алаңында жалғасты. Y жобасы сынақтардың кестесін және мазмұнын бақылады, оларды 216-шы армиялық әуе күштері базалық бөлімшесінің Ұшу сынақ бөлімі W 47 жобасы ретінде жүргізді. Сынақтарды қарашаға дейін Рэмси қадағалады, содан кейін командир Фредерик Эшворт Парсонның операциялар басшысы болды және сынақ бағдарламасына жауапкершілікті өз мойнына алды. Сынақ бомбаларын 216-шы армиялық әуе күштері базалық бөлімшесінің Арнайы қару-жарақ бөлімшесі құрастырды. Сынақтар 1945 жылдың тамызында соғыс аяқталғанға дейін жалғасты. Бастапқыда тек Арсеналдық бөлімнің фитильдік және жеткізу топтары қатысты, бірақ сынақтар егжей-тегжейлі бола бастағанда және сынақ бомбаларына нақты жарылғыш заттар енгізілгенде, басқа топтар да сынақ бағдарламасына тартылды.
The Manhattan Project began in October 1941, just before U. S. entry into World War II. Most of the project was concerned with producing the necessary fissile materials, but in early 1943, the project director, Brigadier General Leslie R. Groves Jr., created the Los Alamos Laboratory, also known as Project Y, under the direction of Robert Oppenheimer to design and build atomic bombs. Within the Los Alamos Laboratory, responsibility for delivery lay with its Ordnance Division, headed by Captain William S. Parsons. With the Ordnance Division, the E 7 Group was created with responsibility for the integration of design and delivery. Led by physicist Norman F. Ramsey, it consisted of himself, Sheldon Dike and Bernard Waldman. The size of the 17 feet (5 m) Thin Man bomb under development at Los Alamos in 1943 reduced the number of Allied aircraft that could deliver the bomb to the British Avro Lancaster and the American Boeing B 29 Superfortress, although the latter required substantial modification. Any other airframe would have had to be completely redesigned and rebuilt, or carry the bomb externally. Parsons arranged for tests to be carried at the Naval Proving Ground in Dahlgren, Virginia in August 1943. No B 29s or Lancasters were available so a 9 feet (3 m) scale model Thin Man was used, and dropped from a Grumman TBF Avenger. The results were disappointing, with the bomb falling in a flat spin. This indicated that a thorough test program was required. Further testing of Silverplate B 29 aircraft and Thin Man and Fat Man bomb shapes was carried out at Muroc Army Air Field in March and June 1944. Testing shifted to Wendover Army Air Field, Utah, in October. Project Y controlled the scheduling and contents of the tests, which were carried out by the Flight Test Section of the 216th Army Air Forces Base Unit as Project W 47. The tests were supervised by Ramsey until November, when Commander Frederick Ashworth became Parson's head of operations, and assumed responsibility for the test program. The test bombs were assembled by the 216th Army Air Forces Base Unit's Special Ordnance Detachment. Tests continued until the end of the war in August 1945. At first only the Ordnance Division's fuse and delivery groups were involved, but as the tests became more detailed, and live explosives were incorporated into the test bombs, other groups were drawn into the test program.
Ұйым
Альберта жобасы, сондай-ақ А жобасы деп те аталады, 1945 жылдың наурыз айында құрылды, бұл бомба дайындау және жеткізу жұмыстарын жүзеге асырған Парсонстың ординанс (O) бөлімшесінің бұрынғы топтарын біріктірді. Оларға Рамзидің жеткізу тобы, енді O2 деп аталатын, командир Фрэнсис Бирчтің O1 (Оқ-дәрі) тобы, Кеннет Бэйнбридждің X2 (Даму, Инженерлік және Тестілеу) тобы, Роберт Броудтың O3 (Оқ-дәрі дамыту) тобы және Джордж Галлоуэйдің O4 (Инженерлік) тобы кірді. Парсонс Альберта жобасының басшысы болды, Рамзи оның ғылыми және техникалық орынбасары, ал Эшворт операциялық офицері және әскери орынбасары болды. Екі бомба құрастыру тобы жұмыс істеді: Норрис Брэдбери мен Роджер Уорнер басқарған «Майлы Адам» тобы және Бирч басқарған «Кішкентай Бала» тобы. Филип Моррисон Pit Crew тобының басшысы болды, Бернард Валдман мен Луис Альварес Әуе бақылау тобын жетектеді. Альберта жобасының қызметкерлері әкімшілік тұрғысынан 1-ші техникалық қызмет жасағына бекітілді, оған подполковник Пир де Сильва басшылық етті және Тинианда қауіпсіздік және тұрғын үймен қамтамасыз етті. Сонымен қатар, Тинианда Манхэттен жобасының құрамында болған, бірақ Альберта жобасының ресми құрамына кірмеген үш жоғары шенді офицер болды: әскери байланыс комитетінің өкілі контр-адмирал Уильям Р. Пурнелл, Гроувстың операциялар жөніндегі орынбасары бригада генералы Томас Ф. Фаррелл және базаны дамытуға жауапты және Фарреллдің орынбасары полковник Элмер Э. Киркпатрик. Пурнелл, Фаррелл және Парсонс бейресми түрде «Тиниан бірлескен штабы» деп аталды. Олардың ядролық миссия бойынша шешім қабылдау құқығы болды.
Project Alberta, also known as Project A, was formed in March 1945, absorbing existing groups of Parsons's Ordnance (O) Division that were working on bomb preparation and delivery. These included Ramsey's delivery group, now called O 2, Commander Francis Birch's O 1 (Gun) Group, Kenneth Bainbridge's X 2 (Development, Engineering, and Tests) Group, Robert Brode's O 3 (Fuse Development) Group and George Galloway's O 4 (Engineering) Group. Parsons became the head of Project Alberta, with Ramsey as his scientific and technical deputy, and Ashworth as his operations officer and military alternate. There were two bomb assembly teams, a Fat Man Assembly Team under Commander Norris Bradbury and Roger Warner, and a Little Boy Assembly under Birch. Philip Morrison was the head of the Pit Crew, Bernard Waldman and Luis Alvarez led the Aerial Observation Team, The 1st Technical Service Detachment, to which the personnel of Project Alberta were administratively assigned, was commanded by Lieutenant Colonel Peer de Silva, and provided security and housing services on Tinian. In addition, there were three senior officers on Tinian, who were part of the Manhattan Project but not formally part of Project Alberta: Rear Admiral William R. Purnell, the representative of the Military Liaison Committee; Brigadier General Thomas F. Farrell, Groves' Deputy for Operations; and Colonel Elmer E. Kirkpatrick, who was responsible for base development, and was Farrell's alternate. Purnell, Farrell and Parsons became informally known as the "Tinian Joint Chiefs". They had decision making authority over the nuclear mission.
Дайындықтар
Альберта жобасының шабуылға қатысты бұйрығы болмаса да, ол 1945 жылдың 1 тамызына дейін Little Boy-ді және одан кейін мүмкіндігінше тезірек қолдануға дайын алғашқы Fat Man-ді дайындау жоспарын іске асырды. Осы аралықта 20-29 шілде аралығында Жапониядағы нысаналарға қарсы жоғары жарылғыш "Қабақ" бомбаларын қолдана отырып, он екі жауынгерлік миссия орындалды. Альберта жобасының Шелдон Дик және Мило Болстед, сондай-ақ британдық бақылаушы топ капитаны Леонард Чешир осы миссиялардың кейбіріне қатысты. Бір маңызды оқиға – B-29 Strange Cargo ұшағының бомба бөліміне "Қабақ" бомбасы түсіп қалғанда болды. Бомба жабық бомба бөлімінің есіктері арқылы ұшу-қону жолағына құлады. Ұшақ пен бомба ұшқындау кезінде тоқтады, бірақ өрт сөндірушілер ұшақ пен бомбаны көбікпен жапты, бомба жарылмады. Ұшақты бомбаны алып тастау үшін көтеруге тура келді. L1, L2, L5 және L6 төрт Little Boy жиынтығы сынақ құлауларында қолданылды. L6 29 шілдеде Иво Джимадағы репетицияда пайдаланылды. Бұл 31 шілдеде қайталанды, бірақ бұл жолы L6 Тиниан маңында Енола Гей ұшағымен сынақтан түсірілді. L11 – Хиросима бомбасына арналған жиынтық. Little Boy тобы оны 31 шілдеде толық жинап, қолдануға дайын етті. Операцияға дайындалудың соңғы қадамы 1945 жылдың 29 шілдесінде жасалды. Шабуылға қатысты бұйрық 25 шілдеде генерал Карл Спацке АҚШ армиясының штаб бастығы генерал Томас Т. Хенди қол қойып берді, себебі армия генералы Джордж Маршалл президентпен Потсдам конференциясында болды. Бұйрықта төрт нысана аталды: Хиросима, Кокура, Ниигата және Нагасаки, және шабуыл "3 тамыздан кейін ауа райы мүмкіндік бергенде" жасалуы керек делінді. Fat Man жиынтығын құрастыру – HE ME, Pit, Fusing және Firing командаларының қызметкерлерін қатыстырған күрделі операция болды. Жиналыс ғимаратының тым толып кетуіне және осылайша апатқа себеп болуына жол бермеу үшін Парсонс ішке кіруге рұқсат етілген адамдар санын шектеді. Нақты тапсырманы орындау үшін кезек күтіп тұрған қызметкерлер ғимараттың сыртында күтуге міндетті болды. Fat Man F13 деп аталған алғашқы жиынтығы 31 шілдеде жиналды және келесі күні құлау сынағынан өтті. 4 тамызда F18 жиынтығы құрастырылып, келесі күні түсірілді. Fat Man жоғары жарылғыш бөліктерінің үш жиынтығы, F31, F32 және F33, 2 тамызда 509-шы композиттік топтың B-29 ұшағымен және 216-шы армия әуе күштерінің базалық бөлімшесімен жеткізілді. Тексеру кезінде F32 жиынтығының жарылғыш бөліктері қатты жарылып, қолдануға жарамсыз екені анықталды. Қалған екеуі жиналды, F33 репетицияға, ал F31 операциялық қолдануға бөлінді.
Although Project Alberta had no attack orders, it proceeded with the plan to have the Little Boy ready by 1 August 1945 and the first Fat Man ready for use as soon as possible after that. In the meantime, a series of twelve combat missions were flown between 20 and 29 July against targets in Japan using high explosive Pumpkin bombs. Project Alberta's Sheldon Dike and Milo Bolstead flew on some of these missions, as did the British observer Group Captain Leonard Cheshire. One serious incident occurred when a Pumpkin bomb was released in the bomb bay of the B 29 Strange Cargo while it was taxiing. The bomb fell through the closed bomb bay doors onto the taxiway. The aircraft and bomb came to a halt in a shower of sparks, but fire fighters doused the plane and the bomb in foam, and the bomb did not explode. The aircraft had to be jacked up to remove the bomb. Four Little Boy assemblies, L 1, L 2, L 5 and L 6 were expended in test drops. L 6 was used in the Iwo Jima dress rehearsal on 29 July. This was repeated on 31 July, but this time L 6 was test dropped near Tinian by Enola Gay. L 11 was the assembly used for the Hiroshima bomb. The Little Boy team had it completely assembled and ready for use on 31 July. The final item of preparation for the operation came on 29 July 1945. Orders for the attack were issued to General Carl Spaatz on 25 July under the signature of General Thomas T. Handy, the acting Chief of Staff of the United States Army, since General of the Army George C. Marshall was at the Potsdam Conference with the President. The order designated four targets: Hiroshima, Kokura, Niigata, and Nagasaki, and ordered the attack to be made "as soon as weather will permit after about 3 August." Assembly of a Fat Man unit was a complex operation involving personnel from the HE ME, Pit, Fusing and Firing teams. To prevent the assembly building from becoming overcrowded and thereby causing an accident, Parsons limited the numbers allowed inside at any time. Personnel waiting to perform a specific task had to wait their turn outside the building. The first Fat Man assembly, known as F13, was assembled by 31 July, and expended in a drop test the next day. This was followed by F18 on 4 August, which was dropped the next day. Three sets of Fat Man high explosive pre assemblies, designated F31, F32, and F33, arrived on a B 29 of the 509th Composite Group and 216th Army Air Forces Base Unit on 2 August. On inspection, the high explosive blocks of F32 were found to be badly cracked and unserviceable. The other two were assembled, with F33 earmarked for a rehearsal and F31 for operational use.
Хиросима
Тиниандағы бір апта ішінде төрт B-29 ұшағы ұшып-қону жолағында апатқа ұшырап, өртенді. Парсонс қатты алаңдады. Егер B-29 ұшағы Little Boy бомбасымен бірге құласа, өрт жарылғыш затты жарып, қаруды детонациялап, қатты зардаптарға әкелуі мүмкін еді. Тиниандағы 20 000 адамды аралдан эвакуациялау мәселесі қарастырылды, бірақ оның орнына бомбаны ұшу кезінде қаруландыру үшін төрт кордит ұнтағын оқ-дәріге салуға шешім қабылданды. Enola Gay 02:45 (6 тамыз) сағатында, артық салмақпен және максималды жалпы салмаққа жуықтап ұшып кетті. Бомбаны қаруландыру ұшудың сегіз минутында басталды және 25 минутқа созылды. Сонымен қатар, команда мүшелерінің бір бөлігі Enola Gay мәжбүрлі түрде Иво Джимаға қонуға тиіп қалса, сол жерге ұшып барды, бірақ бұл қажет болмады. Миссия жоспарланғандай орындалды және маңызды проблемаларсыз аяқталды. Үш нысаналық аймаққа ұшақтар миссия басталғаннан кейін шамамен үш сағаттан соң Иво Джимаға келді және 06:07-де бірге ұшып кетті. Бомбадағы қауіпсіздік құрылғылары нысанаға жеткенге 90 минут бұрын, 07:30-да алынып тасталды, ал 15 минуттан кейін B-29 ұшақтары 30 000 фут (9144 м) биіктікке көтеріле бастады. Бомба тастау сағат 08:12-де басталды, үш минуттан кейін бомба түсірілді. Сонымен бірге "Ұлы суретші" үш бангометрлік контейнерін тастады, содан кейін B-29 ұшақтары бірден 155 градусқа тік бұрылыс жасады, "Ұлы суретші" солға, ал "Энола Гей" оңға. Детонация бомба тасталғаннан кейін 45,5 секундтан соң болды. Бірінші және "эхо" соққы толқындары жарылыстан кейін бір минуттан соң B-29 ұшақтарын қуып жетеді, ал экипаждар 90 минут бойы түтін бұлтын көрді, сол кезде олар шамамен 400 миль (644 км) қашықтықта болды. Саңырауқұлақ тәрізді бұлттың жалғыз түсірілімі Гарольд Агню жасады, ал Роберт "Боб" Карон "Энола Гей" ұшағының артқы пулеметшісінен бұлттың шешуші суретін түсірді. Enola Gay 14:58-де Тинианға оралды.
In the space of a week on Tinian, four B 29s crashed and burned on the runway. Parsons became very concerned. If a B 29 crashed with a Little Boy, the fire could cook off the explosive and detonate the weapon, with catastrophic consequences. Consideration was given to evacuating the 20,000 personnel on Tinian from the island, but instead it was decided to load the four cordite powder bags into the gun breech to arm the bomb in flight. Enola Gay took off at 02:45 (6 August), overweight and near maximum gross weight. Arming of the bomb began eight minutes into the flight and took 25 minutes. In addition, some members of the team flew to Iwo Jima in case Enola Gay was forced to land there, but this was not required. The mission was flown as planned and executed without significant problems. The three target area aircraft arrived over Iwo Jima approximately three hours into the mission and departed together at 06:07. The safeties on the bomb were removed at 07:30, 90 minutes before time over target, and 15 minutes later the B 29s began a climb to the 30000 feet (9144 m) bombing altitude. The bomb run began at 08:12, with the drop three minutes later. Simultaneously The Great Artiste dropped its three Bangometer canisters, after which the B 29s immediately performed steep 155 degree diving turns, The Great Artiste to the left and Enola Gay to the right. The detonation followed 45.5 seconds after the drop. Primary and "echo" shock waves overtook the B 29s a minute following the blast, and the smoke cloud was visible to the crews for 90 minutes, by which time they were almost 400 mile (644 km) away. The only footage of the mushroom cloud was taken by Harold Agnew while Robert "Bob" Caron took the definitive photograph of the cloud from the tail gunner position of the "Enola Gay." Enola Gay returned to Tinian at 14:58.
Нагасаки қаласы
Пурнелл, Парсонс, Тиббетс, Спаатц және Кертис ЛеМей 7 тамызда, Хиросимаға шабуылдан кейінгі күні, Гуамда кездесіп, әрі қарай не істеу керектігін талқылады. Парсонс «Альберта» жобасы бастапқы жоспарланғандай, 11 тамызға дейін «Жұпар Адам» бомбасын дайындап қоятынын айтты, бірақ Тиббетс сол күні дауылға байланысты ұшу жағдайларының нашар екенін көрсететін ауа райы туралы хабарламаларға назар салып, оны 9 тамызға дейін дайындауға бола ма деп сұрады. Парсонс оған келісті. Осы миссияда Эшворт қару-жарақ маманы болды, ал 1-ші ординанс эскадрильясының лейтенанты Филип М. Барнс оның көмекшісі болды. «Альберта» жобасының Уолтер Гудман мен Лоуренс Х. Джонстон «The Great Artiste» аспаптар ұшағында, «The New York Times» газетінің тілшісі Уильям Л. Лоуренспен бірге болды. Леонард Чешир мен Уильям Пенни «Big Stink» бақылау ұшағында болды. «Альберта» жобасының Роберт Сербері ұшақта болуы керек еді, бірақ ұшақ командирі, топтық операциялар офицері, майор Джеймс И. Хопкинс-младший, ол парашютін ұмытып кеткендіктен, оны қалдырып кетті. Сербер жоғары жылдамдықты камераны қалай пайдалану керектігін білетін жалғыз экипаж мүшесі болғандықтан, Хопкинс оны пайдалану туралы Тинианнан радиоарқылы нұсқау алуға мәжбүр болды. Миссияны екі күнге жылжуға мәжбүрлеген ауа райы сонымен қатар мақсатқа жақынрақ Якусимаға кездесу орнын өзгертуді және бастапқы круиздік биіктікті 9300 футтан (2835 м) 17000 футқа (5182 м) дейін көтеруді талап етті, бұл екеуі де отын шығынын едәуір арттырды. Ұшу алдындағы тексеруде артқы бомбалық бөліктің отын багіндегі отын сорғысы істемейтіні анықталды, бірақ осыған қарамастан, миссияны жалғастыру туралы шешім қабылданды. Плутоний бомбасын ұшу кезінде қаруландыру қажет болмады, бірақ «Bockscar» 5000 футқа (1524 м) көтерілгеннен кейін, сағат 03:45-те ұшып шыққаннан кейін 30 минуттан соң, оның қауіпсіздігі алынды.
Purnell, Parsons, Tibbets, Spaatz and Curtis LeMay met on Guam on 7 August, the day after the Hiroshima attack, to discuss what should be done next. Parsons said that Project Alberta would have a Fat Man bomb ready by 11 August, as originally planned, but Tibbets pointed to weather reports indicating poor flying conditions on that day due to a storm, and asked if it could be readied by 9 August. Parsons agreed to do so. For this mission, Ashworth was the weaponeer, with Lieutenant Philip M. Barnes, USN, of the 1st Ordnance Squadron as his assistant weaponeer on the B 29 Bockscar. Project Alberta's Walter Goodman and Lawrence H. Johnston were on board the instrumentation aircraft, The Great Artiste, along with William L. Laurence, a correspondent for The New York Times. Leonard Cheshire and William Penney were on the observation plane Big Stink. Project Alberta's Robert Serber was supposed to be on board but was left behind by the aircraft commander, group operations officer Major James I. Hopkins Jr., because he had forgotten his parachute. Since Serber was the only crew member who knew how to operate the high speed camera, the whole point of the aircraft's mission, Hopkins had to be instructed by radio from Tinian on its use. The weather that forced the mission to be advanced by two days also dictated a change in rendezvous to Yakushima, much closer to the target, and an initial cruise altitude of 17000 feet (5182 m) instead of 9300 feet (2835 m), both of which considerably increased fuel consumption. Pre flight inspection discovered an inoperative fuel transfer pump in the aft bomb bay fuel tank, but a decision was made to continue anyway. The plutonium bomb did not require arming in flight, but did have its safeties removed 30 minutes after the 03:45 takeoff when Bockscar reached 5000 feet (1524 m) of altitude.
Кейінгі қызметі
Альберта жобасында F101, F102 және F103 деп аталатын үш сынақ құрастырылымы әлі де болды, бірақ зақымдалған F32 қолдануға жарамсыз болды, сондықтан жаңа жарылғыш блоктар Түйе жобасынан әкелінуі керек еді. Сонымен қатар, кейбір компоненттердің де тапшылығы болды, әсіресе детонатор шахталары. Олар Тинианда жасалды. 509-шы құрама топтың жеті B-29 ұшағы 14 тамызда "Қабақ" бомбалау миссияларын орындады. Жапонияның капитуляциялағаны туралы хабар келесі күні Тинианға жетті. Фаррелл Хиросима мен Нагасакидегі келтірілген зиянды бағалау миссиясын ұйымдастырды, онда Альберта жобасының қызметкерлері, 1-ші техникалық қызмет бөлімі және 509-шы құрама топ қатысты. Альберта жобасының қалған бөлігі жинауға кірісті. Қолданылмаған F101, F102 және F103 құрастырылымдары қосалқы компоненттермен бірге жиналып, Лос-Аламосқа жіберілді. Қауіпсіздік мақсатында, АҚШ-қа қайтарылмаған компоненттер теңізге тасталды. Альберта жобасының ғылыми және техникалық қызметкерлері 7 қыркүйекте Тинианнан АҚШ-қа аттанды. Киркпатрик және Эшворт Манхэттен жобасының мүлкін жоюды қадағалау үшін қалды. Осыдан кейін Альберта жобасы тоқтатылды. Оның көп бөлігі жаңа Z дивизиясына ауыстырылды, ол Сандия базасына көшуді бастады.
Project Alberta still had three test assemblies, F101, F102 and F103, but the damaged F32 was unserviceable, so new explosive blocks would have to be flown in from Project Camel. There were also shortages of some components, notably detonator chimneys. These were fabricated on Tinian. Seven B 29s of the 509th Composite Group flew Pumpkin bomb missions on 14 August. Word that Japan had surrendered reached Tinian the following day. Farrell organized a mission to assess the damage done at Hiroshima and Nagasaki, which included personnel from Project Alberta, the 1st Technical Service Detachment, and the 509th Composite Group. The remainder of Project Alberta began packing up. The unused F101, F102 and F103 assemblies were packed along with spare components and shipped back to Los Alamos. For security reasons, components not returned to the United States were dumped at sea. Project Alberta's scientific and technical personnel departed Tinian for the United States on 7 September. Kirkpatrick and Ashworth remained behind to supervise the disposal of Manhattan Project property. Project Alberta was then discontinued. Most of its personnel were transferred to the new Z Division, which began moving to Sandia Base.